ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
บทที่ 9 บังเอิญ [1]

บทที่ 9 

บังเอิญ

[1]

 

หลายนาทีที่ร่างหนายังคงนั่งอยู่อย่างนั้น ติณณภพรู้สึกหมดอาลัยตายอยาก ห้าปีมาแล้วที่เขาฟ้องหย่าชนิตา และก็ห้าปีมาแล้วที่เธอฟ้องเขาขออำนาจศาลในการเลี้ยงดูบุตรแต่เพียงผู้เดียว 

ชายหนุ่มแพ้คดีเพราะมีพฤติกรรมคบชู้ ติณณภพถูกสั่งห้ามเข้าใกล้เธอและลูก เขาไม่ได้ตั้งใจให้เรื่องมันเป็นเช่นนี้ ชายหนุ่มแค่อยากนอกใจชนิตาเพื่อให้เธอเลิกรักเขาสักที ไม่คิดว่าเธอจะเอาเรื่องนี้ขึ้นศาลเพื่อฟ้องร้องเขาคืน ซึ่งชนิตาก็รู้อยู่แก่ใจว่ายังไงเขาก็อยากเจอคนเป็นลูก เธอทำแบบนี้...ความรู้สึกของเธอมันคงหยั่งลึกจนยากจะถอดถอน 

“เฮ้อ...” ชายหนุ่มพ่นลมหายใจออกมา เขายังไม่ได้พักตั้งแต่เมื่อวาน แต่สำหรับคุณหมอที่มีนาฬิกาชีวิตเป็นของตัวเองอย่างเขาก็ไม่น่าห่วงสักเท่าไร ความเหนื่อยล้าที่ไม่ได้พักผ่อนก็ไม่เหนื่อยเท่าความรู้สึกในตอนนี้ ติณณภพยกมือขึ้นลูบใบหน้าของตน หากย้อนเวลากลับไปได้ เขาอยากจะแก้ไขเรื่องนี้ที่สุด ทว่าความรู้สึกรักในตัวคนเป็นลูกก็ไม่อาจทำให้เขาคิดแบบนี้ได้

ร่างหนาลุกขึ้นยืน เขาคงกลับไปทำงานที่โรงพยาบาลต่อ การทำงานให้เหนื่อยจนเผลอหลับไปคงเป็นทางออกที่ดีในตอนนี้ ความเครียดสะสมหลายอย่างยากจะสลัดทิ้ง มันหนักเอาเรื่อง เส้นทางชีวิตคู่ของเขาไม่ได้โรยด้วยดอกกุหลาบเลยสักนิด หากเป็นดอกกุหลาบคงเป็นดอกกุหลาบที่เต็มไปด้วยขวากหนาม มันทิ่มแทงเขาในทุกเส้นทางที่เขาเดินไป...

 

 

-น้ำชา –

 

อาจะเป็นเพราะฉันยังไม่ได้นอน หรืออาจจะเป็นเพราะอายุของฉันที่กำลังเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ นี้ พลังงานถึงหมดไวจนน่าประหลาดใจ

“อามาเล่นน้ำกับพิ้งค์ ๆ” ฉันหันไปมองพิ้งค์พลอยที่กำลังวักน้ำใส่ฉัน โอเค...ตอนนี้ฉันกำลังนั่งแช่ก้นในบ่อน้ำ ฉันขออนุญาตไม่เรียกมันว่าสระน้ำก็แล้วกัน น้ำที่พิ้งค์พลอยกำลังเล่นอย่างสนุกสนานนี้สูงเลยตาตุ่มฉันไปเล็กน้อย และที่หลาน ๆ ทำให้ฉันดูแย่ก็คงเป็นการบังคับให้ฉันมานั่งเล่นกับพวกเขา อ้อ...น้ำไนล์อีกคนที่ทำหน้าเหมือนกับถูกบังคับ

“ไนล์...หนาวเหรอ” 

“ครับ อยากกลับด้วย” ฉันหัวเราะออกมาเบา ๆ อย่างนึกเอ็นดู

“ไม่ได้หรอก พี่พายุยังไม่ได้ไปขับรถเลย” 

“ไม่ ไม่ไปแล้ว อยากไปร้านโทรศัพท์” นั่นไง ว่าแล้วเชียว ฉันโดนเด็กต้มซะแล้ว 

“หัวหมอเหมือนพ่อนะเรา หึ...” 

“อาบอกจะซื้อให้ยุนิ” ฉันส่ายหน้าเล็กน้อย ก่อนจะถอนหายใจออกมาพร้อมกับลุกขึ้นยืน “เย่! อาจะไปซื้อโทรศัพท์ให้ยุ” 

“หึ ไปฟ้องแม่พายุน่ะสิ” 

“อะไรนะ! อย่านะ!....” ฉันขำออกมาเสียงดังให้กับท่าทีตกใจของตัวเล็ก ขณะที่คนอื่น ๆ ที่ยังไม่รู้จักความมากนักกำลังเล่นน้ำที่มีอยู่นิดเดียวนี้อย่างสนุกสนาน

“หึ โอเค ๆ เอาเป็นว่าวันนี้พอแค่นี้ก่อนไหม อาจะพาไปกินข้าว ซื้อโทรศัพท์แล้วก็ไปหาย่าทวดกัน” 

“จริงเหรอ!!...อยากไปให้อาหารปลาที่บ้านย่าทวด!” ฉันส่ายหน้าเล็กน้อยให้กับการเสียงดังของพายุ ไม่รู้ว่าเป็นเรื่องดีหรือเรื่องไม่ดีที่คนพูดได้และอายุเยอะที่สุดเป็นพายุ ส่วนคนอื่นน่ะเหรอ...มองตาแป๋วเชียว 

“ลุกได้แล้ว...เล่นน้ำไม่เห็นหนุกเลย” พายุบ่นพร้อมกับเดินขึ้นจากบ่อน้ำนี้ ก่อนที่คนอื่น ๆ จะลุกขึ้นยืนตามคนเป็นพี่ ตอนนี้..พายุไม่ต่างจากหัวโจกของอนุบาลเด็กโข่งเลยสักนิด...

 

 

 

เวลาต่อมา...

เรือนไทยเก่าแก่ตรงหน้าเป็นบ้านของคุณย่า พ่อของฉันเกิดในตระกูลเก่าแก่ เรียกง่าย ๆ ว่าเป็นผู้ดีเก่า แต่นั่นมันก็แค่อดีตฉันไม่ได้เป็นผู้ดีหรอก งานสังคมก็ไม่เคยไป แต่ก็มีคนคะยั้นคะยอให้ไปทุกครั้งก็คือคุณย่าของฉันเอง

“นี่...เมื่อไรหนูจะแต่งงาน” ฉันหันไปมองคุณย่าที่อยู่ ๆ ก็เอ่ยพูดขึ้น บนตักของท่านมีน้ำไนล์ที่นั่งทำหน้าเบื่อโลกอยู่ขณะเดียวกันบนพื้นไม้ก็มีเด็ก ๆ กำลังล้อมหน้าล้อมหลังพายุ เด็ก ๆ กำลังตื่นเต้นให้กับโทรศัพท์เครื่องใหม่

“ไม่แต่งค่ะ...” ฉันตอบอย่างไม่ใส่ใจนัก ขณะที่นั่งเอนแผ่นหลังที่โซฟาตัวยาวภายในห้องรับแขก

“หืม ทำไม ย่าอยากให้หนูแต่งงาน จะได้มีคนอยู่ข้างกายยามแก่เฒ่าเหมือนปู่กับย่า” 

“หึ ย่าก็เลยหาคู่หมั้นให้หลานตั้งแต่เกิดน่ะเหรอ” 

“โอ๊ะ! จำได้ด้วย” ฉันส่ายหน้าให้กับคุณย่า เธอแก่มากแล้ว มีหลายครั้งที่ฉันอยากย้ายมาอยู่ด้วย แต่ท่านก็ไม่ยอม พูดอยู่ได้ว่าอยากให้ฉันใช้ชีวิตอย่างวัยรุ่น ไม่ต้องคอยกังวลกับคนชราอย่างท่านและคุณปู่ 

“และหนูก็จำได้ด้วยว่าฝั่งนั้นเป็นคนยกเลิกเรื่องหมั้นหมาย เพราะไปทำผู้หญิงท้อง หนูไม่อยากจะคิดเลยนะคะว่าถ้าหนูแต่งงานไปแล้วจะเป็นยังไง....” 

“โธ่ลูก ตอนนั้นมันก็ไม่ได้แย่นะ” 

“แย่สิคะ ผู้ชายมันก็เป็นแบบนี้แหละค่ะ หนูไม่เอาด้วยหรอก ไม่ว่าจะเป็นใครหน้าไหน” 

“เอาเป็นว่าลืม ๆ มันไปเถอะ จริง ๆ ทางนั้นเป็นเพื่อนย่า ย่าอยากให้เราเกี่ยวดองกันไว้” 

“หึ แต่ย่าโดนหักหน้าก่อนเลย ฮ่า ๆ” ฉันหลุดเสียงหัวเราะออกมา จำได้ว่าตอนนั้นฉันกำลังขึ้นปีหนึ่งมั้ง เรื่องหมั้นอะไรนี่กำลังเป็นที่พูดถึงในครอบครัวของฉัน เห็นว่าจะให้หมั้นตั้งแต่ตอนเรียนเลย ตอนนั้นทำเอาฉันเครียดมาก แต่สุดท้ายผู้ชายที่จะหมั้นกับฉันดันทำผู้หญิงท้องและชิงตัดหน้าแต่งงานไปก่อน จำได้ว่าทำเอาคุณย่าเป็นลมเลย ส่วนฉันน่ะเหรอ...ดีใจจนเนื้อเต้นเลยล่ะ 

“แหม่ ดูอาน้ำชาหัวเราะย่าสิลูก น้ำไนล์หรือเปล่านะที่จะเกี่ยวดองให้ย่า” 

“ไม่เอานะคะ ไม่บังคับเด็ก” 

“ย่าล้อเล่น ๆ จ้ะ....” ฉันยังพูดไม่ทันจบคุณย่าก็เอ่ยพูดขึ้น เธอยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ให้ฉัน

“แล้วย่าจะไปหาหมออีกทีวันไหนคะ หรือจะให้พี่น้ำเหนือมาตรวจสุขภาพให้ ถ้าไม่ให้มา...ก็โทรหาหนูนะ หนูจะพาไป” 

“โอ๊ย! คนแก่ก็คู่กับโรงพยาบาล ย่าไปกับปู่เองก็ได้” 

“ไม่ได้หรอกค่ะ เดี๋ยวนี้สมัยใหม่ ไม่มีคนคอยบอกแล้วนะคะ รับบัตรคิวก็เป็นแบบตู้ ย่าทำไม่ได้หรอก ให้หนูพาไปนะ ๆ” 

“เออ ๆ ก็ได้ ดื้อจริง ๆ เลยเรา ดื้อแบบนี้ถึงไม่มีผัว” 

“ย่า!! หนูแค่ไม่เอาผัวแค่นั้น ไม่ใช่ไม่มี” 

“หึ จ้ะ ๆ มีผัวให้ย่าดูก่อนตายนะ ไม่งั้นย่านอนตายตาไม่หลับหรอก” 

“ไม่พูดแบบนี้นะคะ งั้น...หนูจะไม่มีผัว เพราะย่าจะได้อยู่ดูหนูอย่างนี้ไง” ฉันพูดไปหัวเราะไป แต่ก็ได้รับเพียงการส่ายหน้าของคุณย่า ยิ่งพูดถึงการจากลาฉันก็ยิ่งกลัว ฉันไม่พร้อมหรอกนะ...ที่จะเสียท่านไป

กลับหน้าเรื่อง
ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น