ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 6 รู้สึกแปลกๆ 100%

ชื่อตอน : ตอนที่ 6 รู้สึกแปลกๆ 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.9k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ส.ค. 2559 20:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 6 รู้สึกแปลกๆ 100%
แบบอักษร

แสงแดดเข้าส่องกระทบสู่สายตาจนทำให้เจ้าของห้องต้องรีบตื่นแต่ก็สะดุ้งตกใจเพราะมีท่อนแขนมีกล้ามเป็นมัดโอบรอบตัวเขาอยู่

“อืออ อรุณสวัสดิ์ จุ๊บ!”

“อรุณสวัสดิ์พะยะค่ะ”  การสนทนาในตอนเช้าเป็นประจำทุกวันแต่ก็ไม่ทำให้ร่างบางชินสักทีกลับเขินมากกว่าเดิมเสียอีก

“เจ้านี่ไม่เปลี่ยนไปเลยนะ นอนกับข้าตั้งหลายเดือนแล้วยังจะมาเขินข้าอยู่อีก”

“ก็มันอดจะเขินไม่ได้นี่นา ท่านทั้งหล่อและดูดีเกินไป”

“หึหึ จะให้ข้าตอบเเทนคำชมเจ้าอย่างไรดี วันนี้เราไปเที่ยวกันไหมข้าให้เจ้าเลือกว่าเจ้าอยากไปที่ไหน”

“ที่ไหนก็ได้เหรอพะยะค่ะ”

“ใช่ ที่ไหนก็ได้”

“ข้าอยากไปดูมหาลัยของท่าน ข้าได้ยินว่ามันทั้งสวยและมีเสน่ห์ผู้คนต่างอยากเข้ามาเรียนที่นี่ทั้งนั้น”  

“ห่ะๆ คำขอของเจ้าข้านึกว่ามันจะมากกว่านี้ซะอีก อย่างเช่นเที่ยวรอบโลกอะไรทำนองนี้”  เจ้าชายลูเธอร์หัวเราะออกมาเบาๆ

“ก็ข้าอยากไปที่นั่นที่เดียวเราจะได้ไปนั่งปิกนิกกันด้วย”

“ก็ได้ งั้นวันนี้เราเที่ยวรอบเมืองดีไหมข้าเองก็ไม่ได้เที่ยวนานแล้ว”

“จริงๆนะพะยะค่ะ กระหม่อมขอชวนคาเรนและเจ้าชายเฟรดริคไปด้วยนะไปกันเยอะๆจะได้สนุก”  สนุกแต่กับเจ้าคนเดียวน่ะสิ สองคนนั่นเอาแต่ทะเลาะกันข้าละเบื่อ แต่ถ้าเป็นคำขอของเจ้าข้ายอมก็ได้ เจ้าชายลูเธอร์คิด

“ก็ได้ข้าจะโทรบอกพวกนั้นเอง เจ้าไปอาบน้ำเถอะ”

“เย้! อ๊ะ!” เจ้าชายอาร์โนลล์ดีดตัวขึ้นอย่างดีใจแต่อยู่ๆก็รู้สึกหน้ามืดจนเจ้าชายลูเธอร์ต้องประคองตัวไว้

“เป็นอะไรไหม?”

“สงสัยข้าจะรีบลุกไปหน่อยข้าเลยรู้สึกหน้ามืด แต่ตอนนี้ไม่เป็นไรแล้วข้าขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะ”

“อืม ระวังตัวด้วย”

เจ้าชาายอาร์โนลล์เดินเข้าไปห้องน้ำและเปิดน้ำใส่อ่างรอเวลาและไปทำอย่างอื่นเช่นแปลงฟันหรืออาบน้ำล้างตัวก่อนลงไปแช่น้ำ

“ฮ้าววว ง่วงจัง” พอจัดการตัวเองเสร็จแล้วก็ได้เวลาพาตัวเองลงไปแช่น้ำผ่อนคลายอารมณ์ 

.

.

.

“โนลล์” เสียงใคร?

“อาร์โนลล์” ลูเธอร์เหรอ?

“อาร์โนลล์ตื่นสิ!”

“อืออ”  ร่างบางครางเสียงเบา

“อาร์โนลล์เจ้าไหวไหม?”

“ข้าอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”  ล่าสุดเขายังอยู่ในห้องน้ำแต่ตอนนี้เขามาอยู่บนเตียงได้ยังไง ร่างบางยังงงๆอยู่

“เจ้าหลับในอ่างอาบน้ำ ข้าเห็นว่าเจ้าเข้าไปนานเกินไป เรียกเท่าไหร่ก็ไม่ตอบพอข้าเข้าไปก็เห็นเจ้านอนแผ่อยู่ในอ่างอาบน้ำ เจ้าเป็นอะไรไป?”

“ข้าแค่รู้สึกง่วง ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าหลับไป”  

“เจ้าทำให้ข้าเป็นห่วงนะรู้ไหม ถ้าเกิดเจ้าเป็นอะไรขึ้นมาข้าจะอยู่อย่างไร”

“ข้าไม่เป็นไรแล้ว ขอโทษที่ทำให้เป็นห่วงนะ”  เจ้านายอาร์โนลล์ยิ้มและปลอบใจร่างสูง

“วันนี้นอนพักที่บ้านไหม? เจ้าจะได้พักผ่อนได้เต็มที่ไว้เจ้าหายง่วงแล้วเราค่อยไปเที่ยวด้วยกัน”

“ก็ได้._.” เจ้าชายอาร์โนลล์ไม่อยากปฏิเสธความเป็นห่วงของผู้เป็นสวามี

“เดี๋ยวข้าจะไปเอาสำรับมาให้เจ้ารอที่นี่ก่อนนะ”

“นอนด้วยกันไม่ได้เหรอ?” ใบหน้าเนียนนุ่มคลอเคลียฝ่ามือหนาของเจ้าชายลูเธอร์ อ้อนกันแบบนี้มีหรือที่ร่างสุงจะปฏิเสธได้

“ได้สิ”  เจ้าชายลูเธอร์ขึ้นไปนอนข้างๆและโอบเอวบางและสอดแขนไว้ใต้ศรีษะของเจ้าชายอาร์โนลล์ปล่อยให้นอนหลับก่อนที่ตนเองจะลงไปสู่ห้วงนิทราเช่นเดียวกัน

 

“อ้วก!! แค่กๆ” เสียงอ้วกดังออกมาจากห้องน้ำร่างสูงสะดุ้งตื่นและวิ่งเข้าไปดู เจ้าของเสียงแทบจะกอดคอชักโครกเพราะความเพลียของของเอง

“อาร์โนลล์ข้าว่าเจ้าไปหาหมอหน่อยดีไหม?”  ร่างบางยกมือห้าม

“แค่กๆ ข้าไม่ได้เป็นอะไร เอาน้ำให้ข้าหน่อย”  เจ้าชายลูเธอร์รีบวิ่งไปเอาน้ำมาให้ชายาของตน

“จะไม่เป็นอะไรยังไงในเมื่อเห็นอยู่ว่าเจ้าไม่สบาย”  ร่างสูงทั้งบ่นทั้งช่วยพยุงตัวเจ้าชายอาร์โนลล์ขึ้นมาดื่มน้ำ บ้วนปาก

“เดี๋ยวค่อยไปก็ได้ ข้ารู้ว่าข้าเป็นอะไร” 

“?”

“อุ้มข้าไปที่เตียงหน่อยได้หรือไม่?”  เกิดอะไรขึ้นทำไมชายาของข้าถึงได้เปลี่ยนไป อยู่ๆก็อยากจะอ้อนข้าขึ้นมา เจ้าชายลูเธอร์รู้สึกแปลกใจเพราะปกติร่างบางไม่เคยที่จะอ้อนเขาอะไรแบบนี้  เจ้าชายอุ้มร่างบางขึ้นไปวางไว้บนเตียงอย่างนุ่มนวล

“เจ้าบอกว่าเจ้ารู้ว่าตัวเองเป็นอะไร เจ้ารู้ได้ยังไง” ร่างสูงนั่งลงตรงหน้า

“รู้สิ เพราะท่านแม่เองก็เคยเป็นแบบนี้ .///.”  

“เจ้าบอกข้าได้ไหมว่าเจ้าเป็นอะไร?”

“บางทีข้า. . .อาจจะ”  เจ้าชายอาร์โนลล์ก้มหน้ามองและลูบท้องตัวเองวนไปวนมา เจ้าชายลูเธอร์เห็นปฏิกิริยาของคนตรงหน้าเขาเบิกตากว้าง

“เจ้าไม่ได้ล้อข้าเล่นใช่ไหมO.O” ร่างบางค่อยๆพยักหน้าขึ้นลง

“แต่ข้าก็ยังไม่มั่นใจนัก ข้าให้คาเรนไปซื้อที่ตรวจมาให้เดี๋ยวก็มาแล้ว” 

“เจ้ารู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมเจ้าไม่บอกข้า”

“สักพักแล้วพะยะค่ะ แต่กระหม่อมยังไม่แน่ใจเลยรอดูอาการจนถึงวันนี้แหละ”

“วันหลังถ้าเจ้ามีอะไรเจ้าอย่าปิดบังไว้คนเดียวนะ ข้าไม่อยากโดนเซอร์ไพรส์”

“แล้วเซอร์ไพรส์ดีไหมพะยะค่ะ^^”

“มากกกกก ข้าตื่นเต้นจนบอกไม่ถูกแล้วเนี่ย> <”  ทั้งสองยิ้มให้กันและบรรจงจุมพิศส่งต่อความรู้สึกให้แก่กันและกัน

ก๊อกๆ

“เจ้าชายพะยะค่ะ!”  ทั้งคู่สะดุ้งเมื่อมีคนเข้ามาขัดจังหวะ ร่างสูงจำต้องยอมถอนริมฝีปากออกจากร่างบางและไปเปิดประตูให้ คาเรนยืนอยู่หน้าประตูพร้อมกับเจ้าชายเฟรดริคเขาเหมือนวิญญาณตามติดของคาเรนไปแล้วตอนนี้ มีคาเรนที่ไหนเจ้าชายเฟรดริคจะต้องอยู่ที่นั่นเสมอ แถมมาพร้อมกับหมอประจำพระราชวัง

“ข้าบอกให้เจ้าไปซื้อเครื่องตรวจมานะคาเรน ทำไมได้คนตรวจมาล่ะ-*-”

“กระหม่อมขอประธานอภัยพะยะค่ะ แต่กระหม่อมคิดว่าให้หมอตรวจจะแม่นยำกว่า” คาเรนยกเเว่นขึ้นและตอบคำถามเจ้าชายอาร์โนลล์

“กระหม่อมขอตรวจดูอาการหน่อยนะพะยะค่ะ” 

“ลูเธอร์( '_')” ร่างบางเรียกหาสวามีของตนเพราะตนกำลังกลัว 

“ไม่เป็นไร หมอแค่ตรวจดูเฉยๆ^^”  เจ้าชายลูเธอร์เดินเข้าไปนั่งข้างๆและคอยลูบปลอบเจ้าชายอาร์โนลล์ หมอค่อยลูบๆคลำๆบริเวรหน้าท้อง และตรวจสเตโทสโคปตรวจฟังอีกทีและค่อยๆยิ้มออกมา

“เป็นอย่างไรบ้างท่านหมอ”

“ฝ่าบาทข้าเสียงหัวใจเพิ่มมาอีกดวงพะยะค่ะ กระหม่อมคาดว่าเจ้าชายอาร์โนลล์ทรงพระครรภ์ได้ 2 เดือนแล้วช่วงนี้หมอขอให้เจ้าชายดูแลตัวเองด้วย เดี๋ยวกระหม่อมจะจัดการเรื่องฝากครรภ์ จะจัดยาบำรุงและคู่มือการเลี้ยงลูกในครรภ์มาให้กระหม่อมขอตัวไปจัดการเรื่องนี้และบอกราชาและราชินีก่อนนะพะยะค่ะ

“ขอบใจท่านมากเลยนะ”

“มันเป็นหน้าที่ของกระหม่อมอยู่แล้ว”  เจ้าชายเฟรดริคเดินไปส่งหมอที่หน้าประตู

“เย้!!!” ทุกคนในห้องส่งเสียงร้องดีใจลั่น ไม่เว้นกระทั่งเจ้าชายลูเธอร์ที่แสดงออกว่าดีใจมากที่สุด

“คิคิ เราจะมีลูกกันแล้วนะอาร์โนลล์”

“พะยะค่ะ ลูกของเรา^^”

“ข้าจะมีหลานแล้ว >o<”  เจ้าชายเฟรดริคส่งเสียงดีใจ 

“ใจเย็นสิพะยะค่ะเจ้าชาย ดีใจเหมือนท้องเองไปได้”  คาเรนส่งเสียงเอ็ดเบาๆ

“คิคิ ข้าท้องไม่ได้หรอกถ้าเป็นเจ้าท้องข้าจะดีใจยิ่งกว่านี้”  สองคนนี้ยังเหมือนเดิม ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานเท่าไหร่ทั้งคู่ก็ยังหยอกล้อกันไม่เปลี่ยน แต่หลังจากที่พูดเรื่องนี้จบคาเรนเดินออกไปดื้อๆสร้างความงุนงงให้เจ้าชายเฟรดริคและเจ้าชายลูเธอร์

“เป็นอะไรของเขา?”

“เจ้าชาย คาเรนเขาไม่ชอบการพูดเรื่องการมีลูก”

“ทำไมล่ะ?”

“ข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกันเมื่อไหร่ที่มีคนมาพูดเรื่องลูกกับเขาเขาจะเดินทีตลอด ท่านคงต้องไปคุยกับเขาเอง” เจ้าชายอาร์โนลล์กล่าว

“เอ่อ งั้นข้าขอตัวก่อนแล้วกันเจ้าจะได้พักผ่อน” 

“นี่อาร์โนลล์ต่อจากนี้ไปเจ้าต้องดูแลตัวเองดีๆด้วยนะ เราจะเป็นครอบครัวที่สมบูรณ์แบบมากยิ่งขึ้นแล้วนะ”

“รู้แล้ว ท่านเองก็ต้องดูแลข้าด้วยไม่ใช่ลูกข้าคนเดียวนะ”

“ข้าดูแลเต็มที่อยู่แล้ว หรือจะให้ดูแลไปถึงข้างในดีล่ะ :)”  

“ลามกข้าท้องอยู่นะ”  แม้รู้ว่าชายาท้องอยู่ก็ไม่สามารถเก็บความหื่นกระหายของผู้เป็นสวามีไปได้เลยสักนิดเดียว

“ข้าได้ยินมาว่าท้องก็สามารถทำรักกันได้ ไม่ต้องเป็นห่วงข้าจะทำเบาๆ”

“ไม่เอา ไว้ข้าคลอดก่อน. . . ข้าจะบริการให้ท่านเต็มที่เลย. . . (.///.)”  ประโยคหลังแผ่วลงแต่ไม่อาจจะหลุดรอดจากหูของเจ้าชายลูเธอร์ไปได้

“หึหึ ข้าจะอดทนรอว่าเจ้าจะบริการข้ายังไง”

“ไม่พูดแล้ว>///< ข้าง่วง นอนดีกว่า”  ร่างบางรีบเปลี่ยนเรื่องพลิกตัวหนีร่างสูง

“ถึงเวลาอาหารเที่ยงแล้วข้าจะปลุกนะ ฝันดีชายาของข้า จุ๊บ” เจ้าชายลูเธอร์จูบลงที่ผมนุ่มก่อนจะลุกออกจากเตียงเพื่อไปจัดการธุระของตนเองในห้องน้ำก่อนจะโทรศัพท์หาใครบางคน

“ท่านเลขา วันนี้ข้าจะจะอยู่ที่ตำหนักเราอยากให้ท่านเอาเอกสารมาให้เราที. . . เราอยากดูเลชายาของเราให้เต็มที่. . ใช่. . และก็เอาเอกสารของเดือนหน้าและเดือนอื่นๆมาด้วยนะ. . . ชายาข้ากำลังจะกำเนิดบุตรให้ข้า. . หึหึ. . ขอบใจ”

******************************************************************************************

เย้จบไปอีกตอนแล้ว ขอโทษด้วยนะคะที่ไรท์ไม่ค่อยได้อัพมีเหตุนิดหน่อยเลยมาอัพช้า

ตอนหน้าเรามาดูคู่รองกันบ้างดีกว่า (ไม่รู้จะมีดราม่าอะไรหรือเปล่า) รอติดตามกันนะคะ เจอกันตอนหน้า> <

ความคิดเห็น