facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บท 32 : ยอมแล้วจะปล่อย +++

ชื่อตอน : บท 32 : ยอมแล้วจะปล่อย +++

คำค้น : ปั้นหมึกcontest โรแมนติค รัก เจ้าแผนการ แอบรัก NC18+

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 912

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 21 พ.ย. 2564 18:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บท 32 : ยอมแล้วจะปล่อย +++
แบบอักษร

บท 32 ยอมแล้วจะปล่อย 

“ถึงไหมครับ”

เสียงทุ้มน่าฟัง กระซิบลงข้างหูคนใต้ล่าง เธอเข้าใจความหมายนั้นแต่ไม่กล้าพูดออกไปจึงแค่พยักหน้าตอบ

ตัวตนคนที่ยังไม่ได้รับการปลดปล่อยคับแน่นอัดเต็มช่องท้อง ร่างกายแข็งแรงแนบชิดบดเบียดทาบทับไปทุกส่วน จนทำให้หายใจลำบาก

“อื้อ”

เสียงประท้วงจากคนตัวเล็กร้องขึ้น เมื่อคนตัวโตขยับเข้าออกอีกครา อะไรที่คิดว่าจบดูเหมือนจะไม่ใช่

“ตาผมบ้างนะ”

ชายหนุ่มยืดตัวขึ้นอีกครั้ง จับเรียวขางามยกขึ้นมาพาดบ่าไว้ทั้งสองข้าง อยู่ในตำแหน่งที่หวาดเสียว เอวสอบไม่หยุดเคลื่อนไหว เดินหน้าเข้าออกเป็นจัวหวะที่รัวเร็วขึ้น

“อ๊ะ”

คนใต้ร่างปั่นป่วนอธิบายไม่ถูกเมื่อท่วงท่านี้ทำให้ตัวตนของเขาเข้ามาได้ลึกกว่าเดิม จนรับรู้ได้ถึงการกระทบของปากทางยามถูกกระแทกหนัก

ร่างอรชรดิ้นเร่ากว่าเดิมเหมือนคนหาทางออกไม่เจอ แก้มเนียนแดงก่ำ กัดฟัน ร้องครางเมื่อถูกทรมาน

คนตัวโตไม่แพ้กันเขากัดริมฝีปากเร่งทำเวลา ส่งเอวสอบกระแทกกระทั้นหนักจนเกิดเสียงเนื้อกระทบกัน จนร่างบางไถลไปตามแรงส่ง สองเต้ากระเด้งขึ้นลงอย่างต่อเนื่อง อดเอื้อมมือไปฟ้อนเฟ้นทรวงสร้างไม่ได้ อารมณ์พิษสวาทที่มีมากล้นสั่งให้เขาหันไปจูบปลีน่องคนตัวเล็ก

“อย่าค่ะ มันสกปรก”

แต่เขาหาฟังไม่ จูบไม่พอยังใช้ปลายลิ้นเลียสร้างความสยิวแก่คนที่นอนหาทางเอาตัวรอดจากการถูกสัมผัสนี้ แต่ยิ่งเธอขยับก็เท่ากับเพิ่มแรงกระตุ้นให้ร่างสูงอีกทาง

อชิระแหงนหน้าครางเสียงดัง เมื่อตัวตนถูกคนตัวเล็กเกร็งช่องทางร้อนบีบรัดตัวตนเขา

“รีบเหรอมิ้ม เบาๆหน่อย”

น่าแปลกที่เธอเข้าใจความหมายนั้น แต่จะให้เธอทำอย่างไร ในเมื่อเขาเล่นงานเธอไม่ยอมปล่อยเสียที

“มิ้มจะไม่ไหวแล้ว”

เธอจะรู้ตัวบ้างไหมว่าเวลาเธอร้องขอด้วยสีหน้าอ้อนวอน มันทำให้เขาอยากสนองกลับอย่างป่าเถื่อน หนุ่มบัญชีชะลอการเคลื่อนไหว ยกเรียวขาทั้งสองข้างลง เขาก้มลงไปช้อนร่างปวกเปียกขึ้นมานั่งบนตักหันหน้าประชันกัน แต่ไม่ยอมหลุดออกจากการเชื่อมกัน

“อื้อ”

คนไร้น้ำหนัก ปล่อยให้ร่างสูงจับยกเปลี่ยนองศาได้อย่างสบาย แค่หายใจยังไม่ทันจะเอาอะไรไปต่อกรคนแรงเยอะ สองมือจับบ่ากว้างทั้งสองไว้เป็นแหล่งพักพิงไม่ให้ล้มไปก่อน

“รู้ตัวหรือเปล่าว่าคุณเซ็กซี่มาก”

สมองของเธอขาดการติดต่อชั่วขณะเพราะส่วนที่ไวต่อความรู้สึกถูกปั่นป่วนไม่หยุด ใบหน้าหวานก้มมองต่ำลงไปกว่ากล้ามหน้าท้องอันแข็งแรง ท่อนเอ็นแข็งขืนกำลังขยับเข้าออกจากตัวเธออย่างเป็นธรรมชาติ ได้แต่คิดว่าเมื่อไรจะสงบเสียที

ด้านคนร่างสูงใกล้ถึงฝั่งฝันช่วงสุดท้ายและอยากเห็นใบหน้าหวานไปพร้อมกัน จึงจับเธอมาใกล้ชิด มือสากลูบผิวเนียนนุ่มทั่วทั้งแผ่นหลัง เอวคอดไล่ขึ้นมา จนถึงสองเต้าอวบอิ่มกระเพื่อมล่อตาล่อใจอดฟ้อนเฟ้นทรวงสล้างขาวผ่องทั้งสองมิได้

“อื้อ คุณอิฐ”

หญิงสาวกัดปาก เผลอแอ่นรับเมื่อถูกสัมผัสหนักหน่วง มือเล็กจิกบ่าแกร่งจนขึ้นรอยเพื่อระบายความเสียว ทว่าเจ้าของร่างหนาไม่ได้ดูทุกข์ร้อนอะไร เขากลับประคองโนมเนื้อเข้าสู่โพรงปากเกิดเสียงดูดดึงราวกับเด็กทารก สองแขนเรียวจึงเปลี่ยนเป็นโอบรอบคอสอดมือเข้าใต้ท้ายทอย เผลอขยุ้มผมสั้นนิ่มโดยไม่รู้ตัว

เมื่ออารมณ์พาไปเกือบขีดสุด ชายหนุ่มจึงยอมเงยหน้าขึ้นมามองคนตัวเล็กในอ้อมกอด เขากำชับร่างบางให้แนบชิดอกอิ่มเบียดเข้ากับแผงอกแกร่งไร้อากาศเล็ดลอดผ่าน ก่อนใช้ลิ้นดุนดันริมฝีปากบางเพื่อส่งลิ้นเข้าไปมอบจูบเร่าร้อนให้อีกครั้ง

“เอาขาเกี่ยวผมไว้”

เขาออกคำสั่งพร้อมใช้มือข้างนึงจัดท่าให้เป็นตัวอย่าง คนที่อยู่ในอาการมึนเมาในรสสวาททำตามอย่างว่าง่าย เอวสอบเร่งส่งตัวตน รับรู้ได้ถึงการกระตุกตอดรัดจากข้างใน

ใบหน้าหล่อคมซุกเข้ากับซอกคอขาว สีหน้าอดทนอดกลั้นครางออกมาเป็นระยะในจังหวะสุดท้าย เขากดตัวตนหนักสองสามทีก่อนเกร็งกระตุกปลดปล่อยสายธารอุ่นออกสู่เครื่องป้องกัน สองหนุ่มสาวครางเพราะความสุขสมพร้อมกัน ก่อนที่ร่างสูงจะพาตัวเขาและเธอล้มไปบนที่นอน ราวกับให้แรงโน้มถ่วงช่วยรีดน้ำรักลงสู่ที่ต่ำทุกหยาดหยด

ร่างเล็กคลายมือและเรียวขาที่กอดรัดร่างหนาออกนอนแผ่หลาอย่างคนหมดสภาพ หอบหายใจเหมือนคนไปวิ่งมาราธอนทั้งๆที่ความจริงเธอเป็นฝ่ายอยู่นิ่งแล้วโดนกระทำ แต่ทำไมคนกระทำถึงดูไม่เหนื่อยเท่าไร

"เด็กดี ต้องมีรางวัล"

เขาพูดออกมาขณะที่กำลังถอดถอนตัวตนออก มนวดีที่อยู่ในอาการมึนเบลอ ไม่ได้ใคร่อยากรู้ว่ารางวัลคืออะไร สนใจแค่ทุกอย่างจบแล้วใช่ไหม

ชายหนุ่ม ผละตัวออกมา เขาเอื้อมตัวไปหยิบทิชชูข้างหัวเตียงเอาไว้ห่อถุงที่ใช้แล้วกับทำความสะอาดอย่างรวดเร็ว

Rrr Rrr Rrr เสียงเรียกเข้าคุ้นเคยดังชัดออกมาจากห้องนั่งเล่น เพราะเจ้าของห้องรีบร้อนพามาที่เตียงโดยไม่ได้ปิดประตูห้อง หญิงสาวจำได้ดีว่าคือมือถือของตัวเอง

"โทรศัพท์มิ้มดัง"

ร่างบางรีบยันตัวมองหาเสื้อผ้าที่อยู่รอบกายพอจะอำพรางเรือนร่างได้ ทว่าชายหนุ่มเข้ามาขวางไว้ก่อน

"ใครจะโทรมาตอนนี้"

"อาจจะเป็นพี่คริสหรือกรก็ได้ค่ะ"

เพิ่งนึกออกว่าสัญญากับคริสว่าถึงห้องแล้วจะส่งข้อความบอกแต่พอเกิดศึกสงครามรักก่อนจึงลืมไปเลย

อชิระทำหน้าเซ็งเมื่อได้ยินชื่อคนที่เขาเพิ่งปล่อยวางได้ ไหนจะการเรียกอย่างสนิทสนมมันทำให้เขาเปลี่ยนความคิดจากจะให้นอนเป็นอย่างอื่นที่เขาอยากทำต่อเสียเลย

"คุณอิฐปล่อยมิ้มก่อน"

ชายหนุ่มใช้ร่างคร่อมร่างบางไว้ ไม่พูดไม่จาเพียงแค่หยิบเครื่องป้องกันชิ้นต่อไปขึ้นมา

"ดะ เดี๋ยวก่อนค่ะ จะทำอะไรคะ"

เสียงโทรศัพท์ยังดังต่อเนื่องแต่มิอาจเรียกความสนใจจากหญิงสาวได้เท่าคนตรงหน้าที่กำลังสวมชิ้นใหม่อีกครั้งจนสำเร็จ

"ถ้าเป็นเด็กดี ยอมทำตาม ถึงจะปล่อยไป"

คนตัวเล็กมองหน้าคมอย่างหวั่นๆ ตอบกลับอย่างหลบสายตา หวังว่าเขาจะเข้าใจ

"จะให้ทำอะไร มิ้มพอแล้วนะคะ"

ยิ้มร้ายผุดบนใบหน้าหล่อ เขาจับกรอบหน้าเล็กให้หันมาเผชิญหน้า

"ยอมเรียกพี่ แล้วถึงจะปล่อย”

หืม อะไรของเขา คราวนี้กะจะแกล้งอะไรอีก ทว่าคนตั้งข้อเสนอนั้นจริงจัง รู้สึกตงิดตั้งแต่ได้ยินเธอเรียกคนอื่นว่า ‘พี่’ อย่างสนิทสนม ต่างจากเขาที่อายุมากกว่าเป็นคนลึกซึ้งมากกว่า แต่ไม่เคยได้ยินคำนั้นจากปากของเธอ

“มิ้มไม่เล่นนะคะ”

“แปลว่าจะเอาจริงๆแล้วใช่ไหม ได้ครับ”

พูดไปด้วยพลางจัดท่าให้คนตัวเล็กนอนตะแคงส่วนเจ้าของร่างหนานั้นซ้อนทับข้างหลัง เหตุการณ์เกิดขึ้นเร็วมากจนไม่ทันทักท้วงอะไร เขาก็กดส่วนเข้ามาในช่องทางอุ่น คับแคบที่ยังพอมีน้ำล่อลื่นอยู่ ยังไม่ยอมเดินหน้าต่อให้สุดลำ สองแขนแกร่งโอบรัดรอบตัวคนตัวเล็กไม่ให้ดิ้นหนีไปไหน

“อ๊ะ ปล่อยมิ้มนะ คุณอิฐ”

หญิงสาวเบิกตากว้างตกใจเมื่อถูกลุกล้ำอีกรอบ ขยับหนีไม่ได้เพราะเขารัดเธอไว้อยู่ แต่ก็ไม่กล้าขยับมากเพราะสิ่งนั้นพร้อมที่จะไถลลื่นเข้าไปอีกตลอดเวลา

“พูดไปแล้ว ถ้าอยากให้ปล่อยต้องทำไง”

“…”

“เร็วสิมิ้ม ไม่พูดทรมานกว่านี้นะ”

 สภาวะร่างกายสาวร่างบางยังไม่ทันกลับคืนสู่สภาวะปกติ ต้องพร้อมออกรบอีกรอบ ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันทั้งทั้งที่อยากจะปฏิเสธ แต่พอโดน ‘กดดัน’ จิตใจกลับเลือกตอบสนองอีกทาง

ระหว่างรอคำเรียกจากหญิงสาว คนเจ้าแผนการก็ไม่อยู่นิ่งเฉย ประกบริมฝีปากเม้มจูบไปทั่วแผ่นหลัง ซอกคอ สร้างความสยิวให้กับคนที่สั่นระริกเป็นอย่างมาก

“ทะ ทำไมคะ”

“ไม่มีเหตุผล”

เขาตอบอย่างหน้าตาย จะมาถามว่าเพราะอะไรตอนนี้เขาก็ขี้เกียจอธิบาย แค่อดทนต่อการไม่ขยับอย่างป่าเถื่อนตอนนี้ ก็นับว่ายังเหลือสติมากพอ

“มันเข้าไปสุดแล้วนะมิ้ม เร็วสิ พูดสิเด็กดี”

“อื้อ”

เสียงทุ้มนุ่มจงใจกระซิบข้างใบหูเล็ก ขยับเสียดสีเล็กน้อยเพื่อให้เธอรับรู้

มนวดีกัดฟันแน่น ตัวตนเขาขยายในตัวเธอเพิ่มขึ้น ถ้าไม่หยุดตอนนี้ คิดว่าคงหยุดไม่ได้อีกตลอดไป

“พะ พี่อิฐปล่อยมิ้มนะคะ”

มนวดีสะดุ้งเล็กน้อยที่ได้ยินเขาสบทคำหยาบ เธอเชื่อฟังเขาแล้วมีอะไรให้ไม่พอใจอีก ทว่าความจริงคนฟังที่คิดแค่ว่าเป็นคำธรรมดา แต่เปล่าเลย เหมือนมีลูกธนูปักอกเขาอย่างจัง อารมณ์ความต้องการพุ่งสูง เลือดลมสูบฉีดอย่างแรง เสียงนั้นฟังยังไงก็คือยั่วยวนกันชัดๆ มีผลต่อจิตใจเขาอย่างรุนแรง

“อ๊า อย่าขยัยสิคะ ทำไมยังไม่ปล่อยมิ้ม”

“ให้พี่ได้ปล่อยก่อน แล้วจะทำตามสัญญา”

“อื้ม”

พูดจบก็ช้อนใบหน้าหวานหันมารับจูบ ปิดเสียงประท้วง มือทั้งสองวกไปข้างหน้าเคล้นคลึงทรวงอกอิ่ม สร้างแรงกระตุ้นทางอารมณ์ให้อีกฝ่าย ในขณะที่ส่วนล่างก็ขยับตอกอัดบั้นท้ายกลมกลึงจนเกิดเสียง

‘ไม่รอดแล้ว’ หญิงสาวจำไม่ได้ว่าตนให้ความร่วมมือเขาไปเช่นไรบ้าง รู้แค่ว่าตลอดกิจกรรมบนเตียงเธอครางสลับกับถูกมอมเมาให้เรียกสรรพนามใหม่อย่างสนิทสนมนึกจำไม่ได้

เสียงเตียงดังเอี๊ยดอ๊าดบ่งถึงแรงขับเคลื่อนของกิจกรรมรัก เสียงครางสองหนุ่มสาวดังระงมเป็นระยะบอกถึงระดับความเสียวซ่านและสุขสม คนตัวเล็กในท่าคลานเข่าถูกมือหนากดแผ่นหลังให้ขนานกับพื้นก้มหน้าลงอย่างหมดแรง ขยับเขยื้อนตามแรงส่งจากข้างหลัง

บางครั้งก็เผลอกรีดร้องออกมาเนื่องจากท่อนเอ็นร้อน ขนาดใหญ่ เข้าไปได้ลึกจนชนกับปากมดลูก ไม่ได้รู้สึกเจ็บทว่ามันเสียวอย่างบอกไม่ถูก

ร่างทั้งสองเกินกว่าคำว่าชุ่มไปด้วยเหงื่อ ขนาดที่ว่าอชิระที่ก้มลงมายังมีหยดน้ำลู่ตกลงมาจากปลายผม เนื่องจากความรีบร้อนในตอนแรกไม่ทันให้เจ้าของห้องได้เปิดเครื่องปรับอากาศ สภาพคนทั้งสองจึงเหมือนไปตกน้ำมา ผ้าปูเตียงก็เปียกปอนทั้งน้ำเหงื่อและน้ำจากความสุขสม นึกสงสารคนต้องนอนต่อจะนอนเช่นไร

“พี่อิฐ มิ้มใกล้แล้ว”

ทั้งใกล้ถึงฝั่งฝันและใกล้ปลิดวิญญาณแล้ว

ชายหนุ่มครางกระเส่าก้มมองจุดที่ช่องทางรักของเธอนั้นกำลังกลืนกินเขาอยู่ ยามตอกอัดบั้นท้ายขึ้นสีแดงจากการกระทบ สั่นกระเพื่อมเหมือนคลื่นน้ำเกิดเสียงดังเป็นจังหวะ มองขึ้นไปผ่านเอวคอด แผ่นหลังชื้นเหงื่อ และศีรษะเล็กที่สั่นคลอนทำให้เขาต้องเร่งเวลา

“พร้อมกันนะมิ้ม”

สองมือหนาที่จับบั้นเอววกขึ้นไปกอบกุมสองเต้าที่ถูกขย้ำไม่รู้รอบที่เท่าไร แต่เธอไม่ได้สนใจเพราะมีบางจุดที่เป็นจุดรวมความรู้สึกได้มากกว่า ชายหนุ่มเร่งสับสะโพกรัวรัว จนคนตัวเล็กทรงตัวไม่ไหวล้มลงไปบนที่นอนโดยที่เขาก็ล้มลงไปด้วย ไม่ยอมให้คลาดกันแม้แต่วินาทีเดียว

ในช่วงจังหวะสุดท้ายคนตัวโตจึงปิดงาน ด้วยการกระแทกกระทั้นเข้าหาหนักหนักก่อนครางออกมาอย่างสุขสม เมื่อขึ้นไปแตะดวงดาวดวงพร้อมกัน ร่างสูงต้องรีบถอยออกไม่แช่ไว้นานเพราะไม่แน่ใจว่าช่วงสุดท้ายที่เผลอทำแรงไปจะทำให้เครื่องป้องกันแตกรั่วไหลหรือเปล่า เมื่อตรวจสอบจนแน่ใจปลอดภัยจึงห่อทิชชูทิ้ง หยิบมาสองสามแผ่นเพื่อเช็ดตรงนั้นให้เธอ

หญิงสาวนอนหลับตา หอบหายใจ ไร้แรงต่อต้านคนตัวโต เมื่อเห็นว่าเขาไม่ได้ลุกล้ำมาอีกจึงค่อยคลายร่างจากการเกร็ง

ชายหนุ่มนอนตะแคงลงมาข้างเธอช่วยปัดผมชื้นเหงื่อที่ปรกหน้าเธอออกให้ ก่อนก้มลงไปจูบที่แก้มนวล หัวไหล่ แผ่นหลัง

“ขอร้องเถอะคะ มิ้มไม่ไหวจริงๆ”

“โอเค พี่ไม่ทำแล้ว”

คนเห็นเป็นเอ็นดู ร่างบางนอนนิ่งไม่ไหวติง มีเพียงลมหายหนักที่ผ่อนเข้าออก

“ไปอาบน้ำเถอะ”

เธอส่ายหน้ากับที่นอน เหนื่อยจนไม่อยากทำอะไร

“งั้นพี่อาบให้”

“ไม่เอาค่ะ”

รีบตอบปฏิเสธเป็นเสียงทันที ถ้าเข้าไปกับเขาคงโดนเก็บค่าอาบให้ ชายหนุ่มเผลอยิ้มออกมาให้กับท่าทางน่ารัก ไม่เป็นไรเขาอาบน้ำก่อนแล้วค่อยมาเช็ดตัวให้เธอก็ได้ ร่างสูงจึงลุกขึ้นไม่สนใจหาอะไรมาปกปิดตน เดินเปลือยไปหยิบผ้าเช็ดตัวและไม่ลืมที่จะเปิดเครื่องปรับอากาศ ปรับระดับเย็นสุด ลมแรงสุด ให้คนตัวเล็ก

“โอเค พี่อาบก่อน”

พูดจบก็เดินยิ้มออกไปอย่างคนอารมณ์ดี ด้านคนที่นอนเป็นผักเมื่อโดนความความเย็นกระทบทำให้มีชีวิตชีวาขึ้นมาบ้าง จึงพยายามฝืนลุกขึ้น ใส่เสื้อผ้าที่ถูกถอดทิ้งให้ครบ ใช้มือสางผมให้เข้าที่ เธอเดินไปหยิบกระเป๋าสะพายพร้อมหยิบกระดาษโน้ตกับปากกาขึ้นมา ก่อนเอาไปแปะไว้ตรงหัวเตียงของเขา

‘มิ้มกลับห้องก่อนะคะ’ 


อย่างงี้แหละ คนคลั่งรักไม่รู้ตัว เอาแต่ใจจริงๆ 5555 ถึงคนที่อาบน้ำอยู่ พี่แกจะรู้ไหมว่าเมียหนีไปแล้ว ฝากกดไลค์ คอมเม้น ติดตาม เพื่อเป็นกำลังใจให้ด้วยนะค้าาา
ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว