กู ก่อ แค่เด็กไซด์ไลน์
บทที่ 1 โชคชะตาที่เราเจอกัน
ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร

บทที่ 1 โชคชะตาที่เราเจอกัน

“ไอ้ซีมึงแน่ใจนะว่าไม่ไป อะ นั่งแดกแต่เฟรฟายอยู่ได้”

“ก็ทำไม แม่งลดตั้งห้าสิบเปอร์เซ็นนะมึง นานๆแดกทีเป็นไร”

“ตามใจแล้วสิ้นเดือนนี้ มึงอย่าบ่นนะว่าไม่มีเงิน งานนั้นก็ไม่เอา งานนี้ก็ไม่เอาแล้วเอาตังไหนแดกวะ”

“ก็กินกะมึงไง ดีจะตาย”

“กูไม่ใช่ประชาสงเคราะห์นะมึง แดกตีนกูก่อนไหนละสัต ไม่คุยกับมึงละกุูไปงานก่อนดีกว่า หาเงินโว้ยยยย”

ปัง++++เสียงปิดประตูกระแทกอย่างดังก่อนจะทิ้งให้ผมนั่งอยู่หน้าคอมคนเดียว...

*ลืมแนะนำตัวไป ผมมีชื่อว่าซีครับ อายุ20ละ เรียนมหาลัยชื่อดังแห่งหนึ่งในกรุงเทพ พึ่งมาอยู่ที่นี่ได้ปีกว่าตามคำชวนของเพื่อนรักของผม ก็เจ้าของห้องที่ผมมาอาศัยมันอยู่นี่แหละครับ *

หลังจากจบ ม.6 ไอ้ก้องก็ย้ายมาเรียนที่นี่ ส่วนผมนะเหรอยังเรียนอยู่ต่างจังหวัดเหตุผลง่ายๆครับคือบ้านผมไม่มีตัง**จนผมจบ ไอ้ก้อง ก็ส่งใบสมัครนักเรียนทุนที่มหาลัยที่มันเรียนมาให้ผมลองสมัครดู ก็ได้ครับ ผมก็เลยได้เข้ามาอยู่ที่นี่ นอกจากหน้าตาผมจะดีแล้วยังเรียนเก่งด้วยนะ พอผมสอบติดไอ้ก้องดีใจใหญ่เลยมันเลยให้ผมมาอยู่ที่คอนโดมันด้วย แบบฟรีๆ คือ อันที่จริงมันก็รู้ว่าผมไม่มีตัง ก็เลยอยากช่วยและเวลาที่มันไปค้างที่อื่นอย่างน้อยก็ยังมีคนเฝ้าคอนโดให้มัน

ไอ้ก้องเพื่อนผมนอกจากมันจะเป็นนักศึกษาแล้วมันยังมีอาชีพเสริมระหว่างเรียนโดยการเป็นเด็กเสริฟอาหารที่พับแห่งหนึ่งใจกลางกรุง มันเองก็ชวนผมไปทำงานอยู่บ่อยๆแต่ผมไม่อยากไปไม่ใช่รังเกียจอะไรหรอกครับ แต่ผมไม่ชอบกลิ่นบุหรี่เอามากๆเลย เอาไว้เป็นทางเลือกสุดท้ายแล้วกันถ้าผมยังไม่ได้งานทำในช่วงปิดเทอมนี้เพราะอะไรนะเหรอ ก็เพราะตังในกระเป๋าผมมันจะหมดละซิครับ เพราะผมมาอยู่ที่นี้ก็หาเงินส่งตัวเองเรียนถึงแม้จะได้ทุนแต่ค่ากินค่าอยู่มันก็ต้องเสียนี่ครับ...ความจนนี่น่ากลัวชะมัด

บลา บลาน่าน่า บลา บลาน่าน่า...... สัต!! ตกใจหมด ผมรีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาทันที

"เอ่อว่าไงวะ"

“ทำไมมึงถึงรับสายช้าวะ ไอ้ก้องตะโกนถามมาตามสาย”

“กู หลับแล้วสรุปมึงมีไรวะ นี่ห้าทุ่มแล้วนะ”

“มึงอยู่ห้องใช่ไหม”

“เอ่อ มีไร….

“กูมีงานให้ช่วย คือลูกค้ากูเขาอยากได้เพื่อนไปงานเลี้ยงด้วย ไม่มีไรมากแค่ไปช่วยนั่งกินเหล้าเป็นเพื่อนเท่านั้นเขากลัวปาตี้ที่จะไปไม่สนุกก็เลยจ้างไปเป็นเพื่อนตั้งสามคนแนะ กู ก็เลยโทรมาชวนมึงนี่ไง”

“ไม่ กู ง่วง”

“อย่าเยอะ ตอนนี้กูอยู่ใต้คอนโดแล้วลงมาเลย”

“แล้วมึงจะโทรมาถามทำไมวะ”

“เอ่อน่า กูไม่ได้พามึงไปขายซักหน่อยลงมาด่วนอย่าให้รอนาน จริงจังโว้ย เคนะ”

และสุดท้ายผมก็ต้องลงมาหาไอ้ก้องใต้คอนโดที่ตอนนี้ยืนอยู่ข้างรถเก๋งสีเหลือง**ตราสามห่วงอยู่

“ทางนี้ไอ้ซี ...นี่พี่เก่งเจ้านายของเราในคืนนี้”

ไอ้ก้องแนะนำผู้ชายที่นั่งในรถให้ผมรู้จัก หน้าตานี่เหรอ ดาราชัดๆ คนอะไรหน้าตาดีและรวยด้วยถามว่ารู้ได้ไงว่าเขารวย ไม่ต้องบอกก็รู้แหละครับ ดูรถที่เขาขับก็รู้แล้ว รถคันหรูมาหยุดตรงคอนโดใจกลางเมืองที่ตกแต่งไว้อย่างสวยงามตามแบบคอนโดของคนมีอันจะกิน ก่อนที่พวกเราทั้งหมดจะเดินลงจากรถ ยามตรงประตูวิ่งมารับพวกเราแบบกุลีกุจร

“นายอยู่ชั้นลอยครับ ยามเอ่ยต่อคนตรงหน้าของผมแบบนอบน้อม แต่เขากลับไปมีปฏิกิริยาใดๆเดินผ่านยามไปเฉยๆ

ประตูลิฟท์มาหยุดอยู่ตรงหน้าชั้นที่40 พอลิฟท์เปิดออกเท่านั้น มันเหมือนคนละโลกกันเลยครับ ที่นี่มีแต่ผู้หญิงหน้าตาดีๆนมโตๆผู้ชายหน้าตาดีแต่งตัวหล่อกันตรึม ถ้าผมจำไม่ผิดที่ผ่านมาตะกี้ดาราแน่นอนหน้าคุ้นๆ สาวๆที่อยู่ตรงสระน้ำแม่งแจ่มๆทั้งนั้นให้ตายซิ ตั้งแต่ผมเกิดมายังไม่เคยเจอแบบนี้มาก่อน นี่มันอย่างกะในละครเลย

“กูนึกว่ามึงตายแล้วนะไอ้เก่ง นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้วสัต มึงปล่อยให้กูรอ”

เสียงตะโกนที่ฟังดูน่ากลัวลอยข้ามสระน้ำมาแต่ไกล ทำให้เราทั้งสามหันไปมองต้นเสียงพร้อมๆกัน

“โทษทีวะรถติด” พี่เก่งตอบออกมาอย่างเรียบเฉยในขณะที่เราสามคนเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเจ้าของเสียงตะโกนเมื่อกี้ทำให้ผมเห็นหน้าเขาได้ชัดขึ้น

ผู้ชายผิวขาวอมชมพู ในตาสีฟ้า ผมสีดำสนิทตัวโตใช่เล่น ใบหน้าที่มีเคราขึ้นเล็กน้อยจมูกที่โด่งได้รูป ดูแล้วหัวใจจะละลาย

ให้ตายซิ

“ตลอดนะมึง นี่เด็กใหม่มึงเหรอ”

“เอ่อเด็กกูทั้งสองคนห้ามยุ่งนะเมิงงงง

“เอ่อเอาเลยกูไม่แดกไม้ป่าเดียวกันเหมือนมึงหรอ”

“ขอให้จริงเหอะวะ ถ้าเปลี่ยนใจมาอยู่พวกเดียวกับกูเมื่อไหร่ก็บอกนะเห็นมึงแดกแต่ผู้หญิงที่ไม่จริงใจ555

“หยุดไอ้เก่งมึงหยุด ถึงแม้กูจะถูกทิ้งมันก็ไม่ได้ทำให้กูเสียสติขนาดนั้น และที่กูจัดงานเลี้ยงวันนี้ก็เพื่อฉลองในความโสดครบ90วันของกูนะ อย่าทำให้เสียบรรยากาศแดกเหล้าเลยมึง

........ณ เวลา 03.00น.

“กูไม่ไหวแล้ววะไอ้มารกูกลับก่อนนะพรุ่งนี้กูมีงานต้องเคลียก่อนบินไปเมกาตั้งอาทิตย์และก้องก็มีเรียนด้วย” 

พี่เก่งพูดขึ้นกับเจ้าของปาตี้ที่ตอนนี้ดูจะเมาแอ๋ซะแล้ว และเพื่อนผมก็เมาดูจากสภาพที่มันเอาหัวไปซุกอยู่ในอกพี่ก้องก็พอจะเดาออก ส่วนผมนะเหรอ ก็พอมึนๆแต่ไม่ถึงกับเมาเพราะส่วนมากจะหนักกลับแกล้มเสียมากกว่า

“มึงแน่ใจที่รีบกลับนะพรุ่งนี้จะไปเคลียงานไม่ได้ไปกินตับ”

“เอ่อน่า มึงก็"

"แล้วซีจะกลับยังไง กลับแท็กซี่ได้ไหม”อยู่ๆพี่เก่งก็หันมามองผม

“เอ๊ะ แล้วไอ้ก้องละครับพี่เก่ง”

“พอดีวันนี้พี่นอนคนเดียวไม่ได้ แบบว่ากลัวผีงะ 555 ขอเอาก้องไปนอนเป็นเพื่อนนะหรือซีจะไปนอนกับพี่ละ”

“ไม่ ครับตามสบายกันเลยผมกลับเองได้” จะบ้าเหรอให้ผมไปนอนด้วยหึ...อีพี่เก่งนี้คิดได้ไง

“อะค่าแท็กซี่ กลับดีๆนะซี พี่กลับก่อนละ”

ห๊ะ ไปง่ายๆแบบนี้เลยเหรอ ผมได้แต่นั่งทำหน้างง มองดูพี่เก่งประคองไอ้ก้องเพื่อนผมเดินจากไปทิ้งผมไว้ที่โต๊ะคนเดียว ซึ่งนอกจากพวกเขาสองคนผมก็ไม่รู้จักใคร ดังนั้นจึงไม่มีเหตุผลอะไรที่ผมต้องอยู่ต่อ ว่าแต่ก่อนกลับขอไปเข้าห้องน้ำก่อนเถอะ เพราะกว่าจะถึงคอนโดแม่งอีกไกล

ผมรีบลุกทันทีตรงไปที่ห้องน้ำชาย แต่ผมก็ต้องมาหยุดตรงประตูห้องๆนึงก่อนจะถึงห้องน้ำ ก็มันถูกเปิดแง้มๆอยู่นิ ก็เลยเห็น เห็นว่ามีผู้หญิงสาวสวยในชุดสีแดงนั่งค่อมผู้ชายหน้าหล่ออยู่ ซึ่งตอนนี้เขาทั้งสองกำลังนัวเนียกันอย่างเมามัน ไม่ได้ตั้งใจดู ก็ประตูมันเปิดอยู่นี่

อ๊า ตรงนั้นเลยคะมาร เสียวจังคะ อ๊า ได้อีกค่ะ ไม่ไหวละเอาเลยไหมคะ มาร

แสดงความคิดเห็น

ความคิดเห็นทั้งหมด ()

ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น