ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร

ฝืนหรือไม่

บทที่ 1 

ฝืนหรือไม่ 

จบพิธีกราบไหว้ฟ้าดินกับชายารอง โม่หยางชินอ๋องก็ยังคงอยู่ในงานเลี้ยงฉลองสมรสและนั่งสงบนิ่งอยู่เคียงข้างหวางเฟยคนงามผู้เป็นที่รักของของตน

“ท่านอ๋องหยุดดื่มเถิดได้ฤกษ์เข้าหอแล้วนะเพคะอย่าให้นางรอนาน” พระชายาหลินกุ้ยฮวาเตือนพระสวามีก่อนที่พระองค์จะเมาและอาจจะหลับไปจนลืมเวลาที่จะเข้าหอ โอกาศมีแค่ครั้งเดียวนางจะไม่ให้พลาดเป็นอันขาด  

“หวางเฟยข้าเคยบอกกับเจ้าแล้วว่าไม่ต้องการมีชายาเพิ่มไยเจ้าถึงไม่เข้าใจนะ ข้ารักเพียงเจ้าเจ้าก็รู้ดี กุ้ยฮวาคิดใหม่เถิดข้าไม่เข้าหอกับนางไม่ได้หรือ” โม่หยางอ๋องอ้อนวอนชายารักทั้งสายตาก็ตัดพ้อต่อนางเพียงเพราะอยากให้น้องสาวต่างมารดามาอยู่ข้างกายในยามที่เขาออกรบ หวางเฟยของพระองค์ถึงกับขอให้เขารับหลินหลานมาเป็นชายารอง เท่านั้นยังไม่พอชายารักยังต้องการให้เขาเข้าหอกับชายารองให้ได้ทั้งที่ความจริงก็ไม่เห็นจะจำเป็นเลยสักนิด

“หม่อมฉันรู้ว่าพระองค์รักหม่อมฉันเพียงใด แต่หม่อมฉันก็รักน้องสาวคนนี้มากนะเพคะ เข้าหอกับนางแค่ครั้งเดียวแล้วหม่อมฉันจะไม่บังคับท่านอ๋องอีกอีกเลย” พระชายากุ้ยฮวากล่อมพระสวามีจนโม่หยางชินอ๋องไม่อาจจะหาคำมาโต้แย้งได้ ตั้งแต่ก่อนจะมีพิธีแต่งงานเขากับนางก็เคยพูดคุยกันมาแล้วแต่เพราะเหตุผลของนางมันไม่เข้าท่าเขาก็แค่อยากจะให้ชายารักได้ทบทวนอีกครั้งเท่านั้นเอง เมื่อพูดอย่างไรหวางเฟยก็ยังยืนยันจะให้เขาเข้าหอกับหลินหลานให้ได้และกำชับว่ารุ่งเช้าจะให้นางกำนัลไปเก็บผ้าปูที่นอน อ๋องหนุ่มได้แต่รับคำชายารักและได้ลุกขึ้นก่อนจะเดินตรงไปยังเรือนหอที่มีชายาอีกคนรออยู่ ในใจพลางคิดก็แค่หลักฐานการเข้าหอมันจะไปยากเย็นอะไรเพียงแค่เลือดไม่กี่หยดเขาหาที่ไหนก็ได้ แต่โม่หยางคิดน้อยไปเขาหารู้ไม่ว่าสุราที่ดื่มเพื่อให้ตัวเองเมามายมันก็แค่น้ำหมักผลไม้ที่มีรสของสุราไม่แรงนักแต่ที่หนักคือส่วนผสมอีกอย่างที่ชายารักได้ใส่ลงไปต่างหาก

โม่หยางยังคงเดินไปเรื่อยๆ ไม่ได้รีบร้อนนักเพราะใจไม่ได้อยากเข้าหอสักนิดแต่ใช่ว่าจะหลีกเลี่ยงได้เพราะในที่สุดแล้วต่อให้เขาเดินช้าเหมือนเต่ามันก็มาถึงห้องหออยู่ดี อ๋องหนุ่มสูดลมหายใจเข้าจนเต็มปอดท่าทางดูคล้ายกับคนขี้ขลาดนักหนาช่างแตกต่างจากตอนที่อยู่ในสนามรบยิ่งนัก

แอ๊ดดด

ทันทีที่เข้ามาในห้องลมหายใจชายชาตินักรบถึงกับสะดุดเพราะร่างกายอันเปลือยเปล่าของสตรีที่อยู่บนฟูกหนานุ่มนั่นและนางก็ไม่ได้แค่นอนนิ่งๆ มือเรียวบางกำลังบีบคลึงยอดถันส่วนอีกข้างก็อยู่ตรงกลางหว่างขานิ้วเรียวงามแทรกซอนกลีบผกาลูบไล้ไปมาช่างดูยั่วยวนยิ่ง เขารู้ว่าชายารองผู้นี้ไม่ได้ขี้ริ้วขี้เหร่กลับกันนางนั้นทั้งงดงามและอ่อนเยาว์ แต่มันก็ไม่ได้ทำให้เขาหลงเสน่ห์นางได้หรอกยิ่งตอนนี้เขาก้อยากจะกระชากนางออกไปให้พ้นๆ จากห้องนี้นัก ช่างหาญกล้าทำท่าทางเยี่ยงนางคณิกาชั้นต่ำยั่วยวนเขาเช่นนี้

“ช่วยข้าด้วย ข้าไม่ไหวแล้ว อื้อออ” สายตาอันหยาดเยิ้มเชิญชวนและเสียงครวญครางปนกระเส่าปานจะขาดใจออกมาจากริมฝีปากสีชาดมันยิ่งช่วยกระตุ้นความกำหนัดให้กับอ๋องหนุ่มเป็นทวี ใจนั้นปฏิเสธแน่นอนแล้วเพราะเริ่มรู้สึกแปลกๆ แต่เขารู้ตัวช้าไปและไม่อาจจะบังคับความอยากปลดปล่อยอารมณ์ปรารถนานั้นได้เลย

ขายาวเดินไม่มั่นคงนักทั้งกายหนาก็ร้อนรุ่มเกินจะต้านส่วนกลางลำตัวนั้นไม่ต้องพูดถึงมันแข็งชันตั้งแต่เห็นร่างบางนั่นแล้ว อ๋องหนุ่มขบกรามแน่นพยายามสะกดกลั้นอารมณ์กำหนัดของตัวเองแต่อย่างไรก็ไม่ได้ผลครั้นเดินไปถึงร่างเปลือยเปล่าบนที่นอน สติที่เหลือเพียงน้อยนิดก็ขาดผึงลงไร้การควบคุม

เจ้าบ่าวเจ้ากับเจ้าสาวได้เข้าหอแบบไม่ต้องมีใครบังคับฝืนใจแล้วคราวนี้เพราะพิษกำหนัดที่ต้องการเพียงจะปลดปล่อยทั้งสองต่างกระโจนเข้าหากันชนิดที่ไม่มีใครยอมใครทั้งคำพูดหยาบโลนต่างๆ ก็พรั่งพรูออกมาจากปากไม่ขาดประสานกับเสียงเนื้อกระทบเนื้อที่ดังสนั่นคับห้องทั้งเสียงกรีดร้องครวญครางน่าอายก็ดังระงมไปทั่วบริเวณห้องหอ กว่าทุกอย่างจะสงบลงก็เกือบจะรุ่งสาง

รุ่งเช้ามาเยือน...พอโม่หยางรู้สึกตัวก็รีบดีดตัวออกจากที่นอนอย่างเร็วจึงได้รู้ว่าตัวเองไม่มีแม้แต่อาภรณ์ติดกายเมื่อสายตาปะทะกับร่างบางเข้าก็ทำให้ท่านอ๋องรู้สึกพิโรธทันที

“แพศยาข้าจะลงทัณฑ์เจ้าให้หนักโทษฐานบังอาจจวางยากำหนัดข้า” โม่หยางตะโกนใส่ชายาที่กำลังหลับใหลแล้วรีบสวมอาภรณ์ก่อนจะเดินลิ่วออกจากห้องหอไป

คำกล่าวร้ายของพระสวามีทำให้หลินหลานถึงกลับกลั้นน้ำตาไม่อยู่ นางนะหรือวางยากำหนัดเขานางไม่เคยอยากจะเข้าหอกับคนผู้นี้ด้วยซ้ำแม้แต่เหตุการณ์เมื่อคืนนางยังจำไม่ได้เลยแต่ดูจากสภาพของร่างกายและอาการปวดร้าวช่วงล่างก็ให้รู้สึกสังเวชตัวเองยิ่งนัก

ก๊อกๆๆ

“พระชายาหม่อมฉันขอเข้าไปนะเพคะ”

“อาจูเข้ามาสิ”

พอเสี่ยวจูสาวรับใช้เข้ามาในห้องบรรทมนางถึงกับผงะกับภาพที่เห็น

“ทำไมท่านอ๋องถึง..”

“ไม่ต้องพูดหรอกอาจูข้ากับท่านอ๋องต่างก็โดนพิษของยากำหนัด” หลินหลานบอกกับสาวใช้ส่วนตัวที่ตามมาจากจวนตระกูลหลินตอนนี้นางใคร่สงสัยยิ่งนักว่าใครกันที่วางยากำหนัดนางกับท่านอ๋องและเขาจะทำไปเพื่ออะไร

แสดงความคิดเห็น

ความคิดเห็นทั้งหมด ()

ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น