Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 17 Can’t Help

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 126

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 26 พ.ย. 2564 00:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 17 Can’t Help
แบบอักษร

ไม้ดอกไม้ประดับมากมายถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบ ที่นั่งสีขาววางเรียงรายอย่างสวยงามอยู่กลางสวน น้ำตกเล็กๆ ให้ความรู้สึกเย็นที่ผิวกาย รูปปั้นนางเงือกในหอยมุกทำจากหินอ่อนสวยงามอ่อนช้อยวางอยู่กลางน้ำตกนั้นอย่างสง่างาม

วงดนตรีกำลังบรรเลงเพลงคลาสสิคสากลอยู่ตรงกลาง ... Can’ t Help Falling In Love เพลงคลาสสิคตลอดกาลของเอลวิส เพรสลีย์ ถูกขับร้องโดยนักร้องสาว ที่มีน้ำเสียงไพเราะ และให้ความรู้สึกเย็นเยียบ ราวกับได้ล่องลอยไปบนท้องฟ้า

บรรดาหญิงชายจากสังคมชั้นสูง แต่งกายด้วยเสื้อผ้าราคาแพง ตามแบบตะวันตกบ้าง ผสมกับเสื้อผ้าของชาวพื้นเมืองบ้าง สวมใส่เครื่องประดับที่ทำจากไข่มุกเป็นหลัก เลื่อมด้วยเพชรพลอยระยิบระยับ นาฬิการาคาแพงจากแบรนด์ดังทั้งหลาย เครื่องดื่มที่เป็นชายามบ่ายถูกจัดชุดวางเอาไว้บนโต๊ะ

ทุกคนทักทายกันราวกับรู้จักและชอบพอกันมานานแสนนาน แต่กรองแก้วเคยบอกกับทินกรแล้วว่า พวกนี้ก็แค่แสร้งทำเท่านั้น เพราะหลายครั้งหลายคนก็แทบไม่เคยพบหน้ากัน และบางทีก็ถึงกับเกลียดกันด้วยซ้ำ

ส่วนใหญ่เป็นนักธุรกิจ บางส่วนเป็นข้าราชการชั้นผู้ใหญ่ หรือภริยาของบรรดาทหารรักษาพระองค์ระดับสูง สายตาของทินกรสาดส่ายไปทั่วงาน ทั้งราชินีและเจ้าฟ้าชายยังไม่เสด็จ และหากมาถึง ก็คงเป็นการเปิดฉากละครฉากใหญ่ เพราะทินกรและคนครึ่งโลกต่างก็รู้ดีว่า ทั้งสองคนกำลังสร้างสงครามเย็นกันอยู่

หลายคนรู้ดีว่าการจัดงานนี้ ก็คงเพื่อสยบข่าวนั่น ร่วมกันจิบชายามบ่าย แสดงออกให้ทุกคน (โดยเฉพาะนักธุรกิจต่างชาติ ที่จะหอบเงินมาให้ราชวงศ์) และกษัตริย์ที่ป่วยหนักอยู่ได้เห็นว่าในวังยังรักกันดี และข่าวความขัดแย้งที่แพร่งพรายออกไป จนอาจจะก่อให้เกิดความไม่มั่นคงนั้น เป็นเพียงข่าวลือ

โดยที่พวกเขาลืมไปว่านักธุรกิจเหล่านี้ไม่ได้โง่ขนาดนั้น

‘สามีฉันบอกว่านี่คือละครฉากใหญ่’ กรองแก้วบอกกับทินกรก่อนที่พวกเขาจะมาถึง ‘เขารู้ดีว่าควีนกับคราวน์ปริ้นซ์ไม่ถูกกัน บางส่วนถือหางควีน บางส่วนถือหางคราวน์ปริ้นซ์ แล้วเราคนนอกจะทำอะไรได้ล่ะ Just Wait and See ค่ะ’

ทินกรเห็นด้วยกับกรองแก้ว ไม่บ่อยนักที่เขาจะเห็นด้วยกับเธอ แล้วเขาก็เดินไปยืนอยู่ด้านข้าง รวมกับบรรดาบอดี้การ์ดของเหล่าผู้คนชั้นสูงที่ถูกเชิญมาร่วมงานคนอื่นๆ สายตามองส่ายไปทั่วงาน เพื่อหาเจ้าฟ้าชาย

เจ้าฟ้าชายนัฐลงกรณ์เทวภูมินทร์ เจ้าชายรัชทายาทผู้มีนาฬิกาของชนกันต์อยู่กับตัว หรืออย่างน้อย เขาก็น่าจะรู้ว่าใครมี

‘ตอนนี้สัญญาณชัดมาก เจ้าชายน่าจะกำลังลงมา สาบานเลยว่านาฬิกาต้องอยู่กับเขา หรือไม่ก็อยู่กับคนที่ไปไหนมาไหนกับเขาตลอดเวลา น่าจะเป็นราชองครักษ์’ เสียงของอเนกดังขึ้นในหัวของเขา ก่อนที่เขาจะต้องถอดหูฟังออก และก้าวข้ามประตูซึ่งถูกตัดสัญญาณนี้เข้ามา

แล้วสายตาคู่สวยของทินกรก็สะดุดเข้ากับร่างร่างหนึ่ง

ร่างสูงสมส่วน ลาดไหล่กว้างพอเหมาะ ใบหน้าคมเข้มหล่อเหลาสะดุดตา ดวงตาที่นิ่งสนิทไร้แวว และริมฝีปากรูปกระจับสวยสีสดแสนหวานที่ทินกรคิดถึงเหลือเกิน

แบล็คแจ็ค เขาอยู่ที่นี่ด้วย …

ทินกรกำลังจะเดินเข้าไปหา แต่เขาก็ต้องหยุดเท้าเอาไว้ เมื่อเห็นว่าชนกันต์ไม่ได้มาคนเดียว เขามาในฐานะบอดี้การ์ดของชายคนหนึ่ง ซึ่งสวมสูทหรูหราเรียบร้อยแบบอเมริกัน กับเนกไทสีเขียวเข้ม ใบหน้าของเขานั้นทั้งหล่อเหลาและน่าเกรงขาม

นี่หรือเปล่า … เจสัน

ชนกันต์ (หรือใครก็ตามที่เรียกตัวเองว่าแบล็คแจ็คแต่ทินกรมั่นใจว่าเขาคือชนกันต์) รับคำสั่งบางอย่างจากเจสัน และเดินมารวมกลุ่มกับบรรดาบอดี้การ์ดที่ด้านข้าง ห่างไปจากทินกรสองคน

ทินกรพยายามสั่งตัวเองว่าเขาต้องทำงาน เขาไม่มองไปที่ด้านข้าง แต่สายตายังคงส่ายกวาดหาเจ้าฟ้าชายที่ยังไม่ลงมา นาฬิกาข้อมือของเขาบอกเวลาว่าบ่ายสามแล้ว พวกเขาต้องมากันแล้ว เร็วๆ นี้

“Wise men say Only fools rush in But I can't help falling in love with you …  

Shall I stay? Would it be a sin If I can't help falling in love with you? ~” 

เสียงบทเพลงไพเราะยังคงดำเนินต่อไป ผู้คนในงานยิ้มแย้มทักทาย บางส่วนเต้นรำอยู่ด้านหน้า รูปปั้นนางเงือกสาวในเปลือกหอยมุกที่อยู่กลางน้ำพุนั้น เริ่มขยับและหมุนช้าๆ ไปตามจังหวะเพลง

บอดี้การ์ดคนหนึ่งที่ยืนคั่นทินกรกับแบล็คแจ็คอยู่ เดินไปหาเจ้านายตามคำสั่ง ทำให้เหลือช่องว่างระหว่างพวกเขาแค่คนเดียวเท่านั้น แล้วชายคนนั้นก็เดินออกไปด้านหลัง เพื่อรับโทรศัพท์

ตอนนี้ พวกเขายืนอยู่ข้างกัน

หัวใจของทินกรเต้นแรง แต่ไม่มีปฏิกิริยาใดจากชายที่ชื่อแบล็คแจ็ค ส่วนเล็กๆ ในใจของทินกรพูดย้ำอย่างน่ารำคาญว่า ความจริงแล้วชายคนนี้อาจจะไม่ใช่ชนกันต์จริงๆ ก็ได้ มันเคยมีทฤษฎีคนหน้าเหมือน ที่บอกว่าเราจะมีคนที่หน้าเหมือนเราทุกประการอยู่สักมุมหนึ่งของโลกใบนี้

แบล็คแจ็คอาจจะเป็นคนนั้นของชนกันต์

ไม่ใช่หรอก … ชายคนนี้ต้องเป็นชนกันต์อย่างแน่นอน สามัญสำนึกของทินกรเถียงกลับไป และเขาก็ต้องบอกตัวเองอีกครั้งว่าช่างหัวแบล็คแจ็คก่อน เขาต้องทำงาน เขาต้องเอานาฬิกาดิจิตอลที่ชนกันต์ทำหายไปกลับมา เพราะนั่นมีข้อมูลสำคัญอยู่

ชนกันต์น่าจะเจออะไรบางอย่าง และบันทึกมันไว้ก่อนจะทำมันหายไป และก่อนที่เขาจะเจอกับอะไรบางอย่างและทำให้ความทรงจำหายไป เพราะฉะนั้น สำหรับวันนี้

นาฬิกานั่น สำคัญที่สุด

นี่คือสิ่งที่เขา อเนก และภานุ สรุปอย่างเห็นพ้องต้องกันเมื่อคืน ก่อนที่เขาจะเตรียมตัวออกมาทำภารกิจ เพราะฉะนั้น ไม่ว่าในใจของเขาจะเรียกร้องอะไรอยู่ก็ตาม เขาต้องไม่ฟังมัน

นาฬิกาสำคัญกว่าชนกันต์ … ทินกรย้ำกับตัวเองอีกครั้ง

เสียงดนตรีเงียบลง กลายเป็นเสียงบรรเลงของเพลงชาติรัฐพันวาเบาๆ ด้วยไวโอลิน ผู้คนในงานหยุดเต้นและพูดคุย พวกเขาและเธอหันไปยังประตูทางออกมาจากพระราชวัง นั่นหมายความว่าองค์ราชินีและเจ้าชายรัชทายาทนั้น ได้เสด็จมาถึงแล้ว

หญิงแถวหน้าทำความเคารพด้วยการถอนสายบัว และชายทำความเคารพด้วยการโค้งคำนับ บรรดาบอดี้การ์ดด้านหลัง รวมทั้งทินกรกับแบล็คแจ็คเองก็ด้วย และราชินีก็เดินเข้ามาในงาน พร้อมกับเจ้าฟ้าชาย ลูกเลี้ยงของเธอ ที่จับมือของเธอ ประคองเอาไว้

หากนี่เป็นละครฉากหนึ่ง พวกเขาก็แสดงได้อย่างแนบเนียนทีเดียว

ราชินีเป็นหญิงสาวที่สวยมาก เธอน่าจะอายุมากกว่าเจ้าฟ้าชายราวสิบปีเท่านั้น ใบหน้าของเธอนั้นงดงามสูงส่ง เครื่องสำอางราคาแพงแต้มแต่งอย่างไร้ที่ติ เดรสลายดอกไม้สวยงามฟูฟ่องส่งให้รอยยิ้มของเธอยิ่งสวยสด รัดเกล้ารูปนางเงือกประดับไข่มุกสวยสดสีทองเล็กๆ ที่สวมอยู่บนศีรษะยังทำให้เธอสูงส่งขึ้นไปอีก

เจ้าฟ้าชายในฐานะลูกชายของเธอแย้มยิ้ม

หากจะนิยามความหมายของผู้ชายสวย ทินกรคิดว่ามันคงรวมกันออกมาเป็นเจ้าชายผู้นี้แต่เพียงผู้เดียว

กรอบหน้าของเราเรียวราวกับหญิงสาว ดวงตากลมโตเปล่งประกาย คิ้วเข้มหนาโก่งขึ้น จมูกโด่งเรียว ริมฝีปากบางสีสวย และรอยยิ้มที่สวยงามสะกดทุกสายตาของทั้งหญิงและชาย กับชุดกึ่งทางการของเขา พร้อมกับรัดเกล้ารูปเงือกชายนั้น ทำให้เขาดูสูงศักดิ์มาก

เขากำลังเต้นรำอยู่กับหญิงสาวที่เรียกว่ามารดาตามกฎหมาย

ที่เดินตามหลังของเขามาคือหญิงสาวที่สวยสดงดงามที่สุดคนหนึ่งเท่าที่ทินกรเคยเห็น รอยยิ้มของเธองดงามบาดตาและให้ความรู้สึกลิงโลดจนใจเต้น แววตาของเธอปรายมามองสบทุกคน และบรรดาชายหญิงทุกคนในงานต่างก็ทักทายด้วยการจูบมือของเธอผ่านถุงมือสีขาว ก่อนจะก้มศีรษะคำนับ แหวนพชรไข่มุกประดับเม็ดใหญ่สะท้อนกับแสงแดดยาวบ่ายจนแสบตา

นี่คงจะเป็นเจ้าหญิงสุรัสวดี พระวรชายาในเจ้าฟ้าชายนัฐลงกรณ์เทวภูมินทร์

ราชินีผละจากมือของเจ้าชาย เพื่อไปเต้นรำกับชายหนุ่มคนหนึ่ง คนที่ทินกรจำได้ดีว่าเป็นเจ้านายของแบล็คแจ็ค เจสันนั่นเอง น่าแปลกใจที่เจ้าฟ้าชายกับเจสันนั้นไม่มองหน้ากันเลย และใบหน้าที่เหมือนจะยิ้มแย้มอยู่เสมอของเจ้าฟ้าชาย ก็นิ่งตึง เมื่อต้องปล่อยแม่เลี้ยงของเขา ให้เข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลคนนี้

ใบหน้าคมเข้มของเจสันเองก็ไม่แม้แต่จะมองหรือทักทายเจ้าฟ้าชายเช่นกัน เขาเพียงแค่อมยิ้มมุมปากราวกับมีเรื่องมากมายในใจ นั่นสร้างความประหลาดใจและความสนใจให้กับทินกรเป็นอย่างมาก เขามองตามเจ้าฟ้าชายที่ตอนนี้เดินไปเต้นรำกับพระชายาของเขาแล้ว

ทินกรหันกลับมาที่เจสันกับองค์ราชินี พวกเขาอยู่ใกล้กันมาก และปากพวกเขาก็ขยับพูดอะไรบางอย่างอยู่เสมอตอนที่เต้นรำไปด้วยกัน ต่างจากเจ้าฟ้าชายกับพระชายา ที่เพียงแค่เต้นรำด้วยกันนิ่งๆ ราวกับทำตามหน้าที่

ทินกรหันมาที่แบล็คแจ็ค เขาจดจ้องสายตาคมเข้มนิ่งสนิทของเขาไปที่เจ้านายเช่นกัน

“มองเจ้านายไม่วางตาเชียวนะ”

ทินกรตัดสินใจพูดกับแบล็คแจ็คเสียงเบา ในใจของเขาเต้นเร่าด้วยความตื่นเต้น การพูดกับแบล็คแจ็คเป็นสิ่งที่อยู่นอกแผน และถ้าพวกพยัคบูรพารู้เขาคงจะถูกฉีกเป็นชิ้นๆ

“ทุกคนที่นี่ต้องมองเจ้านายของตัวเองนั่นถูกแล้ว ทหาร มีแต่นายเท่านั้นที่เอาแต่มองเจ้านายของคนอื่น จนฉันไม่รู้เลยว่าใครกันแน่เป็นเจ้านายของนาย”

แบล็คแจ็คตอบกลับมาอย่างไร้ซึ่งอารมณ์หรือความคุ้นเคย ทินกรกลืนน้ำลายลงคอ เขาคาดหวังอะไรกันนะ ในเมื่อในที่ประชุมสรุปไปแล้วว่าชนกันต์น่าจะความจำเสื่อม และเขาก็ต้องปล่อยเรื่องนี้ไปก่อนในวันนี้ การคุยกับชนกันต์ในร่างแบล็คแจ็คมีแต่จะทำให้ทุกอย่างแย่ลง

“นายไม่จำเป็นต้องสนใจเจ้านายฉัน” ทินกรพูดเสียงเบา

“หัวเห็ดเอ๊ย … แล้วทำไมนายถึงสนใจเจ้านายของฉันล่ะ”

“ฉันเปล่า”

“ปลวกเหอะ ทำงานของตัวเองไป อย่าทำตัวให้มันน่าสงสัยมากนัก กระสุนที่นี่ไม่ได้แพงจนทำให้ฉันรู้สึกเสียดายที่จะกรอกมันเข้าไปในสมองปลวกๆ ของนายหรอก”

“…”

ทินกรกลืนน้ำลาย ลำคอของเขาแห้งผาก ความจริงก็คือชนกันต์นั้นเก่งกว่าเขามากในการปฏิบัติภารกิจแทรกซึม หมอนั่นมีทักษะที่ดี การสังเกตที่ยอดเยี่ยม และยังคล่องแคล่วว่องไวจนหาตัวจับได้ยาก หากสู้กันตรงๆ เขาคงต้องลำบากแน่

และตอนนี้ เขาก็ทำได้แค่ทำตามคำบอกของแบล็คแจ็ค นั่นก็คือ ยืนนิ่ง ไม่มองเจสัน และหันสายตาไปยังเจ้าชายรัชทายาทแทน ตอนนี้เขาเต้นรำอยู่กับหญิงสาวคนหนึ่ง และพระวรชายา ก็กำลังนั่งดื่มชาอยู่กับกลุ่มของภริยาข้าราชบริพาร

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว