email-icon Instagram-icon Line-icon

สวัสดีค่ะรีด เค้า Aonny nat หรือเรียกว่า 'อ้อน' ก็ได้นะคะ ฝากติดตามผลงานของเค้าด้วยนะคะ🥰🙏

EP.18 | อนาคตลูกสะใภ้แม่!!

ชื่อตอน : EP.18 | อนาคตลูกสะใภ้แม่!!

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ธ.ค. 2564 07:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.18 | อนาคตลูกสะใภ้แม่!!
แบบอักษร

 

[- คาย -]

 

"เสียใจนะนึกว่าพูดจริง"

 

ได้ยินพี่พลีสพูดละมันอดไม่ได้ที่อยากจะจับพรากผู้ใหญ่! แต่มันติดตรงที่ว่าพี่พลีสเป็นเมนส์ไงผ่าไฟแดงอันตราย ผมก็เลยทิ้งตัวลงนอนข้างพี่พลีสดึงพี่พลีสมาซบอก ดึงขาพี่พลีสขึ้นมาก่ายเอวตัวเองเอาไว้ส่วนผมก็คว้าไอโฟนมาปลดล็อคกดเข้าเน็ตฟลิกซ์เลื่อนดูหนังไปเรื่อย จนเห็นสไปเดอร์แมนมันเตะตาดีก็เลยกดดูแม่ง!

 

"หึ! ไม่ดูหรอหนังที่พูดมาเนี่ย?"พี่พลีสเงยหน้าขึ้นถามผมด้วยรอยยิ้มที่โคตรทะเล้นจนผมอดไม่ได้ที่จะงับปลายจมูกพี่พลีสไปทีอย่างหยอกๆ

 

"ไม่อ่ะอยากดูพี่"เริ่มไม่อยากจะดูหนังขึ้นมาจริงๆละเลยโยนไอโฟนไปไกลๆตะแคงข้างนอนมองหน้าพี่พลีสที่เปลี่ยนเป็นตะแคงข้างนอนหมือนผม

 

เห็นหน้าเล็กๆแก้มใสๆอมชมพูละมันเกิดอาการหมั่นเขี้ยว! อดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปบีบมันเบาๆ ซึ่งพี่พลีสก็ไม่ได้ปัดออกแต่อย่างใด แถมยังหยิกแก้มคืนอีกตังหาก หึ~

 

"พี่เห็นรูปที่คายวาดให้พี่แล้วนะ"ผมยิ้มกับคำที่พูดของพี่พลีสก่อนจะหันไปมองยังภาพที่ตัวเองเคยวาด ในตอนนี้คือพี่พลีสอัดใส่กรอบติดกำแพงไปแล้วเรียบร้อย เห็นแล้วก็ขำๆคือมันต้องขนาดนั้นเลยหรอ?

 

"ชอบวาดรูปหรอ?"ผมดึงสายตาตัวเองหันกลับมามองพี่พลีสที่เอ่ยถามและจ้องผมไม่ละสายตาไปไหน

 

"ชอบขนาดที่พี่ต้องลองเข้ามาในบ้านคายดู"นี้ไม่ได้อ่อยนะ แต่บ้านผมนี้เป็นแกลอรี่ขนาดย่อมสำหรับผมไปแล้ว เดินเข้ามาตั้งแต่หน้าประตูก็จะเห็นภาพครอบครัวที่ผมวาดติดฝาผนังบ้านเอาไว้ มีเยอะอ่ะงานอาร์ตที่ผมทำว่างๆ

 

"ชอบขนาดนี้คงไม่พ้นเข้าศิลปกรรมแน่ๆ"

 

"แน่นอน"ผมก็ตอบไปเพราะตั้งใจเข้าคณะนี้จริงๆ แล้วมั่นใจสูงมากว่าเข้าได้แน่นอน

 

"อยากเป็นไรอ่ะถึงเข้าคณะนี้?"นี้ก็ถามผมจริงจังมากนะ อยากรู้อะไรขนาดนั้นวะครับพี่สาว แต่ผมมันก็คนกวนๆอ่อยๆไงเลยตอบไปว่า..

 

"อยากเป็นเด็กพี่"

 

ป๊าบบบ!!!

 

"หึหึ! ไม่ได้หรอ?"ผมเลิกคิ้วถามและจับมือพี่พลีสที่เพิ่งตีผมไปเมื่อกี้เอาไว้และมาดมๆลูบๆไปมาอย่างไม่มีอะไรทำ

 

"ไม่ได้อายุยังไม่ถึงเกณฑ์"

 

"เดี๋ยวก็ใกล้ถึงแล้ว"อีกสองวันผมจะอดทนรอ! ทนไว้! ทนไว้! สองวัน! สองวันไม่ตาย!

 

"ไว้ถึงก่อนค่อยมาคุย"รอยยิ้มพี่พลีสโคตรน่ารักเหมือนแมวเลยว่ะ! เห็นแล้วก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มตาม

 

"ตอบคำถามพี่ด้วยขอแบบมีสาระ"ขอมาขนาดนี้ผมก็เข้าโหมดมีสาระได้เลยตีหน้านิ่งตอบพี่พลีสไปตามตรง

 

"ก็ไม่ได้อยากเป็นอะไรนะชอบวาดรูปก็เลยอยากเข้า อาจจะมาวาดแบบเครื่องเพชรให้แม่ ไม่ก็เปิดร้านสักเป็นของตัวเอง แต่มันก็คงต้องดูปัจจัยอะไรหลายๆอย่าง จะสักแต่ว่าอยากมีเป็นของตัวเองก็คงไม่ได้ ต้องปรึกษาแม่ก่อน แต่แม่คายก็ไม่เคยขัดอะไรหรอก แค่แนะนำแล้วก็สนับสนุนหนุนหลังลูกชายสุดที่รักเท่าที่คนเป็นแม่จะทำได้"

 

"แม่น่ารักจัง"พี่พลีสพูดชมแม่ผมทันทีที่ผมพูดจบ เห็นแล้วมันต้อง..หยอดมาเป็นลูกสะใภ้แม่!

 

"ลองมาเป็นลูกสะใภ้แม่ดิ่จะได่รู้ว่าน่ารักกว่าที่เห็น"

 

"เผลอไม่ได้เลยนะอ่อยตลอด"พี่พลีสว่าและดันหน้าผมออกจนหัวถึงหมอน

 

"ก็ชอบก็อยากอ่อย"แต่ก็ดีดกลับขึ้นมามองพี่พลีสเหมือนเดิมและตอบไปกวนๆจนพี่พลีสยิ้มเขิลๆ ผมก็เขิลสายตาพี่พลีสนะไม่ใช่ไม่เขิล มีหวังถ้าเงียบและนอนมองหน้ากันเฉยๆมีสติหลุดกันทั้งคู่แน่ เลยหาเรื่องชวนพี่พลีสคุยแก้เก้อ

 

"เดือนนี้พี่กลับบ้านครบสองรอบยัง?"

 

"ยัง อาจจะกลับเสาร์นี้แหละเอาคูมะไปเล่นกับพี่ปลาหน่อยพี่ปลาบ่นคิดถึง"โอเครเสาร์นี้ผมยังมีหวัง..

 

"เดี๋ยวเข้าไปหาแล้วกัน อยากเล่นกับน้องคูป"

 

"ตอนนี้เล่นกับน้องคายก่อนก็ได้นะ"เพราะคูปเปอร์คงไม่ว่างเล่น ผมในฐานะป๊าของคูปที่ว๊างว่างในตอนนี้ก็สวมบทเป็นน้องคายให้พี่พลีสเล่นด้วยก็ได้นะ ไม่ขัดหรือติดอะไรทั้งนั้น

 

"ไม่อ่ะเบื่อ เริ่มเบื่อขี้หน้าน้องคายและ"พี่พลีสก่อนจะทำหน้ายู่ว่าเบื่อขี้หน้าผมเต็มทน

 

"ได้ไงเพิ่งเจอกันในรอบอาทิตย์เองนะ"ผมพูดด้วยน้ำเสียงเง้างอนและแสร้งตีสีหน้าแววตาให้สลดลง

 

"เบื่อกันจริงหรอ?"ผมสบตาอ้อนพี่พลีสสุดฤทธิ์ ก่อนจะจับมือเล็กพี่พลีสมาทาบแก้มตัวเอง ผมอ้อนขนาดนี้ยังจะเบื่อกันได้อยู่อีกหรอ..? ใจร้ายเกินไปรึป่าวถ้าเบื่อกันลง

 

"พี่พลีสสสส~"เริ่มอ้อนเข้าไปอีกเมื่อพี่พลีสยังคงเงียบ

 

"คายไม่เห็นเบื่อพี่เลย พี่จะเบื่อคายลงจริงหรอครับ"ยิ่งพี่พลีสนิ่งผมก็ยิ่งอ้อนยิ่งเขยิบตัวเคลื่นใบหน้าเข้าใกล้พี่พลีสมากขึ้นจนปลายจมูกผมถูไถกับแก้มพี่พลีสไปมาอย่างอ้อนๆ

 

"โอเครไม่เบื่อก็ไม่เบื่อ!"คำพูดของพี่พลีสทำเอาผมหลุดยิ้มออกมาและหัวเราะในลำคอเบาๆเมื่อพี่พลีสเอี้ยวหน้ามามองผม

 

 

"พี่เคยมีแฟนยัง?"อยู่ดีๆก็โพร่งถามพี่สาวออกไปแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย แต่อืม..ก็อยากรู้จริงๆว่าคนขี้อ่อยแบบนี้เคยมีแฟนรึยังนะ

 

"ถามทำไม"

..แต่พี่พลีสกลับทำหน้านิ่งถามผมกลับ

 

"ก็อยากรู้ไง"ผมก็ตอบไป เพราะถ้าไม่อยากรู้ก็คงไม่ถามหรอกจริงมั้ย?

 

"บอกก็ได้ว่า...ไม่เคย ส่วนใหญ่ก็แค่คุยเล่นๆแก้เหงาไม่ได้จริงจังอะไร พอเขาสารภาพว่าชอบใช่ป้ะก็หักอกทิ้งเขาไว้กลางทางแบบนั้นแหละ หึหึ~"ดูชอบใจและมั่นใจในคำพูดของตัวเองมากจนผมยกมือขึ้นดีดหน้าผากพี่พลีสทีากำลังหลับตายิ้มอย่างภูมิใจไปที

 

เป๊าะ!!

 

"นี้!! เจ็บนะ! ดีดทำไมเนี่ยคาย!"พี่พลีสยกมือขึ้นลูบหน้าผากและมองแรงใส่ผมที่เริ่มตีหน้านิ่งมองพี่พลีสอย่างจริงจัง

 

"นิสัยเสียไง มองความรู้สึกคนอื่นเป็นเรื่องตลกหรอพลีส"ผมเป็นคนจริงจังกับเรื่องความรู้สึกมากนะ มาเจอผู้หญิงแกล้งแบบนี้คือเจ็บ! เจ็บมากอ่ะ! คือเข้าใจมั้ยว่าเราอุตส่าห์ชอบ และให้ใจเขาไปแล้วแต่เขากลับทำเป็นเล่นแบบนี้ไม่รู้จะพูดอะไรจริงๆนอกจากคำว่า..เจ็บ!!

 

"ก็คนมันไม่ใช่ก็คือไม่ใช่คาย"..คนเป็นเมนส์เริ่มหน้าตึงใส่ผมแล้วไง

 

"แล้วคนที่ใช่นี้ต้องแบบคายป้ะบอกชอบไปตั้งนานไม่เห็นพี่จะทิ้งคายไปเลย"รู้สึกว่าระหว่างเราสองคนมันไม่ควรตึงใส่กัน เลยจัดการพูดหยอดไปทีจนพี่พลีสเริ่มคลายปมคิ้วที่พันกันเมื่อกี้ออก

 

"จะไปไหนรอดถามก่อนบ้านก็อยู่ฝั่งตรงข้ามกันเนี่ย"ก็จริงของพี่พลีสที่บ้านก็อยู่ฝั่งตรงข้ามกันมาตั้งนาน จะไปไหนรอด แต่ทำไมเราสองคนเพิ่งจะมามีสัมพันธ์กันนะ..เอาตามตรงผมคิดว่ามันเป็นจังหวะชีวิตมากกว่า ถ้าคนมันใช่ต่อให้จะมาช้ามาเร็วมันก็ใช่อยู่ดีในตอนจบ

 

อ่านี้ผมควรไปเป็นหมอดูมั้ย? คำพูดนี้ดูคมจริงๆ!

 

 

"แล้วคายอ่ะมีแฟนมาแล้วกี่คน"ถึงตาที่ผมจะเป็นฝ่ายโดนพี่พลีสถามบ้าง แล้วท่าทางของพี่พลีสในตอนนี้คือจริงจังพร้อมเสือกเอามากๆ เอ็นดูว่ะ!

 

"คนเดียว"ผมก็ตอบไปตามตรงเพราะตั้งแต่พี่อิงค์ไปก็ไม่ได้คบกับใครอีกเลย ส่วนใหญ่ก็คุยๆกันเฉยๆ

 

"ใช่แม่ของน้องป้ะ?"พี่พลีสถึงกับตาเป็นประกายขึ้นมาชี้หน้าถามผมทันที

 

"ใช่ พี่อิงค์อ่ะ"พี่พลีสก็น่าจะรู้จักอยู่นะ ห้องก็อยู่ติดกันมันต้องมีบ้างแหละที่ต้องรู้จักชื่อเสียงเรืองนามของกันและกัน

 

"อ้อ แล้วตอนนี้คือโสดแล้วใช่มั้ยพี่ไม่ได้อยากเป็นมือที่สามของใครนะ"บ่นจะทำหน้าสลดลงนี้ก็ทันตาเห็นเลยนะ แสดงเก่งขนาดนี้ไม่น่าจะใช่สัตวแพทย์แล้วนะ

 

"เลิกรึป่าวไม่รู้แต่ตั้งแต่พี่อิงค์คลอดน้องให้คายเสร็จ ก็หายออกไปจากชีวิตคายแล้ว มันก็คงอืม..ถือว่าเลิกกันแล้วแหละโสดนะครับจีบได้ มีลูกติด"ยิ้มกระชากใจพี่สาวไปทีจนโดนทุบ

 

"เด็กบ้า~"พูดแค่นี้ก็เขิลผมเว้ย แต่นั้นก็แค่เพียงแวบเดียว ก่อนจะกลับมาทำหน้าจริงจังเงยหน้าขึ้นถามผมต่อ

 

"แล้วเคยคิดมั้ยว่าถ้าวันนึงคายกำลังเริ่มต้นกับคนใหม่แล้วเขากลับมาจะทำยังไง"

 

..แล้วคำถามนี้นะลองใจผมอยู่แน่เลย แต่เอาจริงๆผมตอบตามสไตล์ตัวเองแบบไม่ต้องคิดได้เลยว่า..

 

 

"ก็คงจะเคลียร์อะไรที่ค้างคาใจกัน จบกันแบบดีๆอย่างน้อยเขาก็เป็นแม่ของลูกคาย และครั้งนึงคายเคยรักพี่เขามาก ในใจตอนนี้ก็ยังรักอยู่แต่มันรักเหมือนรักแรกที่เขาอยู่ในใจเรา รักในฐานะแม่ของลูก อะไรที่มันเป็นแค่อดีตก็ไม่ได้อยากให้มันมาทำลายปัจจุบันที่มีใครคนนึงเข้ามาแล้ว

 

เพราะยังไงปัจจุบันมันก็สำคัญกว่าอดีตที่ผ่านมาอยู่ดี มันกลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้อีกแล้ว คายเองก็ยินดีถ้าพี่เขาเจอคนที่ตัวเองรักและใช่.. ที่ผ่านมาคายก็ไม่รู้เลยว่าพี่เขาคิดยังไงกับคายกันแน่ถึงตอบตกลงตบกับเด็กสิบสองย่างสิบสามในตอนนั้นมาได้ มาหลอกให้รักแล้วเปิดซิงเด็กอย่างคายมั้ง..?"หึหึ~ ตอบไปก็ใจเต้นตุ๊บๆจับมือพี่พลีสมาบีบๆเอาไว้

 

"เกือบซึ้งละคายดูดิ่น้ำตาเกือบไหลกับทัศนะคติเด็กอายุสิบเจ็ด"

 

"ไม่ร้องครับ"ผมยื่นมือไปเกลี่ยไล่น้ำตาให้พี่พลีสที่มันกำลังคลอเบ้าอยู่ คืออะไรมันจะขนาดนั้นอ่ะ

 

"แต่ถ้าเราคบกันจริงๆก็ขอแค่เรามีความเชื่อใจกันและกัน มีอะไรก็พูดกันตรงๆ อะไรไม่ได้ยังไงก็เปิดอกเปิดใจพูดและปรับจูนเข้าหากัน แล้วก็..เลิกขี้อ่อยได้แล้ว!"พูดจบก็ขยี้หัวพี่พลีสไปอย่างหมั่นไส้ใบหน้าสวยที่เซ็กซี่ๆกำลังนอนยั่วผม หัวนมมันก็แยงตาเพราะพี่พลีสโนบรา!

 

"หื้อออคาย! นี้แค่สมมุติใช่มะ?"พี่พลีสดึงมือผมให้หยุดและเสยผมตัวเองขึ้นถามผม

 

"ใช่นี้แค่สมมุติ ถ้าเป็นเรื่องจริงคือพี่ต้องรับกับความเอาดุของคายให้ได้ อาจจะทำพี่ปวดตัวอยู่บ่อยๆ แต่ไม่เป็นไรนวดให้ได้ เอาไปนวดไป"นี้ขนาดแค่คิดนะ เล่นเอาซะภาพลอยเข้ามาในหัวผมเป็นฉากๆเลยไง..อ่าาาาแม่ง!

 

"เด็กบ้า~"ผมยิ้มรับกับคำที่พี่พลีสชอบว่า ฟังบ่อยๆละมันดีนะ ชอบบ!

 

"แต่ทรงแบบคายนี้เข้ามอไปคงมีแต่หญิงมาตามจีบ"ทำหน้าทำตาหมั่นไส้ผมด้วยนะ น่ารักว่ะ!

 

"แต่แล้วไง ก็คายจีบคายอ่อยพี่แค่คนเดียว"ผู้หญิงคนอื่นก็ไม่ได้มีผลอะไรกับผมหรอก คนมันไม่ใช่ก็คือไม่ใช่จริงๆ พวกเธอชอบผมแต่มันไม่ได้จำเป็นว่าผมต้องไปชอบตอบหนิ่ เพราะผมก็มีคนที่ตัวเองชอบแล้วเหมือนกัน..เป็นถึงพี่สาวบ้านตรงข้ามที่ไม่คิดไม่ฝันว่าเราสองคนจะพากันมานอนพูดคุยถึงเรื่องอะไรแบบนี้ด้วยกันในตอนนี้

 

"เชื่อได้ป่าว ปากหวาน ตาหวาน หน้าหวานแบบนี้คงมีแต่สาวรักสาวหลง!"พูดไปนิ้วพี่พลีสก็จิ้มและลากไล้ตามกรอบหน้าผมไปมาจนผมยิ้มหล่อละลายใจพี่พลีสไปทีจนพี่พลีสชะงัก..หึ~

 

"แล้วพี่หลงยัง?"ถ้ามีแต่สาวมารักมาหลงผมอย่างที่พี่พลีสนี้ แล้วคนตรงหน้าผมนี้รักผมหลงผมรึยังครับ???

 

"..."เงียบไม่ตอบผมมีแต่สายตานิ่งๆที่จ้องผมไม่ละไปไหนแทน

 

"ตอนนี้อาจจะแบบว่าหลงคายไปแล้วแต่ยังไม่รู้ตัว แต่ถ้าได้เจอสเต็ปเอวหวานของคายเข้าไปนี้..คงจะหลงยิ่งกว่าโดนทำของใส่แน่พลีส!"ก็ไม่ได้อยากจะโม้ว่าตัวเองเอวหวานขนาดไหน ทำคนใต้ร่างร้องครางอ้อนวอนมานักต่อนัก!

 

"เอวหวาน?"แต่ดูเหมือนพี่พลีสจะไม่เข้าใจศัพท์ที่ผมใช้ถึงได้เลิกคิ้วถาม

 

"หึ~ ไม่รู้หรอจริงอ่ะว่าเอวหวานแปลว่าอะไร?"แกล้งอ่อยผมรึป่าวเนี่ย เดี๋ยวจับสาธิตมันซะหรอก!

 

"ไม่รู้จริงๆ"สายตาก็คือยืนยันว่าใสซื่อสุดอะไรสุดจริงๆ เห็นแล้วมัน..

 

พรึ่บบ!!!!

 

ต้องจับพลิกตัวให้มานอนใต้ร่างเอาไว้!

 

"คายทำอะไร?"พี่พลีสถึงกับเอ่ยถามผมตาโตเมื่อผมขยับท่อนล่างลงให้เเนบชิดกับกลางกายสาวของพี่พลีสที่มีจีสติงและกางเกงนอนขาสั้นปิดกั้นตัวตนของผมที่อยู่ภายในกางเกงยีนส์เอาไว้อยู่

 

"สาธิตเอวหวานไง"ผมตอบพี่พลีสไปอย่างเจ้าเล่ห์ก่อนจะเปิดเสื้อลื่นๆของพี่พลีสขึ้น จับล็อคเอวเล็กๆของเจ้าตัวเอาไว้แน่นเตรียมจะสาธิตเอวหวานให้ดู ว่ามันหวานยังไง~

 

"มะ..ไม่ต้องงง"ถึงกับตะกุกตะกักแก้มก็เริ่มแดงจนมันน่าแกล้ง!

 

"ไม่เอาคายไม่เอาตอนนี้"พี่พลีสรีบดันตัวผมออกอย่างไวที่เห็นว่าผมเริ่มถูไถส่วนนั้นของตัวเองให้ถูไถกับของพี่พลีสไปมา

 

"คายยย~"ครั้งนี้มาสบตาเรียกผมเสียงอ่อนอ้อนผมเลยว่ะ! แล้วใครมันจะไปต้านทานความอ้อนของพี่สาวได้วะ!

 

"ตอนนี้ยังไม่ได้เริ่มเลยรีบไปไหน แต่ไม่เป็นไรไว้เอาตอนหน้าก็ได้ พี่จะได้รู้ว่าน้องคายคนนี้มันเอวหวานยังไง ตอนนี้ขอติดไว้ก่อน"พูดจบก็เคลื่อนตัวและใบหน้าของตัวเองไปอยู่ที่หน้าท้องแบนราบมีร่องสวยของพี่พลีสก่อนจะกดจูบไปที

 

จุ๊ฟ~

 

ทำเอาพี่พลีสเกร็งกับสัมผัสของผมที่มันไม่ใช่แค่จูบ แต่เป็นการเป่าลมที่หน้าท้องของพี่พลีสไปด้วย

 

"คายรู้นะว่าพี่ก็เอวหวาน"ผมเงยหน้าขึ้นพูดกับพี่พลีสด้วยรอยยิ้มร้ายๆ เพราะเห็นและชอบมองเวลาพี่พลีสเต้นบ่อยๆ ร่อนเก่งชิบหาย! เห็นแค่แวบแรกก็รู้ว่าเอวดี!

 

"หวานไม่หวานต้องลองให้พี่ขี้นควบนะ"รอยยิ้มพี่พลีสก็ร้ายไม่ต่างจากผมเลยในตอนนี้ แต่เดี๋ยวนะ..

 

"พี่แกล้งไม่รู้หรอ?"พูดมาขนาดนี้คือต้องรู้แล้วมั้ย

 

"ในความหมายของพี่คือหมายถึงร่อนเก่ง แล้วในความหมายของคายหล่ะ?"

 

"ซอยเก่ง"ผมตอบและยักคิ้วให้พี่พลีสไปที น้องคายเอวหวานรู้ไว้ด้วย หึ~ เห็นหน้าพี่พลีสละมันขำจริงๆนะ

 

"รู้จักมั้ยซอยที่หมายถึงถี่ๆเร็วๆรัวๆ"เห็นเงียบก็เลยขยายความให้ฟังอย่างชัดเจนไปอีกสักที และสายตาผมมันน่าจะหื่นพอสมควรเลยนะถึงได้กวาดมองเรือนร่างพี่พลีสทะลุไปถึงไหนต่อไหน

 

"เด็กบ้า!~"เขิลจริงจังแล้วว่ะถึงได้พลิกตัวฟุบหน้าลงกับหมอนตีขาตัวเองไปมา ผู้หญิงอะไรทำอะไรมันก็น่าเอ็นดูไปหมด!

 

เพี๊ยะ!!

 

ฟาดตูดไปทีหมั่นเขี้ยวน่าขยี้ทุกท่วงท่า!

 

"คายแม่โทรมา"ไม่ทันไรพี่พลีสหันหน้ามาพูดกับผมก่อนจะชูไอโฟนที่ปรากฏที่กำลังปรากฏชื่อแม่ให้ผมดู ผมก็ยิ้มก่อนจะเอื้อมตัวไปหยิบมากดรับสายและล้มตัวลงนอนข้างพี่พลีส

 

[ จะกลับรึยังเอ่ยยยยแม่ซื้อนมกล้วยแล้วก็ของชอบคายมาทั้งนั้นเลย นี้คูปก็นั่งดูดนมกล้วยอยู่ไม่กระดิกไปไหนเลย ] คำพูดแม่ทำเอาผมอยากจะวิ่งกลับบ้านให้ไว! นมกล้วยที่ผมชอบได้ยินแล้วใจชื้นนนน แต่ตอนนี้มันคงไม่ได้ทำให้ผมใจเต้นแรงเท่ากับการที่พี่พลีสแกล้งอ่อยผมโดยการกัดนิ้วผมเล่นหรอก

 

"ใกล้แล้วครับ"เหมือนฝืนตอบชักจะไม่อยากกลับเท่าไหร่

 

[ ให้แม่แวะรับมั้ยแม่เพิ่งออกจากร้านมา ]

 

"ก็ได้ เดี๋ยวคายยืนรอตรงหน้าคอนโด..."เซนเซอร์ชื่อคอนโดนิดนึงเดี๋ยวมีคนไปตาม

 

[ คร้าบบบ ไม่เกินยี่สิบนาทีรอเลย ] แม่พูดจบแล้วก็ตัดสายผมไป ผมเลยมองหน้าพี่พลีสที่ทำหน้ากวนใส่ผมอยู่

 

"เดี๋ยวแม่มารับพี่จะได้ไม่ต้องขับรถไปส่งให้เหนื่อย"ขับรถไปกลับแบบนั้นเห็นละเหนื่อยแทน นี้ก็สองทุ่มจะสามทุ่มแล้วไง พี่พลีสควรพักได้แล้ว

 

"ห่วงพี่แต่ไม่ห่วงแม่"พูดเหมือนผมเป็นลูกที่ไม่ดีไปได้

 

"ก็ห่วง แต่แม่ไม่ได้ขับรถเองไง มีคนขับรถให้"ผมเลยทุ่มความห่วงมาลงที่พี่พลีสแทน

 

"รู้มั้ยเนี่ยเป็นห่วง"พูดไปก็เคลื่อนใบหน้าให้เข้าใกล้พี่พลีสมากขึ้นจนใบหน้าเราสองคนห่างกันไม่ถึงเซนเลยด้วยซ้ำ

 

"รู้แล้ว~ เดี๋ยวลงไปส่ง"ผมพยักหน้ารับก่อนจะผละตัวออกห่างจากพี่พลีสเดินไปหยิบเสื้อตัวเองมาใส่มองพี่พลีสลงจากเตียงหายเข้าไปในห้องน้ำก่อนจะออกมาอีกทีพร้อมกับเสื้อแขนยาวที่กำลังสวมทับชุดนอนแสนเซ็กซี่ของตัวเองไป

 

 

พอลงมายังด้านล่างผมก็ยืนมองหน้าพี่พลีสที่จิ้มไอโฟนตอบแชทคนอื่นอยู่ เออผมก็ยืนดูไงไม่อะไรหรอก จนพี่พลีสเงยหน้าขึ้นมามองเท่านั้นแหละ..

 

จุ๊ฟ!

 

โดนผมจุ๊ฟปากไปทีแรงๆ พี่พลีสก็ไม่ยอมเขย่งเท้าขึ้นมาจุ๊ฟผมบ้าง

 

จุ๊ฟ~

 

"จูบหน่อย"ผมพูดและโน้มหน้าลงไปเตรียมประกบริมฝีปากจูบพี่พลีสไม่ทันไรไฟรถก็ส่องมาที่ผมกับพี่พลีสอย่างสว่างจ้า ตามมาด้วยเสียงเรียก

 

"ป๊าาาา~"ชัดเจน! ลูกมารับแล้วครับ!

 

"ฝันดีนะถ้าจะให้ดีให้คิดถึงคาย"ผมหยอดพี่พลีสไปทีจนพี่พลีสกรอกตามองบนใส่ ผมเลยดึงหมวกคุมหัวพี่พลีสจับพี่พลีสหันหลังเดินเข้าคอนโดไป ให้แม่เห็นเดี๋ยวไม่เซอไพรส์

 

 

"ใครอ่ะ แค่นี้ให้เห็นไม่ได้เลย?"แม่ทักผมทันทีที่ผมเข้ามาในรถและจับคูปเปอร์มานั่งบนตักตัวเอง

 

"แค่พี่ครับแม่ อนาคตไม่แน่ลูกสะใภ้แม่แน่นอน"

 

 

.

.

.

.

 

 

ใกล้รึยัง ใกล้ที่ทุกคนคอยรอกันรึยังเอ่ย น้องคายจะสิบแปดแล้วววววน้าเตรียมใจเอาให้พร้อมมส๊าวววววววววว!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว