ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 2 สิ่งที่อยากรู้อย่างลึกซึ้ง ตอนที่ 4

ชื่อตอน : บทที่ 2 สิ่งที่อยากรู้อย่างลึกซึ้ง ตอนที่ 4

คำค้น : สราภรณ์, คุณน้อย, ผู้ชายในชีวิต, ชลชินี, สุพรเพ็ญ, ภาวิณี

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.1k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ส.ค. 2559 18:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 2 สิ่งที่อยากรู้อย่างลึกซึ้ง ตอนที่ 4
แบบอักษร

 

“มีอะไรนะ ทำไม ยายภาวิณีทำตัวติดหนึบคุณน้อย”

 เสียงใสๆ ของยาสุมินออกอาการไม่พอใจอย่างยิ่ง เจ้าหล่อนรู้สึกเหมือนอาณาจักรส่วนตัว ถูกรุกราน จันทิกานต์มองใบหน้าขาวใส ปากแดงจัดซึ่งอยู่ในสภาพเชิดๆ อย่างไม่สบอารมณ์ ตาเรียวรีค่อนข้างโต ได้รูปสวยของยาสุมิน มองเขม็ง เมื่อเห็นภาวิณี ลงจากรถพร้อมสราภรณ์

“เดี๋ยวนี้ ย้ายไปอยู่บ้านคุณน้อย มากกว่าอยู่คอนโดแล้วละ”

สุรีพร กล่าวตามข้อมูล ที่ได้รับมา

“นั่นสิ!! ไปสอนสิ่งแย่ๆ ให้คุณน้อยของฉันหรือเปล่านะ?”

เสียงสาวหมวยเข้มจัด ก่อนแสดงกิริยาอาการ เหมือนจะเดินไปแยกสราภรณ์ออกมา มีเสียงกระแอม ของคนที่นั่งฟังนิ่งๆ

“ฮะแอม!!

“อะไรละพร”

เสียงยาสุมินงอนสุด สุด สุพรเพ็ญยิ้มเรื่อยๆ เมื่อยาสุมินมองแล้วเจ้าหล่อนนิ่งขึ้น เหมือนพี่ใหญ่เลย ยายพร น่ากลัวจริงๆ สาวหมวยคิดในใจอย่างแอบหวั่น

“นั่งเถิด...วิเขาไม่ประสงค์ร้าย ต่อคุณน้อยหรอก”

“พรรู้ได้อย่างไรละ”

พิศสมรถาม พร้อมมองใบหน้าสวยเก๋ ของเพื่อน อย่างรอฟังคำตอบ ในกลุ่มต่างรู้ว่า สุพรเพ็ญจะมองคนไม่พลาด คนไหนที่หล่อนบอกว่าอย่างไร สุดท้ายมักเป็นอย่างนั้นจริงๆ

“นั่นสิ!

จันทิกานต์เสริมทำให้ ยาสุมินรู้สึกมีพวก ตาเหลือบมอง ไปที่สองสาว ซึ่งเดินมาด้วยกัน สราภรณ์ผิวขาวผ่อง ในหน้าสวยหวาน รูปไข่ ปากคอคิ้วคางได้รูป เหมาะเจาะกับใบหน้า ที่สะสวยดุจดั่งรูปวาด จากจิตรกรมือหนึ่งของสามโลก หุ่นนาฬิกาทราย ซึ่งให้ความรู้สึก สวยหวานน่าถนอม ส่วนภาวิณี มองเห็นชัดเจน ถึงบุคลิกของสาวร้อนแรง ท่าทางเจ้าหล่อนจะรู้ตัวเพราะ แยกตัว ไปจากสราภรณ์ ก่อนที่จะมาถึงกลุ่ม ที่พวกหล่อนนั่งอยู่ มีเสียงลมผ่านจมูก ของใครบางคน ที่ทำให้หลายคนอมยิ้ม

“ทำไมไม่ชอบหน้าเขาละมิน มิน”

สุรีพรถาม อย่างไม่อาจเก็บความสงสัยเอาไว้ได้

“ศรศิลป์ ไม่กินกัน”

ยาสุมินตอบสะบัดๆ ก่อนหันไปมอง สุพรเพ็ญ

“จริงๆ เขาก็มีส่วนดีนะ ถ้าเขาเลวร้ายจริงๆ พรคงไม่ให้เขาเข้าใกล้คุณน้อยหรอก”

สุพรเพ็ญกล่าวง่ายๆ ทำให้เพื่อนๆ ถอนใจเฮือกใหญ่พร้อมๆ กันอย่างไม่พอใจ คำอธิบายที่เหมือนไม่ได้อธิบายของหล่อน สุพรเพ็ญ หัวเราะก่อนยักไหล่ สราภรณ์เดินยิ้มเข้ามา ยาสุมินปราดเข้าไป จับมือเรียวและจับจูงมานั่งก่อนสอบถามว่า

            “คุณน้อย”

ยาสุมินเรียกแล้วอึ้ง กล่าวคำต่อไปไม่ออก ทำให้จันทิกานต์เลิกคิ้วใส่หล่อน สราภรณ์สบตากับสุพรเพ็ญ ก่อนเข้าใจว่ายาสุมินเป็นอะไร หล่อนจึงหันไป กอดยาสุมิน แล้วกล่าวเสียงนุ่มๆ หวานๆ ตามปกติของหล่อน

            “น้อยไม่รักเขา มากกว่ามิน มิน หรอกจ้ะ”

ยาสุมินหน้าแดง ก่อนกอดตอบ แล้วหัวเราะเขินๆ ออกมาทำให้ทุกคนหัวเราะพร้อมกัน จันทิกานต์คู่ปรับกล่าวว่า

            “เป็นไงบ้าง สบายใจหรือยัง?”

ยาสุมินแลบลิ้นใส่จันทิกานต์ก่อนกล่าวว่า

            “อืม”

เสียงของคนพูดมาก ส่งเสียงออกมานิดเดียว ทำให้เพื่อนๆ หัวเราะกันอีกรอบ ก่อนคุยเรื่องเรียน กันอีกเล็กน้อย แล้วต่างแยกย้ายเข้าตึกเรียน ของตัวเอง

                                        **********

            “น้อยเก่งนะ เข้าใจเรื่อง ยายมิน มินเมื่อเช้าได้อย่างรวดเร็ว”

สุพรเพ็ญกล่าวชม เพื่อนสนิท ที่รักมากที่สุด สราภรณ์หัวเราะก่อนกล่าวว่า

            “พรส่งสัญญาณมาดีนี่จ๊ะ”

            “ดีใจนะ ที่น้อยอ่านสายตาพรออก”

            “ก็น้อยพยายามเข้าใจพร ให้มากที่สุดนี่จ๊ะ”

สองสาวหัวเราะ อย่างชื่นบาน ก่อนแยกไป สั่งอาหารที่ตนเองชอบ มาตั้งรออีกสี่สาว อาหารมาครบ เป็นจังหวะเดียว ที่สี่สาวต่างทยอยมาจาก คนละทาง หกสาวสวย ที่นั่งร่วมโต๊ะกัน สร้างความสนใจ ให้ทั้งหนุ่มๆ และสาวๆ บ้างมองอย่างชื่นชม บ้างมองอย่างริษยา

            “มองใครวะไอ้ท็อป” สถาพรถามพินทุอย่างอยากรู้

            “มองสาวๆ กลุ่มนั้น” สถาพรมองตาม ก่อนที่ เขมินทร์จะหัวเราะ

            “มึงอย่าไปยุ่งดีกว่า”

            “มัยวะ ไอ้เขม” ท็อปหรือพินทุถามอย่างสงสัย

            “กลุ่มนั้น เขาเรียกว่ากลุ่มนางฟ้า มึงมัวแต่ทำงาน มาเรียนแล้วรีบกลับไม่รับรู้ข่าวสารเลยหรือวะ”

พินทุถอนใจ ตั้งแต่เขาเข้ามหาวิทยาลัยมาได้  เขาตั้งใจเรียนมากเพราะรู้ว่า ทางบ้านกำลังมี วิกฤตทางการเงิน อย่างรุนแรง ทำให้เขามาเรียน เรียนเสร็จกลับบ้านทันที ไม่ได้สนใจ กิจกรรมอะไรเลย ตอนปีหนึ่งอาศัยว่าอาจารย์ที่ปรึกษาเข้าใจ และรุ่นพี่ ที่คุมกิจกรรมรับน้อง  เป็นคนข้างบ้าน ทำให้รู้ว่า เขาลำบากเพียงใด จึงอนุญาตให้เขา ขาดกิจกรรมสำคัญๆ ได้ พินทุจึงรู้เรื่องราว ในมหาวิทยาลัยน้อยมาก ตอนนี้ทางบ้านของเขา เริ่มดีขึ้น เขาจึงมีเวลา ให้กับเพื่อนๆ มากขึ้น

            “เล่ามาสิวะ คนเขาอยากรู้” เขมินทร์หัวเราะก่อนเล่าต่อว่า

            “สาวๆ กลุ่มนางฟ้า กลุ่มนี้ ประวัติแต่ละคนไม่ธรรมดานะเว๊ย! เริ่มด้วยคนที่เป็นผู้นำกลุ่ม ชื่อสุพรเพ็ญ เจ้าหล่อนสวยเก๋  เฉี่ยวคมมากเลย ผิวสีทองสวยสะเด็ด คนนี้มีบอดี้การ์ดรับส่ง”

หนุ่มๆ แอบมองไปที่กลุ่ม พยายามมองว่าใครคือสุพรเพ็ญ ก่อนพยักหน้าเห็นด้วย

            “คนต่อไป คนนี้เขาเป็นไข่ในหิน ของกลุ่มเลยละ เพื่อนๆ ห่วงเขาที่สุด ไม่เคยเดินคนเดียว ไม่ว่าที่ไหน ต้องมีเพื่อนคนใด คนหนึ่ง ประกบตลอด สวยหวาน จนเหมือนนางฟ้า มากกว่าคนธรรมดา ผิวขาวโอโมที่สุด คนนี้ในมหาลัย เจอด่านเพื่อนๆ สกัด  เลิกเรียนพี่ๆ นางมารับ แต่ละคนหล่อมาก แต่ตาดุฉิบหาย เคยสบตาคนหนึ่ง ขากูสั่นเลยว่ะ”

มีหนุ่มๆ เดินเข้ามา นั่งฟังอีกสองคน แต่ละคนแอบมอง ไปที่สราภรณ์ ความสดสวยของหล่อน เปล่งประกายจริงๆ

            “ต่อไป คนนี้เรียนเก่งสุดๆ ตระกูลเขา เป็นระดับหัวกะทิของบ้านเมืองเราเลยนะ เขาชื่อพิศสมร สวยพิศ ยิ่งมองยิ่งสวย แต่ปากนางสุดยอด สมองไม่ดี อย่าได้ไปคุยกะนาง”

            “คนไหนวะ”

            “คนที่เกล้าผมเรียบร้อยที่สุด สวมเน็ทโบว์ดำนะ”

            “เออ หน้าตาสวยอยู่นะ แต่ท่าทางจะฉลาดจริงๆ ”

            “ต่อว่ะ”

            “เออ...ต่อก็ต่อ คนต่อไปที่ตัวสูงที่สุด ชื่อจันทิกานต์ คนนี้เขาเก่งภาษา และปากนางสุดยอด แกทะลึ่งเข้าไป นอกจากถูกด่าไม่ซ้ำแล้ว นางอาจจับแกทุ่มหลังหักก็ได้ ที่บ้านนี้ เขามีค่ายมวยไทยที่ดังที่สุด สวย ตัวใหญ่ ปากจัด และอาจโดนตีน ของนักมวยทั้งค่าย ใครจะกล้า”

            “โหหหห”


*****

 

คำเตือน : นิยายเรื่องนี้ มีฉาก NC+18 โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน


 

คุณน้อย สราภรณ์ มีจำหน่ายในรูปเล่มจำหน่ายในราคา ราคา 560 บาท รวมค่าจัดส่งแล้ว ถ้าต้องการก็ส่งใบสั่งซื้อตามลิงก์นี้ได้เลยค่ะ

https://goo.gl/forms/VVP1tY3rKRrM1Hjn2

 

ส่วนคนที่ถนัดอีบุ๊คก็ดาวน์โหลดจาก Meb ตามลิงก์นี้ได้เลยค่ะ

https://www.mebmarket.com/ebook-30052-ผู้ชายในชีวิต

 

ท่านสามารถติดตามข่าวสารและอ่านนิยายเรื่องอื่นๆ ของชลชินีได้จากเฟสบุ๊คกลุ่ม เรื่องลับๆ ของชลชินี

ท่านที่ยังไม่ได้เป็นสมาชิกสามารถขอแอ็ดได้ตามลิงก์นี้เลยนะคะ

 

https://www.facebook.com/groups/167222610303819/

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว