ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร

chapter 1

Chapter 1

 

“อื้ออ~” สัมผัสชื้นแฉะบริเวณลำคอเข้ารบกวนการนอนของผม จนต้องพลิกตัวขยับหนี

 

จ๊วบ จ๊าบ

 

แต่ถึงแบบนั้นได้สัมผัสที่น่ารำคาญก็ตามมาราวีไม่เลิก

 

พยายามจะใช้มือปัดไอ้ตัวที่กำลังก่อความรำคาญให้ถอยห่าง แต่กลับพบความผิดปกติบางอย่างเกิดขึ้น จนต้องฝืนตื่นลืมตาขึ้นมามอง

 

“เฮ้ย!!!” ผมร้องด้วยความตกใจ เมื่อทันทีที่ลืมตาตื่นขึ้นมาพบกับหัวของใครบางคนกำลังก้มซุกไซร้ที่ต้นคอผม มิหนำซ้ำพอพยายามจะใช้แขนผลักไอ้คนแปลกหน้าด้านบนออกแขนทั้งสองข้างกลับถูกพันธนาการไว้กับหัวเตียง

 

“หึ ตื่นแล้วหรอ” เสียงต่ำเอ่ยถามขึ้นก่อนที่ไอ้เจ้าของหัวถุยๆ ที่กำลังทำมิดีมิร้ายร่างกายผมจะค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมา

 

“ไอ้คิว!!”

 

>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>

 

ก่อนหน้านี้

 

“ไอ้ดีทางนี้โว้ยๆ” เสียงร้องเรียกคุ้นหูดังขึ้นท่ามกลางเสียงคุยจอแจที่ดังระงมของเหล่านักศึกษาวิศวะหลายร้อยชีวิต

 

“ไอ้ห่ากูก็มองหาตั้งนาน มานั่งอยู่เชี่ยอะไรมุมนี้เนี่ย” ผมบ่น ก่อนจะทิ้งตัวลงที่ม้าหินอ่อนที่ตั้งอยู่ริมสุดหน้าคณะ

 

“ก็วันนี้แม่งคนเยอะ กูมาถึงก็มีแค่โต๊ะนี้แหละที่ว่างอยู่” ไอ้ลมอธิบายถึงเหตุผลที่ทำให้มันต้องย้ายจากโต๊ะประจำ มานั่งอยู่มุมมืดที่ไกลที่สุดของบริเวณ

 

“ว่าแต่ทำไมวันนี้มึงมาถึงมอก็เวลาเข้าห้องได้วะไอ้ดี พายุเข้าหรอ?” คนที่ถามกวนตีนขึ้นมานี่คือไอ้เอก เพื่อนในกลุ่มที่ไปไหนมาไหนด้วยกันตลอดอีกคน

 

“พายุป้ามึงดิ ก็เมื่อคืนพวกมึงไม่ออน กูไม่มีเพื่อนเล่น เลยเล่นแค่แป๊บเดียวแล้วไปนอน” ผมบอก

 

ผมติดเกม ยอมรับตรงๆเลย เพราะชอบเล่นเกมมาก แต่ก่อนหน้าต้องอยู่บ้านกับครอบครัวเลยถูกจำกัดเวลาเล่นเกมมาตลอด พอเข้ามหาลัยก็ได้ย้ายออกมาอยู่หอพักคนเดียว ความเก็บกดที่ถูกสั่งห้ามเล่นเกมเกินวันล่ะ3ชั่วโมงมาตลอดหลายปีของผมก็ระเบิดออกมา

 

เลยชดเชยเวลาที่เคยเสียไปโดยการเล่นเกมโต้รุ่งทุกวัน

 

ปกติผมจะเล่นกับพวกมันสองตัวนี่แหละครับ แล้วบางวันก็เล่นกับไอ้ไม้ด้วยอีกคน แต่เมื่อวานพวกมันสามตัวกลับรวมใจกันไม่ออนเกม  ไอ้ผมจะบุกเดียวไปโดดร่มคนเดียวก็ไม่ค่อยสนุก เมื่อคืนเลยไม่ได้โต้รุ่งแบบทุกที

 

วันนี้เลยตื่นมามอเร็วกว่าปกติ

 

“แป๊บเดียวเหี้ยอะไร เมื่อคืนกูตื่นมาเข้าห้องน้ำตอนตี2 ลองกดเข้าไปยังเห็นมึงออนอยู่เลย” ไอ้ลมว่า

 

“กูก็เล่นแค่ถึงตี3 แล้วก็ไปนอนไง” ผมบอก สำหรับผมตีสามก็เหมือนเวลาสามทุ่มของคนอื่นแหละครับ ก็แค่หัวค่ำไม่ดึกสักหน่อย

 

“มึงนี่ไม่ได้รู้ร้อนรู้หนาวเลยนะ นี่ถ้าเทอมนี้แดกเอฟเพิ่มอีกตัวมึงโดนรีไทร์แน่” ไอ้เอกส่ายหัวเหมือนอ่อนใจกับพฤติกรรมของผม

 

“กูรู้หรอกนะ เทอมนี้กูเลยมาเข้าเรียนทุกคาบนี่ไง” ผมบอก เพราะช่วงเทอมแรกที่ได้ย้ายมาอยู่อิสระคนเดียว เลยทำให้ผมเผลอได้ใจปล่อยตัวไปนิด เล่นเกมข้ามคืนทุกวันจนมาเรียนไม่ค่อยไหว และผลที่ได้คือติดเอฟเกือบทุกวิชา

 

 แม่ผมนี่ด่าสามวันสามคืนเต็ม แถมขู่ด้วยว่าถ้าผมถูกไล่ออกจากมหาวิทยาลัยเพราะเกรดไม่ถึง แม่จะพาผมกลับไปเลี้ยงวัวที่บ้าน ไม่ส่งให้เรียนอะไรอีกทั้งนั้น เหอะๆ

 

“เออ รู้ตัวแล้วก็ดี งั้นการบ้านวิชา406มึงก็รีบเอาไปส่ง เดี๋ยวไม่ทัน” ไอ้ลมพูดขึ้น

 

“การบ้าน? วิชา406มีการบ้านด้วยหรอวะ” ผมหันไปถามด้วยความสงสัย

 

“ไอ้เชี่ยดี นี่มึงอย่าบอกนะว่าไม่ได้ทำการบ้านที่อาจารย์ให้เมื่ออาทิตย์ที่แล้วมา” ไอ้ลมถามย้ำด้วยความตกใจ

 

“ก็กูถามอยู่เนี่ยว่ามีการบ้านอะไร กูไม่เห็นรู้เรื่อง” ผมขมวดคิ้วถามกลับอีกครั้ง อย่าว่าแต่ทำเลย แค่เรื่องที่วิชานี้มีการบ้านผมยังไม่รู้เรื่องเลย

 

“ก็การบ้านที่อาจารย์สั่งก่อนเลิกคลาสอาทิตย์ที่แล้วไง”

 

“ไอ้เชี่ยดีมึงซวยแล้ว อาจารย์ปรีดาบอกว่าถ้าคาบหน้า ใครไม่มีการบ้านมาส่ง จะไม่ให้เข้าสอบด้วยมึง” ไม่ให้สอบ? เท่ากับไม่มีคะแนน ไม่มีคะแนนก็เท่ากับติด F

 

ติดFเท่ากับกลับไปเลี้ยงวัว!!!

 

“เหี้ยแล้วไง ไหนการบ้านมึงเอามาให้กูลอกหน่อย เร็วๆเลย” ผมรีบรูดซิปเปิดกระเป๋าสะพายเพื่อหยิบเอาสมุดปากกาขึ้นมาเตรียมปั่นการบ้านส่ง เพราะถ้าผมติดเอฟอีกตัวเดียวในเทอมนี้ผมต้องถูกกลับไปเลี้ยงวัวเลี้ยงควายที่บ้านแน่ และถ้าเป็นแบบนั้นผมก็จะเล่นเกมไม่ได้อีกตลอดชีวิต

 

“ลอกเหี้ยอะไร กูเอาไปส่งอาจารย์แล้วเมื่อกี้” ไอ้ลมทำหน้ายุ่ง

 

“แล้วมึงล่ะไอ้เอก” พอรู้ว่าไอ้ลมพึ่งไม่ได้ ผมเลยหันหน้าไปหาไอ้เอกแทน

 

ไม่ได้ ผมจะยอมติดเอฟไม่ได้

 

“กูก็เดินไปส่งพร้อมมันนั่นแหละ” ไอ้เอกว่า ทำเอาใจผมตกลงไปกองที่พื้น

 

“อ้าวเชี่ย แล้วกูจะทำยังไง ทำไมพวกมึงต้องรีบเอาไปส่งด้วย ยังไม่ถึงเวลาขึ้นห้องเลย” ผมโอดครวญ ปกติวิชานี้จะเริ่มเรียนตอน9โมงครึ่ง แต่นี่เพิ่งจะ9โมง ทำไมพวกมันต้องรีบส่งด้วย

 

“ก็อาจารย์เขาเดินมาบอกให้เอาไปส่งเลย พวกกูก็ไม่คิดว่ามึงจะไม่ได้ทำ แม่งวันนั้นมึงก็มาเรียนนี่หว่า หลับหรือไง” ไอ้ลมว่า

 

“ตายแน่ๆ กูตายแน่ๆเลย ทำไงดี มีใครยังไม่ส่งไหมวะเนี่ย” ผมยกสองมือขึ้นทึ้งหัวตัวเองอย่างด้วยความเครียด

 

แค่คิดว่าต้องกลับไปอยู่บ้านเลี้ยงวัวน้ำตาก็จะไหลแล้ว

 

“อ้าว พวกมึงมานั่งอยู่นี่เองหรอ กูก็นึกว่ายังไม่มากัน” ไอ้ไม้ ที่เดินมาจากทางไหนไม่รู้เดินเข้ามาทัก “แล้วนี่ไอ้ดีเป็นเชี่ยอะไร”

 

“ไอ้ไม้ กูลืมทำการบ้านวิชา406ว่ะ มึงส่งไปยัง ขอกูลอกหน่อย” ผมรีบหันไปเกาะขาไอ้ไม้ด้วยความคาดหวัง พร้อมพยายามทำหน้าตาน่าสงสารที่สุดใส่มัน

 

“เสียใจว่ะ กูเพิ่งเอาไปส่งเมื่อกี้เอง” หลังจากได้ยินคำตอบของไอ้ไม้  ผมก็ได้ยินเสียงวัวร้องขึ้นมาในหัวทันที

 

“โถ่แม่ง แล้วกูจะทำยังไงดี” ผมฟุบหน้าลงกับโต๊ะด้วยหัวใจที่ร้าวราน

 

คงต้องลาก่อนแล้ว PUBG ROV GTA และความสนุกอื่นอีกนับพัน ฮืออออออออ

 

“ไอ้คิวไง เมื่อกี้กูเพิ่งเห็นมันขับรถเข้ามา ตอนกูเดินมาหามึงเนี่ย มันน่าจะยังไม่ได้เอาไปส่ง มึงรีบไปหามันดิ ก่อนที่มันจะเอาไปส่งก่อน” ไอ้ไม้ว่าขึ้น ทำน้ำตามผมที่กำลังจะไหลเป็นสายเลือด ไหลกลับเข้าไปในลูกตาเหมือนเดิม

 

“จริงหรอว่ะ งั้นเดี๋ยวกูมา!” ผมดีดตัวลุกขึ้นจากโต๊ะด้วยความดีใจ ก่อนจะหอบเอาสมุดจดของวิชา406 (วิชานี้อาจารย์ให้ใช้สมุดหนึ่งเล่มสำหรับจดและทำการบ้านส่ง แกจะไม่ใช้ชีทในการเรียน เห็นบอกรักโลกหรืออะไรนี่แหละ)

 

เมื่อรู้ว่ายังมีความหวังสุดท้ายเหลืออยู่ ผมก็วิ่งหน้าตั้งไปที่ลานจอดรถข้างคณะทันที  ก่อนจะพบร่างสูง เป้าหมายที่เพิ่งลงมาจากบีเอ็มสีขาว

 

“ไอ้คิววววววววว!!!!” ผมตะโกนเรียกความหวังหนึ่งเดียวของผม ก่อนจะวิ่งซอกแซกในลานจอดรถเพื่อไปหาไอ้คิว เทวดาแห่งความหวังของผม

 

“…” มันขมวดคิ้วอย่างสงสัย เมื่อเห็นผมวิ่งหอบแฮ่กๆเข้ามาหา

 

“ไอ้คิวมึงส่งการบ้านวิชา406ยัง” ผมถามเข้าประเด็น

 

“ยัง แต่กำลังจะไปส่ง” มันตอบด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งตามสไตล์ของมัน

 

ไอ้คิวเป็นเพื่อนร่วมคณะ และยังเป็นเพื่อนร่วมสาขาเดียวกันกับผม และเพื่อนอีกสามคนด้วย  ผมรู้จักมันผ่านทางไอ้ไม้อีกที ด้วยความที่มันตัวใหญ่ (โคตร) สูง195เซนติเมตร(รู้ตอนรุ่นพี่ถามมันตอนรับน้อง) ชอบทำหน้านิ่งๆดุๆ  แถมยังมีบรรยากาศน่ากลัวอยู่รอบๆ  ผมเลยไม่ค่อยได้สุงสิง สนิทกับมันเท่าไหร่ ขนาดคุยกันยังแทบจะนับครั้งได้เลย ทั้งที่ก็เรียนด้วยกันมาเกือบครึ่งปี

 

แต่ถึงมันจะดูเข้าถึงยากไม่ค่อยน่าคบหาเท่าไหร่ แต่กับพวกสาวๆล่ะก็ กรี๊ดกร๊าดมันกันนักเชียว ได้ข่าวว่าตั้งแต่เข้ามาเรียนมันไปสอยดาวคณะอื่นเกือบจะครบทุกคณะแล้ว เหอะๆ

 

ทำเอาผมอดรู้สึกหมั่นไส้มันนิดๆไม่ได้  ก็แม่ง หน้าตาดีตัวสูง แถมยังขับบีเอ็ม

 

ทำไมชีวิตดีไอ้แสนดีอย่างผมถึงไม่เป็นแบบมันมั่ง

 

อ่อ อย่าเข้าใจผิดนะครับผมไม่ได้อิจฉาอะไรมันจริงจังหรอก เห็นแบบนี้ผมก็สูงเกือบๆ 180 ส่วนหน้าตาก็น้องๆ พระเอกเกาหลีลีจุงกิ แค่ไม่มีบีเอ็มขับเหมือนมันแค่นั้น

 

พูดแล้วก็จะหาว่าโม้ ตอนผมอยู่ม.ปลาย หัวกระไดบ้านผมนี่ไม่เคยแห้ง หึหึ

 

“กูขอลอกหน่อยดิ พอดีกูลืมว่าอาจารย์สั่งการบ้านด้วย เลยไม่ได้ทำมา นะๆ เดี๋ยวเย็นนี้กูพาไปเลี้ยงหมูกระทะ” ผมอ้อนวอนขอ พร้อมเสนอเงื่อนไขตอบแทนกับการช่วยเหลือ

 

“กูไม่ชอบกินหมูกะ มันเหม็นควัน” ไอ้คิวหรี่ตามองมาที่ผมอย่างรำคาญ ก่อนจะบอกปัดน้ำใจของผมแบบไม่ไว้หน้า

 

“งั้นกูพาไปเลี้ยงอย่างอื่นก็ได้ แต่ตอนนี้ขอกูลอกก่อนเดี๋ยวไม่ทันขึ้นเรียน” ผมบอก ถ้าเป็นเวลาอื่นแล้วถูกเรื่องมากใส่แบบนี้ ผมเดินหนีแม่งแล้ว แต่ตอนนี้คือต้องยอมมันก่อน

 

“เออ” ในที่สุดมันก็ยอมตกลง แม้จะยังทำหน้าเซ็งๆก็ตาม

 

“แต้งกิ้ว” ผมรีบบอกขอบคุณ ก่อนจะยื่นมือไปรับสมุดสีดำที่มันยื่นมาให้ แต่ก่อนที่ผมจะยื่นมือไปจับ มันก็ดันยกสมุดขึ้นหนี

 

“เดี๋ยวก่อน กูจะยอมให้มึงลอกก็ได้ ถ้ามึงสัญญาว่าจะทำตามคำขอกูข้อหนึ่ง” มันว่า

 

“ขออะไร?” ผมขมวดคิ้วถามกลับ

 

“กูยังคิดไม่ออก แต่เอาเป็นว่ามึงติดกูหนีกูหนึ่งอย่าง” มันบอกหน้าตาย

 

“เออๆ ได้ จะขออะไรกูจะทำให้ทุกอย่าง ถ้าไม่ใช่เรื่องเงินทอง แต่ตอนนี้ขอกูลอกการบ้านก่อน เหลือเวลาแค่20นาทีเองเดี๋ยวไม่ทัน” ผมรับปากอย่างรีบร้อน  เมื่อเวลาค่อยๆ หมดลงไป

 

“มึงรับปากแล้ว ห้ามผิดคำพูด” มันย้ำ

 

“ครับเพื่อน สัญญา สาบานให้จู๋กูเล็กเลย” ผมก็รับคำเพื่อให้มันมั่นใจ แล้วยอมส่งการบ้านมาให้ผมลอกสักที

 

“ดีมาก” มันระบายยิ้มมุมปากออกมาเล็กน้อย ก่อนจะยอมส่งสมุดการบ้านมาให้ผมลอกในที่สุด

 

พอได้สมุดมาผมก็รีบวิ่งกลับมาลอกที่โต๊ะ จนในที่สุดก็ทันเวลาอย่างฉิวเฉียด

 

หลังจากส่งการบ้านทันเวลาและรอดพ้นจากการติดFไปอีกหนึ่งวัน ผมก็รู้สึกโล่งใจแบบสุดๆ

 

โดยที่ไม่รู้เลยว่า ไอ้การขอลอกการบ้านเพื่อนร่วมคณะวันนั้น จะทำให้ชีวิตของผมบรรลัยมากขนาดไหน!

 

 TBC.

 

มาแล้วจร้า หลังจากไปงมอยู่นาน ในที่สุดก็ถึงฤกษ์งามยามดีเปิดเรื่องใหม่555555

 

อาจจะมีคนผิดหวังที่ไม่ใช่เรื่องที่ตัวเองคิด  ความจริงคือพ้อตเยอะมาก ไม่รู้จะเอาอันไหนลงดี จนในที่สุดก็ได้เรื่องนี้มา55555

 

เรื่องนี้จะมีกี่ตอนไม่รู้เหมือนกัน ปกติมี30 แต่ไม่แน่ใจเรื่องนี้จะถึงไหมนะ เพราะยังวางพ้อตไม่จบ ได้แค่80% 

 

เช่นเดิม นิยายเรื่องนี้จะเป็นนิยายติดเหรียญนะ ส่วนราคาก็ไม่น่าจะเกินจากเรื่องก่อน 2-3บาทต่อตอน แล้วแต่รู้สึกว่าตอนนั้นๆสมควรตั้งเท่าไหร่  แต่5ตอนแรกอ่านฟรีนะ 

 

พ้อตอาจจะได้ไม่แปลกใหม่เท่าไหร่ แต่ตั้งใจเขียนสุดๆ ยังไงฝากทุกคนติดตามและช่วยสนับสนุนด้วย เพราะถ้าไม่มีแรงสนับสนุน เรื่องนี้อาจะกลายเป็นเรื่องสุดท้ายที่จะได้แต่งก็ได้(ทำสายตาเว้าวอน) 

 

ลงสองเว็บเหมือนเดิมเนอะ ใครสะดวกเว็บไหนก็อ่านเว็บนั้นได้เลยนะ 

แสดงความคิดเห็น

ความคิดเห็นทั้งหมด ()

ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น