ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
บทนำ

“คุณไม่สงสารลูกบ้างเหรอที่จะแยกพวกเขาออกจากกัน” 

“สงสารสิทำไมฉันจะไม่สงสาร แต่ฉันอยากให้ลูกอยู่ด้วย คุณยกเขาทั้งสองคนให้ฉันได้ไหมคริส” คริสโตเฟอร์ส่ายหน้าให้ผู้เป็นอดีตภรรยา 

“คุณก็รู้ผมก็ต้องการลูก” 

“ถ้างั้นฉันจะให้ไคล์อยู่กับฉัน” 

“เราไม่จำเป็นต้องหมางเมินใส่กันก็ได้นะทิพย์ ผมรู้ว่าความผิดพลาดของผมมันทำให้คุณเจ็บปวด ผมผิดเองทั้งหมด และผมยอมรับมัน วันไหนที่คุณให้อภัยผมได้ เราจะกลับมาอยู่ด้วยกัน ได้ไหมทิพย์” คริสโตเฟอร์ขอร้องอ้อนวอนอดีตภรรยา เขาเองก็เจ็บไม่น้อยไปกว่าเธอ ความผิดพลาดที่เกิดขึ้นมันเกินให้อภัย 

ทิพย์อาภาส่ายหน้า น้ำตาคลอ 

“ฉันไม่รู้ว่าจะสามารถให้อภัยคุณได้ไหม” 

“ผมรู้ ผมจะใช้ทั้งชีวิตชดใช้ให้คุณ จะรอวันที่คุณให้อภัยผม” 

“พอเถอะค่ะ ฉันเหนื่อยที่จะคุยเรื่องนี้แล้ว คุณจะไปวันไหน” ความเศร้าในแววตาของชายหนุ่มไม่ได้ทำให้อีกคนใจอ่อนเลยสักนิด เพราะคุยกันเรื่องพวกนี้มาหลายต่อหลายครั้ง ทะเลาะกันใหญ่โตก็เคยมาแล้ว เธอไม่อยากพูดถึงมันอีก เพราะยังไงคำตอบของเธอยังคงเหมือนเดิม 

เขาไม่ควรได้รับการให้อภัยจากความเจ็บปวดที่เธอได้รับ เธอไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นยังไง แต่ตอนนี้เวลานี้เธอให้อภัยเขาไม่ได้ 

จะมีเรื่องอะไรที่ร้ายแรงไปกว่าสามีภรรยานอกใจกัน ถึงทำให้ชีวิตคู่ขาดสะบั้น 

ครอบครัวของทิพย์อาภาก็เหมือนกัน เธอพบรักกับคริสโตเฟอร์ที่ประเทศอังกฤษ หลังจากศึกษาดูใจกันนานถึงสองปีจึงตกลงแต่งงานกัน 

พอแต่งงานกันแล้ว ทั้งสองคนไม่ได้อยู่ด้วยกันมากนัก เพราะคริสโตเฟอร์ต้องกลับไปสืบทอดกิจการที่บ้านเกิดคือสวิตเซอร์แลนด์ ส่วนทิพย์อาภาก็มีภาระของตัวเองคือกิจการของครอบครัวที่เธอทอดทิ้งมันไปไม่ได้ 

ก่อนจะแต่งงานทั้งสองคนเข้าใจกันดีว่าต่างคนต่างมีหน้าที่และยอมรับมันได้ ช่วงสามสี่ปีแรกทุกอย่างดีไปหมด ความรักยังหวานชื่นแม้จะอยู่ไกลกัน จนกระทั่งทุกอย่างเปลี่ยนไป 

เพราะสามีภรรยาแยกกันอยู่ไม่วายทำให้เกิดปัญหา สามีของเธอมีผู้หญิงคนอื่น แต่เขาบอกว่ามันเป็นความผิดพลาด เขาไม่ได้ตั้งใจให้มันเกิดขึ้น 

ใครจะเชื่อ เธอจับได้คาหนังคาเขาในวันที่บินไปเซอร์ไพรส์สามีพร้อมกับลูกชายทั้งสองคน แต่เธอเจอเรื่องเซอร์ไพรส์ยิ่งกว่าคือการเห็นเขานอนอยู่กับผู้หญิงคนอื่นบนเตียงของเรา 

นั่นคือปัญหาที่ทำให้เกิดการหย่าร้างของทั้งสองคน 

คำขอร้องอ้อนวอนของอดีตสามีไม่ได้ทำให้ผู้หญิงที่เข้มแข็งอย่างทิพย์อาภาใจอ่อนเลยสักนิด 

เด็กฝาแฝดสองคนถูกจับแยกทางกัน 

หลายปีผ่านไป ทิพย์อาภาใจแข็งไม่ยอมติดต่ออดีตสามี กระทั่งทนความคิดถึงลูกชายไม่ไหว เธอยอมลดทิฐิลง พาเด็กทั้งสองคนไปเจอกัน 

ไคล์และคิงถึงได้เจอกันอีกครั้ง คิงเป็นเด็กร่าเริงสดใส ส่วนไคล์เป็นเด็กไม่ค่อยพูดชอบเก็บทุกอย่างไว้ในใจ เธอไม่รู้ว่าทำไมลูกถึงเป็นอย่างนั้น 

“ไคล์ ลูกมาหาแด๊ดสิ” คริสโตเฟอร์เรียกลูกชายให้เข้าไปหา 

ไคล์มองหน้าคนที่เรียกตัวเองว่าพ่อเรียบเฉย เหตุการณ์มากมายหลายปีก่อนหลั่งไหลเข้ามาในหัว ถึงแม้ความทรงจำจะเลือนราง แต่เขาก็ยังจำได้ดี 

ในวันที่พ่อแม่ทะเลาะกัน ในวันที่ทั้งสองคนแยกทางกัน ในวันที่ผู้ชายตรงหน้าทิ้งเขาไป 

“พี่ไคล์” เสียงเรียกของน้องชายทำให้สายตาเรียบนิ่งหันไปมอง 

แม้จะอายุยังน้อย แต่ความรู้สึกนึกคิดเกินตัว ไคล์กลายเป็นเด็กต่อต้านทุกคน 

ยิ่งในวันที่เขาถามมารดา เมื่อเห็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่งอยู่ในบ้าน 

“แม่ครับ เด็กผู้หญิงคนนี้จะมาอยู่กับเราเหรอครับ” ไคล์ที่อายุได้แปดขวบเอ่ยถามมารดา สายตาจับจ้องอยู่ที่เด็กสาวหน้าตาน่ารักที่มองมายังตนตาปริบ ๆ 

“ใช่จ้ะลูก น้องชื่อพราวฟ้า ต่อไปน้องจะมาเป็นน้องสาวของไคล์นะลูก” คุณทิพย์อาภาพูดกับลูกชายอย่างอ่อนหวาน 

ส่วนคนที่ได้ยินว่าตัวเองจะมีน้องสาวกลับรู้สึกแปลก ๆ ทำไมเขาถึงมีน้องสาวได้ในเมื่อพ่อไม่อยู่กับเขาแล้ว 

หลังจากวันนั้นที่มีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัว ไคล์ก็เหมือนจะได้รับความสนใจจากมารดาน้อยลง เด็กที่ชื่อพราวฟ้าต้องมาก่อนเขาเสมอ 

ทำให้ไคล์รู้สึกว่า กำลังถูกแย่งความรัก พ่อกับน้องชายทิ้งเขาไปแล้ว มารดาก็กำลังจะมีลูกใหม่ 

จากความรู้สึกไม่ชอบใจ ความน้อยใจ จนกลายเป็นความเกลียดชัง มันเพิ่มพูนขึ้นเรื่อย ๆ จนผู้ใหญ่ไม่ทันได้สังเกต 

“อย่ามายุ่งนะ ออกไป” เพราะถูกแย่งของเล่นที่อยู่ในมือ ไคล์จึงผลักร่างเล็กออกไปให้ไกลตัว ทำให้เธอล้มก้นกระแทกพื้น 

“ฮือ ๆ พี่ไคล์” เด็กหญิงพราวฟ้าที่ถูกรังแกร้องไห้จ้าออกมา เสียงดังไปจนถึงในบ้าน คนเป็นแม่รีบวิ่งออกมาดู 

“พราวเป็นอะไรลูก” ทิพย์อาภาเข้าไปประคองกอดเด็กหญิงตัวน้อย 

“ไม่ร้องนะลูก ไม่ร้อง” เงยหน้าขึ้นมองลูกชาย 

“ไคล์ทำไมทำน้องแบบนี้ละลูก” 

ไคล์กัดฟันกรอด มองอ้อมกอดของมารดาที่เคยเป็นของตน ตอนนี้น้อยนักที่จะได้รับมัน เด็กคนนี้เป็นใครกันถึงมีสิทธิ์มาแย่งความรักที่มันควรเป็นของเขา 

“ผมไม่ชอบ ได้ยินไหมว่าผมไม่ชอบ” ไคล์ตะโกนขึ้นก่อนจะวิ่งออกไป 

ทิพย์อาภาเห็นท่าทางของลูกชายแล้วตกใจ 

หลังจากนั้นมาการแสดงออกของไคล์ที่มีต่อเด็กผู้หญิงคนหนึ่งก็เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ มันมีแต่ความเกลียดชัง 

  

เฮือก!! 

ร่างใหญ่ที่นอนแผ่หลาอยู่บนเตียงสะดุ้งตัวตื่น เม็ดเหงื่อผุดขึ้นตามไรผม ลืมตาขึ้นในความมืดกลืนน้ำลายลงคอเฮือกใหญ่ 

ฝัน เขาฝันถึงเรื่องพวกนี้อีกแล้ว 

ผู้หญิงคนนั้น คนที่เขาทั้งเกลียดทั้งชังและรู้สึกโหยหาในเวลาเดียวกัน 

ร่างสูงตวัดขาลุกขึ้นจากเตียง เข้าไปชำระร่างกายในห้องน้ำ ปล่อยให้สายน้ำชโลมจิตใจที่มืดบอด 

ใบหน้าคมสัน ดวงตาสีน้ำตาลเข้ม 

ไคล์ หรือ เควิน ไคล์ ลูกครึ่งไทย - สวิตเซอร์แลนด์ ใบหน้าหล่อเหลาที่แฝงไปด้วยความดุดัน ท่าทางเย็นชาและแสนอันตรายทำให้เขากลายเป็นคนที่น่าค้นหา จนทำให้ผู้หญิงหลาย ๆ หลงใหลอยากลองเข้ามาคว้าหัวใจผู้ชายคนนี้ แม้รู้ว่าถ้าเข้ามาแล้วจะไม่ได้อะไรกลับไปเลยก็ตาม 

“ดูเป็นผู้เป็นคนขึ้นนะ” เพียงแค่ร่างสูงก้าวเข้ามาในห้อง คนอื่นก็เงยหน้าขึ้นมอง 

การเปลี่ยนแปลงของไคล์ทำให้พวกเขาแปลกใจ อยู่ทรงโจรมาเกือบปี วันนี้กลับเป็นผู้เป็นคนขึ้น มีอะไรดีรึเปล่า 

ไคล์ไม่ตอบคำถามของเพื่อน หยิบแก้วมาชงเหล้าให้ตัวเองก่อนจะกระดกเข้าปากรวดเดียวหมดด้วยสีหน้าเรียบเฉย 

“กูไม่อยู่อาทิตย์หนึ่ง” ไคล์พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ 

ทุกคนที่อยู่ในห้องมองหน้ากัน 

“ไม่บอกหน่อยเหรอว่ามึงจะไปไหน” 

“ธุระ” สั้น ๆ ง่าย ๆ แค่นั้นก็บอกเป็นใน ๆ แล้วว่า ไม่ต้องเสือก 

“มึงไม่คิดว่ามันจะสายเกินไปเหรอ” ปกป้องพูดขึ้น มุมปากยกยิ้มอย่างเย้ยหยัน 

เจฟกับโจชัวเข้าใจทันที รู้เลยว่าหนึ่งอาทิตย์ไคล์จะไปไหน มันจะไปตามผู้หญิง คนที่มันปฏิเสธมาตลอดว่าไม่ได้คิดอะไรกับเขา 

ทั้งที่สภาพเหมือนหมาตอนที่เขาไม่อยู่ 

แต่ก่อนพวกเขาไม่รู้หรอกว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร มีความสำคัญกับไคล์แค่ไหน เพราะมันเก็บทุกอย่างไว้เป็นความลับ พอวันหนึ่งเรื่องแดงขึ้นมา เธอก็หนีมันไปเสียแล้ว 

และจะไม่รู้เรื่องทุกอย่างเลย ถ้ามันไม่เมาแล้วพวกเขาตะล่อมถาม ทุกอย่างเลยถูกระบายออกมาจากปาก 

ตอนนั้นทุกคนจึงรู้ว่า แม่ของมันให้ผู้หญิงคนหนึ่งมาอยู่ด้วย ผู้หญิงที่สมควรจะเป็นน้องสาวแต่ต้องกลายมาเป็นเมีย แถมมันยังเกลียดคนนั้นเข้าไส้ รังแกเขาสารพัด 

ทำให้พวกเขาอึ้งอยู่ไม่น้อย แต่อย่างว่าไม่เจอกับตัวไม่รู้ ความคิดความรู้สึกของคนเรามันต่างกัน อีกอย่างไคล์เองมันก็ไม่ค่อยเล่าอะไรให้คนอื่นฟัง 

ตอนที่รู้จักกันใหม่ ๆ ทุกคนรู้ว่าไคล์มีปัญหากับครอบครัวเลยออกมาอยู่คนเดียว ไม่นึกว่าเรื่องราวมันจะออกมาในรูปแบบนี้ 

จะมีก็แต่ปกป้องที่เหมือนจะรู้เยอะกว่าเพื่อน 

ในวันที่ผู้หญิงคนนั้นจากไปไคล์ก็ฉลอง มันว่าอย่างนั้นนะ แต่หนึ่งปีที่ผ่านมาอาการของมันไม่ได้เรียกว่าฉลองสักนิด เหมือนคนอกหักมากกว่า 

ปล่อยตัว ดื่มทุกวัน เย็นชาอยู่แล้วยิ่งเย็นชากว่าเดิมจนคนรอบข้างกลัวไปหมด 

พวกเขาพูดหลายครั้งว่าถ้ามันยังเป็นแบบนี้อยู่ก็แค่ไปตามเขากลับมา แต่มันกลับบอกว่าไม่ได้เป็นอะไรมาตลอด 

โกหกตัวเองชัด ๆ 

ไคล์เหลือบตามองปกป้อง สายเกินไปเหรอ ไม่รู้สิ ตอนนี้เขารู้แค่ว่าเขาต้องจัดการกับความรู้สึกบ้า ๆ พวกนี้ 

การไปที่นั่นอาจทำให้เขาเข้าใจตัวเองมากขึ้น 

เด็กผู้หญิงคนนั้น คนที่เขาเกลียดมาตั้งแต่เด็กจะเข้ามาอยู่ในใจเขาได้ยังไง เพราะที่ผ่านมา เขาจำกัดเธอไว้แค่นางบำเรอ 

“แต่มึงไปก็ดี จะได้จบ ๆ ไปแล้วก็จัดการกับความรู้สึกของตัวเองให้ได้” เจฟสนับสนุนเพื่อน เขาเองก็ไม่อยากให้ไคล์จมอยู่กับอดีต 

“อย่าทำร้ายเขาอีก” ปกป้องพูดขึ้นเสียงราบเรียบ 

ไคล์จ้องหน้าเพื่อนเขม็ง 

“อืม” พูดแค่นั้นก่อนจะเงียบไป 

ภาพเหตุการณ์ตอนที่อยู่กับผู้หญิงคนนั้นผุดขึ้นมามากมายในหัว เขาค้นพบว่าครั้งที่อยู่ด้วยกัน เขาทำร้ายเธอมากจริง ๆ ทำไปโดยไม่ได้คิด ไม่รู้สึกอะไรเลย เพราะในใจตอนนั้นมีแต่ความเกลียดชังที่มอบให้ 

พอมาตอนนี้เขากลับคิดถึงวันเวลาที่เคยมีเธอ แม้มันจะเป็นความทรงจำที่แสนเจ็บปวดสำหรับทั้งสองคนก็ตาม 

  

  

ขอเริ่มต้นด้วยบทนำนะคะ เรื่องนี้เป็นเรื่องของไคล์โดยเฉพาะ ไม่แน่ใจว่าถ้าไม่ได้อ่านเรื่องพราวฟ้าจะเข้าใจรึเปล่า ฮ่าๆ แต่น่าจะเข้าใจแหละเนาะ อาจถูกใจหรือไม่ถูกใจต้องขออภัยไว้ก่อนนะคะ จะพยายามมาบ่อยๆนะคะ
แสดงเพิ่มเติม
ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น