facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บท 35 : สารภาพรักครั้งแรก

ชื่อตอน : บท 35 : สารภาพรักครั้งแรก

คำค้น : ปั้นหมึกcontest โรแมนติค รัก เจ้าแผนการ แอบรัก NC18+

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 791

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 29 พ.ย. 2564 22:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บท 35 : สารภาพรักครั้งแรก
แบบอักษร

บท 35 สารภาพรักครั้งแรก 

“ไม่ค่ะ”

คนตัวเล็กหลบสายตาคนที่หน้านิ่วคิ้วขมวด ตั้งคำถามในใจ ถ้าจะรับผิดชอบ ทำไมครั้งแรกของเรา เขาถึงปล่อยให้เธอจากไปอย่างง่ายดาย

อย่างไรก็ตามคงต้องขอบคุณที่เขาคิดอยากรับผิดชอบตอนนี้ ทว่าเรื่องของเธอกับเขาคงเป็นไปไม่ได้ การแต่งงานไม่ใช่เรื่องเล่นๆ เธอไม่สามารถใช้ชีวิตกับคนที่ไม่ได้รักกันได้ ไหนจะธเนศที่ไม่ชอบอชิระ จึงไม่อยากตกลง กลัวว่าวันหนึ่งอาจโดนทิ้งเพราะว่าไม่เหมาะสมอีก

“ก่อนจะพูดออกมาได้คิดหรือยังมิ้ม”

มนวดีพยักหน้าช้าๆ อชิระยอมรับว่าหน้าชาและกำลังกลัว หัวใจของเขามันกำลังเหี่ยวลงทุกที

“ไม่คิดอยากให้รับผิดชอบจริงๆใช่ไหม”

เธอพยักหน้าตอบอีกครั้ง เพราะเราต่างฝ่ายต่างเต็มใจให้มันเกิด

“ก็ได้”

ทั้งที่อชิระยอมรับออกมาตามความต้องการของเธอแต่ทำไมหัวใจของเธอถึงเจ็บช้ำซ้ำเดิมอีกแล้ว

“แต่ว่ามิ้มต้องรับผิดชอบพี่”

“คะ?”

ครั้งนี้หญิงสาวเงยหน้าสบตาคนตัวโตตรงหน้า อย่างมิอาจคาดเดาว่าจะเกิดอะไรขึ้นได้

“เพราะว่าพี่เสียตัวให้มิ้มไปแล้ว รวมทั้งจิตและวิญญาณของพี่ด้วย”

“อะ อะไรนะคะ?”

เขาตีหน้าเศร้าเอามือทาบอก ราวกับถูกมนวดีขืนใจ

“ว่าไง จะรับผิดชอบหรือเปล่า ถ้าไม่ พี่คงต้องบอก…พ่อของมิ้ม”

มนวดีกำมือแน่น คนตรงหน้าเหลือทางเลือกเดียวให้เธอเสมอ แล้วทำไมเรื่องราวถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้

“จะให้มิ้มรับผิดชอบอย่างไร”

หญิงสาวมีสีหน้ากังวล เธอไม่มีอะไรที่จะต่อรองเขาได้เลยเมื่อถูกขู่ว่าจะบอกธเนศ เธอไม่อยากทำตัวเป็นภาระหรือเป็นลูกที่มีปัญหาเอาเรื่องปวดหัวมาให้ท่านอีก

“เริ่มจากย้ายไปอยู่กับพี่”

 

หลังจากวันนั้น มนวดีได้พยายามต่อรองการย้ายที่อยู่เป็นสิ้นเดือน ทว่าอชิระไม่ยอมเขาให้เวลาเก็บข้าวของอันน้อยนิดเพียงแค่อาทิตย์เดียว ซึ่งระหว่างนั้นชายหนุ่มยังทำตัวเหมือนเดิมคือไปรับไปส่งเธอ บางวันก็มาฝังร่างของตนทำงานในห้องมนวดีดึกดื่นจึงค่อยกลับ

ช่วงนี้พยากรณ์อากาศมีพายุเข้าทำให้สภาพท้องฟ้ามีสีมืดครึ้มทั้งวัน เม็ดฝนมักกลั่นตัวตกช่วงคนกำลังเลิกงาน สร้างความลำบากให้กับผู้ที่สัญจร มนวดีพกร่มขนาดเล็กติดตัวตลอดเวลา วันนี้เธอส่งข้อความบอกอชิระว่าไม่ต้องมารับเพราะเธอมีธุระ ซึ่งเดี๋ยวนี้เขาก็ใจดี ไม่ซักไซร้ถามอะไรมาก เพียงแค่ถามเรื่องเวลากลับและการเดินทางที่ปลอดภัย

จะว่าไปก็รู้สึกอบอุ่นใจทุกครั้ง มนวดีรู้ว่าเขาทำงานหนักทว่าก็ยังสละเวลาอันมีค่ามารับมาส่ง ใส่ใจและห่วงใยเธอ ไม่ปฏิเสธว่ารู้สึกดีแต่ก็ไม่กล้าคิดเกินเลยไปกว่านั้น จึงทำได้เพียงแค่แอบมีความสุขเล็กน้อยในช่วงเวลาอันแสนสั้นนี่ก็พอ

“อ้าว น้องมิ้ม วันนี้แฟนไม่มารับเหรอ”

รุ่นพี่ผู้หญิงที่ทำงานแผนกเดียวกันทักขึ้นเมื่อเห็นเธอ เตรียมร่มพกขนาดเล็กขึ้นมา ทำท่าเหมือนจะเดินทางกลับคนเดียว

แอบสังเกตรุ่นน้องพูดน้อยเรียบร้อยคนนี้อยู่นาน หน้าตาน่ารักแบบนี้จะบอกว่าไม่มีแฟนคงจะเชื่อยาก หนุ่มในบริษัทก็แอบเล็งแอบถามให้มาสืบอยู่บ่อยครั้งว่ามนวดีมีแฟนหรือไม่ จนกระทั่งเห็นว่ามีหนุ่มหล่อตัวสูงขับรถหรูมารับทุกวัน ไม่บอกก็พอจะเดาได้ว่าหนุ่มคนอื่นคงต้องรับประทานแห้วกันเป็นแถว

“แฟน?”

ไม่รู้ทำไมพอโดนสะกิดด้วยคำนี้ใบหน้าหล่อสวมแว่นของหนุ่มนักบัญชีถึงลอยมาตลอด

“ก็คนหล่อๆที่มารับทุกวันไง”

“เห็นด้วยหรือคะ”

สาวร่างบางตกใจเธออุตส่าห์เดินหลบไปไกลจากบริษัทยังมีคนเห็นอีก

“อุ้ย ไม่ต้องเขินอายหรอกจ้า พี่ไปขึ้นรถแถวนั้นพี่เห็นทุกวันเลย ทำไมไม่เปิดตัวละ คนอื่นที่เขาไม่รู้จะเข้าใจผิดเอานะ”

“เอ่อ คือ คนนั้นไม่ใช่แฟนมิ้มหรอกนะคะ มิ้ม ไม่ได้มีแฟน”

เธอรีบยกมือปฏิเสธไม่กล้าเอาอชิระมาพูดให้คนอื่นเข้าใจผิด รุ่นพี่อึ้งเป็นเล็กน้อยรู้สึกว่าตนกำลังหน้าแตก

“อะ อ้าวหรือจ้ะ พี่เข้าใจผิดเหรอนี่ เป็นพี่น้องกันใช่ไหม”

“เป็นคนรู้จักค่ะ”

ฝ่ายตรงข้ามหัวเราะกลบเกลื่อน แม้จะยังแอบเคลือบแคลงสถานะ คนรู้จักอะไรมารับทุกวัน แต่พอเห็นหน้ารุ่นน้องใสซื่อตรงหน้าที่ตอบไม่หลบตา จิตใจก็โอนเอียงพอจะเชื่อได้ เธอจึงรีบเปลี่ยนเรื่อง

“อ่อ งั้นขอโทษด้วยที่เข้าใจผิด แบบนี้หนุ่มๆในบริษัทก็มีหวังแล้วสิ”

มนวดียิ้มแหย่ๆ ยกมือปฏิเสธตอนนี้ยังไม่อยากหาเรื่องปวดศีรษะเพิ่มขึ้นหรอกนะ ยังไม่ทันตอบอะไรคนที่นัดไว้ก็เดินเข้ามาทัก

“พี่มิ้ม รอนานไหมครับ”

รุ่นพี่สาวเห็นว่ามนวดีมีนัดต่อกับอาทิตย์จึงขอตัวลากลับบ้านก่อน

“ไม่นานพี่เพิ่งเลิกงานพอดี”

หนุ่มรุ่นน้องสถาปัตย์มองคนตรงหน้าด้วยสายตาล้ำลึก หลังจากกลับไปคิดทบทวนเรื่องอดีตของมนวดีกับคู่หมั้นของเธอ เขาตัดสินใจแล้วว่าอดีตก็คืออดีต ความรู้สึกที่เขามีต่อมนวดีมันไม่เคยลดลงเลย เขายังคงชอบเธอไม่ว่าเธอจะเคยชอบใคร

และเขาไม่อยากเป็นผู้ชายขี้แพ้ที่แค่รู้ว่าผู้หญิงที่ตนมีใจให้ชอบคนอื่นแล้วจะถอย อาทิตย์ตัดสินใจเดินหน้าทำตามความต้องการของตนเอง

“เราไปกันเลยไหมครับ เดี๋ยวรถติด”

“อื้ม”

อาทิตย์นัดมนวดีเลี้ยงขอบคุณเรื่องที่ช่วยดูแลอ้นให้ จึงไปรับเด็กชายจากโรงเรียนอนุบาลและเลยไปทานไอศกรีมร้านโปรดของเด็กชายตัวป้อมด้วยกัน

ระหว่างทางก็แอบลอบสังเกตความอ่อนโยนของหญิงสาวมันทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายทุกครั้งที่อยู่ด้วย เราทำงานสาย

เดียวกันจึงทำให้มีเรื่องที่คุยเข้ากันได้ มนวดีเธอชอบเด็กก็ทำให้มีบางอย่างที่เชื่อมกันได้

ทุกอย่างราวกับฝัน คงจะดีไม่น้อยถ้าได้เธอมาเป็นคู่ชีวิต อาทิตย์คิดมาถี่ถ้วนแล้ว เขาจะไม่ยอมเก็บความรู้สึกข้างในอีกต่อไป เขาต้องบอกให้เธอรับรู้

“ดูสิ กินอิ่มก็นอนหลับปุ๋ยเลย”

มนวดีพูดขึ้นขณะที่เด็กชายตัวกลมนอนหลับอยู่บนตักของเธอ

“พี่มิ้มหนักหรือเปล่า หลานผมตัวใหญ่กว่ามาตราฐานไปหน่อย”

“ไม่เป็นไรหรอก ให้อ้นหลับไปเถอะ”

อาทิตย์ยิ้มเล็กน้อยทำหน้าที่เป็นสารถีขับรถมาส่งหญิงสาวที่หอพัก หัวใจกำลังเต้นรัว เหงื่อมือออกเมื่อกำลังเตรียมบทสารภาพรัก

“เอ่อ ผมมีเรื่องจะถามพี่มิ้ม เรื่องคุณอิฐ”

“ทำไมหรือ”

“ตอนนี้พี่มิ้มได้คบกับเขาอยู่ไหมครับ”

“ไม่ได้คบ”

เธอตอบกลับด้วยความชัดเจนแต่สีหน้าแววตากลับดูเศร้า ถึงอย่างนั้นอาทิตย์ก็แอบโล่งใจ อย่างน้อยเขาก็มีหวังขึ้นมาบ้าง

“แล้วพี่ยังชอบเขาอยู่ไหมครับ”

หญิงสาวตกใจกับคำถามราวกับโดนจี้จุด เธอไม่กล้าตอบ เริ่มรู้สึกได้ถึงบรรยากาศตึงเครียดและอึดอัด

“ทำไมเหรอ มีอะไรหรือเปล่า”

อาทิตย์เงียบไม่ตอบเขากำลังรวบรวมสมาธิ จอดรถตรงหน้าหอพักเธอพอดี ถ้าไม่พูดวันนี้อาจจะไม่มีโอกาสได้พูดอีกเลย ชายหนุ่มปลดเข็มขัดหันมาพูดกับเธอด้วยสีหน้าและแววตาที่จริงจัง

“ตลอดเวลาที่ผ่านมาที่ผมรู้จักกับพี่มิ้ม พี่เป็นคนที่น่ารัก นิสัยดี อ่อนโยน และช่วยเหลือผมอยู่เสมอ แล้วตลอดที่ผ่านมาผมก็ไม่เคยมีใครเลย เพราะผมรอคนคนหนึ่งอยู่”

หัวใจชายหนุ่มสั่นไหวรุนแรง ความรู้สึกมันเอ่อล้นจนทำให้รนไปหมดแต่เขาจำเป็นที่จะต้องบอก

“พี่อาจจะไม่รู้หรือเคยรู้ความรู้สึกของผมที่มีต่อพี่…ผมน่ะ…”

“คือ…ซัน”

มนวดีนั่งตัวเกร็ง ครั้งนี้เธอฉลาดพอที่จะรู้ว่าอาทิตย์กำลังจะสื่ออะไร

“ผมรักพี่”

เป็นครั้งแรกที่มีคนมาสารภาพรัก แม้แต่อดีตคู่หมั้นก็ไม่เคย คนที่เคยดูตัวก็ไม่เคย คำพูดของอาทิตย์ไม่เกินจริง หากย้อนกลับไปดูการกระทำทั้งหมดของเขารวมกับคำสารภาพรักในวันนี้มันเชื่อถือได้ แต่ว่าทำไมกันนะ หัวใจของเธอกลับไม่เต้นแรง ทำไมหัวสมองของเธอกลับมีภาพอชิระลอยเข้ามา

อาทิตย์ไม่ได้พูดอะไรต่อชายหนุ่มค่อยๆเลื่อนหน้าเข้ามาใกล้ โดยไม่สนว่ามีอ้นนั่งหลับอยู่ ใกล้จนได้กลิ่นหอมจากแก้มของหญิงสาว อีกนิดเดียวริมฝีปากของเขาก็กำลังจะจรดลงบนริมฝีปากของคนที่เขาถวิลหาทว่า

“ถึงหอพี่แล้ว”

เธอทำไม่ได้ หญิงสาวเบี่ยงหน้าหลบ เท่านี้อาทิตย์ก็พอจะได้คำตอบ เขาปลดล็อกเข็มขัดให้หญิงสาว ก่อนกางร่มมารับอีกฝ่ายเพื่อเดินไปส่งยังใต้หอพัก

ก่อนเธอจะเดินหันหลังกลับไป ชายหนุ่มร่างสูงดึงข้อมือเล็กไว้

“ที่ผมพูดไปคือเรื่องจริง ผมตั้งใจอยากบอกให้พี่รู้ และไม่ว่าอย่างไรผมก็จะไม่มีวันยกเลิกความตั้งใจของผม”

“ซันคือว่าพี่...”

เธอไม่อยากให้เขารอ แต่ก็ไม่รู้จะปฏิเสธอย่างไร

“ผมขอถามอะไรได้ไหมครับ และผมอยากให้พี่ตอบตรงๆกับความรู้สึกของพี่”

“พี่ยังรักคุณอิฐอยู่ใช่ไหม”

หญิงสาวเบิกตากว้าง อชิระคือสาเหตุทั้งหมดที่ทำให้เธอไม่สามารถตอบรับความรู้สึกของอาทิตย์ได้ และเธอไม่อยากโกหกรุ่นน้องเพื่อให้เขายังมีความหวังต่อ

“ใช่ พี่รักเขา ขอโทษซันด้วยนะ”

ทั้งๆที่ก็เตรียมใจมาแล้วแต่พอได้ยินจากปากของเธอ ทำไมมันรู้สึกเจ็บกว่าหลายเท่า


ครั้งแรกของการถูกสารภาพรัก.... TT ต้องขอโทษนักอ่านด้วย พอดี ช่วงที่ผ่านมาไรท์โดนหวัดเล่นงาน นอนเดี้ยงหลายวันเลย อากาศเปลี่ยนดูแลตัวเองนะคะ ^^ ฝากกดไลค์ ติดตาม กดไลค์ ด้วยนะงับ
ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว