แล้วพบกันในรูปแบบ e-book เร็วๆ นี้นะคะ สำหรับหน้าเว็บยังคงอ่านได้ตามปกติ ขอบคุณค่ะ ^^

บทนำ [0] วันแห่งพรหมลิขิต

ชื่อตอน : บทนำ [0] วันแห่งพรหมลิขิต

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 19.4k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ส.ค. 2559 21:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทนำ [0] วันแห่งพรหมลิขิต
แบบอักษร

 

http://cdn-th.tunwalai.net/files/member/4866/518300765-member.jpg

 

"แสงเทียน พัฒนวีรกิจ...นี่หรือเปล่าชื่อจริงๆ ของนาย"

"ผมขอโทษ!"

"เคยบอกมั้ยฉันเกลียดคนโกหก และยิ่งเป็นเด็กลวงโลกอย่างนาย...ฉันยิ่งเกลียด"

"อย่าเกลียดกันได้ไหมผมขอโทษ"

"ตั้งแต่ครั้งแรก...เรื่องระหว่างเรามันก็ไม่มีทางเป็นไปได้อยู่แล้ว"

"ทำไมครับ"

"ฉันไม่ได้ชอบ 'ผู้ชายออกไปจากชีวิตของฉันกับลูกเถอะ...ถือว่าขอร้อง"

 

……………………………………

 

 

บทนำ [0] วันแห่งพรหมลิขิต

 

ชีวิตของแสงเทียน พัฒนวีรกิจ ลูกคุณหนูอายุย่างกรายเข้าสู่วัยเบญจเพส ผู้ชายที่ชีวิตรายล้อมไปด้วยกลีบกุหลาบมากมาย แต่กลับมีหนามแหลมคอยทิ่มแทงจิตใจของเขาอยู่ตลอดเวลา...

ถึงจะรวยล้นฟ้า แต่ชีวิตกลับไม่มีความสุข เพราะสิ่งที่ขาดไปคือความรัก ไม่ว่าจะรักใคร คบกับใคร เหมือนเป็นกรรมที่ต้องเลิกกันภายในเจ็ดวันด้วยซ้ำไป

เงินซื้อได้ทุกอย่าง ยกเว้นความรักสินะ

“วู้วๆ เมาให้เต็มที่ คืนนี้ผมเลี้ยงเอง”     

ตึ้งๆๆ ๆ

เสียงเพลงบรรเลง แข่งกับเสียงดังโหวกเหวงโวยวายในผับแห่งหนึ่ง แสงเทียนกำลังมัวเมาอยู่กับสิ่งยั่วยุต่างๆ จนลืมสนใจไปว่าตัวเองอาจกลายเป็นเป้าสายตาของพวกไม่หวังดีก็ได้

โลกที่รายล้อมไปด้วยกลีบกุหลาบ ไม่เคยสอนให้แสงเทียนเติบโตไปเพื่อปกป้องตัวเอง มีแต่คนอื่นๆ ที่คอยปกป้องเท่านั้น

“เพราะว่ารักมันห่วยอย่างนี้ เพราะชีวิตมันห่วยอย่างงี้ วู้วๆ”

คนอกหัก คงมีแต่เสียงเพลงและแอลกอฮอล์ละมั้ง แทบจะไม่สนใจอะไรด้วยซ้ำ นอกจากความสนุกเพื่อทำให้ลืม

สำหรับใครหลายๆ คน 'คนอกหักอาจจะเป็นใครก็ได้ที่เคยผ่านเรื่องราวของความรักมาก่อน...แต่สำหรับแสงเทียน คงจัดอยู่ในประเภท ผู้ชายอกหักที่ผ่านเรื่องรักมาตลอด ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป!!!

 

เที่ยงคืน สิบหานาที

“ขอบคุณนะครับ”

“อืมๆ” ร่างเล็กสูงโปร่งเดินโซซัดโซเซกลับไปที่รถของตัวเอง แอลกอฮอล์ไม่เคยทำให้คนอกหักเมามายได้ มันแค่ช่วยทำให้ลืม

ตลอดทางที่เดินกลับไปยังรถคันหรูของตัวเอง ก็มีแต่คำกล่าวขอบคุณมากมายดังขึ้น แสงเทียนแทบไม่มีสติด้วยซ้ำไป แต่เจ้าตัวกลับพยายามที่จะเดินกลับไปให้ถึงรถ...ไม่มีสติจากความรัก ไม่ใช่น้ำเมา

หมับ

ร่างกายที่กำลังจะล้มกลับถูกฉุดรั้งเอาไว้ด้วยแขนแกร่งของผู้ชายคนหนึ่ง ดวงตากลมโตสีน้ำตาเข้มหันกลับไปมองคนด้านหลังพร้อมกับรอยยิ้ม

“ขอบคุณครับ” น้ำเสียงหย่อนยานเอ่ยออกไป ร่างเล็กพยายามดิ้นหนี แต่กลับไม่สำเร็จร่างกายที่เหมือนจะเมา แต่กลับไม่เมากำลังพยายามต่อสู้อยู่กับใครอีกคนที่กอดตัวเองแน่น

ชายฉกรรจ์จากหนึ่ง กลายเป็นสองและเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ จนน่าตกใจ

“จะทำอะไร?” แสงเทียนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงตกใจ ดวงตากลมโตสีน้ำตาลเข้มพยายามเพ่งมองชายฉกรรจ์ตรงหน้า

“ลากขึ้นรถ!” ความตกใจฉายชัดบนใบหน้าของแสงเทียนทันที ความมึนเมาที่เคยเกิดขึ้นกลับเลือนหายกลายเป็นความกลัวกลัวว่าจะไม่รอด

“ยะ อย่าเข้ามา ช่วยด้วยครับ” แสงเทียนพยายามสู้ แต่ตัวคนเดียวจะไปสู้ผู้ชายร่างกำยำสามสี่คนได้ยังไง

“อย่าหนีนะโว้ย!

“ช่วยด้วย! ใครก็ได้ช่วยผมด้วย โอ๊ย!

ตุบ

สองขาออกวิ่งด้วยความกลัว แต่กลับต้องสะดุดจนล้มลงไปบนพื้นถนนทันที ฝ่ามือทั้งสองข้างมีรอยแผลถลอกจนเลือดไหลซึมออกมา หยาดน้ำตาค่อยๆ ไหลนองทำไมวันนี้ถึงน่ากลัวจับใจ

ผัวะ ตุบ ดับ

เสียงการต่อสู้ที่เกิดขึ้นทำให้แสงเทียนรู้สึกตื่นกลัวมากกว่าเดิม ไม่กล้ามองด้วยซ้ำ การอกหักในวันนี้ ทำไมถึงต้องแลกมาด้วยเลือดของเขา แถมยังต้องมาเจอเรื่องร้ายๆ แบบนี้อีก

“เป็นอะไรไหมครับ” น้ำเสียงแสนอ่อนโยนของใครบางคนเอ่ยถาม ดวงตาที่เอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตามันช่างพล่ามัวเหลือเกิน แสงเทียนพยายามเป็นอย่างมากที่จะจ้องมองคนตรงหน้า

“เจ็บตรงไหนหรือเปล่าครับ” น้ำเสียงนุ่มนวลอ่อนหวาน รอยยิ้มจางๆ ทำไมมันช่างรู้สึกดีเหลือเกิน

ตึกตัก ตึกตัก

หัวใจเต้นแรงอีกแล้ว ทำไมชีวิตมันถึงน่าตื่นเต้นแบบนี้ ถ้ารักที่ผ่านมามันห่วย ก็ควรหารักครั้งใหม่สินะ...

แสงเทียนยิ้มอ่อนๆ จ้องมองคนตรงหน้าแทบไม่อยากกระพริบตาด้วยซ้ำ

“จะ เจ็บมือ” มือเล็กสั่นเทาด้วยความตื่นเต้น มันดูแปลกๆ ไปด้วยซ้ำ แทนที่จะกลัวแต่กลับตื่นเต้น พร้อมกับยื่นฝ่ามือของตัวเองไปให้คนตรงหน้าทันที

เท่จัง พรหมลิขิตใช่มั้ยเนี่ย

ความคิดบางอย่างผุดขึ้นในสมองของแสงเทียนทันที เจ้าตัวเอาแต่นั่งยิ้มและจ้องมองคนตรงหน้าแทบไม่อยากกระพริบตาเลยจริงๆ เพราะเกรงว่าเขาจะหายไป

“ซับเลือดไว้นะครับ” ผ้าเช็ดหน้าลายน่ารักถูกปิดทับไว้บนฝ่ามือของแสงเทียนทันที

“ขะ ขอบคุณครับ”

ความเมามายที่เคยเกิดขึ้น ไม่สิความรักโง่ๆ ต่างหากล่ะ แต่ตอนนี้มันกลับหายไปภายในชั่วพริบตา ทั้งน้ำเสียงและรอยยิ้ม ช่างอ่อนโยนเหลือเกิน

ร่างสูงใหญ่กำยำ มีหนวดนิดๆ โคตรเท่ ดวงตาจริงจังและเส้นผมสีดำสนิท ไหนจะคิ้วดกดำจนน่าหลงใหลนี้อีก มองกี่ครั้งหัวใจก็เต้นแรง

“พี่แดน กลับได้แล้วครับ”

“เออๆ”

พี่แดน เขาชื่อแดนงั้นเหรอ? ผู้ชายอะไร ทำไมถึงน่ารักแบบนี้

“กลับบ้านได้ไหมครับ หรือจะให้ผมโทรตามญาติมารับ”

“ดะ ได้ครับ ผมโอเค ขอบคุณอีกครั้งนะครับ” แสงเทียนตื่นเต้นทุกครั้งที่ได้พูดคุยกับคนตรงหน้า แทบไม่อากให้เวลาแห่งความสุขมันผ่านไปด้วยซ้ำ

“ดูแลตัวเองด้วยนะครับ คราวหลังก็อย่าเที่ยวจนกลับดึกแบบนี้อีกมันอันตราย”

ฝ่ามือหนาวางลงบนหัวของแสงเทียน ขยี้ไปมาเหมือนแสดงความรักกับเด็ก แต่ใครจะไปรู้ว่ามันเป็นภาพที่ทำให้แสงเทียนประทับใจเหลือเกิน

“จะไม่เที่ยวอีกแล้วครับ” ชายหนุ่มอาจจะไม่คิดอะไร แต่สำหรับแสงเทียนมันคือคำมั่นสัญญาต่างหากล่ะ

“...” ไม่มีคำพูดใดๆ เอ่ยออกมาอีก มีเพียงรอยยิ้มและร่างสูงใหญ่กำยำที่กำลังก้าวเดินออกไปเรื่อยๆ จนลับสายตา

“เท่จังเลย!

ถ้าจะให้ขยายความต่อมันคงมีอีกมากมายแต่ความรักที่เคยผ่านมา มันกลับสู้พรหมลิขิตครั้งนี้ไม่ได้เลยจริงๆ

 

 

 

 

________________________________________________

อย่าลืมเจิมนะคะ ฮาาาาาาาาา

รออ่านเม้นอยู่นะยูววววววววว...

อยากอ่านเม้นของเรื่องนี้บ้างจุงเบย ^^

 

จุ๊บๆ

เพียงดินจบ เรามาต่อเรื่องนี้กัน

ส่วนแก้เรื่องอื่นๆ ก็เรื่อยๆ นะคะ

 

 

ขอบคุณค่ะ 

ความคิดเห็น