เหนียงจื่อของคุณชายขี้โรค
ตอนที่ 6 ข้อสงสัยทั้งหมดเป็นความผิดพลาด (1)
ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
ตอนที่ 6 ข้อสงสัยทั้งหมดเป็นความผิดพลาด (1)

 

ยามนี้หนิงเซ่าชิงนั่งเบื่อหน่ายอยู่ที่หน้าโต๊ะราวกับคนหมดอาลัยตายอยาก แม้ในมือถือหนังสือแต่สายตากลับให้ความสนใจหญิงสาวที่กำลังง่วนอยู่กับสิ่งที่อยู่ตรงหน้าโดยไม่รู้ตัว 

ครั้นมองไปที่ร่างบาง ประกอบกับเสียงเพลงที่บรรเลงเคล้าคลอเสียงของหยาดฝนภายนอก 

ช่างเป็นภาพที่ลงตัวเหมาะเจาะ 

บางที การฝากอีกครึ่งชีวิตที่เหลืออยู่ไว้ ณ หมู่บ้านเล็กๆ ในชนบทแห่งนี้ก็ดูท่าไม่เลวนัก 

อย่างน้อย ในทุกๆ วันก็ไม่ต้องคอยคิดหาทางวางแผนรับมือหรือกังวลว่าจะต้องถูกใครหักหลังอีก 

ขณะที่เขากำลังเหม่อลอย จู่ๆ บรรยากาศภายในบ้านดูจะเงียบผิดปกติ เงาของคนที่กำลังยุ่งอยู่กับการทำงานตรงนั้นหายไปไหนเสียแล้ว 

หนิงเซ่าชิงมองหาด้วยความตกใจกลับพบว่ามั่วเชียนเสวี่ยมายืนอยู่ด้านหลังของเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ดวงตากลมโตจ้องมองมาที่หนังสือในมือของเขาอย่างนึกสนใจ 

การกระทำของนางทำให้เขาหมุนตัวกลับหลังทันที แต่ดูท่ามั่วเชียนเสวี่ยจะไม่ยอมลดละความพยายาม นางยืนชะเง้อมองจากทางด้านหลังเขาอย่างสุดแรง 

ทันใดนั้น หูของเขาดันเฉียดสัมผัสเข้ากับริมฝีปากของร่างบางและริมฝีปากของเขาก็เกือบจะประทับเข้าที่คางของคนด้านหลังเช่นกัน 

ใบหน้าร้อนผ่าวลามไปถึงใบหูทั้งสองข้าง หนิงเซ่าชิงกระแอมเสียงต่ำอย่างเก้อเขิน 

กลับกันสายตาของมั่วเชียนเสวี่ยยังคงจดจ่ออยู่กับหนังสือเล่มนั้นจึงไม่ได้สนใจท่าทางของเขาแม้แต่น้อย 

เมื่อเห็นเช่นนั้น หนิงเซ่าชิงกลับไม่มีท่าทีโมโหแต่อย่างใดเพียงยิ้มออกมาอย่างไม่ใส่ใจ มือข้างหนึ่งปิดหนังสือพลางเอ่ยถาม 

“เจ้าเป็นคนที่ไหน” 

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาถามเรื่องส่วนตัวของนาง 

มั่วเชียนเสวี่ยจะไปรู้ได้อย่างไรว่าตัวตนเดิมในร่างนี้เป็นคนที่ไหน จึงทำได้เพียงตีหน้าซื่ออ้างว่าเป็นเพราะพิษไข้จึงจำได้ไม่แน่ชัดว่าเรื่องราวในชีวิตเป็นมาอย่างไร 

แต่อย่างที่รู้ว่าหนิงเซ่าชิงไม่ใช่อาซ้อฟาง เขาไม่ใช่คนที่เชื่ออะไรง่ายๆ เช่นนั้น “ผ่านมาหลายวันแล้ว ยังคิดอะไรไม่ออกเลยแม้แต่น้อยหรือ” 

“อืม...เมื่อไม่นานมานี้พอนึกขึ้นได้อย่างหนึ่ง ดูเหมือนว่าข้าจะเป็นสาวใช้ในตระกูลที่ร่ำรวยอะไรทำนองนั้นหรือเปล่านะ” พูดตอบกลับกับตนเองอย่างว่าง่าย ช่างดูไม่เหมือนคนที่จำอะไรได้เลยสักนิด แม้จะรู้ตัวอักษรแต่คงไม่กล้าเล่าความเท็จว่ามาจากตระกูลผู้ลากมากดีอะไร หากกุเรื่องว่าเป็นสาวใช้ในตระกูลที่ร่ำรวยเห็นทีอาจจะพอลดความสงสัยอยากรู้ลงไปได้บ้าง 

หนิงเซ่าชิงเงียบไปแล้วเอ่ยถามต่อ “แล้วตระกูลร่ำรวยที่ว่าคือตระกูลใดกัน” 

“อึก...เรื่องนั้น เรื่องนั้นข้าก็จำได้ไม่แน่ชัดนัก” 

หนิงเซ่าชิงจ้องนาง เห็นได้ชัดว่าแววตาคู่นั้นไม่ได้เชื่อในคำพูดของนางแม้สักนิดแต่ก็ไม่ได้สาวความอะไรต่อ 

หลังจากเงียบไปสักครู่ เขาก็ถอนหายใจออกมาพร้อมกับลุกขึ้นยืน สองมือวางหนังสือลงแล้วเดินเข้าบ้านไปโดยไม่พูดไม่จา 

มั่วเชียนเสวี่ยไม่สนใจว่าเขาจะคิดอย่างไร เมื่อเห็นเขาเดินจากไปจึงรีบหยิบหนังสือขึ้นมาแล้วหันกลับไปนั่งลงบนเก้าอี้ที่คนตัวสูงอยู่เมื่อสักครู่พลางเปิดอ่านมันอย่างเพลิดเพลิน โดยไม่ทันสังเกตเห็นสายตาสอดส่องของใครบางคนที่ได้กลับเข้าไปในบ้านแล้ว 

หนังสือเล่มนี้เป็นหนังสือเกี่ยวกับบันทึกทางประวัติศาสตร์ ซึ่งมั่วเชียนเสวี่ยสนใจเรื่องราวเหล่านี้มาก 

นางเรียนรู้มาจากอาซ้อฟาง ทั้งเรื่องราวในชีวิตประจำวันของครอบครัวเกษตรกร เหตุการณ์ที่สำคัญบนโลกใบนี้ ลักษณะภูมิประเทศ เศรษฐกิจและขนบธรรมเนียมประเพณีท้องถิ่น คำถามคืออาซ้อฟางรับรู้สิ่งเหล่านี้มาได้อย่างไร 

หนังสือเล่มนี้เล่าถึงเรื่องรอยแยกของกาลเวลาเอาไว้ว่า ครั้งหนึ่งจิ๋นซีฮ่องเต้ได้เนรเทศชายหญิงจำนวนห้าร้อยคน ในตอนนั้นพวกเขาถูกทหารหลายพันนายทำร้ายอย่างทารุณ เป็นเหตุให้คนจำนวนห้าร้อยต้องลอยคออยู่กลางทะเลเป็นเวลาหลายเดือนเพื่อเอาชีวิตรอด จนกระทั่งมาถึงแผ่นดินใหญ่แห่งนี้ 

ณ แผ่นดินแห่งนี้มองแล้วนับว่ากว้างขวาง แบ่งออกเป็นสี่เมืองเก้าราชวงศ์สิบห้ารัฐ 

หลังจากการระดมพลได้เริ่มต้นขึ้น ไม่นานกองทัพที่แข็งแกร่งก็ได้ปรากฏตัวต่อหน้าทุกสารทิศทั้งการดำเนินการเจรจาผูกมิตรและการประกาศกร้าวทางสงคราม ท้ายที่สุดราชวงศ์เทียนฉีแห่งนี้ก็ได้ถือกำเนิดขึ้น 

ทว่า ที่แห่งนี้อำนาจของฮ่องเต้ไม่ใช่สิ่งสูงสุด 

หลายครั้งที่ครอบครัวตระกูลใหญ่กลับเป็นใหญ่เหนือทุกสิ่ง 

จะเห็นได้จากการสอบคัดเลือกข้าราชการที่ข้าราชการส่วนใหญ่มาจากตระกูลใหญ่ทั้งสิ้น ซึ่งเป็นผลพวงของการส่งต่ออำนาจของเหล่าขุนนางใหญ่และคนในแวดวงศ์ตระกูลเดียวกัน เพียงพวกเขาเคลื่อนไหวเล็กน้อยก็อาจพลิกฟ้าได้ 

เดิมที ลูกหลานตระกูลใหญ่ที่มีความรู้ความสามารถจะไม่เดินทางไปสอนหนังสือในตัวเมืองชนบท เพื่อแสดงถึงการเป็นปัญญาชนที่ทรงคุณค่า 

แต่สิ่งเหล่านี้กลับไม่ใช่จุดสำคัญที่มั่วเชียนเสวี่ยต้องการจะรู้ 

จากเรื่องราวทั้งหมดในหนังสือ สามารถจับใจความได้สามประการ 

ประการแรก อำนาจของตระกูลใหญ่ถือว่าอยู่เหนืออภิสิทธิ์มากเกินไป 

ประการที่สอง แม้ราชวงศ์เทียนฉีจะถูกสถาปนาเป็นอาณาจักรมายาวนานกว่าสองร้อยปีแล้ว แต่ทักษะของทุกแขนงอาชีพยังคงอยู่ในระดับต่ำ 

ประการที่สาม สตรีสามารถเป็นเจ้าของทรัพย์สินของตนเองได้ 

ทั้งอำนาจเหลื่อมล้ำ เทคโนโลยีล้าหลัง แต่ที่ทำให้มั่วเชียนเสวี่ยตื่นเต้นที่สุดก็จะคงเป็นประการสุดท้าย 

สตรีสามารถมีทรัพย์สินเป็นของตนเองได้และต่อให้พวกนางไม่มีประวัติที่แน่ชัดหรือไร้ซึ่งที่พักพิง นั่นหมายความว่าหากมีทรัพย์สินพวกนางก็จะไม่ต้องถูกประมูลขายเพื่อเป็นทาส 

ทั้งนี้ ทรัพย์สินที่ว่าคงไม่ใช่บ้านที่ชำรุดเสียหายสองสามหลังในชนบทหรือเงินเล็กน้อยเช่นนี้ 

แต่อาจเป็นที่ดินอันอุดมสมบูรณ์จำนวนหลายพันฉิ่ง[1] ร้านค้าหรือโรงงานกว่าหลายสิบแห่งก็นับว่าเพียงพอแล้ว 

แม้อนาคตจะดูริบหรี่ ทรัพย์สินก็ยังไม่รู้ว่าจะไปหามาจากที่ไหน อย่างไรก็ตาม ในตอนนี้ดวงตาของนางเต็มไปด้วยแสงแห่งความหวัง 

นางต้องลุกขึ้นยืนหยัดเพื่อโชคชาตาและจะพิชิตมันด้วยสองมือคู่นี้ของตนเองให้จงได้ 

ระหว่างนางกับหนิงเซ่าชิง เดิมทีก็ใช้ชีวิตแบบพึ่งพาซึ่งกันและกันอยู่แล้ว หากเข้ากันได้ดีก็คงอยู่กินกันฉันสามีภรรยาได้ต่อไป  

แต่ถ้าเขาทำให้นางไม่สบายใจล่ะก็... 

ภาพเหตุการณ์เมื่อหลายคืนก่อนผุดขึ้นมาในหัวของมั่วเชียนเสวี่ย ภาพที่ร่างสูงทำท่าทีตกใจประหนึ่งว่ากลัวจะถูกนางลวนลาม สีหน้าท่าทางแทบอยากจะเตะนางลงจากเตียงเช่นนั้น ยิ่งคิดในใจยิ่งโกรธเป็นฟืนเป็นไฟขึ้นมาอย่างเสียไม่ได้ 

ต่อให้ทั้งสองจะเข้ากันได้ดี ถ้าวันหนึ่งเขาอยาก ‘กิน’ นางขึ้นมา มีหรือที่คนอย่างมั่วเชียนเสวี่ยจะสมยอมง่ายๆ คงต้องให้เขาได้ลิ้มลองรสชาติของการถูกเตะตกเตียงเสียก่อนแล้วค่อยว่ากัน 

ในหัวจินตนาการยามที่ได้กระทำเช่นนั้น ก็พลันหัวเราะขบขันกับชัยชนะของตัวเอง 

ทว่าลึกลงไปในใจ นางจะก็อยากหาใครสักคนเพื่อเป็นที่พึ่งพาอาศัยได้เหมือนกัน 

แม้ร่างกายของคนๆ นี้จะดีขึ้นมากแล้ว แต่ถึงอย่างไรเขาก็ยังคงเป็นบัณฑิตที่อ่อนแอ ไม่มีอะไรดีสักอย่าง...พึ่งพาก็ไม่ได้! 

มั่วเชียนเสวี่ยเงี่ยหูฟังเสียงฝน ในใจเริ่มคิดวางแผนเส้นทางในอนาคต 

ฝนข้างนอกหยุดแล้ว ร่างบางครุ่นคิดอย่างหนัก หากว่าอยากมีทรัพย์สินคงต้องรู้กลยุทธ์ในการทำการค้า ทั้งยังจำเป็นต้องมีเงินก้อนแรกเพื่อเริ่มต้นด้วย 

ฉะนั้นคงต้องลองสำรวจทำเลพื้นที่ในตัวเมืองก่อน ที่นั่นอาจได้พบโอกาสมากมาย 

นางรู้เรื่องพวกนี้มาจากอาซ้อฟางอยู่ก่อนแล้ว หมู่บ้านหวังจยาที่นางอยู่นี้แม้ว่าจะเป็นหมู่บ้าน เล็กๆ แต่กลับอยู่ห่างจากตัวเมืองไม่ไกลนัก 

เมื่อวานท่ามกลางบรรดาผู้ปกครองของนักเรียนที่มามอบค่าเล่าเรียน ดูเหมือนมีคนหนึ่งที่ครอบครัวเป็นคนขับรถม้าทั้งยังเป็นครอบครัวเดียวในหมู่บ้านที่มีรถม้าด้วย จำได้ว่าตอนนั้นอาซ้อฟางเรียกนางว่าอาซ้อจางและลูกของนางเหมือนว่าจะชื่อเถี่ยจู้หรือจู้จื่อ 

ในเมื่อจะเข้าเมือง คงต้องไปทำความสนิทสนมกับครอบครัวคนขับรถม้าเอาไว้ 

เมื่อได้ยินว่าในบ้านพลันเงียบสนิท ในใจคิดว่าหนิงเซ่าชิงคงหลับไปอีกแล้ว ร่างบางจึงปิดประตูลงอย่างเบามือ จากนั้นแวะไปพูดคุยกับอาซ้อฟางที่บ้านของนางเพื่อหวังให้พาไปยังบ้านของอาซ้อจาง 

ไม่คิดว่าอาซ้อฟางจะออกไปทำงานที่ทุ่งนาแล้ว ยามนี้เหลือแค่ซวนจื่อที่อยู่บ้านดูแลยายา 

คิดได้ดังนั้น นางจึงสั่งกำชับซวนจื่อสองสามประโยคพร้อมกับไหว้วานให้เขาช่วยไปดูว่าอาซ้อจางอยู่ที่บ้านหรือไม่พร้อมกับส่งคำเชิญให้อาซ้อจางมานั่งพูดคุยกันที่บ้าน ส่วนมั่วเชียนเสวี่ยเองก็จะช่วยดูแลยายาให้ 

 ยายาน่ารักน่าเอ็นดูเสมอ ในขณะที่ซวนจื่อออกไปสักพักก็กลับมาพร้อมคำตอบรับของอีกฝ่ายว่า‘หากช่วงบ่ายมีเวลาว่างก็จะมาหา’ 

ครั้นหันกลับหลังมาที่ประตูบ้านพลางมองใบหลิวที่ร่วงหล่นบนพื้น เรื่องราวมากมายพลันร้อนรุ่มอยู่เต็มอกพร้อมกับเอื้อนเอ่ยถ้อยคำราวกับสะกดจิตตนเอง “ความพยายามอยู่ที่ไหน ความสำเร็จอยู่ที่นั่น ทุกสิ่งจะสำเร็จในผู้ที่มีปณิธานอันแน่วแน่ ขอเพียงมุมานะพยายาม สวรรค์ก็จะช่วยให้ประสบความสำเร็จ ตนเป็นที่พึ่งแห่งตน ถึงลำบากเพียงใดจงอย่าได้ท้อถอย” 

---------------------------------------------------------------------------------------------- 

[1]ฉิ่ง หน่วยวัดพื้นที่ของจีนหน่วยหนึ่งที่ยังใช้กันอยู่ในปัจจุบันโดย 1 ฉิ่งเท่ากับ 8.64 เฮกตาร์  

กลับหน้าเรื่อง

 

 

#

 

 

โปรเจกต์ "หอหมื่นอักษร" เป็นโปรเจกต์ที่ซื้อลิขสิทธิ์นิยายออนไลน์มาอย่างถูกต้อง

เผยแพร่อย่างเป็นทางการโดย OokbeeU และ China Literature

 

เจ้าของลิขสิทธิ์ต้นฉบับ China Literature

 

 

จากใจเก๋อเก๋อ

 

นิยายทุกเรื่องที่อยู่ในโปรเจกต์หอหมื่นอักษรเราเป็นนิยายที่เก๋อเก๋อพยายามพิถีพิถันคัดเลือกมาอย่างเต็มความสามารถโดยผ่านการเรียบเรียงและกลั่นกรองด้วยความตั้งใจของเหล่านักแปล เพื่อให้นายท่านได้รับความเพลิดเพลินอย่างถึงที่สุด

เก๋อเก๋อหวังเป็นอย่างยิ่งว่านิยายของเราจะเติมเต็มความปรารถนาของนายท่านทุกๆ คนได้อย่างพึงพอใจ และเชื่อมั่นว่านายท่านจะสนับสนุนนิยายของเราอย่างถูกลิขสิทธิ์ เพื่อเป็นกำลังใจในการคัดสรรนิยายเรื่องอื่นๆ ของเราต่อไปในอนาคต

ถ้าหากนายท่านพบเห็นนิยายของหอหมื่นอักษรถูกนำไปเผยแพร่อย่างผิดลิขสิทธิ์ที่ใด สามารถเข้ามาแจ้งกับเราได้ในทุกช่องทางการติดต่อ

 

ท้ายที่สุดนี้เก๋อเก๋อขอขอบพระคุณแรงสนับสนุนของนายท่านทุกคนจากนี้และต่อไปในอนาคตด้วยเจ้าค่ะ

 

เก๋อเก๋อ แห่งหอหมื่นอักษร

แสดงเพิ่มเติม
ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น