ลิขิตให้รัก NC20+
สาวน้อยผู้โชคร้าย
ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
สาวน้อยผู้โชคร้าย

 

เสียงร้องไห้สะอื้นเบาๆจากสาวน้อยนามว่า อารเดลียา ผู้พลัดถิ่นที่น่าสงสาร กําลังนั้งวิงวองพรให้เเก่บิดาเเละมารดาที่ล้วงลับไปแล้วอย่างเศร้าโศกอยู่หน้าหลุมฝัง กลีบดอกไม้สดที่ถูกโรยลงบนพื้นดินปรกคุมหน้าหลุมศพใหม่เมื่อวันก่อนบัดนี้ได้เฉาลงเเล้วตามการเวลาของมัน ความเงียบสนิทภายในสุสารยามเย็นเช่นนี้สําหรับคนอื่นคงชวนให้น่าวังเวง เเต่สําหรับเธอเเล้วไม่มีอะไรน่าวังเวงเเละอ้างว้างมากไปกว่าการที่ต้องอยู่คนเดียวโดยไม่มีที่พึ่งอีกเเล้ว เพิ่งพลัดถิ่นมาอยู่ที่เมืองไทยได้ไม่นานเเท้ๆผู้อุปการะทั้งสองก็มาจากไปอย่างไม่มีวันหวนกลับอีก 

 

"เดลต้องกลับเเล้วนะค่ะ" เธอเอ่ยออกมาตรงหน้าหลุมฝังร่างทั้งสองหลังจากที่นั้งอยู่ที่นี้ได้พักใหญ่ๆเเล้ว พอจะกลับเธอก็ไม่ลืมวางดอกไม้สดที่เพิ่งเก็บมาตามทางเดินวางไว้บนหน้าหลุมทั้งสองหลุมละหนึ่งช้อ เพื่อที่จะให้ดอกไม้พวกนี้ช่วยกันซิคกรุนเลาะห์(สรรเสริญ)ต่อพระผู้เป็นเจ้าเเทนทั้งสองที่ล่วงลับไปอีกโลกเเล้ว เเละก็เพื่อโลกความตายของท่านทั้งสองจะได้ไม่เงียบตามคําบอกในพระคําภีร์อัลกรุอ่าน 

คนที่ตายไปก็หมดสิ้นเเล้วหน้าที่บนโลกใบนี้ ทว่าคนเป็นก็ยังคงต้องเดินหน้า ทําหน้าที่ของตัวเองต่อเหมือนกับกันเธอ อารเดลียาหญิงสาวที่ไม่มีครอบครัวหลงเหลืออีกเเล้วทุกคนตายจากเเล้วก็หายสาบสูญจากเธอไปกันหมดเเล้ว เเม้กระทั้งญาติฝ่ายพ่อเลี้ยงหลังจากที่พ่อเลี้ยงเเละเเม่เสียชีวิตไปเธอก็ถูกไล่ให้ออกจากบ้านในทันทีทั้งที่พวกคนใจร้ายนั้นรู้อยู่เเก่ใจว่าเธอไม่มีที่พึ่งและไม่ได้รู้จักใครเลยพวกเขาก็ไม่นึกสงสาร  

เเต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่ได้รู้สึกสิ้นหวัง ในเมื่อพระเจ้ายังอยู่กับเธอ เธอเชื่อในการช่วยเหลือของพระผู้เป็นเจ้า มือน้อยๆกระชับกระเป๋าสัมภาระต่างๆที่ไม่เยอะเท่าที่ควร เพราะจะต้องเดินถือออกมาเธอเลยหยิบเเค่สิ่งที่จําเป็นออกมาเพียงเท่านั้น ส่วนเงินก็พอมีเเค่ที่พักหนึ่งคืนกับค่ารถกลับเมืองเกิดเท่านั้น พอถึงที่โน้นเเล้วค่อยว่ากันใหม่ 

 เห้อ... ปากน้อยๆผ่อนลมหายใจออกมาขณะที่ยังคงเดินอยู่ริมถนนฝุดบาตพลางนึกถึงคําสอนของผู้เป็นเเม่ ว่าเมื่อไดที่ยังมีลมหายใจอยู่บททดสอบของชีวิตก็ไม่มีวันจบสิ้นเหมือนกัน ในเมื่อเราทุกคนหลีกเลี่ยงมันไม่ได้เราต้องเดินผ่านมันไปให้ได้เเทน  

 

คําสอนของผู้เป็นเเม่ทําให้หญิงสาวนามว่าอารเดลียา ไม่เคยคิดท้อเเท้ในบททดสอบของชีวิตเลยเเละพร้อมกับยังมองโลกในเเง่บวกเเละเชื่อในพระเจ้าเสมอ เเม้หลายๆคนจะเลอะเลือนลืมพระเจ้าไปมากเเล้ว เเต่สําหรับเธอพระเจ้ายังอยู่กับเธอเเละอยู่ในใจเสมอมา เธอคิดเสมอว่าถ้าพระเจ้าไม่รักพระเจ้าก็จะไม่ให้บททดสอบเเก่ข้าของพระองค์หรอก บททดสอบก็เหมือนบทเรียนในชีวิต ที่ช่วยสอนให้เรากล้ามากขึ้นเเข็งเเกร่งมากขึ้น สอนบทเรื่องราวต่างๆในชีวิตให้รู้จักทั้งสุขทั้งทุกข์ บางทีเเม้บทนั้นยากเกินที่คนบางคนจะรับไหว เเต่เธอก็เชื่อว่าเมื่อมีบททดสอบก็ย่อมมีผลตอบเเทนเเละผลลับที่ดีกว่าเสมอ  

 

ยามเย็นได้ผ่านไปแล้วยามคํ่าคืนก็เข้ามาเเทนที่ ทว่าระยะทางสําหรับอารเดลียายังอีกยาวไกลกว่าจะถึงที่พักราคาพอเหมาะ ก็เล่นเอาเมื่อยขาทั้งสองเหมือนกัน เเต่เเค่นี้เธอไปย้อท้อหรอก เท้าน้อยๆเร่งฝีเท้ารีบเดินไปให้ถึงที่หมายอย่างไม่มีหยุด  

 

"อารเดลียา หนทางอีกยาวไกลสู้ๆไว้" เธอยิ้มสู้พร้อมพูดให้กําลังใจตัวเอง นี้ก็คํ่ามากเเล้ว ณ เมืองท่องเที่ยวทางภาคใต้ของประเทศไทยในยามคํ่าคืนเช่นนี้ ผู้คนมากมายที่เคยชินต่างกันออกมาเที่ยวกันไม่ขาดสาย เเต่สําหรับเธอที่ไม่ชินเลยเเม้เเต่น้อยในสถานการณ์ยามคํ่าคืนเช่นนี้ 

 

"เฮ้อ..คิดถูกหรือคิดผิดเนี้ยที่เดินมาเเบบนี้ ไอ้เราก็นึกว่าไม่ไกลนัก เเต่ที่ไหนได้เดินเกือบสองชั่วโมงเเล้วเนี่ย..."ปากน้อยๆยังคงบ่นให้ตัวเองไม่เลิก เพราะอยากจะประหยัดค่ารถเลยเลือกเดินมาเอง เเต่เหมือนความเลือกนี้เธอจะเลือกผิดมหันเพราะยิ่งเดินมาไกลมากเท่าไหร่ผู้คนก็ยิ่งบางตา ความเงียบบวกด้วยเเสงจากไฟฟ้าริมถนนพอให้เธอเดินเหินได้สะดวกนิดเเต่ก็รู้สึกไม่ปลอดภัยอยู่ดี พลันความรู้สึกรอบๆด้านพาให้เธอหวนคิดภาวนาในใจขึ้นมาว่าขออย่างให้เจออะไรเเปลกๆเลยทั้งคนทั้งสิ่งที่มองไม่เห็น  

ในเมื่อเลือกทางอื่นไม่ได้เเล้วเธอก็จําต้องข่มความกลัวเเล้วเดินมาเรื่อยๆจนสุดท้ายก็เห็นเป้าที่หมายอยู่ตรงข้างหน้าเเล้ว ป้ายไฟที่ส่องเเสงสีเขียนชื่อที่พักที่เธอสั่งจองเอาไว้ รอยยิ้มน้อยๆพลันผุดขึ้นมาบนกรอบหน้ามนอย่างห้ามไม่อยู่ เพราะดีใจกับความพยายามเดินมาครั้งนี้ ไม่รอช้าคนที่อ่อนล้าเต็มทนรีบเร่งฝีเท้าไปให้ถึงเส้นชัยโดยเร็ว 

 

อีกด้านบนท้องถนนขบวนรถยูโรบคันหรูกําลังเเล่นตรงมาทางหญิงสาวด้วยความเร็วสูง ภายในรถคันหนึ่งตรงกลางขบวนมีมาเฟียหนุ่มผู้หล่อเหล่านามว่า คาซาน ซัฟฟราน โอซามา นั้งอยู่ข้างในด้วยอาการกระสับกระส่ายรู้สึกร้อนวูบวาบไปทั่วทั้งตัวดั่งเสมือนเลือดลมกําลังสูบฉีดอย่างห้ามไม่อยู่ พลันสมองอันฉานฉลาดก็นึกย้อนไปหนึ่งชั่วโมงก่อนหน้านี้ที่คลับดังยานเมืองท่องเที่ยว เเล้วเขาก็ต้องสบถออกมาอย่างหัวเสีย เมื่อตัวเองดั่นไปหลงกลศัตรูอย่าง โยฮาน เข้าให้เเล้วอาการเเบบนี้จะเป็นอะไรไปไม่ได้นอกจากถูกวางยาปลุกเซ็ก 

 

"บ้าจริง!! จะเล่นกันให้ถึงตายเลยหรือไงไอ้เวรเอ๋ย!!"เขาสบถออกมาอย่างทรมาน ณ เวลานี้ความร้อนกลางกายชายของเขาช่างรุนเเรงยิ่งนัก ยาปลุกเซ็กผสมเเอลกอฮอลที่เขาดื่มมันเข้าไปถึงจะเกิดอาการช้า เเต่อนุภาพของมันร้ายเเรงยิ่งกว่ายาปลุกเซ็กตัวอื่นๆที่กินมันเข้าไปเเล้วเกิดอาการทันทีเสียอีก เเละตัวที่เขาเผลอกินมันเข้าไปอย่างไม่รู้ตัวถ้าไม่ได้รับการปลดปล่อย มันอาจถึงเเก่ชีวิตเขาได้ 

 

"เกิดอะไรขึ้น ทําไมถึงเหงื่อเเตกเยอะขนาดนี้"  ร็อกกี้ ญาติผู้พี่คนสนิทถามขึ้นมาอย่างเป็นห่วงเมื่อได้ยินเสียผู้น้องสบถออกมาเสียงดังเหมือนเจ็บปวดกับอะไรบางอย่าง เเละสีหน้าของผู้น้องก็เหมือนทรมาณหนักหนา 

"กูถูกยา..ต้องหาเหยื่อเดี๋ยวนี้!!" เป็นอันเข้าใจสําหรับร็อกกี้เเล้ว คงไม่ต้องอธิบายเพิ่มก็รู้ว่าชายหนุ่มถูกยาอะไร!  

"อ๊ะส์!" เสียงคํารามดังออกมาอย่างอดกลั่นสุดๆกับอารมณ์ตัวเอง พลันสายตาคมดุดั่งเหยี่ยวล่าเหยื่อก็ไปสะดุดเข้ากับผู้หญิงเเต่งตัวเรียบร้อยคลุมฮิยับคนหนึ่งที่กําลังเดินอยู่ริมถนนไร้ผู้คน ซึ่งเขาคิดว่านั้นคือเหยื่อชั้นดีเลยล่ะกับผู้หญิงประเภทนี้ ปิดนอกเเต่เปื่อยใน ซาตานชั่วอย่างเขาไม่สนอะไรทั้งนั้นในเมื่อต้องการย่อมทําได้ทุกอย่างเเม้กระทั่งจับสาวน้อยข้างถนนคนนี้มายํ่ายีก็ตาม 

"จอดรถ!! เเล้วไปเอาตัวผู้หญิงคนนั้นมา" เสียงอันทรงอิทธิพลดังขึ้นมา พร้อมกับรถทุกคันก็หยุดลงเหมือนมีเซ็นเซ้อจากเสียงผู้เป็นนาย คู่หูคู่ใจอย่างร็อกกี้ถึงกับต้องส่ายหน้าให้กับสาวน้อยผู้โชคร้ายคนนั้นที่ดั้นมาเจอกับซาตานร้ายเเถมชั่วอย่างคู่หูเขาคนนี้ 

"โชคร้ายของเธอเเล้วละสาวน้อย"  

 

"กรี๊ดดด!!!" ไม่ทันที่เธอจะเข้าไปในรั้วที่พักในคือนี้ อารเดลียากลับกรี๊ดร้องออกมาด้วยความตกใจเสียก่อน เมื่อชายฉกรรจ์ชุดดําหลายคนกําลังฉุดเธออยู่  

นี่มันอะไรกันพวกเขามาจับตัวเธอทําไม! 

 

"ช่วยด้วยค่ะ!!" เมื่อตั้งสติได้เธอก็ส่งเสียงให้คนช่วยทันที เเต่ทว่าริมถนนที่เธอเดินอยู่กลับไม่มีคนเลยเเม้เเต่คนเดียวที่พอจะช่วยเหลือเธอได้ พลันความรู้สึกผิดกับตัวเองเกิดขึ้นมาทันที ผิดที่ทําให้ตัวเองเกิดอันตราย ผิดที่ตัวเองเดินมาไกลขนาดนี้เเถมไร้ผู้คนอีก 

ร่างบางสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว คนพวกนี้จะพาเธอไปไหน ไม่นะ!! เธอคิดพร้อมกับดิ้นไปมาอย่างสุดกําลังเเละไม่ยอมเเพ้ เเต่ทว่าก็ต้านเเรงชายฉกรรจ์ชุดดําพวกนี้ไม่ได้ เลยต้องจํานนให้พวกเขาพาไปอย่างหมดหวัง  

หมดเเล้วชีวิต..ไม่รู้ว่าวันนี้เเละวันข้างหน้าจะเป็นอย่างไร นํ้าตาเอ่อไหลคลอดวงตาสีดําบริสุทธิ์ เเววตาสั่นไหวอย่างกลัวจับใจเมื่อพวกเขาพาเธอมาที่รถหรูคันหนึ่งที่จอดไม่ไกลจากที่เธอถูกฉุดมา 

"หือๆ!! อย่าทําอะไรฉันเลยนะฉันขอร้อง" เธอร้องไห้พลางอ้อนวอนออกมาเมื่อถูกส่งตัวเข้ามาในรถเเล้ว ในรถที่มีผู้ชายคนหนึ่งนั้งอยู่พร้อมจ้องมองมาที่ใบหน้าเเละทั่วทั้งตัวของเธอเหมือนหื่นกระหาย  

"หึ!!" เสียงครางกระฮึ่มในลําคอพลางเลียปากตัวเองไปด้วยเหมือนคนโรคจิต ไม่รอช้าให้อาการยิ่งรุนเเรงคาซานก็พุ้งเข้าตะคุบเหยื่ออย่างสาวน้อยผู้โชคร้ายตรงหน้าคนนี้ทันที 

 

"กรี๊ดดไม่!!!" 

 

อย่าลืมกดไลค์ คอมเม้นส่งความคิดเห็นกันด้วยนะค่ะกําลังใจเล็กๆน้อยๆเเก่นักเขียนจร้า 

       สวัสดีทุกท่าน ขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาอ่านนิยายของไรท์กันนะคะ  ไรท์เป็นนักเขียนมือใหม่เพิ่งหัดเขียน  ไรท์ชอบอ่านนิยายมากๆ เลยคิดอยากที่จะเเต่งนิยายเป็นของตัวเองดู เลยเขียนขึ้นมา เเละทุกเรื่องที่ไรท์เขียนจากจินตนาการของไรท์เองนะคะไม่ได้มีเจตนาใดๆทั้งสิ้น เเละห้ามคัดลอกหรือนําไปดัดเเปลงไดๆทั้งสิ้นเพราะเเต่ละบทความที่เขียนมามันคิดยากมากๆ   เเละสุดท้ายขอนักอ่านทุกท่านเป็นกําลังใจให้ไรท์ได้เขียนต่อด้วยนะคะ  วันเกิดของนิยาย นามปากกา wawa saluwor07/12/2020
แสดงเพิ่มเติม
ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น