[END] เครื่องบรรณาการโอเมก้า Mafia Yaoi18+ [omegaverse]
ตอนที่ 1 ว่าที่นายท่านแห่งเชย์รีส
ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร

ตอนที่ 1 ว่าที่นายท่านแห่งเชย์รีส

 

 

"นายหัวมีจดหมายจากท่านฟรานส์ส่งมาอีกแล้ว นี่เป็นฉบับที่ 15แล้วนะ เราจะทำยังไงกันดี"

 

"คราวนี้เขาว่ายังไงบ้าง"

 

"เขาบอกว่าถ้าไม่อยากให้เกิดการสูญเสียก็ให้ส่งโอเมก้าไปที่เชย์รีสภายในสิ้นปีนี้"

 

"สิ้นปีนี้! อีกไม่ถึงสัปดาห์เนี่ยนะ บ้าไปแล้ว!!"

 

 

 

นายหัวธาวินทร์ ผู้ปกครองหมู่บ้านเล็กๆ ที่มีเหล่าบรรดาโอเมก้าอาศัยอยู่เป็นส่วนใหญ่ หมู่บ้านแห่งนี้ตั้งอยู่ท้ายเกาะแห่งทะเลอันดามัน นายหัวธาวินทร์ได้แต่นั่งกุมขมับอย่างคิดไม่ตก เมื่อคำสัญญาสมัยบรรพบุรุษถูกรื้อขึ้นมาอีกครั้ง คำสัญญาที่ว่า หากตระกูลของเขาให้กำเนิดโอเมก้าจะต้องส่งบุตรชายไปเป็นเครื่องบรรณาการให้กับเจ้าชีวิตของพวกเขา นั่นคือ ท่านฟรานส์ มาเฟียแห่งตระกูเชย์รีสผู้ทรงอิทธิพลที่สุด โชคดีที่ลูกชายของนายหัวเป็นเบต้าธรรมดาเช่นบิดาจึงไม่ต้องถูกส่งตัวไป แต่ไม่คิดว่าตระกูลผู้ยิ่งใหญ่นั้นยังคงรบเร้าให้เขาหาโอเมก้าคนใหม่ไปโดยไม่สนว่าจะสืบเชื้อสายมาจากบรรพบุรุษของเขาโดยตรงหรือไม่

 

 

 

"ไปตามชณินมา"

 

"อย่าบอกนะว่านายหัวจะส่งชณินไป จะดีหรอนายหัว นายหัวก็รู้ดีว่านายน้อยไม่มีทางยอม"

 

"หรือเอ็งจะให้ข้าส่งนายน้อยของเอ็งไปล่ะห๊ะไอ้หาญ ไปทำตามที่ข้าสั่งซะ เรื่องนี้จะได้สิ้นสุดกันซักที"

 

.

 

 

 

 

 

"ชณินนายหัวให้มาตามไปพบ"

 

 

 

หาญ ลูกน้องคนสนิทของนายหัวธาวินทร์ตะโกนเสียงดัง ขัดจังหวะโอเมก้าหนุ่มหน้าหวานที่กำลังออดอ้อนเวียร์ หรือ อชิรา ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของนายหัว เพราะชายหนุ่มเพิ่งกลับจากฝั่งและซื้อนาฬากาเรือนใหม่มาให้ชณินด้วย

 

 

 

นายหัวเรียกก็ดี เบื่อพี่เวียร์จะแย่อยู่แล้ว!

 

 

 

"พี่เวียร์ครับเดี๋ยวณินไปหานายหัวก่อนนะ"

 

"ให้พี่ไปด้วยไหม"

 

"ไม่ ไม่ต้องเดี๋ยวณินไปแปปเดียวก็มาแล้ว"

 

 

 

โอเมก้าหนุ่มรีบปฏิเสธ เขาไม่ได้สนใจลูกชายสุดซื่อบื้ออย่างเวียร์เลยสักนิด เวียร์ทั้งจืดชืดไร้รสชาติ แถมยังเป็นรองพ่อไปซะทุกเรื่อง นายหัวธาวินทร์ต่างหากที่คู่ควรกับโอเมก้าอย่างชณิน

 

 

 

.

 

 

 

 

 

"นายหัวเรียกณินมามีอะไรหรือเปล่าครับ"

 

ชณินรีบเข้าไปออดอ้อนด้วยแววตาเป็นประกายเพื่อสื่อความในใจอย่างเต็มเปี่ยม นายหัวธาวินทร์แกล้งทำเป็นไม่ใส่ใจก่อนจะเปลี่ยนท่านั่งเป็นไขว่ห้าง

 

 

 

"ฉันเลี้ยงเธอมาเกือบยี่สิบปีแล้วนะชณิน ถึงเวลาที่ต้องตอบแทนบุญคุณของฉันแล้ว"

 

"นะ นายหัวจริงหรอครับ"

 

 

 

ชณินดวงตาเบิกกว้างเมื่อได้ฟัง เขาพร้อมแล้วที่จะพลีร่างกายเพื่อตอบแทนบุญคุณของนายหัวธาวินทร์ ผู้ที่เขาแอบหลงรักมานานแสนนาน

 

 

 

"อืม แล้วเธอมีคนรักอยู่แล้วหรือเปล่า?"

 

"ไม่มีครับ"

 

"แล้วเวียร์หล่ะ พวกเธอไม่ได้คบกันหรอกหรอ"

 

"ไม่นะครับนายหัว ณินคิดกับพี่เวียร์เหมือนพี่ชายคนนึงเท่านั้น"

 

 

 

โอเมก้าหน้าหวานรีบปฏิเสธ เมื่อเวียร์กำลังจะกลายเป็นอุปสรรคใหญ่กับความรักของเขา นายหัวธาวินทร์ยกยิ้มอย่างพึงพอใจ มือหนาผสานกันอยู่ตรงหน้า มองดูแล้วช่างน่าเกรงขาม แต่ชณินกับหลงไหลในท่าทีนี้เป็นอย่างมาก

 

 

 

"งั้นก็ดี ฟังให้ดีนะชณิน ฉันจะส่งเธอไปเป็นภรรยาของท่านฟรานส์ คนที่มีบุญคุณหนุนหลังของทุกคนบนเกาะแห่งนี้ รวมทั้งเธอด้วย"

 

 

 

"อะ อะไรนะ!"

 

"เธอฟังไม่ผิด เตรียมตัวให้พร้อมพรุ่งนี้ฉันจะให้เขามารับเธอทันทีที่ฟ้าสว่าง"

 

"ไม่นะครับนายหัวผมไม่ไป นายหัวอย่าส่งผมไป"

 

"เธอเป็นโอก้าเพียงคนเดียวบนเกาะที่ยังไม่ถูกผูกพันธะ เพราะงั้นเธอเหมาะสมที่สุดแล้ว ถ้าไปอยู่ที่นั่นเธอจะสุขสบายหากมีทายาทให้ท่านฟรานส์ได้"

 

"ไม่นะ ฮึกฮือออ"

 

"ออกไปได้แล้ว!"

 

 

 

เสียงประกาศกร้าวดังกึกก้องไปทั่วทั้งห้องทำงาน นายหัวธาวินทร์ไม่ใช่คนเลวร้าย แต่ก็ไม่ใช่คนใจอ่อนเอนเช่นกัน เมื่อตัดสินใจแล้วเขาไม่มีทางเปลี่ยนใจ ชณินอยู่ที่นี่มาตั้งแต่จำความได้ เขาย่อมรู้ดีว่าไม่อาจฝืนคำสั่งของนายหัวได้ โอเมก้าหนุ่มลุกขึ้นยืนด้วยร่างกายที่สั่นเทา สายตามองคนใจร้ายอย่างตัดพ้อก่อนจะเดินออกจากห้องไป

 

 

 

ตอนนี้เป็นเวลาราวๆ เที่ยงคืนแล้ว แต่ดูท่าว่าโอเมก้าร่างบางจะยังไม่หยุดเดินไปมาราวกับหนูติดจั่น เขากำลังคิดหาวิธีที่จะไม่ต้องไปเป็นภรรยาของท่านฟรานส์อะไรนั่น ชณินรีบออกจากห้องไปหยุดยืนอยู่หน้าประตูห้องของลูกชายเพียงคนเดียวของนายหัวธาวินทร์ เขาเคาะห้องและรออยู่ครู่หนึ่งก่อนที่เวียร์จะเปิดประตูให้

 

 

 

"ณินทำไมมาดึกขนาดนี้หล่ะ เดี๋ยวณินจะทำอะไร"

 

 

 

ชณินรีบเบี่ยงตัวเดินเข้าไปด้านในก่อนจะรีบลงกลอนประตู หลังจากนั้นจึงโผลเข้ากอดเวียร์ทันที

 

 

 

"ฮึก พี่เวียร์ช่วยณินด้ว ฮือออ"

 

"ณินเป็นอะไร ใครทำอะไรบอกพี่มาพี่จะไปจัดการมันให้"

 

"นายหัว นายหัวจะส่งณินไปเป็นเมียของท่านฟรานส์"

 

เวียร์จำชื่อนี้ได้ขึ้นใจ พ่อของเขามักจะพูดถึงบุญคุณของตระกูลเชย์รีส ตระกูลมาเฟียที่ปกครองดูแลเกาะแห่งนี้มาตั้งแต่สมัยบรรพบุรุษ จนตอนนี้อำนาจก็ถูกตกทอดมาจนถึงท่านฟรานส์ เพียงแต่เวียร์ยังไม่เคยเห็นหน้าก็เท่านั้น

 

"พ่อไม่มีสิทธิ์เอาณินไปยกให้ใครทั้งนั้น พี่จะไปคุยกับพ่อเอง"

 

"ไม่ได้ นายหัวไม่ยอมแน่พี่เวียร์ก็รู้ พี่เวียร์ช่วยณินด้วยนะ ฮืออออ"

 

"พี่ต้องทำยังไง"

 

"พี่เวียร์ไปแทนณินได้ไหม นะพี่เวียร์ พรุ่งนี้เรือจะมาจอดรับที่ท่าเรือตั้งแต่เช้ามืด ตอนนั้นคงไม่มีใครสังเกตุเห็น พอพี่ขึ้นฝั่งได้พี่ก็รีบหนีไป เราจะหนีไปด้วยกัน"

 

"ณิน"

 

"เราหนีไปอยู่ด้วยกันนะพี่เวียร์"

 

ใบหน้าหวานซบลงบนแผงอกกว้างของเวียร์ ก่อนจะปรือแพรขนตาที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำตาจนเวียร์ใจอ่อนยวบ เขาแพ้ให้กับชณินเสมอ

 

 

 

"พี่จะไปแทนณินเอง"

 

"จริงหรอ พี่จะไปจริงๆ ใช่ไหม"

 

"ใช่ พรุ่งนี้เช้าณินมาเจอพี่ที่ท่ารถไปกรุงเทพเราจะหนีไปด้วยกัน"

 

โอเมก้าหนุ่มเม้มปากเอาไว้แน่นก่อนจะยอมพยักหน้าตอบตกลงส่งๆไปอย่างนั้น เขาไม่มีทางไปจากนายหัวธาวินทร์อย่างแน่นอน

 

 

 

.

 

 

 

เวียร์นอนไม่หลับตั้งแต่ที่ชณินกลับออกไปจากห้องของเขา ชายหนุ่มกวาดเอาข้าวของมีค่าทั้งหมดที่พอจะมีอยู่บ้างใส่ลงไปในกระเป๋าพร้อมกับเสื้อผ้าเพียงไม่กี่ชุด เขานั่งกระวนกระวายอยู่นานจนสุดท้ายท้องฟ้าด้านนอกก็เป็นสีสลัวบ่งบอกเวลาเช้ามืด ร่างสูงกดโทรศัพท์เพื่อโทรออกหาคนที่นัดกันเอาไว้ว่าจะหนีไปด้วยกัน แต่รอสายอยู่นานชณินก็ไม่มีวี่แววว่าจะรับสาย เขาจึงเลือกกดส่งข้อความไปแทน

 

 

 

[พี่กำลังจะออกไปแล้ว เจอกันที่ท่ารถ พี่รักณินนะ]

 

 

ความรักบังตาเวียร์จนหน้ามืดตามัว เขาหวังเอาไว้ว่าจะได้ไปสร้างรังรักกับชณินที่ไหนสักที่ ที่ที่มีแค่เราสองคน 

 

 

 

ท่าเรือในเวลาเช้ามืดเงียบสงัด นายหัวธาวินทร์พ่อของเขาไม่แม้แต่จะออกมาดูดำดูดีชณินเลยแม้แต่น้อย มีก็แต่น้าหาญที่ออกมาพูดคุยกับชายชุดดำก่อนจะเดินทิ้งห่างออกไปไกล

 

 

 

"เชิญครับ"

 

ชายที่สวมสูทดำทมิฬไปทั้งตัวอีกทั้งยังใส่แว่นดำปิดบังใบหน้าเอาไว้ทั้งที่เวลานี้มืดอยู่แท้ๆ เขาเดินเข้ามาค้อมศรีษะให้กับเวียร์ก่อนจะผายมือเชื้อเชิญให้ขึ้นไปบนเรือยอร์ชที่ดูหรูหราไปทั้งลำ เวียร์ขยับผ้าที่ใช้คลุมศรีษะให้ปิดบังใบหน้าก่อนจะก้าวเท้าเดินเข้าไปในเรือด้วยตัวเอง และเมินท่อนแขนแกร่งที่ยื่นมาให้ความช่วยเหลือ ก็แหงหล่ะ เวียร์  อชิราลูกชายนายหัวใหญ่แห่งเกาะอันดามัน ไม่ได้อ่อนแอซักหน่อย

 

 

 

"คุณจะพาผมไปที่ไหนครับ"

 

"อาณาจักรเชย์รีสครับนายท่าน"

 

 

 

คำว่านายท่านทำเอาเวียร์แปลกใจไม่น้อย การที่ได้ไปเป็นเครื่องบรรณาการสามารถเปลี่ยนให้โอเมก้าธรรมดาๆ กลายเป็นนายท่านได้เชียวหรอ แต่แน่นอนว่าเวียร์ไม่ได้สนใจที่จะเป็นนายท่านอะไรทั้งนั้น จุดมุ่งหมายเดียวของเขาคือการไปเจอกับชณินให้เร็วที่สุด

 

 

 

ครืดดดดดด

 

 

 

เสียงสมาร์ทโฟนของชายชุดดำดังขึ้นก่อนที่เขาจะแยกตัวเดินออกไปรับสายที่หัวเรือและกลับเข้ามาอีกครั้งในเวลาต่อมา

 

 

 

"ขออภัยหากล่วงเกินครับนายท่าน"

 

 

 

กริ๊ก!

 

 

 

เสียงล็อคของกุญแจข้อมือดังขึ้น ในขณะที่เวียร์กำลังเผลอ ข้อมือขาวของเขาถูกชายชุดดำล็อคกุญแจมือทั้งสองข้างเอาไว้อย่างแน่นหนา เพราะคนของพ่อเขาโทรเข้ามาแจ้งให้ทราบว่า ชณินกำลังจะคิดหนี ซึ่งนั่นเป็นแผนการของชณินที่ทำให้คนของนายหัวเข้าใจแบบนั้น

 

 

 

"เฮ้ยทำอะไรวะ ปล่อยนะ จะล็อคผมเหมือนนักโทษแบบนี้ไม่ได้ ปล่อย บอกให้ปล่อยไง!!"

 

 

 

เสียงทรงพลังของคนที่คิดว่าเป็นโอเมก้าทำเอาชายชุดดำชะงักไปเล็กน้อย ปกติโอเมก้าบอบบางจะตายไป ไม่มีทางจะดิ้นรนขัดขืนได้ขนาดนี้ ชายชุดดำจึงกดต่อสายหาใครบางคนอีกครั้ง

 

 

 

"ท่านฟรานส์ครับ นายท่านคนใหม่เริ่มขัดขืนและมีคนจากบนเกาะโทรมาเตือนว่านายท่านคิดจะหนี ให้ทำอย่างไรดีครับ"

 

[ฉีดยาสลบไปซะ แต่เบาๆหน่อยโอเมก้าบอบบางมาก แล้วก็ห้ามทำให้มีรอยช้ำเด็ดขาดเข้าใจไหม]

 

 

 

"รับทราบครับ"

 

 

 

ชายชุดดำขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาอยากให้ท่านฟรานส์เห็นเสียจริงๆ ว่าโอเมก้าของท่านฟรานส์ฤทธิ์เยอะมากแค่ไหน เขาทำตามที่ผู้เป็นเจ้านายสั่งการ รอไม่นานฤทธิ์ของยาสลบก็เริ่มทำงาน จนสุดท้ายนายท่านคนใหม่ของพวกเขาก็หลับไป

 

 

 

ผ้าที่เวียร์ใช้ปกคลุมใบหน้าล่วงหล่นลงมากองที่ต้นคอเผยให้เหล่าบรรดาลูกน้องของท่านฟรานส์เชยชมเป็นครั้งแรก ถึงแม้จะไม่ได้สวยหยาดเยิ้มราวกับเทพในนิยาย แต่ใบหน้ากับหล่อเหลาเอาการ หากเทียบกับท่านฟรานส์ของพวกเขาก็คงสูสีกันไม่น้อย

 

 

***

แสดงความคิดเห็น

ความคิดเห็นทั้งหมด ()

ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น