Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 15 แผนการ

ชื่อตอน : บทที่ 15 แผนการ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 196

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 24 พ.ย. 2564 00:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 15 แผนการ
แบบอักษร

แบล็คแจ็ค ไมเคิล และมิเกล เข้ามาในห้องทำงานของเจสัน

บรรยากาศของห้องนี้แตกต่างจากครั้งแรกที่แบล็คแจ็คเข้ามาเมื่อห้าเดือนก่อนมาก อย่างน้อยวันนี้ก็ไม่มีใครพยายามจะฆ่าเขา แม้ว่ามิเกลเกือบจะทำแบบนั้น ตอนที่พวกเขาซื้อยามาให้เธอใช้ที่ห้องพยาบาลช้าไปหน่อยก็ตาม

เจสันยังคงเหมือนเดิม

ใบหน้าคมของเขายังนิ่งสนิท แบล็คแจ็คนึกสงสัยอยู่เสมอว่าในโลกนี้จะมีผู้ชายที่เดายากขนาดนี้อยู่อีกไหมนะ

ใบหน้านั่น ไม่ได้หล่อเหลาจนทำให้ใครเข่าทรุด แต่ก็เป็นใบหน้าที่มีเอกลักษณ์ จนสาวๆ หลายคนหลงเสน่ห์ เมื่อได้มองแล้วก็เหมือนถูกกรงเล็บของราชสีห์กักไว้ และยากจะมองไปนานๆ เมื่อรวมเข้ากับความไม่สนอกสนใจใคร ยิ่งทำให้เจสันเป็นชายประเภท ห้ามครอบครอง และนั่นก็ทำให้เขาเป็นที่ต้องการของใครหลายคนมากไปอีก

ในวันที่มีเงินทองมากมาย เจสันก็ยังคงทำตัวเหมือนเดิม

เสื้อผ้าของเขาเรียบร้อยหรูหราไม่ต่างจากเดิม เป็นสูทแบบอเมริกัน ที่ติดเนกไททองคำนั้นมีประดับเพชรบ้างบางวัน แต่เหล้ายังคงเป็นเตกีลาจากเม็กซิโก และยังคงสูบซิการ์ cohiba จากคิวบาเช่นเคย

“เรียบร้อยดีไหม”

“ดีค่ะ” มิเกลพยักหน้า “ตะวันได้รับการรักษาแล้ว อาการของเขาไม่ได้แย่มาก ส่วนการเตรียมการรักษาสำหรับเหตุการณ์ที่ เอ่อ อาจจะเกิดขึ้นในวันพรุ่งนี้ก็เรียบร้อยดี ว่าแต่แน่ใจนะคะ ว่าไม่อยากให้ฉันเข้าไปด้วย”

เจสันส่ายหน้า เขาพ่นควันซิการ์ออกจากปาก ตัดที่ส่วนปลาย และสูบอีกครั้งอย่างใจเย็น ก่อนจะค่อยๆ อธิบายว่า “เราไม่ต้องการคนมากมายหรอกที่นั่น เธอรออยู่ในรถด้านนอก อย่างที่เราเตรียมการไว้ก็พอ”

“รับทราบค่ะ”

“ไมเคิลคอยซุ่มยิงอยู่ข้างนอก เผื่อมีอะไรเกิดขึ้น ให้ใช้ Barrett M82 .50Cal เลย ฉันอนุมัติ” เขาหันไปที่ไมเคิล ซึ่งพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้ม และแบล็คแจ็คก็เอาศอกกระทุ้งเขาอย่างแสดงความยินดี ที่เขาจะได้ใช้ปืนโปรดซะที

“ส่วนนาย” เจสันหันมาที่แบล็คแจ็ค “เข้าไปข้างในกับฉัน ที่นั่นห้ามพกอาวุธ แต่นายคงรู้นะ ว่าจะพกสิ่งที่ดูคล้ายอาวุธแต่ไม่ใช่ได้ยังไง รวมทั้งเตรียมความสามารถในการต่อสู้ระยะประชิดด้วย”

“ครับ” แบล็คแจ็คพยักหน้ารับ

“รู้อะไรไหม” เจสันหันมามองแบล็คแจ็ค และพ่นควันบุหรี่ออกจากปาก ก่อนจะถอนหายใจอีกครั้ง “ยิ่งนายมีความสามารถมากแค่ไหน ฉันยิ่งนึกสงสัยมากแค่นั้น ว่านายเคยเป็นทหารของที่ไหนมาก่อน”

“…”

ไม่มีใครพูดอะไร บรรยากาศจะเริ่มตึงเครียดทุกครั้งที่เจสันพยายามจะตั้งข้อสังเกตเรื่องนี้ เพราะนั่นทำให้พวกเขานึกถึงวันแรกที่แบล็คแจ็คมาถึง ปริศนาต่างๆ ติดมากับอวนพร้อมเขา ทั้งการตายของเบญจวรรณและกระสุนจากแก๊งเบญจมาศนั่น

และมันยังคอยย้ำเตือนกับแบล็คแจ็คเสมอว่า … เจสันพร้อมจะส่งมอบตัวเขาให้กับแก๊งเบญจมาศทุกเมื่อเพื่อความอยู่รอดของรอยัลฟลัช ถ้าหากมีการต่อรองหรือร้องขอ และจากสถานการณ์ที่ตึงเครียดภายใน เขาก็คิดว่าวันนั้นอาจจะมาถึงในไม่ช้า

“เขาจะจำได้เมื่อไหร่” เจสันหันไปที่มิเกล

แพทย์สาวกลืนน้ำลาย ใบหน้าสวยของเธอดูโดดเด่นและมีเสน่ห์มากขึ้น เมื่อได้ใช้เครื่องสำอางราคาแพง และเริ่มแต่งตัวสะอาดสะอ้านมากกว่าวันแรกที่แบล็คแจ็คตื่นมาเจอ แต่ถึงกระนั้น เธอก็ยังคงสะดุ้งกับทุกครั้งที่ถูกถามคำถามนี้เช่นเคย

“ปกติแล้วจะกลับมาภายในสองถึงแปดสัปดาห์ แต่ก็อย่างที่บอกค่ะ บางทีเขาอาจจะจำอะไรไม่ได้เลยก็ได้ ถ้าเขาไม่ได้รับการกระตุ้นจากสิ่งๆ เดิม หรือคนคนเดิมที่เขาเคยเจอก่อนสูญเสียความทรงจำ”

เจสันพยักหน้า คำตอบยังคงเหมือนเดิมทุกครั้งที่เขาถาม แต่เขาก็ยังคงถามอยู่อย่างนั้น ไม่ใช่แค่สามคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าหรอกที่ไม่เข้าใจ แม้แต่เขาก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน

“พาเขาเข้าวังรอบนี้เขาอาจจะจำได้ก็ได้” เจสันพูดขึ้น พยายามทำให้มันเหมือนว่าเขามีอารมณ์ขันเพื่อให้บรรยากาศผ่อนคลาย “บางทีเขาอาจจะเป็นราชนิกุลหรือต้นห้องของควีน หึหึ”

ไม่มีใครขำไปกับเจสันเลยแม้แต่คนเดียว

ทั้งสามคนเดินออกมาจากห้องของเจสัน เมื่อซักซ้อมแผนการสำหรับวันพรุ่งนี้แล้วเสร็จ และพวกเขาก็เข้ามาในห้องโล่งกว้างห้องหนึ่งที่ดูเหมือนห้องอาหาร โต๊ะรับประทานอาหารยาวราวสามสิบที่นั่งทอดยาวอยู่กลางห้อง

คนในแก๊งรอยัลฟลัชคนอื่นๆ อยู่ที่นั่นก่อนแล้ว บางส่วนในชุดสีดำกำลังกินข้าวอยู่กระจัดกระจายไปตามโต๊ะ ต่างก็กุลีกุจอลุกขึ้นเมื่อพวกเขานั่งลงไป และแม่บ้านก็เข้ามาถามว่าจะกินอะไร

“อาหารเวียดนาม” มิเกลบอก

“ฉันขออิตาลี ส่วนนายนี่ น่าจะอาหารไทยเหมือนเดิม อย่าถามเลย” ไมเคิลหันไปบอก ก่อนที่แม่บ้านจะพยักหน้า และรีบเดินออกจากโต๊ะนั้นไป เพื่อเตรียมอาหารตามคำสั่ง

“ตลอดห้าเดือนที่ผ่านมา มีสองอย่างที่ไม่เปลี่ยนเลย” มิเกลพูดอย่างใจเย็น เมื่อมือเรียวของเธอเอื้อมไปจับหนังสือพิมพ์และอ่านมันผ่านตา “นั่นคือทหารพวกนั้นยังไม่หยุดกลัวเรา และสหายนี่ยังไม่เลิกกินอาหารไทย”

“มาดูกันว่าวันนี้นายจะได้อะไร กะเพราหรือผัดไทย หรือจะได้แกงระแวงเนื้ออย่างที่นายโปรดปราน” ไมเคิลหัวเราะเบาๆ และตบหลังแบล็คแจ็ค ก่อนจะพูดอย่างร่าเริงต่อว่า

“บางทีนายอาจจะเป็นคนไทยก็ได้ จริงไหม บีเจ … แล้วนายมาทำอะไรที่นี่ล่ะ เป็นกองกำลังระหว่างชาติที่ถูกส่งมาฆ่ามาเฟียเหรอ”

“งั้นนายควรฆ่าเจสันก่อนเบญจวรรณ” มิเกลพูดอย่างไม่ใส่ใจ

“ให้ตายเถอะมิเกล เจสันน่ะดีขึ้นมากนะ เขาพยายามเล่นมุกด้วยเมื่อกี้ เธอไม่เห็นเหรอ” ไมเคิลพูดไปขำไป เขาไม่ได้ขำมุกของเจสันหรอก แบล็คแจ็ครู้ดี เขาขำที่มันไม่ขำเลยต่างหาก

“ไปตายให้ปลวกกินเถอะ นั่นน่ะ” มิเกลส่ายหน้า เมื่ออาหารมาถึง “แต่ทฤษฎีที่ว่านายเป็นคนไทยนั้นน่ะ น่าสนใจนะ พอจบเรื่องยุ่งๆ นายลองไปเที่ยวที่นั่นดูสิ อะไรๆ อาจจะดีขึ้น” เธอหันไปที่แบล็คแจ็ค ที่ยังคงนั่งเงียบ

“เรื่องยุ่งๆ ไม่มีวันจบหรอก”

แบล็คแจ็คพูดขึ้นมาเรียบๆ เป็นคำพูดง่ายๆ ที่ทั้งมิเกลและไมเคิลไม่สามารถเถียงได้เลยจริงๆ พวกเขาทำธุรกิจสีเทา ผิดกฎหมายบ้าง ถูกกฎหมายบ้าง ข่มขู่ ฆ่าคนบางครั้ง แก้แค้นกันไปมา

แน่ล่ะ แม้ว่าทุกอย่างที่ทำจะทำให้รอยัลฟลัชมีวันนี้ แต่ก็ไม่อาจพูดได้เต็มปากว่าทางเดินของพวกเขานั้นขาวสะอาด มีผู้คนมากมายถูกทำร้ายระหว่างทาง เพียงแต่ความโหดร้ายนั้นน้อยกว่าแก๊งเบญจมาศมาก ทำให้มิเกลที่แม้จะต่อต้าน แต่เอก็ยังอยู่

“เอาล่ะ วันนี้นายไม่ได้แกงระแวงเนื้อแฮะ” ไมเคิลพูดเมื่อมองจานข้าวสวยร้อนๆ กับต้มยำกุ้งของแบล็คแจ็คถูกยกมาเสิร์ฟ “นี่กุ้งแม่น้ำโขงเหรอครับ” เขาหันไปถามแม่บ้าน ที่พยักหน้า และเดินหนีไปอย่างรวดเร็ว

“ไม่ใช่แค่ทหารหรอกที่กลัวเราน่ะ … พวกแม่บ้านนี่ด้วย ความจริงแล้วดูเหมือนว่านอกจากเจสันกับอัทพลที่เราไปไถเงินอยู่ตลอดเวลาน่ะ ทุกคนน่าจะกลัวเรากันหมด” มิเกลพูดและส่ายหน้า

“ต้องขอบคุณนายนะ บีเจ เพราะตั้งแต่นายโผล่ขึ้นมาในอวน และเรื่องที่นายฆ่าเบญจวรรณก็เป็นความลับจนรู้กันทั้งแก๊ง และไม่มีใครกล้ายุ่งกับพวกเราเลย นับตั้งแต่นั้นมา”

“เห็นแก่เห็ดสดเถอะ จะกลัวอะไรกันนักหนา” มิเกลส่ายหน้า

ก่อนที่พวกเขาจะเริ่มรับประทานอาหารกัน โดยที่หลีกเลี่ยงการพูดอะไรก็ตามที่เกี่ยวข้องกับภารกิจในวันพรุ่งนี้ เพราะมันเป็นความลับที่พวกเขารู้กันแค่สี่คนเท่านั้น

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว