ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 9 ตามใจ 100%

ชื่อตอน : ตอนที่ 9 ตามใจ 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.5k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ก.ย. 2559 06:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 9 ตามใจ 100%
แบบอักษร

“ลูเธอร์ท่านทำอะไร?” ร่างสูงถือกล้องอยู่ในมือกำลังจะถ่ายรูปร่างบางดันตื่นขึ้นมาเสียก่อน

“อรุณสวัสดิ์ ข้ากำลังจะแอบถ่ายรูปชายาตนเองที่กำลังนอนฝันหวานอยู่ยังไงล่ะ^^”  เจ้าชายลูเธอร์ยิ้มให้และตอบกลับอย่างไม่อาย

“ถ่ายตอนข้าตื่นก็ได้นี่-//-”

“ก็เวลาเจ้านอนหลับข้ารู้สึกดีเลยอยากจะถ่ายรูปเก็บไว้ ตอนหลับเจ้าน่ารักมากเลยนะ จุ๊บ!” ร่างสูงก้มลงจูบหน้าผาก เจ้าชายอาร์โนลล์แทบจะเอาผ้าห่มมาคลุมให้มิด แต่งงานจนกำลังจะมีลูกด้วยกันอยู่แล้วไม่เคยจะหยุดความเขินของตนได้เลยแม้แต่นิด

“ตอนข้าตื่นแล้วมันไม่น่ารักเหรอ ท่านถึงชอบมองกระหม่อมตอนหลับ”

“ตอนนอนเจ้าน่ารักก็จริง แต่ตอนตื่นเจ้าสวยมากกว่าโดยเฉพาะที่ดวงตาสีเขียวนี่ที่ขัดกับผมสีดำของเจ้าได้อย่างสวยงาม” เจ้าชายลูเธอร์จับใบหน้าสวยเเละลูบไล้ไปเรื่อยๆ

“ตานี้กระหม่อมได้มาจากท่านบรรพบุรุษ พ่อพ่อท่านแม่บอกว่าจะมีเด็กที่เกิดมามีดวงตาสีเขียวเพียงแค่หนึ่งคนทุกครึ่งศตวรรษและเด็กที่เกิดมาจะมีความสามารถพิเศษตามมาด้วยหนึ่งอย่าง” 

“และความพิเศษของเจ้าก็คือเจ้าสามารถมีลูกกับข้าได้ใช่ไหม?”

“พะยะค่ะแต่จะมีได้ต้องเกิดจากความรักเท่านั้น-///-  เรื่องนี้กระหม่อมก็พึ่งรู้ตอนที่กระหม่อมต้องมาแต่งงานกับท่าน”

“หึหึ แบบนี้ข้าต้องทำให้เจ้ารักข้านานๆเสียแล้ว เราจะได้มีลูกกันบ่อยๆ อยากได้เพิ่มสักสามสี่คน” 

“จะเจ้าชาย! แค่คนแรกกระหม่อมก็กังวลจะแย่อยู่แล้ว ท่านคิดถึงคนสามคนสี่ไปแล้วแบบนี้กระหม่อมทำตัวไม่ถูก>///<”

“ก็พอคนเเรกคลอดออกมาก็เราก็มีคนเล็กต่อเลย”

“ทะ...ท่านเห็นข้าเป็นโรงผลิตเด็กหรือไงO///O” เจ้าชายอาร์โนลล์สะดุ้งตกใจกับคำพูดของร่างสูง แถมหน้าก็แดงจัดเพราะความเขิน

“ก็ข้าอยากมีลูกเยอะๆนี่นา-3-”

“รอให้คนแรกโตก่อนเถอะพะยะค่ะ เรียนรู้การเลี้ยงลูกกันสักพักแล้วค่อยมีคนสองคนสามอย่างที่ท่านต้องการ-///-” พูดเองเขินเองเจ้าชายอาร์โนนล์รีบยกผ้าห่มมาคลุมหน้าตัวเอง

“คิกคิก ก็ได้แต่ระหว่างที่เลี้ยงลูกอยู่อย่าลืมหน้าที่ของภรรยาข้าด้วยล่ะ เจ้าคงรู้นะผู้ชายเหมือนกันข้าอดทนไม่เก่ง” เรื่องหื่นไม่เข้าใครออกใครแม้แต่เจ้าชายก็ตาม

“กระหม่อมทราบดี จะทำหน้าที่ไม่ขาดตกบกพร่องแต่ตอนนี้ท่านต้องตามใจกระหม่อมก่อน พาไปอาบน้ำหน่อย”

“ตามบรรชาขอรับเจ้าชาย” ร่างสูงดึงผ้าห่มร่างบางออกแล้วอุ้มไปที่ห้องน้ำ เจ้าชายลูเธอร์บริการทุกอย่างให้คนรักจนกระทั่งสระผม

“แค่กๆ แชมพูทำไมกลิ่นแปลกๆแบบนี้ล่ะ” ร่างสูงกล่าว

“เอ๊ะ? ก็ไม่เห็นแปลกอะไรนะพะยะค่ะ กลิ่นเดิม” เจ้าชายอาร์โนลล์หยิบขวดแชมพูดขึ้นมาดมก็ไม่เห็นมีกลิ่นแปลกๆอย่างที่เจ้าชายลูเธอร์กล่าว

“จริงๆนะกลิ่นมันแบบ อุ๊ก! แหวะ!!!!!!!” ร่างสูงรีบวิ่งไปอ้วกสร้างความงุนงงให้กับร่างบางเป็นอย่างมาก

“เกิดอะไรขึ้นละเนี่ย เมื่อวานก็ยังใช้เป็นปกติอยู่เลยนี่นา” เจ้าชายอาร์โนลล์บ่นเบาๆยังแปลกใจไม่หายกับเรื่องที่เกิดขึ้น

“จะยังไงก็เถอะ เจ้าช่วยเอาออกไปที” ร่างบางทำตามที่เจ้าชายบอก เขาโยนมันทิ้งลงถังขยะ

“กระหม่อมเอาไปทิ้งให้แล้ว ท่านเป็นอย่างไรบ้าง ให้กระหม่อมไปตามหมอไหมพระยะคะ” เขาช่วยลูบหลังให้กับสวามีที่พระพักตร์ยังไม่ค่อยสูดีนัก

“ไม่ต้องข้าดีขึ้นแล้ว ขอบใจเจ้ามาก”  ทั้งคู่พากันอาบน้ำอย่างรวดเร็วและรีบออกมาจากห้องน้ำกลัวว่าจะเกิดอะไรที่ไม่ดีขึ้นอีก

 

“อะอ้าว ที่ฉันมาผิดเวลาหรือเปล่าเนี่ย” เจ้าชายเฟรดริคจู่ๆก็พรวดพราดเข้ามาทำให้เจอสองสามีภรรยากำลังออกมาจากห้องน้ำพอดี

“มะไม่ใช่นะ ข้าก็แค่ไปอาบน้ำเท่านั้น” ร่างบางแก้ตัวใหญ่ เขารู้สึกอายอย่างมากดันมาเจอสภาพแบบนี้เข้า

“ชิ! เข้ามาได้อย่างไรเฟรดริค” ร่างสูงพูดอย่างไม่สบอารมณ์

“เรื่องนั้นช่างมันเถอะ พวกเจ้าเป็นสามีภรรยากันนี่จะทำอะไรก็ไม่แปลก ฉันมาที่นี่เพื่อจะมาขอร้องเจ้าชายอาร์โนลล์น่ะ”

“ขอร้องกระหม่อมเหรอ?” 

“ใช่ๆ พอดีว่าฉันพนันกับคนติดตามของเจ้าว่าถ้าเราประกวดภาพชนะแล้วเขาต้องยอมไปเที่ยวกับฉัน”

“ข้าขอพนันว่าเจ้าชนะ” ร่างสูงพูดออกมาแล้วมองพระพักต์ของสหาย

“ช่าย^_^” 

“ว่าแล้วเชียว เจ้ามันคนขี้โกง” เจ้าชายอาร์โนลล์มองดูทั้งคู่สนทนามีแต่พวกเขาที่เข้าใจกันอยู่เพียงแค่สองคน

“น่าๆ ว่าไงล่ะเจ้าชายจะยอมให้เขาไปกับฉันไหม?” ร่างบางสะดุ้งเมื่อถูกถาม

“ถะ ถ้าคาเรนอยากไปกระหม่อมก็ไม่ค้านพะยะค่ะ กระหม่อมก็อยากให้เขาไปเปิดหูเปิดตาบ้างอยู่ที่นี่กระหม่อมก็มีเจ้าชายลูเธอร์ดูแลอยู่แล้ว” 

“ขอบใจนะ” เจ้าชายเฟรดริครีบวิ่งออกไปอย่างอารมณ์ดี

“จริงๆเชียว ขี้โกงแล้วยังหน้าระรื่นได้อยู่อีก” ร่างสูงบ่น

“หมายความว่าอย่างไรเหรอพะยะค่ะ ขี้โกงอะไร?” เขาถามผู้เป็นสวามีเพราะไม่เข้าใจ

“ก็หมอนั่นน่ะ ถ้าอยู่ประเทศตนเองแล้วถือได้ว่าเป็นอาจารย์แห่งวงการศิลปะเลยล่ะ แล้วงานประกวดเจ้านั่นก็เป็นคนจัดเอง” 

“ถ้าอย่างนั้น”

“ใช่ หมอนั่นวาดเองกับมือถึงจะปลอมชื่อแต่คนที่เป็นกรรมการยังไงก็ต้องดูออกอยู่แล้ว” เจ้าชายอาร์โนลล์ตกใจกับคำตอบที่ร่างสุงได้กล่าวออกมา

“แล้วคาเรนรู้ไหมพะยะค่ะ”

“น่าจะยังไม่รู้ ถ้ารู้เขาคงไม่กล้ามาขอร้องเจ้าหรอก” 

“รู้ใจกันจังเลยนะพยะคะ”

“แน่ล่ะสิ ก็เจ้าหมอนั่นเป็นสหายของเราตั้งแต่ยังเด็กชอบหนีพ่อแม่มาเล่นกับข้าบ่อยๆ” ที่บอกว่าหนีคือหนีข้ามประเทศเพื่อมาเล่นกับเจ้าชายลูเธอร์

“ฮ่ะๆ เป็นผู้ชายที่กล้าจังเลยนะพะยะค่ะ” 

“เป็นผู้ชายที่ชอบทำเป็นเล่นมากกว่า”

“เป็นห่วงคาเรนจัง” ที่มาเจอผู้ชายกะล่อนแบบนี้ เจ้าชายอาร์โนลล์คิด

“วางใจเถอะ ข้าเชื่อว่าหมอนั่นคงมีเหตุผลที่ต้องทำ และเชื่อว่าเขาต้องดูแลคาเรนได้ดีแน่ๆ” ถ้าได้สนใจอะไรแล้วหมอนั่นต่อให้ข้ามน้ำข้ามทะเลก็ยอม มัดใจเขาให้ได้ละสหายข้า ร่างสูงคิด

“จริงสิ เราไปเดินซื้อของกันไหมพะยะค่ะ” ร่างบางพูดขึ้นกระทันหัน

“ไปซื้ออะไรเหรอ?”

“ก็แชมพูกระหม่อมทิ้งไปแล้วนี่พะยะคะ เราออกไปซื้อใหม่เอากลิ่นที่ท่านชอบแบบนี้พวกเราก็จะได้อาบน้ำอย่างสบายใจ”

“จริงด้วยสินะ ถ้าอย่างนั้นข้าจะโทรไปบอกให้คนเตรียมรถให้นะ”

“พะยะค่ะ”

“อย่าทำอะไรอันตรายล่ะ จุ๊บ!” เจ้าชายลูเธอร์แอบขโมยจุ๊บที่ริมฝีปากของร่างบางเพื่อที่จะได้เห็นใบหน้าสีชมพูเพราะความเขินอาย ไม่มีทีท่าว่าจะชินเลยแม้แต่นิด

***********************************************************************************************

ฮ่าๆๆๆ ไม่แต่งซะนานยังจะมีคนอ่านอยู่ไหมนะ เกือบลืมไปเลยว่าแต่งเรื่องนี้ไว้ ไรท์ต้องของโทษทุกคนด้วยนะคะที่หายไปไม่บอกไม่กล่าวเลยอย่าพึ่งรุมกระทืบไรท์เลยเจ้าคะ ผิดไปแล้วจริงๆT^T

เจอกันตอนหน้านะเจ้าคะ

ความคิดเห็น