เว้าวอนเสน่หา (yaoi)
ตอนที่1 คนแปลกหน้า (ครบค่ะ)
ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร

ตอนที่1 คนแปลกหน้า (ครบค่ะ)

 

 



     ท้องฟ้ากว้างสีรัตติกาลยามค่ำคืนมีเพียงแสงจากดวงจันทร์ที่ลอยเด่นกลางผืนนภาเป็นตัวช่วยนำทางให้ทุกสรรพสัตว์ในป่าใหญ่ได้มองเห็นหนทางการใช้ชีวิต
      เสียงเหล่าแมลงตามธรรมชาติร้องต่อกันเป็นรระยะๆ ดังสะท้อนกังวาลจนเด็กชายตัวน้อยที่นั่งกอดเข่าซุกอยู่หลังต้นไม้ต้องกลั่นเสียงสะอื้น ด้วยความหวาดหวั่นลงคอ
    ใบหน้าจิ้มลิ่มหากแต่ดูดีทั้งที่ยังอยู่ในวัยเยาว์เปรอะเปื้อนด้วยคราบน้ำตา ชุดผ้าเรียบลื่นราคาแพงบัดนี้กลับมอมแมนเพราะลอยขาดเป็นริ้วๆจากการที่เขาต้องวิ่งหนีเอาตัวรอดด้วยเหตุลอบสังหารองค์รัชทายาทที่เกิดขึ้นกะทันหัน

 

  " ฮึก! ฮือ ทะ..ท่านพี่..อวิ้นกุย... ฮืออ "

 

     ความเงียบงันที่รายลอบกายบ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าองค์ชายตัวน้อยวิ่งสุดฝีเท้ามาไกลแค่ไหน มือเล็กป้อมกำดาบยาวที่องค์รักษ์คนสนิทมอบให้ดั่งมันคือที่พึ่งสุดท้าย

     ดวงตาเรียวคู่สวยที่คลอด้วยหยาดน้ำตาพยายามมองหาเผื่อว่าพวกองค์รักษ์ที่รอดชีวิตมาได้อาจออกตามหาเข้าให้แล้ว..
แต่..ที่พบก็มีแค่ความมืดมิดและเสียงลมพัดผ่านไปมาเท่านั้น


   " ฮือออ อวิ้นกุย เจ้า..ต้องรอดสิ.. "



     กลางป่ากว้างเช่นนี้อีกทั้งเขายังอยู่ตัวคนเดียวเพียงลำพังไม่ต้องรอให้ถึงวันพรุ่ง..เด็กชายตัวน้อยคงได้กลายเป็นอาหารให้พวกสัตว์ที่หิวกระหายเรียบร้อยแล้วละมั่ง

     สวบ สวบ สวบ

     เสียงฝีเท้าที่เดินย่ำไม่ไกลนักทำเอาองค์ชายสะดุ้งเฮือกสุดตัว ริมฝีปากรูปกระจับแม่มปิดแน่น ทำนบน้ำตาเริ่มแตกกระจายเมื่อรับรู้ได้ว่ามีคนแปลกหน้าที่มีแววเป็นฝั่งศัตรูกำลังเดินปวนเปี่ยนตามหาตัวเขาเพื่อเอาไปต่อรองกับท่านพี่หรือทำการสังหารทิ้งก็เป็นได้

    สวบ..สวบ..

    ดาบในมือถูกยกขึ้นมาในท่าเตรียมพร้อม มือป้อมๆสั้นเล็กน้อยเพราะว่าไม่เคยต้องเผชิญอันรายด้วยตัวคนเดียวสักที ทุกครั้งที่เกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้นรอบตัวเขาจะมีเหล่าองค์รักษ์คอยคุ้มครองปกป้องอยู่เสมอ..



หากคราวนี้กลับ...ไม่มี....



ไม่มีใครเลย...



" ฮือออ..เจ้า..จะเจ้าเป็นใคร! ฮึก! "



    ร่างๆหนึ่งเดินเข้ามาหาองค์ชายอย่างเชื่องช้า ขายาวพลันถลันถอยหลังจนลำตัวแนบติดกับต้นไม้ใหญ่ ดวงตาเรียวหลับปี๋เมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าเริ้มเข้ามาใกล้เขามากขึ้นทีละนิด



" อย่า..ฮึก! อย่ามาใกล้ข้าฮืออ... "



    เสียงฝีเท้าหยุดลงเสียแล้ว ปลายดาบยังคงชี้ไปเบื้องหน้าเด็กชายตัวน้อยหลับตาปิดแน่นไม่กล้ามองความจริงที่เขาต้องเจอ หัวใจดวงน้อยสั่นระรัวเมื่อได้ยินเสียงถอนหายใจด้วยความสมเพซ
    มันคงกำลังหัวเราะกับท่าทีเยาะแยะไม่สมฐานะองค์ชายของเขาสินะ



" นายเป็นใคร แล้วนี่คือที่ไหน "



    น้ำเสียงหวานติดจะเย็นชาดังขึ้นระยะประชิด องค์ชายน้อยลืมตาโพลงโดยไม่ทันคิดอะไรให้ดีเสียก่อน
    ภาพตรงหน้าเขาคือเด็กผู้ชายในวัยไล่เลี่ยกันที่สวมใส่ชุดแปลกตา เส้นผมยาวสีดำสนิทดุจรัตติกาลมัดไว้เป็นเปียด้านข้าง ใบหน้าสวยคมผิดวัยถูกเงาของความมืดมิดปกปิดบนใบหน้าซ่อนดวงตาไว้เกือบครึ่ง  เห็นเพียงสันจมูกที่เชิดรั้นและริมฝีปากสีแดงอมชมพูเท่านั้นที่โผล่จากเงามืด



" ..... "

 


    ความเงียบเริ่มก่อตัวขึ้นเมื่อต่างฝ่ายต่างยืนนิ่งไม่พูดไม่จา
    องค์ชายตัวเล็กลดดาบในมือลง เด็กชายแปลกหน้าก็ยังจับจ้องมาที่เขาด้วยท่าทีเฉยชา สายลมแผ่วเบาพัดเอื่อยจนได้ยินเสียงใบไม้เสียดสีกันดังซ่าฟังแล้วชั่งน่าขนลุกสำหรับเด็กที่กำลังขวัญเสียเช่นเขา

    เคร้ง!



" ฮือออ...เจ้า..เจ้า.. "



" .... "

 

    องค์ชายหน้าหวานรีบวิ่งโผเข้าไปกอดอีกฝ่ายแน่นด้วยความกลัว ร่างเล็กโปร่งเซถอยไปสองก้าวกับน้ำหนักของเขาที่พุ่งใส่จนเด็กแปลกหน้าไม่ทันตั้งตัว แต่กระนั้นก็ยังยืนนิ่งคล้ายรูปปั้นไร้จิตใจให้        องค์ชายตัวเล็กร้องไห้ซุกหน้าเข้าตรงซอกคอขาว..มีน้ำมูกขุ่นใสยืดติดเสื้อเป็นสายสะพานยาว  แต่อีกฝ่ายกลับไม่ผละหนีเขาอย่างนึกรังเกียจ



" ขะ..ข้าโดน.ฮือ.ดะ..โดน..ลอบสัง..หาร..ฮึกๆ..องค์รักษณ์ข้า..ยัง..มะ..มิรู้..ฮืออชะตา..กรรม.. "



     เรียวแขนขาวลูบหลังปลอบเด็กชายตัวเล็กซ้ำๆไปมา เขาสูดน้ำมูกเข้าโพรงจมูกเพราะเริ่มหายใจไม่ออกแรงๆ

    จู่ๆองค์ชายน้อยก็ชะงักงัน.กลิ่นหอมอ่อนจางคล้ายดอกเหมยจากร่างกายบางทำให้พระองค์รู้สึก....ปลอดภัย...



" ฉันไม่เข้าใจที่นายพูด..นี่... "



    มือบางดันไหล่ขององค์ชายให้ห่างตัวเพื่อที่จะจ้องหน้าเขาได้ชัดเจน..



" ที่นี่คือที่ไหน.. "



" จะ..เจ้า...เจ้า... "



    ดวงตาคู่เรียวสีเข้มเบิกกว้างตื่นตะลึง มือน้อยชี้นิ้วไปที่อีกฝ่ายอย่างไม่กลัวเสียมารยาท เด้กหนุ่มอ้าปากค้างเมื่อได้มองสบประสานตากันชัดเจน
    นัยต์ตาคู่กลมดั่งลูกแก้วจับจ้องมาที่เขา..หากแต่สิ่งที่ทำให้พระองค์อึ้งค้างจนลมหายใจแทบสะดุดคือ..สีของลูกนัยน์ตาทั้งสองข้างนั้นไม่เหมือนกัน!
    ข้างขวามีสีดำสนิทยิ่งกว่าอันตกาลที่ดำมืด ส่วนข้างซ้ายมีสีน้ำตาลอ่อนเปลือกไม้แลดูน่าถนุถนอมจับใจ คิ้วเรียวสวยดั่งนำเส้นขอบฟ้ามาวาดทับ...ยิ่งเครื่องหน้าพวกนี่มารวมกับบนใบหน้ารูปไข่ใสกระจ่างยิ่งส่งผลให้เด็กชายปริศนาดูงดงามปานถูกรังสรรค์จากเทพเซียนบนสวรรค์เช่นนั้นเลย!



 "......"

 


" นัยน์ตา...นัยน์ตาเจ้า..มัน.... "



"  อย่าร้องไห้สิ เป็นเด็กผู้ชายดันขี้แยได้ไง "



" อ้ะ!!  "

 

    ถึงแม้น้ำเสียงที่เอื้อนออกมาจะติดรำคาญปนระอาบ้าง แต่เรียวนิ้วยาวกลับบรรจงเช็ดหยดน้ำทีละหยดให้อย่างอ่อนโยนจนหัวใจพระองค์กระตุกวูบ ใบหน้าหวานน่ารักมีสีแดงอ่อนจางซับอยู่บนแก้มใสทั้งสองข้าง
    ท่าทีเขินอายขององค์ชายน้อยสะท้อนอยู่ในแววตาคู่กลมสวยอย่างเห็นได้ชัด


" แทนที่ฉันจะต้องตกใจกลายเป้นมานั่งปลอบใครที่ไหนเนี่ยนะ "



" ตาเจ้า มันสวยจัง.... "

 

     สิ้นประโยคสั้นๆคนตรงหน้ากลับหยุดมือที่กำลังเช็ดน้ำตาให้เขา.. ดวงตาคู่เฉียวต่างสีบัดนี้ดูเหมือนมีม่านน้ำแข็งเข้ามาปลกคลุมอยุ่จางๆ อีกฝ่ายคล้ายเอาความเฉยชาและห่างเหินมาเป็นเส้นแบ่งกั้นแยกตัวเองให้ห่างจากพระองค์อีกแล้ว..

    องค์ชายมองร่างบางที่เดินไปก้มหยิบดาบขึ้นมาดู ใบหน้าสวยคมเหลือบมองมาที่เขาจนพระองค์สะดุ้งเฮือก



" ที่นี่..ที่ไหน... "



" ทางผ่านแค้วนจินรุ่ยของเสด็จพี่ข้า ข้าชื่อเซียวหยา เจ้าละมีนามว่าอันใด "

 

    ถือโอกาสแนะนำตัวแบบเนียนๆ

 

     ต่อค่ะ

 


" เรื่องบ้าอะไรกันวะ.. "



    เซียวหยาเอียงคอเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงอีกฝ่ายบ่นงึมงำกับตัวเอง ใบหน้าสวยยังคงเฉยชาไม่แสดงอารมณ์ใดๆ แต่เรียวคิ้วกับขมวดมุ่นจนเกือบเป็นปมยิ่งทำให้พระองค์สงสัยนัก

ตึกๆๆๆสวบๆๆ



" เจ้า..พวกมันมาแล้ว...หนีเร็ว! "



    องค์ชายตัวน้อยรีบวิ่งไปขยุ้มเสื้ออีกฝ่ายแน่นเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าที่ดังกึกก้องในป่ายามนี้ใบหน้าหวานซีดเผือดลงถนัดตาพลางดึงกระชากเด็กร่างบางอีกคนให้วิ่งไปกับเขา



" ฉันไม่เคยหนี นายไปซ่อนตรงถ่ำนั้นเถอะ "



" ไม่! ข้าจะทิ้งเจ้าได้อย่างไร ไปนะ! ไปกลับข้า "



    เสียงฝีเท้ามากมายยิ่งสั่นประสาทให้องค์ชายแทบสติแตก  กระนั้นพระองค์ก็ยังยื้อยุดข้อมือเล็กพยายามดึงให้คนตรงหน้าที่ยืนแข็งเป็นรูปปั้นวิ่งซะที   เสียงถอนหายใจดังน้อยๆจากเด็กหนุ่ม...ก่อนที่แรงหมัดแบบไม่สมกับตัวจะซัดใส่ท้องน้อยพระองค์เต็มแรง
    เซียวหยาปล่อยมือจากข้อมือเล็กออกอย่างง่ายดาย..พลางทรุดตัวลงไปนอนกองกับพื้นหญ้าไร้สิ้นเรียวแรงขัดขืน น้ำตาใสเริ่มปริ่มมาที่ขอบตาเรียวและไหลลงผ่านสันจมูก..อาบแก้มใสเชื่องช้า


" นายจะปลอดภัย เซียวหยา "



    ใบหน้าคมสวยก้มลงกระซิบถ่ายทอดน้ำเสียงหวานดังระฆังแก้วชิมริมหูพระองค์ มุมปากสีแดงอมชมพูขยับยกยิ้มอย่างอ่อนโยนพลางรวบกายเขาไว้เต็มวงแขนได้ง่ายดาย ดวงตาทั้งสองสีทอแววขบขันที่ได้เห็นพระองค์ขยับริมฝีปากจะพูดบอกอะไรบางอย่าง

" เจ้า...เจ้า...อะ..ย่า.. "



" อยู่นิ่งๆตรงนี่แหละ อย่าส่งเสียงดังรู้ไหม "

  


    แผ่นหลังสัมผัสได้ถึงพื้นหินขรุขระรวมถึงความชื่นเฉะจากดินเปียกและต้นไม้เล็กๆที่ขึ้นรกชัน องค์ชายน้อยยังคงมองสบใบหน้าสวย ด้วยสายตาไม่เข้าใจรอยยิ้มอบอุ่นถูกส่งมาให้พระองค์คล้ายแสงของดวงตะวันยามเช้า..ยิ่งทำให้น้ำตาพระองค์ไหลรินแม้จะปราศจากเสียงสะอื้น ก่อนที่เด็กหนุ่มร่างบางจะเดินออกไปพร้อมดาบในมือ

     อย่า..อย่าพึงไป...



     มือน้อยละจากการกุมหน้าท้อง พยายามเสือกไสตัวตนออกจากโพรงถ่ำจนหินขรุดบาดตามเรียวแขน เลือดสีสดไหลซึมเป็นทางยาว     เซียวหยาอดทนกับความแสบกัดปากแน่นไม่กล้าส่งเสียงร้อง รวบรวมแรงทั้งหมดคืบคลานไปหาคนด้านนอก



     เคร้ง!!  สวบ!! อึก!!



 " ไม่..ไม่..ฮึก...เจ้า... "



     หัวใจดวงน้อยพลันกระตุกวาบอย่างหวาดหวั่น เมื่อได้ยินเสียงร้องของใครบางคน เซียวหยาแทบจะหยุดหายใจ   ในสมองดันนึกภาพของเด็กหนุ่มหน้าสวยนอนจมกองเลือดเพราะเขาคือต้นเหตุ


    แค่คิด...หัวใจพระองค์ก็คล้ายจะหยุดเต้นเอาเสียดื้อๆ


"  เจ้า...อย่า..อย่า..นะ.. ฮือ.."



     อย่าตายนะ....



     ข้าไม่ให้เจ้าตาย..ฮึก..



" ฮือ.....เจ้ายัง..ฮึก..ยังไม่ได้บอกชื่อ..ฮือกับข้าเลย "



    ดวงตาสีเข้มแดงกล่ำ หยดน้ำตามากมายไหลถลักจนเกือบดูไม่ได้ ภานในใจกลับเจ็บปวดยิ่งกว่าเจอพวกมือสังหารนับพันนับหมื่นคนรายล้อม..

    เขาจะทานทนได้อย่างไร....หากว่าต้องเห็นอีกฝ่ายนอนตายสิ้นลมลงตรงหน้า



" หึๆเจอตัวจนได้นะพะยะค่ะ องค์ชาย "



     มือสังหารชุดดำยืนแสยะยิ้มอยู่ตรงปากถ่ำ ดาบยาวในมือสะท้อนแสงจันทร์เกิดเป็นเงาวาววับ หยดเลือดสีแดงฉานไหลลงสู่พื้นทีละหยดทีละหยด..



" เจ้า...ฮือ..อย่าทำเพื่อน..ข้านะ! "

 

      มันค่อยๆก้าวเท้ามาหาพระองค์อย่างใจเย็น ใบหน้าคมคร้านที่ปกปิดด้วยแถบผ้าคล้ายจะมีแววยินดีที่ได้สังหารเซียวหยาให้จบๆไปเสียที  ใจดวงน้อยหวาดหวาดหวั่นเมื่อได้มองเห็นสายตากระหายเลือดคู่นั้น..แทนที่จะกลับถอยหลังมือน้อยดันเสือกไสตัวเองไปสู่ความตายเบื้องหน้า..

 


     ขอแค่..พระองค์ได้เห็นศพก็ยังดี..



     ไม่เปนไรนะ..ข้าพร้อมจะตายลงเคียงข้างเจ้าแล้ว...



     เปลือกตาบางหลับพริ้ม ซึมซับช่วงเวลาแสนสั้นที่ได้มีเด็กหนุ่มนัยน์ตาแปลกสีเข้ามาในชีวิต ถึงจะเย็นชาดุจหุ่นปั้นน้ำแข็งเพียงใด แต่ความใส่ใจเล็กๆน้อยๆที่อีกฝ่ายมีให้เขานั้นก็ทำให้รู้ว่าเด็กหนุ่มแปลกหน้านั้นมีความอ่อนโยนอยู่ในจิตใจไม่มากก็น้อย..
    พระองค์พึ่งรู้ตัว...ว่าคราใดที่ได้มองใบหน้าคมสวยที่แสนหยิ่งผยองเมื่อไร หัวใจพระองค์จะเร่งสูบฉีดเลือดได้เร็วทบทวี   ยิ่งได้สบสายตาเรียวภายใต้ขนตางามงอนดุจปีกอีกา มันทำให้เซียวหยาใจสั้นระรัว แต่ความสุขจากการได้มองอีกฝ่ายก็ชั้งหวาบหวานจนเขาแทบสำลักตาย..

 

  

  ยาวไปๆๆๆฮ่า..

  เม้นท์ให้บาบูนหน่อยน้าา😮

 

แสดงความคิดเห็น

ความคิดเห็นทั้งหมด ()

ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น