email-icon facebook-icon Twitter-icon Line-icon

ฝากเนื้อฝากตัวนักเขียนฝึกหัดคนนี้ด้วยนะคะ ❤

ชื่อตอน : ตอนพิเศษ 5

คำค้น : ใครคนนั้น

หมวดหมู่ : นิยาย เรื่องสั้น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ธ.ค. 2564 15:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนพิเศษ 5
แบบอักษร

สรุปแล้วคีย์โดนจับข้อหาหลายกระทงเลยทั้งดัดแปลงภาพทำให้ผู้อื่นเสื่อมเสียชื่อเสียง จ้างวานคนให้ใส่ร้ายป้ายสี ความผิดโทษฐานยาเสพติดทั้งเสพและจำหน่าย และยังสามารถถล่มเอเย่นต์ค้ายารายใหญ่ได้อีกหลายคนเลยจากการสืบทอดคดี ประกันตัวก็คงใช้เงินเป็นล้านๆเลยแต่ไม่มีใครยื่นมือเข้ามาช่วยเลย 

แฟนคลับผิดหวังและพากันแบนคีย์จาการเป็นดารานักแสดง ทางต้นสังกัดก็ตัดขาดสัญญาทันทีเพราะทำผิดกฏและยังทำให้เสียชื่อเสียงเป็นวงกว้างที่ไม่เคยตรวจสอบเด็กในปกครอง พี่ไอย์ก็คงพักไปยาวๆเพราะเสียใจอยู่ไม่น้อยที่ทุกอย่างมันเป็นแบบนี้ นักข่าวและคนที่โดนจ้างมาตัดต่อก็โดนไปตามคดี ฉันก็ปล่อยให้เป็นเรื่องของคนผิดไปเถอะฉันช่วยอะไรไม่ได้หรอกนอกจากทำหน้าสวยไปวันๆ 

วันนั้นกว่าจะสัมภาษณ์เสร็จฉันโดนนักข่าวรุมถามเป็นร้อยๆคำถาม ถามจนไม่รู้จะเอาอะไรไปตอบเลยแถมตอนกลับกว่าจะฝ่าฝูงนักข่าวออกมาได้เกือบตาย กลับถึงห้องปุ๊บถึงกับฟุบหลับไปเลย ถ้าไม่มีพีพีคอยหาข้าวหาน้ำให้กินก็คงนอนไปเลยยาวๆถึงเช้าของอีกวัน 

“หมดไปสักทีนะเรื่องข่าวนั่นอะ” พีพีพูด 

“กลัวจะมีข่าวอื่นมาอีกอะดิ อะไรไม่รู้มีแต่ข่าวซุบซิบไปเรื่อย” ฉันพูด 

“ทำไงได้ล่ะก็ตัวเองเป็นดารามันก็ต้องมาพร้อมกับข่าวแบบนี้แหละ” พีพีพูด 

“มันมาบ่อยไป แล้วแต่ละข่าวแบบตลกอะไม่ใช่เค้าสักอันเลย คนก็โยงมาได้เนาะ ลาออกจากวงการเลยดีไหมนะ” ฉันพูด 

“ยังไงก็ทำอะไรไม่ได้มันก็มีมาเรื่อยๆอยู่ดีข่าวอะ ถึงจะลาออกจากวงการไปแต่คนมันจะโยงมันก็โยงไปอยู่ดี” พีพีพูด 

“แล้วทำยังไงดีไม่ให้โดนโยงล่ะ” ฉันพูด 

“ไม่มีหรอก เค้าว่าเราไปทำบุญกันดีไหม ไปทำบุญสร้างกุศลให้สบายใจกันดีกว่า” พีพีพูด 

“ก็ไม่เลวนะความคิดนี้ ไปวันนี้เลยไหม” ฉันพูด 

“วันนี้เลยก็ได้ ต่อด้วยการให้อาหารปลาแล้วหาอะไรอร่อยๆกินละกันเนาะ” พีพีพูด 

“จะมีอะไรอร่อยเท่าเค้าเหรอ” ฉันพูดพร้อมกับกัดริมฝีปากยั่วยวนเขาไปที 

“อย่ายั่วจะไปไหมทำบุญอะ” พีพีพูด 

“ฮ่าๆๆ ไปค้าบบบบ” ฉันพูดแล้วเดินไปหาชุดขาวสุภาพมาใส่  

 

At วัดแห่งหนึ่ง 

“เป็นยังไงสบายใจขึ้นบ้างไหม” พีพีพูด 

เรากำลังยืนฉีกขนมปังโยนลงน้ำให้ปลากิน เราทำบุญกรวดน้ำแล้วก็มายืนที่ริมน้ำได้สักพักแล้ว ไม่รู้ว่ามโนไปเองรึเปล่าแต่ว่ามันรู้สึกดีขึ้นจริงๆ แค่ได้ทำบุญและมายืนให้อาหารปลาสวยๆแบบนี้มันทำให้ความคิดความกังวลที่มีหายไปบ้างแล้ว  

“รู้สึกดีบ้างแล้ว ขอบคุณนะคะที่พาเค้ามา ตัวเองเป็นเซฟโซนและคอยทำให้เค้ารู้สึกสบายใจได้เสมอเลย” ฉันพูด 

“จริงๆก็มีอีกวิธีที่ทำให้ความกังวลหายไป แต่เอาไว้ค่อยทำตอนกลางคืนดีกว่า” พีพีพูด 

“หยุดวกเข้าไปเรื่องนั้นสักชั่วโมงสองชั่วโมงก็ได้ เกือบจะดีแล้วเชียว” ฉันพูด 

“ฮ่าๆๆ ไม่อยากให้กังวลไง กลัวนั่นกลัวนี่ไปก่อนมันทำให้ตัวเองไม่มีความสุขดังนั้นอย่าไปคิดอะไรไว้ล่วงหน้าเยอะ อะไรมันจะเกิดเราห้ามไม่ได้หรอก ดูสิเราโยนขนมปังลงน้ำแล้วจะห้ามปลาไม่ให้กินตัวเองว่าเป็นไปได้ไหม” พีพีพูด 

“ไม่ได้” ฉันพูด 

“นั่นแหละ เราก็ห้ามปัญหาไม่ให้เกิดขึ้นไม่ได้เหมือนกัน ก็แค่ตั้งรับและคอยแก้ไขอย่างมีสติก็พอแล้ว ชีวิตก็มีครั้งเดียวอย่าไปจมกับอะไรให้มาก ค่อยๆโตค่อยๆเรียนรู้กันไป” พีพีพูด 

“แฟนเค้านี่พูดดีจังเลยอะ” ฉันพูด 

“ไม่ได้ดีแค่พูดนะ อยากรู้ก็ต้องรีบกลับห้อง เอามั้ย” พีพีพูดทำหน้าทำตาทะเล้น 

“โอ่ยยย ไปให้อาหารปลาตรงโน้นบ้างดีกว่า เชอะ” ฉันพูดแล้วเดินมาอีกมุมหนึ่ง อยู่ต่อเดี๋ยวเขาก็คงได้ขายสรรพคุณตัวเองแล้วชวนกลับห้องอีก หมั่นใส้!! 

 

 

“ตัวเองทำไมตัวเหม็นขนาดนี้ ออกไปห่างๆเลยนะ แหวะ!” ฉันพูด  

พีพีตัวเหม็นมากฉันอุตสาห์จะเดินไปกอดเพราะวันนี้เขาไปทำงานทั้งวันคิดถึงจะแย่แต่กลับมาทำไมตัวเหม็นขนาดนี้อะ” ฉันพูด 

“เป็นอะไรลูก พูดกันเสียงดังเชียว” เสียงย่าอ่อนพูดพร้อมกับเดินมาหาพวกเราที่หน้าบ้าน ตามด้วยป้าหอมคนสนิท 

หลังจากแต่งงานเราสองคนก็ย้ายกลับมาอยู่บ้านของพีพี พีพีก็ทำงานหาเงินเป็นหัวหน้าครอบครัวส่วนฉันก็รับงานเดินแบบบ้าง มีไปงานอีเว้นท์บ้างส่วนงานแสดงละครมีน้อย หนึ่งปีรับแค่หนึ่งเรื่องเพราะว่าย่าอ่อนกับคุณปู่ท่านแก่แล้ว ฉันเลยรับงานน้อยลงมาอยู่บ้านช่วยดูแลท่านไม่ให้คนแก่เหงา แล้วอีกอย่างบ้านเราสองคนใกล้กันไปๆมาๆมันก็ง่ายแปปเดียวก็ถึง 

“ย่าครับ เปียเดียวบอกว่าตัวพี่พีเหม็นมาก แต่พี่ไม่ได้กลิ่นอะไรเลยนะย่าได้กลิ่นไหม” พีพีพูด 

“นี่หาว่าเค้าโกหกเหรอ ฮึก ตัวเองตัวเหม็นขนาดนี้ยังมาหาว่าเค้าโกหกอีกเหรอ ฮือออ” ฉันพูดไปพร้อมกับร้องไห้ ตัวเขาเหม็นมากจริงๆฉันแทบอ้วกออกมาแล้วเมื่อกี๊อะทำไมไปถามย่าอ่อนแบบนั้นเขาหาว่าฉันโกหกใช่ไหม คนใจร้าย! 

“เดี๋ยวลูกใจเย็นๆนะ พี่พีไม่ได้ว่าหนูฟ้านะลูกไม่ร้องนะ” ย่าอ่อนพูดฉันก็กอดย่าอ่อนแน่นพร้อมกับร้องไห้ออกมา น้อยใจอะที่พีพีว่าฉันโกหก 

“ป้าว่าไม่เหม็นนะคะ” ป้าหอมพูดหลังจากทำจมูกฟุดฟิดดมกลิ่นตัวของพีพี  

“แต่หนูเหม็นจริงๆนะคะป้าหอม เหม็นจนอยากอ้วกเลย” ฉันพูด 

“แล้วนี่ไม่ร้องไห้แล้วเหรอลูก” ย่าอ่อนพูด 

“ไม่อยากร้องแล้วค่ะ อยากกินขนมมากกว่า ย่าอ่อนขาฟ้าอยากกินคุกกี้ค่ะ” ฉันพูดแล้วทำตาแป๋วอ้อนย่าอ่อนทันที อยู่ดีๆก็อยากกินคุ้กกี้ฝีมือย่าอ่อน จำได้ว่าวันนั้นอร่อยมากกินคนเดียวหมดเกลี้ยงเลยทั้งถาด 

“หนูฟ้าขา ช่วงนี้อารมณ์แปรปรวนบ่อยจังเลยนะคะ ประจำเดือนจะมารึเปล่าเนี่ย” ป้าหอมพูด 

“ไม่มาอ่ะค่ะ นี่มันเลื่อนไปสองเดือนกว่าแล้ว คงไม่มาแล้วมั้งคะ” ฉันพูด ประจำเดือนฉันไม่มานานแล้ว ผ้าอนามัยซื้อมาเตรียมไว้ไม่ได้ใช้เลยสักแผ่นสองเดือนละ 

“หลานย่ามาแน่ๆเลยหนูฟ้า” ย่าอ่อนพูด 

“ย่าอ่อนมีหลานคนอื่นนอกจากพีพีด้วยเหรอคะ” ฉันพูด 

“นั่นสิครับ” พีพีพูด พูดได้แล้วเหรอยืนเงียบตั้งนานนึกว่าเป็นใบ้ ทำฉันร้องไห้ยังไม่ขอโทษอีก ฮึ! 

“เอ้อไม่ใช่หลานสิ ต้องบอกว่าเหลน” ย่าอ่อนพูด  

“หอมก็ว่าใช่แน่ๆค่ะคุณอ่อน เหลนของเราคงอยู่ในท้องหนูฟ้าแล้ว ดูท่าทางแล้วจะแสบเอาเรื่องเพราะยังไม่เท่าไหร่ก็ทำแม่เหม็นพ่อเลย” ป้าหอมพูด ฉันไม่ใช่คนโง่ที่จะไม่รู้ว่ามันหมายความว่าไงถึงตอนแรกจะงงแต่ตอนนี้ก็กระจ่างแล้ว หูมันอื้อดับไปเลยอัตโนมัติ ดวงตาได้แต่เบิกโพลงด้วยความตื้นตัน  

“ฟ้าท้องเหรอคะย่าอ่อน อาการแบบนี้คือแพ้ท้องใช่ไหมคะ” ฉันพูด 

“เปียเดียวท้องเหรอครับ ย่าอ่อนครับ!! ป้าหอม!!” พีพีพูดแล้วเรียกย่าอ่อนกับป้าหอมเสียงดังจนฉันตกใจ  

"คิดว่าน่าจะใช่นะพี่พี" ย่าอ่อนพูด 

“ทำไมต้องเสียงดังด้วย ฮึกเค้าตกใจหมดเลย” ฉันร้องไห้อีกครั้งเพราะตกใจมากจนกลั้นน้ำตาไม่อยู่ 

“ขอโทษครับเค้าไม่ได้ตั้งใจ” พีพีพูดอย่างรู้สึกผิดแต่ก็แปปเดียวเท่านั้นเพราะตอนนี้บนใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มของคนมีความสุข 

“แบบนี้ชัวร์แล้วแหละลูกเอ้ย พี่พีจะเป็นพ่อแล้วนะ เห้อย่าดีใจจัง” ย่าอ่อนพูด 

หมับ! 

“เย่! เค้าดีใจจังเลย เค้าจะเป็นพ่อแล้วอะ” พีพีเดินเข้ามากอดฉันแล้วพูดอย่างดีใจแต่ฉันไม่ไหวแล้วเหม็นมาก 

พรึ่บ! 

“งื้ออ อย่ามาใกล้เค้าเหม็น” ฉันผลักเขาออกแล้วพูดโวยวายอย่างอารมณ์เสียก่อนจะถอยหนีไปยืนหลังย่าอ่อน 

“ตัวเองงะ ย่าอ่อนครับผมอยากกอดเปียเดียว” พีพีพูดจาทำหน้าเว้าวอน ฉันก็อยากกอดแต่มันเหม็นไง แล้วจะเดินมาใกล้ทำไมล่ะเนี่ย 

“อย่ามาใกล้นะ ถอยไป” ฉันพูดเพราะพีพีพยายามจะเดินเข้ามาใกล้ๆ  

“ตัวเองงงงงงง!!” พีพีพูดด้วยน้ำเสียงน้อยใจ 

“ก็เค้าเหม็นงะ” ฉันพูดแล้วเดินหนีจะเข้ามาใกล้ฉันก็หนีอีก ช่วยไม่ได้นะฉันจะไม่เข้าใกล้เขาเด็ดขาดถ้าตัวยังเหม็นอยู่แบบนี้ ลูกจ๋าทำพ่อได้ลงสินะ ก็เดินไล่กันรอบบ้านไปเลยสิคะ 

“เห้ออ อยากกอดเมียโว้ยยยย!!” พีพีพูดเสียงดัง  

"อย่าเสียงดังสิเค้าตกใจ" ฉันพูด 

"ค้าบบ ขอโทษแค่เค้าอยากกอดตัวเองจริงๆนะ" พีพีพูดเสียงแปดเสียงเก้า 

"เค้าก็อยากกอดแต่มันเหม็นอะ" ฉันพูด 

"ลูกค้าบพ่อพีอยากกอดลูกอย่าแกล้งพ่อแบบนี้สิค้าบบ" พีพีพูด  

"ท้องจริงรึเปล่ายังไม่รู้เลยนะ" ฉันพูด  

"เหม็นผัวแถมอารมณ์ขึ้นๆลงๆแบบนี้ไม่ท้องก็บ้าแล้ว" พีพีพูด 

"ดีใจไหม" ฉันพูด 

"ดีใจมาก ไปหาหมอกันไหม" พีพีพูด  

"ไปรถคนละคันได้ไหม เค้าเหม็น" ฉันพูด 

"เห้อออ" พีพีถอนหายใจอย่างหนักใจ 

โถ! ลูกหนอลูกมาทั้งทีก็เล่นซะแม่เหม็นพ่อตัวเองเลยเหรอ สงสารพีพีกับตัวเองจัง อยากกอดกันแทบตายแต่ฉันเหม็นอยู่ แล้วจะเป็นแบบนี้อีกนานแค่ไหนนเนี่ย  

 

หลายเดือนต่อมา... 

"เป็นยังไงบ้างคะน้องอิงลิช ไหนคิดถึงพ่อไหมคะ" เสียงพ่อเขาคุยกับลูกเสียงสองเสียงสาม  

"เอิ้กๆ" ลูกสาวตัวน้อยวัยห้าเดือนก็ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ตอบ คงรักกันแหละถ้าพ่อเขามาเมื่อไหร่แม่อย่างฉันก็คือหมานัวเน่าไปเลย  

เราได้ลูกสาวมาหนึ่งคนชื่อน้องอิงลิช พ่อแม่พีพีเป็นคนตั้งให้ฉันก็เห็นด้วยนะมันมีความหมายดีๆเกี่ยวกับเรื่องราวของฉันและพีพีซ่อนอยู่ วันที่รู้เพศพีพีดีใจมากเขาบอกว่าอยากได้ลูกผู้หญิงตั้งแต่แรกจะได้เหมือนมีฉัน แล้วค่อยมีผู้ชายอีกคนเป็นน้องจะได้เหมือนเขาถ้าหากว่าเป็นไปได้ ฉันก็อยากมีอีกเลี้ยงลูกสนุกดีถึงจะเหนื่อยกายแต่มันก็ดีต่อใจที่ได้มองดูเขาเติบโตไปในทุกๆวัน 

"วันนี้กัดหม่ำๆแม่รึเปล่าเนี่ย" พีพีพูด เวลากินนมลูกชอบดูดแรงๆและกัดนมฉันบ่อยๆทั้งๆที่ฟันยังไม่มีแต่ก็สร้างความปวดร้าวให้ฉันไม่น้อยเลย 

"วันนี้มีกัดนิดหน่อย สงสัยต้องเลิกให้ดูดจากเต้าแล้วปั๊มใส่ขวดแทนแล้วแหละ" ฉันพูด 

"เค้าก็บอกให้ทำตั้งนานแล้วก็ไม่ยอม ก็รู้อยู่ว่าลูกชอบกัด" พีพีพูด 

"นิสัยเหมือนพ่อไง ชอบกัดชอบดูดนมเค้าตลอด" ฉันพูด 

"ก็ลูกเค้านี่ไม่เหมือนเค้าจะให้เหมือนใคร" พีพีพูด 

"ก็คงเหมือนแค่นี้แหละ เพราะอย่างอื่นลูกเหมือนเค้าหมด" ฉันพูด หน้าตาของลูกเหมือนฉันทั้งดวงตา ปาก จมูก ไม่ได้พ่อมาเลยสักนิด 

"เหมือนตัวเองนั่นแหละจะได้สวยๆไง เค้าภูมิใจมากเลยนะที่มีทั้งเมียและลูกสาวสวยแบบนี้เนี่ย" พีพีพูด 

"ไม่น้อยใจเหรอที่ลูกหน้าไม่เหมือนตัวเองเลยสักนิด" ฉันพูด 

"จะน้อยใจทำไม ยังไงก็ลูกเค้าป้ะ" พีพีพูด 

"พ่อน่ารักที่สุดเลยใช่ไหมคะอิงลิช อิงลิชรักพ่อไหม" ฉันพูดเล่นกับลูกที่นอนมองหน้าเราสองคนตาแป๋ว  

"อ้อแอ้ๆ" อิงลิชครางอ้อแอ้ เขาคงรับรู้ใช่ไหมว่าฉันถามเขาว่าไง  

"พ่อก็รักน้องอิงลิชค่ะ รักมากๆเลย ขอบคุณที่มาเป็นของขวัญล้ำค่าในชีวิตของพ่อนะคะ ขอบคุณตัวเองที่รักเค้าและยอมให้โอกาสคนนี้ได้ดูแลนะครับ จุ๊บ" พีพีพูดแล้วจูบหน้าผากฉันหนึ่งที มือสากก็ลูบแก้มลูกสาวตัวน้อยไปด้วย 

"เค้าจองตัวเองตั้งแต่แรกแล้วไง ยังไงก็ต้องเป็นคนนี้ที่เหมาะกับเค้าที่สุดแล้ว" ฉันพูด 

"เค้ารักตัวเองนะครับ" พีพีพูด 

"เค้าก็รักตัวเองค่ะ" ฉันพูด 

ไม่เคยมีวันไหนที่จะรักเขาน้อยลง ถึงแม้ในวันที่ไม่มีเขาอยู่แต่ฉันก็ไม่เคยจะลดความรักที่มีให้เขาลงได้เลย ฉันจองของฉันตั้งแต่วันที่ปลอบเขาตอนเก้าขวบแล้ว วันนี้และตลอดไปฉันก็จะมีเขาอยู่ข้างๆเป็นคู่ชีวิตและพ่อของลูก แค่นี้ก็สมหวังแบบสมบูรณ์แบบแล้ว  

 

 

 

~จบบริบูรณ์~ 


จบแล้วจริงๆค่ะ ขอบคุณที่ติดตามพี่ฟ้าและพีพีมาตลอดนะคะ ผิดพลาดประการใดไรท์ก็ขออภัยไว้นะที่นี้ด้วยค่ะ ฝากเรื่องอื่นๆของไรท์ด้วยนะคะ 🙏🙏
ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว