Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 26 กลิ่น

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 133

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ธ.ค. 2564 01:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 26 กลิ่น
แบบอักษร

ทินกรเดินเข้าไปในห้องนอนของแบล็คแจ็ค

ที่นั่นเหมือนห้องนอนของผู้ชายคนหนึ่งซึ่งไม่ค่อยได้อยู่ห้องมากนัก ข้าวของเครื่องใช้ไม่มากมาย เสื้อผ้าน้อยชิ้นและมีแต่แบบซ้ำๆ เสื้อยืดสีดำ กางเกงยีน และชุดสูทสีดำ กับเนกไทสีเขียวเข้ม และเข็มกลัดสัญลักษณ์ของแก๊งรอยัลฟลัช

แทบไม่ต่างจากห้องนอนของชนกันต์

เขาเปิดตู้ข้างเตียง นอกจากปืน ลูกปืน กับกุญแจมือแล้วก็ไม่มีอะไรอีก แต่ปืนสั้นของแบล็คแจ็คนั้นมีมากมายและราคาแพงจนทินกรต้องอมยิ้ม เขารู้ดีว่าอีกฝ่ายต้องชอบมากๆ แน่ๆ ที่ได้ใช้ชีวิตแบบนี้

มีปืนให้เลือกเยอะๆ มีสนามยิงปืนให้ซ้อม และได้ออกไปเสี่ยงชีวิตกับภารกิจที่ไม่รู้ว่าจะได้กลับมาแบบครบสามสิบสองหรือเปล่า ได้ลุ้นกับเรื่องน่าตื่นเต้นและอันตรายทุกลมหายใจ

ชีวิตแบบที่ชนกันต์โหยหา

หนังสือสองสามเล่มวางอยู่ที่เหนือโต๊ะข้างเตียงอีกข้าง เกี่ยวกับหลักการทางจิตวิทยา และการสะกดจิต ทินกรสงสัยว่าแบล็คแจ็คอยากจะเข้าใจมนุษย์มากขึ้นหรืออยากเข้าใจตัวเองกันแน่

ในใจลึกๆ ทินกรเองก็กลัวว่า เขาอาจจะเสียชนกันต์ไปจริงๆ … เสียให้ตัวตนของแบล็คแจ็ค คนที่ไม่ใช่ใครอื่น ไม่ใช่ตัวตนที่สร้างขึ้นใหม่ แต่ชายคนนี้แหละ ที่เป็นตัวตนอีกด้านของชนกันต์

ถ้าจะพูดให้ถูกก็คือ แบล็คแจ็คคือด้านมืดของชนกันต์

ด้านที่กระหายความตื่นเต้น กลิ่นเลือด การต่อสู้ การซ่อนตัว และการก้าวขึ้นสู่อำนาจจากความรุนแรงและเล่ห์เหลี่ยมทั้งหลาย ซึ่งทินกรเองก็ไม่รู้ว่าเมื่อเทียบกับความรู้สึกผิดชอบชั่วดี และอยากจะทำให้โลกนี้น่าอยู่ขึ้นนั้น

อะไรมันจะมากกว่ากัน กันแน่

ทินกรถอนหายใจ พยายามไล่ความคิดนั้นออกไป ไม่มีประโยชน์อะไรที่จะกังวลเรื่องนั้นในตอนนี้ เพราะสิ่งที่เขาทำได้ ก็คงเป็นการอาบน้ำ ชำระร่างกายที่เต็มไปด้วยเหงื่อ เลือด และฝุ่นที่เปื้อนตามตัว

ให้สายน้ำเย็นได้ไหลชำระความเหน็ดเหนื่อยและเจ็บปวด

จากนั้นก็ออกมา เปลี่ยนสวมเสื้อยืดสีขาวของแบล็คแจ็ค ที่โคร่งใหญ่กว่าตัวเขาเล็กน้อย กับกางเกงนอน ที่หลวมช่วงเอวไปนิดหน่อยอีกเช่นกัน แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้น เสื้อผ้าพวกนี้ ก็ทำให้ทินกรรู้สึกดีเหลือเกิน

เพราะมันมีกลิ่นของชนกันต์ …

ไม่ใช่กลิ่นของน้ำหอม น้ำยาปรับผ้านุ่มหรืออะไรทั้งนั้น แต่มันเป็นกลิ่นกายของชนกันต์ กลิ่นหอมอ่อนๆ เป็นเอกลักษณ์ แบบที่ทินกรก็ไม่รู้จะอธิบายยังไงเหมือนกัน เขารู้แต่ว่าเขารู้สึก

และมันก็ติดอยู่ที่หมอนกับผ้าห่ม เมื่อเขาล้มตัวลงนอน เขาหลับตาพริ้ม นึกถึงอดีตเมื่อครั้งที่พวกเขาเคยหลับลงไปบนเตียงเดียวกันทุกวัน ได้กอดกัน ได้จูบกัน และได้สัมผัสกันก่อนนอน

ได้แต่หวังว่าวันหนึ่ง สิ่งเหล่านั้นจะกลับมา

แม้จะทั้งสับสน งุนงง และมีหลายอย่างที่ต้องการหาคำตอบ แต่เปลือกตาของทินกรก็หนักเหลือเกิน และเขาก็เอาชนะความง่วงงุนไม่ได้ ทั้งที่บอกตัวเองว่า เขาควรจะติดต่อกลับไปที่ทีมบูรพาพยัคก็ตาม

เป็นวันที่เขาเจออะไรมาหนักเหลือเกิน และเขาก็เกือบเอาชีวิตไม่รอด แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้น เขาก็ดีใจที่ได้มาอยู่ที่นี่ ที่ของแบล็คแจ็ค และเขายิ่งมั่นใจว่าอีกฝ่ายคือ ชนกันต์

มีหลายอย่างที่ทินกรอยากทำและควรทำ แต่เมื่ออาบน้ำและทิ้งตัวนอนลงไปบนเตียงที่มีกลิ่นของอีกฝ่าย เขาก็หมดแรงและอยากจะพักผ่อนเต็มทีแล้ว … เอาไว้วันพรุ่งนี้แล้วกัน วันนี้เขาไม่ไหวแล้ว

ท่าเรือรอยัลฟลัช ย่านวอลเตอร์

พนักงานของ Royal Flush Import and Export กำลังทำหน้าที่ในการลำเลียงลังปลาลงไปในตู้เก็บความเย็น แบล็คแจ็คและไมเคิลยืนคุมอยู่ตรงนั้น แบล็คแจ็คยืนกอดอกและพกเพียงปืนสั้น ในขณะที่ไมเคิลยังคงสะพายปืนยาวเอาไว้ เหมือนเป็นอวัยวะชิ้นที่สามสิบสาม

“เมื่อไหร่นายจะเล่าซะทีล่ะ ว่าหัวเห็ดนั่นใคร” ไมเคิลเอ่ยขึ้น

“หัวเห็ดไหน” แบล็คแจ็คเอ่ยถามกลับไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“ปลวกเหอะ นายก็รู้ว่าฉันหมายถึงใคร”

“…”

ไมเคิลหันมามองใบหน้าด้านข้างของแบล็คแจ็ค หมอนี่ยังคงยืนนิ่ง และสายตาก็ยังมองไปที่พนักงานซึ่งทำงานกันอย่างขยันขันแข็งไม่เปลี่ยน ความหล่อเหลานิ่งสนิทนั้น ไม่แสดงท่าทีใด

“ฉันคุยกับมิเกลแล้ว เธอบอกว่านายลากเขามาจากในวังสัตตบรรณ … เขาเป็นใคร เป็นบอดี้การ์ดของใคร? แล้วทำไมนายต้องลากเขามาด้วย ดูจากอาการ เขาถูกใครซ้อมมา หรือนายซ้อมเอง?”

“มีเรื่องเข้าใจผิดนิดหน่อย”

“เข้าใจผิด?” ไมเคิลขมวดคิ้ว

สมองของแบล็คแจ็คทำงานอย่างหนัก หากเขาบอกไมเคิลไปว่า ชายคนนี้เป็นใครก็ไม่รู้ ที่บังเอิญโผล่มาบอกว่ารู้จักเขา วุ่นวายกับเขา และแอบดูตอนที่เขาทำภารกิจล่ะก็ ไมเคิลคงไม่ลังเลที่จะยิงชายคนนั้นแน่ๆ เพราะฉะนั้น เขาบอกความจริงไม่ได้

“เขาเป็นคนรู้จักของเจ้าฟ้าชาย”

“ว่าไงนะ?”

“เขาน่าจะรับภารกิจอะไรบางอย่าง แต่เจ้าชายสลบไปซะก่อน ชายคนนั้นก็ด้วย ฉันคิดว่าน่าจะดีถ้าเอาตัวไว้กับเราก่อน และรอให้เจ้าชายฟื้น ค่อยสืบให้รู้เรื่อง”

“อ่า …” ไมเคิลพยักหน้า “แล้วก็บังเอิญเป็นชายหนุ่มที่สวยถูกใจนายสินะ”

“…” แบล็คแจ็คไม่ตอบ เขาพยายามไม่ถามตัวเองด้วยคำถามนั้นเช่นกัน เพราะกลัวว่าคำตอบมันจะเป็นคำว่า ใช่ แล้วทุกอย่างอาจจะวุ่นวายยิ่งกว่าเดิม

“ฉันล่ะไม่เข้าใจนายเลยจริงๆ นะ” ไมเคิลส่ายหน้า และทำท่าครุ่นคิด “คิดว่าจะได้เห็นนายมีแฟนเสียอีก ให้ตายเถอะ ห้าเดือนที่รู้จักกันมา นายไม่มีใครจนน่าแปลกใจ ยังกับว่า …”

“ยังกับว่าอะไร”

“ยังกับว่าก่อนจะเสียความทรงจำ นายไปสัญญากับใครไว้ว่าจะรักเขาตลอดไปอะไรทำนองนั้นน่ะ ว่าไหม เหมือนนายมีใครในใจ แต่นายก็จำไม่ได้เหมือนกันว่าใคร ทำนองนั้น”

คำพูดของไมเคิลนั้นมีความเป็นไปได้สูงมาก และแบล็คแจ็คเองก็เคยนึกสงสัยสิ่งนั้นมาก่อนเหมือนกัน เขาไม่มีความสนใจในตัวใครเชิงชู้สาวเลย ราวกับมีใครคนหนึ่งในใจ

ราวกับคนคนนั้นอยู่ในนั้นมาเนิ่นนาน และจะอยู่ไปตลอด

“ไม่รู้สิ” แบล็คแจ็คพูดขึ้นเสียงเบา

“หืม?”

“ที่นายพูดอาจจะถูกก็ได้ มันเหมือนมีกลิ่นของใครสักคนติดอยู่ที่ปลายจมูก ทุกครั้งก่อนจะหลับตานอน แล้วมันก็ทำให้ฉันไม่สามารถได้กลิ่นของใครอีกเลย ประมาณนั้นล่ะมั้ง”

“กลิ่นปลวกอะไร?”

“ไม่รู้สิ ไม่ใช่กลิ่นน้ำหอมหรือแชมพูสบู่อะไรเลย มันเป็นกลิ่นกายของใครบางคน หอมอ่อนๆ แบบเป็นเอกลักษณ์ และกลิ่นนั่นก็หลอกหลอนฉันอยู่ตลอดเวลา”

“แล้วนายได้กลิ่นนั่นจากหัวเห็ดคนนั้นหรือเปล่าล่ะ? บางทีเขาอาจจะเป็นคนจากอดีตของนายก็ได้นะ”

แต่แบล็คแจ็คส่ายหน้า “ไม่อยู่ใกล้พอที่จะได้กลิ่นอะไรขนาดนั้นหรอก”

“บางทีกลับไปนี่ นายอาจจะต้องเข้าไปดมใกล้ๆ นะ”

“ปลวกเหอะ”

“ฮ่าฮ่าฮ่า”

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว