ขอบคุณนะคะสำหรับแรงสนับสนุน อยากอ่านนิยายเรื่องอื่นๆของไรท์คลิ๊กชื่อเลยคะมีเรื่องราวน่ารัก ฟินจิกหมอนอีกหลายเรื่องรออยู่ ขอบคุณสำหรับยอดสนับสนุนคะ😘

HOT TOXIC{พิษร้อนซ่อนรักร้าย} Chapter10

ชื่อตอน : HOT TOXIC{พิษร้อนซ่อนรักร้าย} Chapter10

คำค้น : ฌอน , เกล,นิยายวัยรุ่น 18 + ,

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 19.7k

ความคิดเห็น : 179

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ก.ย. 2559 00:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
HOT TOXIC{พิษร้อนซ่อนรักร้าย} Chapter10
แบบอักษร

 

 

 

 

 

 

 

 

 

"ผัวฉันเอง"

 

พูดจบทุกคนที่อยู่ในห้องตกใจเว้นเฉพาะพี่ฌอนที่แค่แสดงสีหน้าแปลกใจขึ้นมาเท่านั้น ก็คงไม่คิดสินะว่าฉันจะพูดไปแบบนั้น ขนาดฉันก็ยังไม่คิดเหมือนกันว่าจะพูดแต่มันเหลืออดแล้วจริงๆ อีกอย่างฉันเกลียดคาร่าด้วย คิดว่าเหนือยกว่าฉันสินะ

 

"พูดไรของเธอ?" คาร่าฉันด้วยน้ำเสียงดูจะตกใจฉันเลยยกยิ้มแต่สายตาไปมองพี่ฌอนก่อนจะพูดต่อ "ฉันยังพูดไม่จบ ที่บอกว่าผัวอะ 'ผัวเก่า' ไม่จำเป็นที่จะแนะนำให้ฉันรู้จักเพราะฉันไม่อยากจะรู้จักเลยสักนิดผู้ชายเลวๆแบบนี้"

 

"เธอ..." คาร่าเรียกฉันเสียงแข็งยืนกำมัดแน่น

 

"จุ๊ๆๆๆ ก็แค่ของเหลือฉันที่หลังอย่าโชว์เหนือ เพราะมันทุเรส"ก่อนที่คาร่าจะตะคอกใส่ฉันก็พูดแทรกขึ้นมาสะก่อนดูก็รู้ว่าตอนนี้คาร่าโกรธมากจนแทบอยากจะตบหน้าฉัน ... แต่ก็ทำไม่ได้เพราะอยู่ต่อหน้าคนอื่นทำได้ตอนนี้แค่จ้องหน้า กำมือแน่น หน้าสมเพสวะ?

 

"พูดบ้าไรออกมารู้ตัวมั๊ยเกล?" พี่ฌอนพูดเสียงเย็นสายตาที่มองฉันมองก็รู้ว่าเขากำลังไม่พอใจมากๆ แล้วไงก็ไม่แคร์และไม่กลัวแล้วโว๊ยยย แม่ง หมดความอดทน

 

 "พูดความจริงไง? หรือไม่จริง"

 

"เกล"พี่ฌอนเรียกฉันเสียงแข็งยืนจับแขนฉันเอาไว้ตอนนี้ทุกคนเงียบ

"อย่ามาจับปล่อยฉัน มันขยักแขยก" ฉันสะบัดแขนสุดแรงและตะคอกกลับไปด้วยสีรังเกลียด เพราะตอนนี้ฉันรู้สึกแบบนั้นจริงๆ

"นี่มันหมายความว่ายังไงคะพี่ฌอน" คาร่าเขย่าแขนพี่ฌอนถามอย่างร้อนรน "กลับไปก่อนไปคาร่า" พี่ฌอนสั่งคาร่า

"แต่"

"บอกให้กลับไปไงวะ" คาร่าจะไม่กลับจนโดนพี่ฌอนตะคอกเสียงดังจนเธอยอมเดินกลับอย่างไม่เต็มใจ และมองหน้าฉันด้วยสายตาอาคาดแค้น

"เกลมานี่!!!" พี่ฌอนพูดพร้อมกลับเดินมากนะชากแขนฉันแต่ฉันก็สะบัดมันหลุดอีกครั้ง"อย่ามาแตะต้องฉันเพราะว่าฉันไม่อยากมีปัญหากับแฟน"

"แฟน? " พี่ฌอนเลิกคิ้วถาม

"ใช่... เกลว่าถึงเวลาแล้วคะพี่คุณที่เราจะพูดความจริง" ฉันพูดจบก็เดินไปนั่งลงบนตักพี่คุณ โดยที่พี่คุณดูจะตกใจเล็กน้อยและมองหน้าฉันเหมือนต้องการคำตอบ

ว่าฉันเล่นอะไรแต่ตอนนี้มันไม่มีอะไรอธิบายไง ที่เลือกพี่คุณเพราะเขานั่งใกล้ฉันที่สุดเลยซวยไป

"เกลกับพี่คุณเราคบกันมาได้สองอาทิตย์แล้วคะ"สินสุดคำพูดฉันทุกคนดูจะตกใจขึ้นมาอีกครั้งโดยเฉพาะพี่คุณที่ดูจะเอ๋อแดกกันเลยทีเดียวฉันหันไปมองพี่คุณได้แต่พูดขอโทษในใจ

“เล่นบ้าอะไรอยู่วะเกล” พี่ฌอนตะคอกเสียงดังและจะมาดึงฉันออกไปแต่อยู่ๆพี่คุณก็รั้งกอดเอวฉันเอาไว้แน่น “อย่ามาจับแฟนกู” พี่คุณพูดกลับไปก่อนจะลุกขึ้นยืนโดยจับฉันให้ยืนขึ้นด้วย คือตอนนี้ไม่ใช่แค่พี่คุณละที่เอ๋อแดกฉันก็เหมือนกันก็ใครจะไปคิดว่าอยู่ดีๆเขาก็เล่นด้วย

“เชี้ยคุณมึง”

“เฮ้ยๆๆ”

ในระหว่างที่ฉันกำลังงงอยู่ๆพี่ฌอนก็จะเข้ามาเอาเรื่องพี่คุณแต่ก็โดนพวกไอ้มาร์คจับเอาไว้ซะก่อน ตอนนี้สายตาและท่าทางพี่ฌอนดูหน้ากลัวมันดูหน้ากลัวมากว่าทุกครั้งฉันเลยยืนจับมือพี่คุณไว้แน่นเพราะลึกๆก็กลัวอยู่เหมือนกันไงนี่ฉันทำให้เพื่อนเขาทะเลาะ...เล่นแรงไปมั๊ยวะ

“พอๆกูนั่งดูมานานละ มึงเป็นห่าไรมากมั๊ยไอ้ฌอนมึงจะไปโกรธน้องเกลกับไอ้คุณมันทำไมทีมึงยังมั่วกับอีเด็กใจแตกคนนั้นได้ แล้วน้องเกลผิดอะไรถ้าจะคบกับไอ้คุณก่อนที่มึงจะโกรธคนอื่นมึงควรจะทำตัวเองให้ดีก่อนมั๊ยกูไม่อยากจะว่าเสียบรรยากาศชิบหาย” เฮียปอร์เช่พูดด้วยน้ำเสียงติดรำคาญแต่คำพูดของเขาถูกทุกอย่างใช่เขามีสิทธิ์จะมาโกรธอะไรฉันทั้งที่ตัวเอง แม่งเลวระยำอย่างนี้

.

.

.

.

.

 

 "พี่คุณคะเกลอยากกลับแล้วไปส่งเกลหน่อย" ฉันพูดขึ้นทันทีที่เฮียเช่พูดจบก่อนพี่คุณหันมาพยักหน้าให้ฉันและพาฉันเดินออกไป ได้ยินเสียพี่ฌอนโวยวายอยู่ด้านหลังแต่ฉันก็ไม่แม้ที่จะคิดหันไปมอง มันคงจะไม่มีแล้วโอกาสคงตะจบแล้วสินะ เรื่องระหว่างฉันกับพี่ฌอน

 

"เฮ้ย...ร้องให้ทำไมน้องเกล" อยู่ๆพี่คุณก็ร้องออกมาอย่างตกใจเพราะอยู่ๆฉันก็ร้องให้ฉันฉันร้องให้ มันไม่ไหวแล้วความรู้สึกฉันมันพังหมดแล้ว 

 

 

"ทำแบบนี้คิดว่ามันดีแล้วหรอ? เห็นมั๊ยว่ามันไม่ได้โอเคเลยสักนิดทั้งเกลและทั้งไอ้ฌอน" พี่คุณพูดพร้อมกับลูบหัวฉันก่อนจะที่ฉันจะโผล่เข้าไปก่อนพี่คุณไว้ทั้งตัว ใช่มันไม่โอเคแต่เหตุการณที่ฉันเจอภาพที่ฉันเห็นตรงหน้ามันทำให้ฉันทำอะไรไม่ถูกกี่ครั้งแล้วที่ฉันต้องมาเจอกับเหตุการณ์แบบนั้นมันอีกครั้งแล้ว ...

 

"เกลขอโทษ ...ฮึก..ที่ดึงพี่คุณเข้ามาเกี่ยว" ฉันพูดปนสะอื้น แต่พี่คุณกับเงียบและลูบหัวฉันปลอบยิ่งทำแบบนี้มันก็ยิ่งทำให้ฉันร้องให้หนักกว่าเดิม 

 

"พี่ไม่โกรธหรอกหน้าสนุกดีออกเห็นไอ้ฌอนคลั่งได้ขนาดนั้น" ฉันเงยหน้ามองพี่คุณนิดๆหลังจากได้ยินเข้าพูดเห็นพี่คุณยิ้มออกมามุมปากไม่ไม่อยากจะคิดว่าพี่คุณก็แอบร้ายเหมือนกัน "แต่บางครั้งสิ่งที่เราเห็นอาจจะไม่เป็นอย่างที่เราคิดก็ได้นะ" 

 

"หมายความว่าไงคะ" ฉันผลักตัวออกมาจากพี่คุณเงนหน้ามองเขาและถามออกไปใช่ทำไมอยู่ดีๆเขาถึงได้พูดออกมาแบบนั้นกันนะ 'สิ่งที่เห็นอาจจะไม่เป็นอย่างที่เราคิด'

งันหรอ? 

 

"พี่แค่จะพูดให้เราคิดนะบางครั้งเราก็ควรจะคิดให้เยอะๆอารมณ์มันไม่ได้จะช่วยให้ทุกอย่างมันดีขึ้นหรอกนะมันมีแต่จะทำให้ทุกอย่างมันแย่ลงและปั่นท่อนความรู้สึกของกันและกัน" 

 

 

"เกล" 

 

 

"จะให้พี่ไปส่งที่ไหนละ" ฉันกำลังจะถามต่อแต่พี่คุณก็พูดจัดขึ้นมาซะก่อนฉันเลยนิ่ง

 

"เออที่ร้านเฮียเทลคะ" ฉันเลยตอบกลับไปก่อนจะเดินตามพี่คุณไปขึ้นรถตลอดระยะทางที่นั่งมาฉันกับพี่คุณไม่ได้พูดอะไรกันเลยเพราะในใจฉันตอนนี้มันคิดถึงแต่สิ่งที่คุณพูดมาเมื่อกี้ เหมือนเขาต้องการตะบอกอะไรกับฉันสักอย่างแต่ก็ไม่พูด มันเหมือนกับฉันทำอะไรผิดพลาดไป ฉันรู้สึกแบบนั้นจริงๆจนในที่สุดพี่คุณก็มาจอดรถอยู่หน้าร้านเฮีย

 

 

"ขอบคุณนะคะที่มาส่งเกล" ฉันยกมือไหว้พี่คุณแต่ก่อนจะเปิดประตูลงจากรถไปพี่คุณกฌรั่งฉันไว้ด้วยคำพูดซะก่อน "ไอ้ฌอนมันจะเลวแต่มันก็ไม่เคยผิดคำพูดถ้ามันลองได้พูดอะไรออกมาแล้วเชื่อเถอะว่ามันทำได้จริง เราก็หน้าจะรู้จักนิสัยมันดีนิ ถ้ามันคิดว่าทำไม่ได้หรือไม่แน่ใจมันก็จะไม่พูด พี่ว่าอันนี้เรารู้ดีที่สุดนะ ....ฝันดีคะ" 

 

 

พี่คุณพูดจบลูบหัวฉันก่อนจะยิ้มออกมาแล้วบอกฝันดีฉันยิ้มกลับไปทั้งที่ในหัวฉันตอนนี้มันมีแต่คำถามเยอะแยะไปหมดนี่มันอะไรกันนะทำไมพี่คุนถึงพูดแบบนั้น 

 

 

"มาแล้วหรอ? ไหนของที่เฮียฝากให้ไปเอาละ?" ฉันคิดและเดินเข้าในร้านก็ได้ยินเสียงเฮียเทลทักขึ้นมามันทำให้ฉันชะงักและหันไปมองก่อนจะพูดอดกไปเสียงแข็ง "ของบ้าบอไรกันเพราะเฮียเลยที่ทำให้เกลต้องไปเจอเรื่องเลวร้าย เกลโกรธเฮียแล้ว"

 

 

พูดจบฉันก็เดินขึ้นด้านบนทันทีแค่ก็เหลือบมองไปเห็นมองหน้าเฮียเทลที่หน้าเหวอประมาณแบบกูทำอะไรผิดวะ 

 

 

 

[SEAN TAKL]

 

 

 

"ไอ้เทลเกลละ เกลมาถึงยัง" ผมถามไอ้เทลทันทีที่เดินเข้ามาในร้าน มันหันมามองหน้าผม งง ก่อนจะทำหน้ากวนตีนกลับมา 

 

 

"ไม่รู้วะ? กูไม่ได้เฝ้าเอาไว้.." หน้ากวนตีนไม่พอคำพูดกวนตีนอีกด้วยนะเหี้ยนี้ เกลียดหน้ามันจริงๆให้ตายเหอะ!!! แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาทะเลาะกับมันไง 

 

 

"ไม่กวนตีนกูสักวันมึงคงจะดิ้นตายสินะ" ผมหันไปมองหน้ามันก่อนจะพูดออกมาอย่างหัวเสียแต่มันกลับยกยิ้มยักไหล่ให้ผม "คงจะเป็นมึงสินะที่เกลบอกว่าเป็นสิ่งชั่วร้ายหรือจะพูดให้เข้าใจง่ายคือเป็นเนื้อร้ายที่ต้องตัดทิ้ง" 

 

 

"วันนี้กูไม่มีเวลามาทะเลาะกับหมาแบบมึง" พูดจบผมก็มุงหน้าเพื่อจะเดินขึ้นไปด้านบนทันที แต่ไอ้ห่าเทลก็กระโดนจากโซฟาที่มันนั่งอยู่มาขวางผมเอาไว้ก่อนจะผลักผมจับไหล่ผมเอาไว้แต่ผมก็สะบัดออกอย่างแรงทันทีเหมือนกัน

 

 

"กูบอกแล้วว่าวันนี้กูไม่มีเวลามาเล่นกับมึงหลบไป"ผมพูดกดเสียงต่ำและมองมันด้วยสายตาวาวโรจน์แต่ไอ้ห่านี่มันไม่สบทบสะท้านหรอกนอกจากจะไม่กลัวแล้วยังยิ้มเยอะออกมาอีกก่อนจะพูดออกมา "แต่กูอยากเล่นนิ" 

 

 

"มึงนี่มัน" ก่อนที่ผมจะได้ทันพูดอะไรกลับไปเสียงโทรศัพท์มันก็ดังขึ้นมันเลยหยิบโทรศัพท์ออกมาดูก่อนจะทำหน้าออกมาเหมือนดีใจเต็มที่เห็นแบบนั้นมันเลยทำให้ผมอยากจะรู้ไงเลยเหลือบไปมองก็เห็นชื่อที่โทรเข้ามา "ลาวา"

 

 

ผมเอ่ยออกมาเสียงเบาและหัวเราะออกมาในลำคอไอ้เทลเลยตวัดสายตามองผมอย่างไม่พอใจทันทีก่อนจะพูดออกมาแต่คำพูดมันกลับทำให้ผมยิ้มออกมาเลยทีเดียว

 

 

"ไม่อยากเล่นกับมึงละ...ฝากเฝ้าร้านด้วยเดียวกูมา" มันพูดจบและรีบผลักจากผมออกจากร้านไปทันที ผมไม่รู้ว่าลาวาผู้หญิงที่โทรเข้ามาเป็นใครแต่ที่แน่ๆคงจะสำคัญกับมันมากไม่นั้นคงจะยอมทิ้งเกลไว้กับผมแบบนี้แต่ก็ช่างมันก่อนเถอะ

 

 

ปัง

 

ปัง

 

 

"เกลเปิดประตูให้พี่หน่อย" ตอนนี้ผมอยู่หน้าห้องเกลก่อนจะเคาะประตูเรียกให้เธอเปิดแต่เกลกลับเงียบ

 

 

"เกลกำลังเข้าใจพี่ผิด เปิดประตูและออกมาคุยกันดีๆดิ่วะ..." เพราะเคาะอยู่นายเกลก็ไม่ยอมเปิดผมเลยค่อนข้างจะหงุดหงิด

 

 

"เข้าใจผิดอะไร? เกลว่าเราไม่มีอะไรที่จะต้องพูดกันอีกนะกลับไปซะพี่ฌอน"

 

 

เกลตะโกนกลับมาด้วยเสียงที่สั่นนี่คงกำลังร้องให้อยู่สินะ เมื่อก่อนผมไม่เคยรู้สึกอะไรเลยผมทำเกลร้องให้บ่อยมากผมก็เฉยๆทุกครั้งแต่ตอนนี้วันนี้แค่รู้ว่าเกลร้องให้มันก็ทำให้ผมรู้สึกเจ็บไปด้วยซึ่งผมก็ไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อนเหมือนกัน

 

 

"มีสิเพราะเกลกำลังเข้าใจพี่ผิดอยู่"ผมตะโกนกลับไป " และได้ยินเกลสะอื้นหนักกว่าเดิมผมรู้ว่าเธอไม่ต้องการจะให้ผมได้ยินผมรู้ว่าเกลต้องทำตัวเข้มแข็งทั้งที่จริงแล้วเธอโครตจะอ่อนแอร์ ยิ่งรู้ว่าเธอเป็นแบบนี้ผมก็อยากจะกอดเธอเอาไว้ ผมรู้สึกแบบนั้นจริงๆ "ไม่ร้องนะ...มันไม่ได้เป็นอย่างที่เกลเห็นฟังพี่สักครั้งได้มั๊ยเกล"

 

 

"พี่ฌอนกลับไปเถอะ มันจบแล้วเรื่องของเรามันจบแล้ว" เกลพูดจบมันทำให้ผมหมดแรงที่จะยืนทันทีผมทรุดนั่งลงกับพื้น ผมไม่เคยคิดว่ามันหนึ่งเกลจะพูดแบบนี้กับผมและผมก็ไม่เคยผมจะรู้สึกเจ็บได้ขนาดนี้

 

 

"ก่อนที่จะตัดสินใจอะไรฟังพี่ก่อนได้มั๊ย?หรือจะไม่ฟังก็แล้วแต่นะแต่พี่ก็อยากจะพูด

พี่ไม่รู้เรื่องที่คาร่ามาพี่ไม่รู้ว่าเธอจะมาจริงๆ

แล้วอีกอย่างพี่ก็ไม่ได้คิดต่อกับคาร่าแล้วพอเธอมาพี่ไม่สนใจคาร่าเลยนั่งตักแล้วมันก็เป็นจังหวะเดียวกับที่เกลเข้ามาพอดี มันเป็นแบบนี้จริงๆ" 

 

 

ใช่เรื่องมันเป็นแบบนั้นจริงๆผมเลิกติดต่อกับคาร่าตั้งแต่จะบอกจะพิจน์ตัวเองผมจะไม่พูดในสิ่งที่คิดว่าตัวผมเองจะทำมันไม่ได้หรอกนะ 

 

 

"เกลเปิดประตูให้พี่นะ ขอร้องเถอะเมื่อก่อนยอมรับว่าพี่มันเลวแต่คนเลวคนนี้ไม่มีสิทธิ์จะแก้ตัวเลยหรือยังไง ไม่มีสิทธิ์จะทำดีเพื่อไถ่โทษเลยหรือไงทำไมถึงไม่ยอมฟังกับบ้าง"

 

 

"ก็รู้ว่าไม่ดีแต่ขอโอกาสให้คนไม่ดีคนนี้สักครั้งได้มั๊ย?"

 

 

 

ขอแค่โอกาส...

 

.

.

.

.

 

[gail Talk]

 

 

สิ้นสุดคำพูดพี่ฌอนฉันก็ได้แต่ปล่อยโฮออกมาเงียบๆจนตัวโยน ทำไมมันถึงได้รู้สึกหน่วงปวดใจไปหมด ทำไมในตอนที่ฉันขอให้เขาหยุดอยู่ที่ฉันเขากลับไม่ทำ มาทำเอาตอนที่ฉันกำลังจะเข้มแข็ง...

 

โอกาสทำไมจะให้ไม่ได้ แต่ให้ไปแล้วเขาจะทำมันได้ดีแค่ไหนจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม

อีกมั๊ยความกลัวของฉันตอนนี้มันยากเกินกว่าจะตัดสินใจ 

 

สิ่งที่พี่ฌอนพูดมาวันนี้คงจะเป็นสิ่งที่พี่คุณตั้งใจจะบอกฉันสินะ...

 

"พี่ฌอนกลับไปก่อนเถอะเกลยังไม่พร้อมจะคุยอะไรกับพี่ตอนนี้" ฉันพยายามอย่างมากที่จะพูดออกไปไม่ให้เสียงตัวเองสั่น 

 

"ไม่เอาพี่ไม่ไปไหนทั้งนั้นจนกว่าเราจะคุยกันเกล เราต้องคุยกันก่อน" พี่ฌอนตะโกนกลับมา เขาเปลี่ยนไปแล้วจริงๆสินะเมื่อก่อนไม่เคยสักครั้งที่เขาจะมาอ้อนวอนขอร้องฉันแบบนี้แต่วันนี้เขากลับทำมัน จะคิดว่าเขารักฉันแล้วก็คงจะไม่จริงเพราะเขาก็ไม่เคยพูดมันออกมาสักครั้งฉันก็ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงได้เป็นแบบนี้ ซึ่งมันกำลังทำให้ฉันสับสน  ฉันไม่ชอบที่มันเป็นแบบนี้สักนิด

 

"ก็ตามใจแต่เกลคงจะไม่คุยแน่ๆ" พูดจบฉันก็ลุกขึ้นเดินไปยังที่นอนก็จะล้มตัวลงนอนสะอื้นหนักเหมือนเดิม 

 

ใครหลายคนบอกว่าความรักเป็นสิ่งที่เจ็บปวดแต่ฉันว่ามันไม่จริงเลยสักนิดความรักเป็นสิ่งสวยงามแต่ที่ทำให้มันเจ็บปวดก็คือตัวเราเองนั้นแหละ ถ้าตอนนั้นฉันไม่เลือกที่จะเข้าไปยุ่งกับเขา ตอนนั้นไม่เลือกที่จะยอมเขาทั้งที่เขาก็พูดชัดเจนตั้งแต่เริ่มอยู่แล้วเรื่องทั้งหมดคงจะไม่เป็นแบบนี้ พี่ฌอนไม่ได้ผิดหรอกฉันเองตั้งหากที่ผิดๆที่เข้าไปในชีวิตเขาตั้งแต่แรก 

 

ฉันได้แต่ถอนหายใจและหลับไปทั้งน้ำตาเหนือยเกิดกว่าจะคิดอะไรอีกแล้ว 

 

 

[เช้าวันต่อมา]

 

 

 

"เหี้ยฌอนมึงมานอนหน้าห้องน้องกูทำซากไร? ...บ้านช่องไม่มีให้นอนหรือไงสัส" 

 

 

"..."

 

 

"นี่อย่าบอกนะว่าที่มึงต้องมานอนอยู่ตรงนี้

เพราะเกลไม่ยอมเปิดประตูให้มึง สมหน้ามึงวะ ทำไมกูถึงได้รู้สึกสะใจขนาดนี้วะแม่ง"

 

 

"แหกปากทำส้นตีนไรแต่เช้าวะ ...รำคาญ

ชิบหาย"

 

 

"มานอนบ้านกูเสือกรำคาญเจ้าของบ้าน ถามจริงกูใช้มึงมานอนหรอให้ตายเหอะ เชี้ย"

 

 

ฉันสะดุ้งตื่นขึ้นมาหลังจากที่ได้ยินบทสนสนาของเฮียและพี่ฌอนนี่เขานอนหน้าห้องฉันทั้งคืนเลยหรือไง ด้านนอกมันหนาวจะตายไปนอนไปได้ยังไงผ้าห่มก็ไม่มี เขาคงเป็นบ้าไปแล้วแน่ๆ หัวใจฉันอยู่ๆก็เต้นแรงขึ้นมาจะว่าดีใจก็ไม่เชิง คือความรู้สึกมันอธิบายไม่

ถูกอะ 

 

 

"เห้ยๆไอ้ฌอนมึงเป็นห่าไรวะ? เชี้ยตัวร้อนจี๋..."

 

ปัง

 

ปัง

 

 

"เกล เกล "

 

ระหว่างที่ฉันกำลังใจลอยคิดอะไรเพลินๆ เฮียเทลก็ร้องออกมาอย่างตกใจพร้อมกับเคาะประตูเรียก ฉันจึงเด้งตัวไปเปิดประตูให้เขาทันที

 

 

"พะ พี่ฌอน" 

 

 

เสียงฉันสั่นร่างกายมันก็ชาไปทั้งตัวเพราะสิ่งที่เห็นตรงหน้าคือพี่ฌอนยืนและล้มลงไปฟุบอยู่กับไหล่เฮียเทลทั้งตัวโดยที่เฮียเทลประคองไว้ 

 

 

"หลบดิเฮียจะเอามันเขาไป หนักชิบหาย" ฉันหลบตัวให้เฮียเทลทันทีหลังจากเฮียพูดจบก่อนที่จะช่วยเฮียพยุงพี่ฌอนเข้าไปด้านในห้องฉันตัวเขาร้อนมาก หน้าตาจากที่หล่อเหลาหลับดูซีดเซียวอย่างเห็นได้ชัด 

 

 

"นี่มันเรื่องอะไรกันวะเกลทำไมอยู่ๆมันถึงเหมือนคนจะตายห่าแบบนี้" 

 

เฮียเทลยืนหอบถามฉันอยู่ข้างๆหลังจากให้พี่ฌอนนอนลง

 

 

"อย่าเพิ่งถามตอนนี้เลยคะ" พูดจบฉันก็เดินเข้าห้องน้ำเพื่อที่จะไปเอาผ้ามาเช็ดตัวกับพี่ฌอนด้วยมือไม้ที่สั่นเทา เขามันต้องบ้าไปแล้วแน่ๆทำแบบนี้ทำไม ฉันก็รู้สึกเกลียดตัวเองแค่เห็นว่าเขาเป็นแบบนี้ทำไมต้องเป็นห่วง มันกระวนกระวายไปหมดเพราะพี่ฌอนไม่ได้จะเป็นคนที่ป่วยได้ง่ายๆตั้งแต่ที่คบกันมาเขาไม่เคยจะป่วยเลยด้วยซ้ำ แต่ถ้าเขาเป็นแบบนี้เพราะคงจะดื่มหนัก คิดมากหรือไม่ก็คงจะไม่ได้นอนมาหลายวันติดต่อกันซึ่งมันเป็นเรื่องบ้าชัดๆ อยู่ดีๆมาเปลี่ยนเป็นคนแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน 

 

 

ฉันเดินถือกะละมังกับผ้าผืนเล็กมานั่งลงบนเตียงข้างๆพี่ฌอน ก่อนจะมองหาเฮียเทลแต่ก็ไม่เห็นคงจะออกไปแล้วสินะ ...คิดได้ฉันเลยหันมาสนใจคนที่นอนซมอยู่ตรงหน้าตอนนี้พี่ฌอนไม่มีสติ หน้าแดงตัวร้อนมากเพราะผิดไข้แต่นั้นก็ไม่ได้ทำให้หน้าตาที่หล่อมากของเขาลดน้อยลงเลย นานแค่ไหนแล้วนะที่ฉันไม่ได้มองหน้าผู้ชายคนนี้ชัดๆแบบนี้ ปากกระจับ คิ้วหนาเข้มเรียงตัวสวย ใบหน้าที่แลดูสะอาดทั้งที่เขาไม่ใช่คนที่จะดูแลตัวเอง ทุกอย่างที่เป็นเขามันดูดี มันดูหน้าหลงไหลจนไม่สามารถปฏิเสธได้ เพราะแบบนี้ไงผู้หญิงมามายถึงวิ่งเข้าหาเขา ...ฉันถอนหายใจออกมาก่อนจะค่อยๆหยิบผ้าขึ้นมาเช็ดไปยังกรอบหน้าเบามือพี่ฌอนหันหน้าหลบจากความเย็นที่กระทบใบหน้าและทำหน้ายุ่งก่อนจะนิ่งไปอีกครั้ง ฉันจึงรีบเช็ดตัวให้เขาต่อจนเสร็จก่อนจะไปจัดการกับตัวเองและออกไปด้านนอกเพื่อที่จะไปทำข้าวต้มให้เขากินจะได้กินยา

 

ทำเสร็จฉันก็ยกมันเข้ามาในห้องก่อนจะสะดุ้งเล็กน้อยเมื่ออยู่ๆคนที่ไข้ที่คิดว่าคงจะหลับอยู่กลับลุกขึ้นนั่งโดนที่แผ่นหลังพิงไปกับหัวเตียงหันมามองฉันก่อนจะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่า "เกลยกโทษให้พี่แล้วใช่มั๊ย?" 

 

ฉันทำเป็นไม่สนใจคำถามของเขาก่อนจะเดินเอาข้าวต้มไปว่างตรงโต๊ะเล็กๆข้างเตียงนอน "กินข้าวคะจะได้กินยาจะได้หายแล้วกลับบ้านไปสักที" 

 

ฉันพูดออกไปเสียงเรียบสีหน้าพี่ฌอนตอนนี้ดูสลดลงไปทันทีที่ฉันพูดจบ ก็ใช่ว่าฉันอยากจะพูดแต่จะให้พูดดีๆด้วยมันก็ไม่ใช่เหมือนกันไงฉันกำลังโกรธเขาอยู่นิถึงตอนนี้มันไม่มากเหมือนเดิมก็เถอะ

 

"เกลยกโทษให้พี่ก่อนสิ...เนี๊ยเห็นมั๊ยว่าพี่ไม่สบายอยู่ยิ่งเกลทำแบบนี้พี่ก็ยิ่งทรุดหนักกว่าเดิมเพราะตอนนี้ไม่ใช่แค่ร่างกายพี่ที่มันป่วยใจพี่มันก็ป่วยด้วยเหมือนกัน" 

 

ฉันอึ่งนิดๆกับคำพูดและสีหน้าท่าทางของพี่ฌอนที่มันอ้อนซะมากมายมันขัดกับบุคลิกนิสัยเขาแบบสุดๆอะ

 

"เป็นไข้จนเพ้อหรือไง? กินเถอะคะกินเสร็จแล้วเรียกแล้วกันเดียวเกลจะเข้ามาเก็บ" 

 

ฉันพูดตัดบทก่อนจะหมุนตัวเพื่อที่จะเดินออกไปด้านนอกฉันยังไม่พร้อมเท่าไหร่ที่จะอยู่กับเขาสองคน แต่ก็ต้องชะงักเพราะคำพูดขอเขา "ทำไมใจร้ายนักพี่ไม่สบายแบบนี้จะกินได้ไงกันป้อนให้หน่อยไม่ได้หรือไง"

 

ฉันถอนหายใจออกมาเบาๆก่อนจะหมุนตัวไปเผชิญหน้ากับเขาอีกครั้ง "พี่ฌอนแค่ไม่สบายนะคะไม่ได้เป็นง้อยสักหน่อย" 

 

ฉันพูดไปเสียงเรียบทำสีหน้าหงุดหงิดเล็กน้อยแต่พี่ฌอนกลับทำสีหน้าอ้อนหนักกว่าเดิมก่อนจะพูดออกมาอีกครั้ง "พี่ไม่มีแรงนิป้อนให้หน่อยนะคะ" 

 

 

"ไม่คะ"

 

 

"นั้นพี่ไม่กินให้มันป่วยตายไปก็ดีเหมือนกันยังไงก็ไม่มีใครรักอยู่แล้วนิ ทำเลวเอาไว้ก็เยอะใครเขาจะให้อภัยกัน"

 

ฉันไม่รู้จะขำหรือรำคาญดีที่อยู่ๆพี่ฌอนก็กลายเป็นคนแบบนี้ แล้วดูสิพูดจบเขาก็ล้มตัวลงนอนคุมโปงทันที นี่มันอะไรกันทำไมทำตัวเหมือนเด็กได้ขนาดนี้นะ 

 

ฉันได้แต่กรอกตามองบนพ่นลมหายใจออกมาแรงๆแล้วพูกกระชากเสียงออกไป "ก็แล้วแต่คะอยากจะป่วยตายก็เชิญ เกลไม่ยุ่งด้วยแล้ว" 

 

"เกลไม่เอาแบบนี้สิพี่ขอโทษมันไม่ได้เป็นอย่างที่เกลเห็นพี่เลิกยุ่งกับคาร่าไปนานแล้วเชื่อพี่สักครั้ง...พี่รู้ว่ามันยากที่จะให้เกลเชื่อแต่ครั้งนี้มันเป็นเรื่องจริงขอร้องเถอะเรามาเริ่มต้นกันใหม่ได้มั๊ย? สัญญาต่อไปจะดีกว่านี้"

 

คำพูดของพี่ฌอนทำให้ฉันหยุดนิ่ง ต้องเงยหน้ามองด้านบนเพื่อไม่ให้น้ำตามันไหลลงมา ฉันอยากจะกลับไปหาเขาแต่อีกใจมันก็กลัวแล้วฉันต้องทำยังไง!!! 

 

"เลิกพูดเรื่องนี้ก่อนเถอะคะพี่ฌอนกินข้าวกินยาแล้วก็นอนพักซะเรื่องนี้เราจะคุยกันทีหลัง"

 

ฉันพูดโดยที่ไม่ได้หันไปมองหน้าเขาเพราะกลัวจะกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ก่อนจะตัดสินใจเดินออกจากห้องฉันไม่รู้ว่าต่อไปมันจะเป็นยังไงแต่ ณ.ตอนนี้เวลานี้ฉันยังไม่พร้อมจริงๆ

ถึงแม้ภายในใจฉันจะรักเขามากแค่ไหนก็ตาม....

 

 

 


 

ไรท์ไม่ว่างเลยมาอัพช้ามากแต่ต่อจากนี้ไปจะพยายามมาอัพบ่อยๆนะคะ ยังไงก็อย่าหายไปไหนนะคะ

 

ไม่รู้เมื่อไรคู่นี้เขาจะสวีทกันสักทีเนอะ!!!

 

พระเอกก็คือพระเอกนะคะถึงนางจะเลวก็เถอะ

 

คอมเม้นเจิ่ม บอกพีดแบ็คกันมาเยอะๆคะเยอะเมื่อไหร่แล้วจะมาอัพ... ไม่สะดวกคอมเม้นกดไลค์นะคะ ทำสองอย่างได้กราบขอบคุณ ...

 

 

ความคิดเห็น