หนึ่งเม้นหนึ่งกำลังใจ ฝากสนับสนุนด้วยค่ะ :)

ชื่อตอน : ตอนที่ 1 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.5k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ส.ค. 2559 14:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 1 100%
แบบอักษร

 

ฟีม ชายหนุ่มรูปหล่อ มากความสามารถ เรียนอยู่ปีสี่ คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาลัยชื่อดัง เขามีเพื่อนมากหน้าหลายตา และมีเพื่อนสนิทที่เรียกได้ว่าเฮไหนเฮนั่น อยู่5คน แต่ละคนก็ลูกคนรวยทั้งนั้น ปีนี้เป็นปีสุดท้ายที่เจ้าตัวคิดว่าจะเรียนจบ เพราะด้วยความที่เรียนเก่งแต่ไม่ค่อยสนใจส่งงาน สนแค่ว่าจะสอบผ่านหรือไม่ ทำให้แต่ละรายวิชาได้คะแนนจากการสอบซะส่วนใหญ่ แต่ก็ไม่เคยไม่ผ่านสักรายวิชา จึงหมายมั่นว่าจะต้องจบพร้อมเพื่อน แม้จะชอบเที่ยวแต่ก็ให้ความสำคัญกับเรื่องเรียนพอควร  

 

เปิดเทอมวันแรก

 

ปีสี่เทอมแรกเป็นอะไรที่หนักหนาเอาการ แม้เจ้าตัวจะไม่ค่อยเข้าเรียนแต่ปีสุดท้ายเขาก็หวังจะตั้งใจเรียนสักหน่อยโดยละเรื่องกามาลงไปบ้างแล้วสนใจการเรียนอย่างจริงจัง  โดยเริ่มเข้าเรียนทุกคาบอย่างวันนี้ที่เจ้าตัวตั้งใจมาเรียนโดยไม่ลืมชวนอีกสี่เพื่อนซี้ให้มาเรียนพร้อมตน

 

เขามาถึงมหาลัยก่อนเพื่อนๆ จึงไปหาอะไรกินที่โรงอาหารก่อนเข้าเรียน ฟีมกินโดยไม่สนใจว่ามีใครมองมาที่เจ้าตัว แต่ก็รู้สึกแปลกๆ เหมือนมีคนจ้อง แต่ก็ไม่ได้สนใจ พอกินเสร็จกำลังจะเดินเข้าตึกไปเรียน 

 

ฟึ่บ!

 

ควับ!

 

ผลั๊ก!!

 

"โอ้ยย" ฟีมร้องออกมาเมื่อมีชายหนุ่มร่างโตรีบเดินสวนมาแล้วชนเข้าที่แขนอย่างแรงจนเกือบหน้าคะมำ

"ขอโทษครับ" ชายหนุ่มร่างโตกล่าวขอโทษ พร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ย์ 

ฟีมมองหน้าคนตรงหน้าอย่างเคืองๆ เขาไม่พอใจ ไช่ ฟีมไม่พอใจกับคำขอโทษที่ไม่ได้ออกมาจากใจ แต่หากเป็นคำพูดที่มีน้ำเสียงจงใจให้เขาหัวเสีย และต้องหัวเสียเพิ่มขึ้นเมื่อคนตรงหน้ากล่าวสะกิดต่อมเบื้องล่าง

"เด็กน้อย" คนตัวใหญ่กว่ากล่าวพร้อมรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม

ฟีมกัดฟันกรอด เจ้าตัวเข้าใจว่าตนเองหน้าตาดีมีทั้งหนุ่มทั้งสาวมาหลง แต่ก็มีไม่น้อยที่หมั่นไส้ตน และคนตรงหน้าคงจะหมั่นไส้ตนเช่นคนบางกลุ่ม แต่เขาก็ไม่อยากเสวนาด้วย เพราะต้องไปเรียน ถ้าไม่ติดเรียนคงได้เสวนากันพอควร แต่ไม่ไช่ด้วยปาก คงด้วยร่างกาย เพราะเจ้าตัวก็ไม่ไช่น้อยหน้าเรื่องตบตี เขาผ่านเรื่องพวกนี้มาพอสมควร จึงไม่แปลกถ้าจะมีศัตรู

"ไม่เป็นไร ขอตัว" ฟีมพูดหน้าเรียบนิ่ง พร้อมจะเดินจากไป

"เดี๋ยวสิครับ ขอเบอร์หน่อย" คนตัวใหญ่พูดพร้อมกับยิ้มอย่าง  อย่างที่ฟีมไม่ค่อยชอบ รู้สึกพะอืดพะอม แปลกๆ 

ฟีมแปลกใจไม่น้อยที่คนตรงหน้าขอเบอร์ ด้วยรูปร่างสมส่วน มีกล้ามเนื้อกว่าตน และสูงกว่าเล็กน้อย ใบหน้ารึก็หล่อคมเข้ม รอยยิ้มมีเสน่ห์ หากแต่ดวงตาคมดุจเหยี่ยว ไหนจะนัยตาสีดำขลับ ขับให้ดูลึกลับน่าค้นหาอย่างแปลกประหลาด รูปร่างแบบนี้ หน้าตาแบบนี้ นี่หรือจะมาชอบเขา เนื่องด้วยทุกคนต่างรู้ดีว่าเจ้าตัวเป็นรุก และไม่มีวันรับ หากแต่มองคนตรงหน้าไหนเลยจะเหมาะแก่การเป็นรับให้แก่ตน เขาชอบผู้ชายร่างเล็ก ขาว น่ารัก มากกว่าแบบนี้ ถ้าหากคนตรงหน้ามาขอเบอร์เพราะชอบ คงต้องปฏิเสธไป

"ขอไปทำไมครับ ถ้าสนใจผม คงต้องบอกปฏิเสธเพราะผมไม่ชอบแบบนี้" ฟีมกล่าวอย่างสุภาพ แม้เจ้าตัวจะไม่ชอบสายตาจาบจ้วงนั้นแต่ก็มีมารยาทพอที่จะปฏิเสธแบบไม่รุนแรงนัก

"หึๆ ครับ เดี๋ยวฟีมก็ชอบ"ชายหนุ่มบอกยิ้มๆ

"ครับ"ฟีมยิ้มตอบแล้วเดินจากไป ไม่ค่อยอยากจะเสวนาด้วย

 

หลังจากเรียนคาบเช้าเสร็จ ซึ่งก็ไม่ได้เรียนอะไรมากเนื่องจากเป็นการเปิดเรียนวันแรก ฟีมและเพื่อนๆ ชวนกันไปหาอะไรกินที่โรงอาหาร ไม่อยากไปกินข้างนอก เพราะต้องเรียนช่วงบ่ายต่อ 

"เห้ยพวกมึง รู้ข่าวยังวะ มีอาจารย์ใหม่เข้ามามอเราเว้ย สอนคณะเราด้วยนะ ได้ข่าวว่าจะสอนเราบ่ายนี้ สัส มึงรู้ป่ะ ว่ากันว่าหล่อมากก และแซ่บมาก 555" ไอ้โทพูดขึ้นพร้อมหน้าหื่นๆของมัน ไอ้นิคยิ้มตามพร้อมกับเลียปาก ไอ้อิง และไอ้ฟาร์ ทำหน้าเอือมๆ หากจะว่าในกลุ่ม ฟีมเป็นรุก ไอ้โท และไอ้นิคก็เป็นรับดีๆนี่เอง ส่วนไอ้อิง และฟาร์ต่างก็เป็นชายแท้รักผู้หญิงหากแต่ไม่เคยรังเกียจรสนิยมของเพื่อน แค่เอือมๆไอ้สองตัวในกลุ่มนั่นเฉยๆ ยามมันคันอยากได้ผู้ชาย 

"หึๆ รู้ได้ไงว่าเค้าจะชอบผู้ชายด้วยกัน ไม่แน่เค้าอาจเป็นรับเหมือนมึง 5555" ไอ้อิงแซะเพื่อน 

"เดี๋ยวกูรุกให้ก็ได้ถ้าหน้าตาดีอ่ะนะ หึๆ"ไอ้โทพูดไปทำหน้าหื่นไป ทำให้เพื่อนๆหัวเราะขำกัน แม้เพื่อนของฟีมจะชอบหื่นใส่ผู้ชายคนนั้นทีคนนี้ที แต่พวกเค้าก็ไม่เคยคิดจะได้กันเอง เพื่อนก็คือเพื่อน ไม่มีวันเป็นอย่างอื่น 

 

ภาคบ่าย

 

พวกฟีมเข้าห้องเรียนช้าไปสิบนาที จึงค่อยๆแอบเปิดประตูและเข้าไปนั่งหลังห้อง แม้จะเป็นมหาลัยแต่อาจารย์มหาลัยนี้ก็เคร่งครัดเรื่องมาสาย พอได้ที่นั่ง ฟีมก็มองไปยังหน้าห้องซึ่งมีชายหนุ่มร่างใหญ่กำลังหันหลังมองจอโปรเจคเตอร์อยู่ ฟีมคุ้นกับหุ่น และเสื้อผ้าของชายตรงหน้านิดหน่อย ก่อนจะคิดอะไรไปมากกว่านี้ ไอ้โทมันก็สะกิดเขาให้หลุดจากความคิด

"นี่แหล่ะ อาจารย์คนใหม่" ไอ้โทบอกพร้อมอมยิ้ม ยิ้มอะไรของมันนักหนา ฟีมคิดในใจก่อนจะหันไปมองหน้าห้องเมื่อคนที่ถูกพูดถึงหันมาและเอ่ยด้วยเสียงเย็นๆ

"ใครอนุญาตให้เข้าห้องครับ" อาจารย์หน้าห้องหันมาพูดแล้วจ้องหน้าฟีมนิ่งๆ ฟีมก็มองอาจารย์ตอบกลับไป คนตรงหน้าคือคนที่มาขอเบอร์เมื่อเช้า ไม่น่าเชื่อว่าเป็นอาจารย์ ด้วยหน้าตาที่ยังหนุ่ม แต่ท่าทางตอนนี้น่าเกรงขามไม่น้อย ไม่สิ น่าเกรงขามมาก แต่ฟีมก็ไม่หวั่นเท่าไหร่ จึงจ้องหน้าคนมองมากลับไปด้วยดวงตาแข็งๆ เขาไม่ชอบอาจารย์ที่วางอำนาจกับเด็ก แม้เด็กจะผิดก็ตาม  อาจารย์มีหน้าที่สอน ก็แค่สอนสิ ไม่ควรละเมิดสิทธิ์ 

"ไม่มีครับ" ฟีมตอบกลับไป

"ไม่มี แล้วเข้ามาในห้อง หึ มารยาทหายไปไหนครับคุณรัชชุ "อาจารย์หนุ่มตอบยิ้มๆ แต่ตากลับจ้องมายังคนตรงหน้าแข็งกร้าว 

ฟีมหงุดหงิดขึ้นมาทันที เอะใจเล็กน้อยที่อีกฝ่ายรู้จักชื่อจริงตนทั้งๆที่เพิ่งเจอ ไช่อยู่เขาเกรงคนตรงหน้าแปลกๆ เมื่อเจอกันในโหมดนี้ แต่เจ้าตัวก็ไช่คนยอมคน ไม่ว่าจะใครหน้าไหน จึงตอบโต้อาจารย์ตรงหน้าอย่างไม่ยอม โดยไม่แม้แต่จะเอะใจที่อาจารย์หนุ่มหาเรื่องแค่ตน ทั้งที่เพื่อนอีกสี่คนก็มาสายพร้อมกัน

"ผมมาเรียน ผมก็ต้องเข้าห้องเรียน" ฟีมพูดติดตะคอกนิดๆ พร้อมขมวดคิ้วอย่างหงุดหงิดแปลกๆ ก็ไอ้คนตรงหน้ามันเปลี่ยนจากสายตาแข็งกร้าวเป็นสายตาเจ้าเล่ย์ เหมือนที่ตนชอบใช้มัดใจคู่นอนของตน เขาไม่ชอบผู้ชายตัวใหญ่กว่า จะมาเป็นรับให้เขาได้ยังไง ดูยังไงก็ไม่เหมาะสม ถ้าเขาเป็นรับแล้วอีกฝ่ายเป็นรุกแลดูจะเหมาะสมกว่า เมื่อคิดมาถึงจุดนี้เจ้าตัวถึงกับชะงัก บ้าน่า ทุกคนต่างรู้ดีว่าฟีม คนนี้ไม่มีทางรับให้ใคร 

"ผมเป็นอาจารย์มีหน้าที่สอนหนังสือก็จริง แต่ในการสอนก็ต้องมีกฏมีเกณฑ์ จะเข้าจะออกห้องเรียนเหมือนบ้านตัวเองที่อยากจะเข้าตอนไหนออกตอนไหนก็ได้ คงจะไม่ดีมั้งครับคุณรัชชุ!!"ชายหนุ่มตะโกนดังกว่าเดิม ทุกคนในห้องเรียนต่างนิ่งเงียบ ไม่เว้นแม้แต่ ไอ้โทกับไอ้นิค ที่เคยปรามาสว่าชอบอาจารย์คนใหม่นี้ เมื่อได้เจอตัวจริงถึงกับก้มหน้างุดๆ ไม่กล้ามองหน้า แต่ก็แอบชำเลืองดูความหล่อเล็กน้อยพอเป็นกระสัย 

"ในเมื่อคุณเข้าช้า จึงฟังไม่ทันกฎที่ผมตั้งขึ้น เอาเป็นว่าผมจะพูดอีกรอบ และรอบนี้ผมจะให้อภัยคุณ ไม่ลงโทษ ดีมั้ยครับ"ชายหนุ่มพูดพร้อมยิ้มเย็นๆ แต่ดวงตากลับจาบจ้วงคนตรงหน้าจนอีกฝ่ายรู้สึกได้ 

"ครับ" ฟีมตอบไปด้วยความหงุดหงิด แต่ก็พอใจนิดหน่อยที่เรื่องราวไม่ยืดเยื้อ 

 

"อ่อ ลืมไป ผมชื่อพาสกรณ์ เรียกสั้นๆว่าอาจารย์ภูก็ได้นะครับ ต่อไปนี้คุณต้องจำให้ขึ้นใจ"

 

ฟีมงงกับคำสั่ง

 

"เพราะต่อไปคุณต้องครางเรียกชื่อผมทุกวัน"

 

ทุกคนต่างร้องฮือฮาหลังจากที่อาจารย์หน้าหล่อพูดจบ ฟีมขมวดคิ้ว หน้ากระตุก 

 

"คุณพูดเรื่องอะไร". ฟีมตะคอกกลับ จะไม่สนใจแล้วเชียว

 

"หึๆ ผมก็แค่ล้อเล่น เอาล่ะ เริ่มเรียนกันดีกว่าไร้สาระมานานแล้ว" ชายหนุ่มพูดน้ำเสียงปกติ ไม่ได้รู้สึกอะไรกับคำพูดก่อนหน้า  ทำให้ฟีมเลิกสนใจตามไปด้วยโดยไม่แม้แต่จะคิดว่าอีกไม่นาน ตนจะต้องร้องครางเรียกชื่ออาจารย์ตรงหน้าจริงๆ

 

                **********50%**********

 

หลังเลิกเรียน

 

ฟีมกลับมาคอนโดของตัวเอง อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วออกมานั่งรับลมหน้าระเบียง พร้อมเช็คหุ้นไปเรื่อยๆ ไช่ ฟีมหาเงินมาได้จากการเล่นหุ้น โดยไม่ขอเงินพ่อแม่ เขาทำแบบนี้มานานแล้วตั้งแต่ขึ้นปีสอง 

พอพลบค่ำก็ออกไปสังสรรค์กับเพื่อนตามปกติ วันนี้พวกเขานัดเจอกันที่ผับดังแห่งหนึ่ง แถวมหาลัย 

"เห้ย ไอ้นิค ไอ้อิง มานานยังวะ แล้วไอ้โทกับไอ้ฟาร์ล่ะ ทำไมยังไม่มา โทรตามดิ๊" ฟีมมาถึงก็ถามหาอีกสองหน่อเพื่อนซี้ที่ยังไม่เห็นแม้แต่เงา

"มันมาล่ะ แต่ไอ้โทเข้าห้องน้ำ ส่วนไอ้ฟาร์อยู่โน่น" อิงชี้มือให้เพื่อนดู ฟีมหันไปมองตามเห็นไอ้ฟาร์กำลังคุยกระหนุงกระหนิงกับสาวสวยคนนึงอยู่ 'หึ ไวเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยนนะมึง' ฟีมคิดในใจ 

"เอาไร" นิคถาม

"เบียร์" ฟีมว่าพลางสอดสายตาหาเหยื่อ วันนี้เขาขาดคู่นอน กะว่าจะหยุดพักสักหน่อยกับเรื่องอย่างว่า แต่ให้ทำไงได้ของมันเคยๆ 

พลันสายตากลับสะดุดเข้ากับหนุ่มใหญ่ร่างโต ดีกรีอาจารย์สุดหล่อที่ทำให้เขาหงุดหงิดเมื่อตอนกลางวัน

"มาที่แบบนี้ด้วยเหรอวะ" ฟีมว่าพลางสังเกตุอีกฝ่ายไปในตัว ร่างสูงนัยน์ตาคมกริบกำลังคุยกับเพื่อนของตนอีก 5 คน หน้าตาระรื่น มือถือแก้วเหล้าควงไปมาขณะพูดคุย อีกทั้งท่านั่งไขว้ขาเข้าหากันแต่กลับดูเท่ห์ไม่หยอก ฟีมอดชื่นชมความเท่ห์ของอีกฝ่ายไม่ได้ แต่ก็ไช่ว่าตนจะน้อยหน้า วันนี้เขาแต่งตัวเซอร์นิดนิด กางเกงยีนส์สีซีด กับเสื้อยืดสีขาว ที่ถ้าอยู่บนตัวคนอื่นคงจะดูธรรมดา แต่เมื่ออยู่บนตัวชายหนุ่ม กลับดูดีอย่างประหลาด ฟีมเผลอมองสำรวจอาจารย์หนุ่มนานพอควร นานพอจะไม่ทันสังเกตุว่าอีกฝ่ายก็มองมาหาตนเช่นกัน แต่เมื่อรู้ตัวก็ตอนที่คนถูกมองกำลังเดินมาหาตน

"สวัสดี คุณรัชชุ" ภูเอ่ยทักลูกศิษย์ตัวเองอย่างเป็นมิตร 

"สวัสดีครับ ไม่ยักรู้ว่าอาจารย์ก็ชอบที่แบบนี้ เห็นในห้องเรียนดุอย่างกับหมา แถมเนี๊ยบอย่างกับผู้หญิง นึกว่าจะนอนพับผ้าอยู่บ้าน" ฟีมพูดไปกระดกแก้วเบียร์ไป แถมมองคนตรงหน้านิ่งๆ ไม่รู้ทำไมถึงหงุดหงิดคนตรงหน้าทั้งๆที่เขาก็พูดจาดีด้วย คงจะเพราะสายตา และรอยยิ้มน่าขนลุกนั่นกระมัง

"หึ ปากเก่งจังนะ แต่จะพูดจาอะไรระวังคำพูดด้วยนะครับ ผมเป็นอาจารย์คุณนะ" ภูยกยิ้ม ไม่นึกโกรธอีกฝ่าย

"อย่างอื่นก็เก่งครับ อ่อ ผมจะเคารพเฉพาะคนที่ควรเคารพน่ะครับ ขอโทษนะครับถ้าผมจะไม่เคารพคุณ" ฟีมยิ้มตอบ

"ครับ ก็ดีครับ ผมจะได้รู้ไว้ ว่าคุณไม่เห็นผมเป็นอาจารย์แต่อยากเห็นผมเป็นมากกว่านั้น"

พูดจบร่างใหญ่กว่าก็ยื่นหน้าเข้ามาใกล้อีกฝ่าย พร้อมกระซิบข้างหู ให้ได้ยินสองคน

"ผมชอบคุณว่ะ เตรียมตัวรับมือให้ดี รุกที่ว่าแน่ ก็แพ้คนอย่างผมทุกราย หึๆ" ว่าแล้วก็ผละออกไป และหันมายิ้มให้กับลูกศิษย์คนอื่นที่นั่งอยู่ ก่อนจะเดินจากไป ทิ้งให้ลูกศิษย์อวดดีอึ้งอยู่สักพัก 

ฟีมพอจะรู้ว่าอีกฝ่ายสนใจตัวเอง แต่ไม่คิดว่าจะสนใจแบบที่ตนต้องเป็นฝ่ายรับให้อีกฝ่าย 

ฟีมมองกลับไปหาอาจารย์หนุ่มอีกครั้ง ก็เห็นอาจารย์หันมายิ้มให้แบบกวนๆ แต่เขามีหรือจะยิ้มตอบ กับเสหน้าไปทางอื่นไม่คิดจะสนใจ ถ้าเจ้าตัวไม่สนใจซะอย่าง ใครก็ทำอะไรไม่ได้ อีกอย่าง จะให้เขาเป็นรับ ฝันไปเถอะ 

ฟีมนั่งดื่มเบียร์ไป แต่ก็แอบมองอาจารย์หนุ่มเป็นระยะ พอๆกับอาจารย์หนุ่มที่มองมาหาอีกฝ่ายบ่อยๆเช่นกัน เขาอยากจะรีบลงมือรวบรัดอยู่หรอก แต่ไม่อยากให้ไก่ตื่น เดี๋ยวจะไม่ได้ชิมสมใจ อาจารย์หนุ่มนึกในใจ

สักพัก ไอ้โทก็เดินเหงื่อแตก หน้าแดง เดินกระแผกเล็กน้อยเข้ามาที่โต๊ะ

"เป็นไรวะ อย่างกับคนโดนเอามา 555 " ไอ้อิงทักเพื่อน

"เออ กูโดนเอามา" ไอ้โทตอบหน้าตาเฉย 

"ไอ้สัส เซนเซอร์หน่อยดีมั้ย มึงนี่หน้าด้านหว่ะ" ไอ้อิงบ่นไปอย่างนั้น แต่ก็รู้ดีว่าเพื่อนของตนเป็นเช่นไร ด้วยรู้จักกันมานาน

"เรื่องกูช่างแม่ง เอาเรื่องอาจารย์ภูดีกว่าว่ะ" ไอ้โทพูดไปตาวาวไป

"ทำไมวะ" ฟีมชักสนใจขึ้นมาเมื่อคนที่ถูกพูดถึงคือคนเดียวกันกับคนที่บอกชอบเขาเมื่อครู่ 

"กูได้ข่าวมาจาก เอ่อ ช่างเถอะ เอาเป็นว่ากูรู้มาว่าอาจารย์ภู แม่งได้ทั้งชายและหญิงว่ะ แถมผู้ชายที่ว่าหมายถึงรุก ตอนแรกกูก็ตกใจนึกว่าอาจารย์จะเป็นรับ แต่ที่ไหนได้ อาจารย์เป็นรุกเหนือรุกว่ะ" ไอ้โทพูดไปกระดกเหล้าไป

ส่วนฟีมก็ฟังอย่างใจจดใจจ่อ

"รุกเหนือรุกนี่ยังไงวะ" ฟีมถามต่อด้วยความสนใจ

"มึงโง่ หรือไม่รู้จริงๆ รุกเหนือรุกก็คือรุกที่เปลี่ยนรุกด้วยกันให้เป็นรับไงวะ" โทว่า

"เห้ย เหี้ยแล้วมั้ยมึง หรือว่าเขาจะเปลี่ยนไอ้ฟีมวะ แม่งเมื่อกี้ยังเดินมาคุยเล่นกับไอ้ฟีมอยู่เลย พวกกูอยู่ข้างๆ ไม่เห็นสนใจ" ไอ้อิงว่าต่อ

"เห้ย จริงเหรอวะ ฟีมมึงลองโดนเอาดูมั้ย กุรับปากได้เลยว่ามึงจะติดใจ แม่งเสียวไม่ต่างกัน เผลอๆ มึงอาจจะชอบโดนเอามากกว่าเอาคนอื่นนะเว้ย 555 " ไอ้โทว่า

"สัส โดนเอาพ่อมึงสิ" ฟีมว่าด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อยเมื่อโดนเพื่อนแซวจี้ใจดำ เจ้าตัวไม่กลัวหรอกนะ รุกเหนือรุก ลองเจอกันสักตั้ง คงจะได้รู้ใครจะรุกใครจะรับ เขาก็ไม่ไช่จะอ่อนหัดพอให้อีกฝ่ายมารุกได้ง่ายๆ

"สัส เล่นถึงพ่อเลยเหรอวะ 555 คิดถึงสภาพตอนมึงโดนเอา คงเซ็กซี่โคตรๆว่ะ " ไอ้โทยังว่าต่ออย่างไม่สำนึก

"หยุดพูดได้แล้ว พอที"

ไอ้นิคที่ทนฟังมาตั้งนาน ยืนขึ้นแล้วบอกเสียงดังให้ทุกคนหยุดพูด พร้อมกับหันมามองหน้าไอ้ฟีมนิ่งๆ มือขวายกมาบีบใหล่เพื่อนเบา พร้อมกับพูดด้วยเสียงจริงจัง

"ยินดีต้อนรับสู่โลกของสายรับว่ะ" เท่านั้นล่ะทุกคนก็หัวเราะพรืดกันหมด ไม่เว้นแม้แต่คนโดนว่า

หารู้ไม่ว่ามีอีกคนที่ได้ยินบทสนทนาของพวกเขา 

 

ทิม เพื่อนซี้ของภูเดินกลับจากเข้าห้องน้ำแต่บังเอิญได้ยินชายกลุ่มนึงพูดถึงเพื่อนตนเอง ที่รู้ไม่เพียงเพราะชายกลุ่มนั้นพูดชื่อเพื่อนของตน หากแต่เป็นหนึ่งในนั้นที่เพิ่งจะเสร็จกิจด้วยกันมา กลับมานั่งเล่าเรื่องของเพื่อนของเขาให้เพื่อนในกลุ่มฟังอย่างหน้าระรื่น น่าฟัดอีกสักรอบให้เดินไม่ไหวจริงๆ 

ทิมเดินมาหาเพื่อนในกลุ่มก่อนจะเล่าเรื่องที่ได้ยินมาให้ภูฟัง

"หึๆ กูจะเริ่มรุกคืนนี้เลยแล้วกัน" ภูว่าพลางจิบเหล้าไปด้วยพร้อมมองไปยังหนุ่มน้อยที่เจ้าตัวหมายปอง หลังจากที่ได้ยินเพื่อนเล่าให้ฟัง ก็อยากรู้ขึ้นมาว่าอีกฝ่ายจะเป็นยังไงถ้าโดนรุกหนักๆ คิดได้ดังนั้นก็อดอมยิ้มกับตัวเองไม่ได้ ที่เหลือก็แค่รอเวลา

เริ่มดึก ผู้คนเริ่มเต็มร้าน ภูจึงเดินเข้าไปหากลุ่มของฟีม พร้อมกับทิมเพื่อนซี้ 

"เจอกันอีกแล้วนะครับนักศักษา" ภูกล่าวทักทุกคนในกลุ่มฟีม พร้อมหันหน้าไปจ้องฟีม สายตาแสดงออกอย่างชัดเจนว่าอยากได้ หากแต่อีกฝ่ายกลับจ้องตอบด้วยสายตาท้าทายเช่นเดียวกัน เรื่องอะไรจะยอมเสียศักดิ์ศรี จ้องมาก็จ้องกลับ

"ผมอยากกระชับความสัมพันธ์ระหว่างลูกศิษย์กับอาจารย์" ภูกล่าว

"ยังไง" ฟีมงงกลับคนตรงหน้า วันนี้เขายังไม่เจอคนถูกใจ แล้วยังต้องมาเจอไอ้อาจารย์บ้านี่อีก แต่ก็คงจะฆ่าเวลาได้หากอีกฝ่ายทำให้เขาสนุก

"ดวลเหล้า" ภูพูดพร้อมกับจ้องคนตรงหน้าพร้อมยักคิ้วให้สองที

ฟีมทำไมจะดูไม่ออกว่าอีกฝ่ายคิดอะไร เขาไม่ไช่คนอ่อนต่อโลก แต่จะให้ปฏิเสธก็กระไรอยู่ อย่างเขาก็คอทองแดงไม่น้อย 

"ครับ" ฟีมตกลง

"เอาละเว้ย ไอ้ฟีมจะเสร็จอาจารย์ภูหรืออาจารย์ภูจะเสร็จไอ้ภีม เราจะได้รู้กันคืนนี้แล้วโว้ย แม่งตื่นเต้นว่ะ" ไอ้โทกล่าวอย่างตื่นเต้น 

"หึๆ คุณก็ต้องดวลด้วยนะ กับผม" ทิมกล่าวกับโท

"เรื่องอะไร ผมไม่อยากสร้างสัมพันธ์กับคุณ ไปดวลกับคนอื่นเถอะ" โทกล่าว เขาหงุดหงิดหงิดตั้งแต่ทิมเดินมาพร้อมอาจารย์แล้ว 

"แน่ใจนะว่าไม่อยากสานสัมพันธ์ แล้วว .." ทิมหยุดคำพูดไว้แค่นั้น พร้อมกับยื่นหน้าเข้าหาโทอย่างรวดเร็ว แต่มีหรือโทจะยอมอีก เขาเลี่ยงไปยืนข้างฟีมพร้อมกับตัดบทสนทนาด้วยการไปพูดกับอาจารย์ภู

"เรามาเริ่มกันดีกว่านะครับ เอาแค่คู่ของอาจารย์ภูกับไอ้ฟีมก็ท่าจะมันทั้งคืนแน่ๆ" ไอ้โทยิ้มหื่น โดยเลิกสนใจอีกฝ่ายที่จงใจจะคุยด้วย ทิมอมยิ้มกับท่าทีอีกฝ่ายแต่ก็ไม่ยื้ออะไรอีก

"เอาเลยมั้ย" อาจารย์ภูท้า พร้อมกับยักคิ้วให้อีกฝ่าย

"ครับ" ฟีมตอบกลับ พร้อมทำหน้านิ่งๆ ไม่ให้อีกฝ่ายรู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่ เขาต้องมีสติ นิ่งสงบสยบความเคลื่อนไหว คตินี้จะใช้ได้ดีเสมอเมื่อเจ้าตัวต้องเจอกับศัตรู ทำให้เขาชนะคนอื่นมานับไม่ถ้วน

แต่จะชนะคนตรงหน้าหรือเปล่า ตอนนี้เจ้าตัวชักจะไม่แน่ใจ ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน

"ยกที่หนึ่ง" ไอ้อิงพูดเสียงดัง พร้อมเสียงเชียร์ข้างกายของทั้งสองฝ่าย 

ตอนนี้ไอ้ฟาร์ยังต้องหยุดคั่วหญิงและหันมาเชียร์เพื่อนตนเอง อีกฝ่ายก็ไม่น้อยหน้า เมื่อเพื่อนของภูย้ายมาเชียร์เพื่อนตัวเองกันทั้งก๊วนเช่นกัน

"ยกที่20" เหล้าเพียวๆถูกกรอกเข้าปากของคนทั้งสอง แต่มันก็ยังไม่มากพอจะทำให้ทั้งสองสะเทือน

"สัส ทนชิบหาย" ไอ้นิคกล่าว 

"ยกต่อไป มาเลย" ฟีมเร่งเพื่อน เขาก็สนุกไปกับเกมนี้ด้วย และคิดว่าตัวเองไม่แพ้แน่นอน

                V

                V

"ยกต่อปายย อึก เอามาเลย" ฟีมดูเหมือนจะเมาก่อนเริ่มโวยวาย อีกฝ่ายก็สภาพไม่ต่างกันเท่าไหร่แต่ก็ยังพอมีสติกว่าคนตรงหน้า

"เชี่ย แม่งยังไม่ยอมแพ้กันอีกเหรอวะ ร้านจะปิดแล้วเว้ย" ไอ้ฟาร์ผู้อยากไปต่อกับหญิงที่จีบได้พูดขึ้น

"บอกมันแพ้กูดิวะ กูไอ้ฟีม ไม่มีวันแพ้ใคร และไม่มีวันรับให้ใครเว้ย" ตอนนี้ไอ้ฟีมที่ดูจะเมาหนัก แต่ยังไม่ยอมแพ้ โวยวายออกมา

"ผมแพ้ให้ก็ได้ แล้วคนแพ้ต้องโดนอะไรดีครับ" อาจารย์ภูตอบยิ้มๆ

"อาจารย์ก็มาเป็นเบ๊ให้ผมสิ อาทิตย์นึงดีมั้ยครับ" ฟีมกล่าวอย่างนึกหมั่นไส้ที่อีกฝ่ายมีสติกว่าตนแต่กลับบอกยอมแพ้ แบบนี้มันหยามกันชัดๆ

"ได้ครับ" อาจารย์หนุ่มตอบอย่างคนอารมณ์ดี

"ห่ะ เอาจริงดิอาจารย์" ฟีมไม่คิดว่าคนตรงหน้าจะยอม แค่ถามไปอย่างนึกหมั่นไส้เฉยๆ 

"จริงครับ ผมจะได้อยู่ไกล้ๆคุณไง เริ่มตั้งแต่ตอนนี้เลยเป็นไง ให้ผมไปส่งคุณนะ" อาจารย์หนุ่มถามอย่างนึกหวังจะได้ยินคำตอบตกลงจากปากคนตรงหน้า

ฟีมชะงักไปนิด เขาประเมินคนตรงหน้าต่ำไป ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะรุกเร็วขนาดนี้ หากปฏิเสธไปคงจะหาว่ากลัว คงต้องสนองหน่อยล่ะ ถ้าเขาไม่รู้สึกอะไร อีกฝ่ายก็ทำอะไรไม่ได้

แต่ถ้าหากรู้สึกล่ะ เริ่มลังเล แต่คิดอีกที เขาก็เป็นรุก ถ้ามันจะรุกเขา เขาก็จะรุกมันก่อน 

"ตกลง" ฟีมตอบตกลง

ภูยิ้มกว้างอย่างพอใจ เป็นไปตามแผน

"ถ้างั้นก็กลับกันเถอะ ผมอยากจนจะทนไม่ไหวอยู่แล้ว" ภูบอกพร้อมกับยิ้มเจ้าเล่ห์

" ถ้าผมจะไม่เคารพอาจารย์มากกว่านี้ก็อย่ามาว่าผมนะครับ" ฟีมกล่าวอย่างหงุดหงิด

"หึๆ ครับ ผมแค่จะบอกว่าอยากนอนบนเตียงจะแย่แล้ว ผมง่วง เนี่ยดื่มมาก็ตั้งเยอะ" อาจารย์หนุ่มตอบอย่างอารมณ์ดี

"เออ งั้นแยกย้ายเลยมั้ย ร้านก็จะปิดแล้ว" ฟาร์ว่าเสริม

"ได้ไงวะ กูยังไม่ได้ใครกลับบ้านเลยนะเว้ย " ฟีมว่าออกมาบ้าง

"อ่าวก็อาจารย์ภูไง 555 รับรองเสียวทั้งคืนแน่มึง คิกๆ" ไอ้โทบอกยิ้มๆ

"อยากเสียวทั้งคืนด้วยมั้ยล่ะครับ น้องโท" ทิมกล่าวพร้อมยิ้มกรุ้มกริ่ม 

โทเบะปากใส่ แต่ก็ไม่ว่าอะไรออกมา

 

"สัส" ฟีมด่าเพื่อนเบาๆ

 

 

เมื่อแยกย้ายกันแล้ว ภูก็มาส่งฟีมที่คอนโดฟีม 

พอเข้ามาในห้องภูก็ออกลาย 

"ผมว่าจะนอนกับคุณล่ะ" ภูว่าหน้าตาย

"ตลกมากมั้ยอาจารย์ ผมจะนอนอาจารย์กลับไปได้ล่ะ" ฟีมบ่น เขาคิดว่าอีกฝ่ายจะมาส่งใต้คอนโดแล้วกลับบ้านตัวเองไปแต่ที่ไหนได้ตามขึ้นมาส่งถึงห้องซะงั้น โดยอ้างเหตุผลงี่เง่าว่าอยากรับใช้อย่างไกล้ชิด ฟีมรึก็ไม่ไช่พวกโวยวาย อยากทำอะไรก็ทำ แต่ถ้าล้ำเส้นก็คงต้องเห็นดีกันหน่อย

"กลับไปได้แล้วอาจารย์ผมจะนอน" ฟีมว่าไปอีกเมื่ออีกฝ่ายยังไม่ยอมออกจากห้อง 

"อาจารย์ไม่มีรถนี่ก็ดึกล่ะ นอนด้วยแล้วกัน หรือว่ากลัว?" อาจารย์หนุ่มเลิกคิ้วเป็นเชิงถาม

ฟีมลูบหน้าตัวเองเบาๆ พร้อมถอนหายใจ เขาไม่น่าตามน้ำให้อาจารย์กลับด้วย คนบ้าอะไรวะ บอกจะมาส่งคนอื่น แต่ตัวเองไม่มีรถ เค้าพอจะเดาออกว่าอีกฝ่ายคงมาไม้นี้ แต่ไม่คิดจะมาไม้นี้จริงๆ

"อือ นอนก็นอน ถ้างั้นอาจารย์นอนโซฟา โอเคนะครับ" ฟีมว่าอย่างหน่ายๆ

"ได้สิ แต่อย่าปิดประตูห้องนะ เผื่อดึกๆอาจารย์เข้าไปหา 555 โอ้ยย" ภูว่าเสร็จก็โดนอีกฝ่ายเอาหมอนอิงบนโซฟาขว้างใส่หน้าอย่างจัง

"อาจารย์ยังเป็นอาจารย์ผมอยู่ป่ะ " ฟีมว่าอย่างหัวเสีย

"ตอนนี้เป็น แต่อีกไม่นานก็คงจะเลื่อนขั้นว่ะ" อาจารย์หนุ่มพูดไปด้วยหัวเราะไปด้วย เมื่อเจอหน้าบูดๆของคนตรงหน้า

สองคนยืนเถียงกันสักพักโดยหารู้ไม่ว่าความสนิทเริ่มก่อตัวขึ้นอย่างที่ทั้งสองก็ไม่ทันสังเกตุ

 

"อาบน้ำก่อนมั้ยอาจารย์" ฟีมว่าหลังจากออกมาจากห้องน้ำก็เห็นอาจารย์ของตนกำลังนอนดูทีวีหน้านิ่ว คิ้วขมวด 

'ดูอะไร' ฟีมคิดก่อนจะไล่สายตาไปยังหน้าจอทีวี รายการผีชื่อดังกำลังพาดาราไปล่าท้าผี ฟีมมองไปยังคนตรงหน้าที่ไม่ได้ยินคำพูดของตน เอาแต่จ้องจอโทรทัศน์ไม่วางตา เดี๋ยวก็ลูบแขนตัวเอง เดี๋ยวก็สะดุ้ง

' อย่าบอกนะว่าเป็นคนกลัวผีแล้วชอบดูรายการผี' คิดได้ดังนั้น ฟีมก็อดยิ้มขำออกมาไม่ได้ หนุ่มรูปหล่อที่บอกเขาว่าจะกดเขากลับกลัวผีซะได้ นี่เหรอคนจะกดเขา 

ว่าแล้วก็..

"ผีมา!!!!" ฟีมตะโกนดังๆพร้อมเอามือไปกระตุกคอเสื้อคนตรงหน้าแรงๆ เขาก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงอยากแกล้งคนตรงหน้า แค่น่าแกล้งเท่านั้น แค่นั้นจริงๆ

"เฮือก!! เชี่ย!!"

" โอ้ยย !!" ภูตกใจกับเสียงของฟีมที่มาไม่ให้สุ้มให้เสียง จนเจ้าตัวเผลอกระเถิบตัวถอยหนีจนตกจากโซฟา

"ฮ่าๆๆ"ฟีมหัวเราะออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ เมื่อเห็นอีกฝ่ายตกจากโซฟาอย่างหมดสภาพ

"ตลกมากมั้ย" ภูบอกเสียงแข็งติดไม่พอใจ

"นิดหน่อยครับ" ฟีมพูดยิ้มๆ ก่อนจะยื่นผ้าเช็ดตัว พร้อมชุดของตัวเองให้อีกฝ่ายไปอาบน้ำ

 

กลางดึก 

 

ทั้งฟีมและภูต่างนอนในที่ของตัวเอง หากจะไม่เกิดอะไรขึ้นถ้าคนบนโซฟาไม่คิดแผนร้าย 

ภูยิ้มร้ายในความมืด เขานึกหมั่นไส้คนในห้องที่ทำเขาหน้าเสียซะได้เรื่องผี เขาไม่ได้กลัวนักหรอก ก็แค่กลัวนิดหน่อย นิดหน่อยจริงๆ เขาคิดว่างั้นนะ

 

คงต้องเอาคืน...

 

ว่าแล้วก็ย่องเบาไปหน้าห้องของเจ้าของห้อง

 

แกร๊ก!! 

 

'ล็อกเหรอ หึ นึกว่าจะไม่กลัว ที่แท้ก็กลัวกันจริงๆนี่นา' ภูคิดในใจพร้อมอมยิ้มกับแผนการของตน 

 

ฟีมคงคิดว่าจะปลอดภัย หากแต่ประเมินอาจารย์หนุ่มต่ำไป

ภูจัดการกับลูกบิดประตูตรงหน้าอย่างง่ายดาย เรื่องใช้กุญแจผี เจ้าตัวถนัดนัก

 

หลังจากเข้าห้องมาได้ก็เห็นร่างโปร่ง นอนหลับปุ๋ยอยู่บนเตียง เสียงหายใจสม่ำเสมอบ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าหลับสนิทแค่ไหน ฤทธิ์เหล้าคงช่วยให้หลับลึก 

อะไรๆก็ดูง่าย หากเจ้าตัวจะลักหลับคนตรงหน้าซะตอนนี้ แค่มองร่างโปร่งตรงหน้า เขาก็เกิดอารมณ์ซะแล้ว แต่จะให้ทำอย่างนั้นคงจะง่ายไป

 

ทำแบบนั้นมันง่ายไป...แล้วรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ก็ผุดขึ้นบนใบหน้าอาจารย์หนุ่ม เค้าจะทำตามแผนของเขา แค่คิดก็สนุกจนทนรอไม่ไหวแล้ว

 

แต่หากแผนที่วางไว้จะสมดังหวังหรือตัวเองจะตกหลุมพลางกับแผนการที่ตัวเองวางไว้ ภูกลับไม่ทันคิดถึงเรื่องนี้

 

       **********100%**********

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น