ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Loveless Lust XI (100%)

คำค้น : Yaoi, boy's love,นิยายวาย,ชายรักชาย,อเวจีสวาท,ชารอฟภัทร

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 7k

ความคิดเห็น : 57

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ส.ค. 2559 11:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Loveless Lust XI (100%)
แบบอักษร

 

 

#

 

Loveless Lust XI

Auction of Night Stalker!

 

 

“สงสัยนายจะอดเที่ยวแล้วละ แมวเหมียว”

 

น้ำเสียงหยอกเย้ากลั้วขำดังขึ้น ขณะร่างสูงใหญ่ห่อหุ้มร่างกายด้วยผ้าเช็ดตัวเพียงผืนเดียวเปิดประตูห้องน้ำออกมา สายตาคมคายปรายมองร่างบนเตียงขณะแกล้งเดินเฉียดปลายเตียงผ่านไปยืนตรงหน้ากระจกเงาบานใหญ่ ชารอฟมองผ่านกระจกแต่งตัวยังคนที่หมดสภาพนอนคว่ำกระดิกกระเดี้ยไม่ได้อยู่บนเตียง รอยยิ้มขบขันจุดขึ้นที่มุมปาก เมื่อเห็นสภาพสิ้นลายของเจ้าเหมียวก๋ากั๋นที่ริหาญต่อกรกำลังกับเสือหิว ตามร่างกายของภัทรศรัณย์ปรากฏรอยแดงพร้อยเป็นปื้นยาวตัดกับผิวขาวจัดชัดเจน จากกิจกรรมหฤหรรษ์ที่ผ่านมาอย่างหนักหน่วง เล่นเอาคนแข็งแรงอย่างม้าแบบภัทรศรัณย์ถึงกับสะโพกเคล็ด บั้นเอวปวดยอก ปวดเมื่อยร้าวระบมไปทั้งตัวจนพานลุกไม่ขึ้น กระนั้นก็ยังไม่สิ้นฤทธิ์ พอได้ยินน้ำเสียงสัพยอกจากตัวต้นเหตุ จากที่หมดแรงข้าวต้มก็ถึงกับหูผึ่ง ผงกศีรษะหันมาค้อนควักตาเขียวปั๊ด แถมด้วยนิ้วกลางงาม ๆ ส่งให้ตัวต้นเหตุสะโพกคราก ที่ยังเดินนวยนาดได้สบายใจเฉิบ

 

“ของฉันใหญ่กว่านั้นเยอะน่า”

ว่าแล้วมือหนาก็กระตุกปมผ้าขนหนูคลายออกจากท่อนกายโล่งโจ้ง ก่อนจะโยนโปะศีรษะแมวรั้น

 

 

ฟุบ

 

“เฮ้ย! ไอ้บ้าเอ้ย!

ภัทรศรัณย์รีบกระชากผ้าขนหนูเปียกชื้นออกจากศีรษะ นัยน์ตาคมขุ่นขวาง สีหน้าแสดงความรังเกียจเต็มที่ มือขาวขยำ ๆ ผ้าในมือเป็นก้อน ปาคืนกลับไปให้เจ้าตัว ก่อนหลุดเสียงร้องอูยจากอาการสะโพกครากเนื่องจากเผลอขยับตัวแรงไปหน่อย

 

“หึ นายนี่มันพยศไม่เลิกจริง ๆ”

ชารอฟหัวเราะในลำคอ ขณะหันกลับมาเปิดตู้เสื้อผ้าออกเพื่อหาชุดใส่ ภัทรศรัณย์หรี่ตามองเรือนร่างสมบูรณ์แบบเปล่าเปลือยตรงหน้า ร่างสูงใหญ่ล่ำสัน กล้ามเนื้อตามส่วนต่าง ๆ ของร่างกายกำลังดี แผ่นอกกว้างล่ำและแน่นจากที่เคยได้วาดมือลูบไล้มาแล้ว ซิกแพคขึ้นลอนเรียงเป็นก้อน แผ่นหลังตรง ช่วงขายาวมั่นคง ปลีน่องแน่น และสะโพกสอบเซ็กซี่

“จะว่าไปหมอนี่ก็น่าจิ้มเหมือนกันแฮะ”

เหมียวร้ายคิดอกุศลขณะไล่สายตากวาดมอง ชารอฟเองก็โดนไม่ใช่น้อย แผงอกกว้างและแผ่นหลังมีร่องรอยเล็บข่วนเป็นทาง สลับกับรอยดูด รอยกัดและรอยแส้ฟาดเด่นหราไม่ต่างกัน ตอนภัทรศรัณย์ขึ้นควบบังเหียนควงแส้ด้วยตัวเอง ร่างโปร่งก็เอาคืนไม่บันยะบันยัง

 

“ลวดลายบนตัวคุณนี่สวยใช่เล่น ฝีเล็บผมใช้ได้เหมือนกันแฮะ เหอะ ๆ”

มองเพลิน ๆ แล้วก็อดจะส่งเสียงคุยโวไม่ได้ ฝ่ายชารอฟเอง พอได้ยินปุ๊บ ร่างเปล่าเปลือยก็หันขวับมาปั๊บ โชว์ให้เห็นไส้กรอกยักษ์จะ ๆ คาตา ผ่าง! แบบไม่อาย

 

 

“อยากจัดอีกหลาย ๆ ยกหรือไง เจ้าเหมียว ฉันน่ะได้นะ ว่าแต่นายเถอะ...”

ว่าพลางแลบลิ้นเลียริมฝีปาก กวาดสายตาไล่สำรวจอย่างจาบจ้วงชนิดคนถูกมองแก้มร้อนวาบ

 

 

“ได้เป็นอัมพาตครึ่งตัวแน่ ถ้าเจอทะลวงเข้าไปอีก หรือจะลอง”

ปลายเท้าทำท่าจะหมุนตัวย่างเข้าหา สายตากรุ้มกริ่มโลมเลียทำให้ภัทรศรัณย์ถลึงตาใส่ ชารอฟส่ายหน้าน้อย ๆ ก่อนหันกลับไปจัดการตัวเองต่อ ปล่อยให้เจ้าของนัยน์ตาขุ่นขวางส่งสายตาฟาดฟันไล่หลังให้อย่างไม่ทุกข์ไม่ร้อน

 

เหอะ! อยากโชว์นักใช่ไหม ได้ งั้นก็จะมองให้เต็มตาเลย!

 

คิดได้อย่างนั้น เหมียวตัวร้ายก็ตั้งหน้าตั้งตามองชารอฟในทุกท่วงท่า จ้องเอา ๆ เหมือนเห็นของแปลก ใจนึกหาหนังยาง จะเอามาดีดใส่ก้นแน่น แต่คิดอีกทีก็น่าเอามารัดปลายไส้กรอกยักษ์เสียมากกว่า

 

“หึหึ เอาให้บวมเป่ง ฉี่ไม่ออกไปเลย” รอยยิ้มชั่วร้ายอย่างพ่อมดผุดขึ้นบนหน้า แม้จะเป็นแค่จินตนาการ แต่ภัทรศรัณย์ก็รู้สึกมีความสุข ชายหนุ่มไม่ได้ทุกข์ร้อนเรื่องเซ็กซ์กับอีกฝ่ายเท่าใดนัก

 

ถ้าคิดว่าตนเองเสีย มันก็เสีย แต่ถ้าคิดว่าต่างฝ่ายต่างได้ เขาเองก็ได้สนุกกับเซ็กซ์อีกรูปแบบอย่างเต็มเหนี่ยว

นี่คือวิธีการคิดของเขา ภัทรศรัณย์คนนี้

 

ชารอฟที่ยังถูกจ้องไม่เลิก หันกลับมาสวมเสื้อผ้าใกล้ ๆ ให้คนบนเตียงได้เห็นแบบชัด ๆ ทุกรูขุมขนเสียอีก โดยเฉพาะเจ้าไส้กรอกยักษ์ที่เจ้าของจงใจให้ล่อหน้าล่อตาใกล้เจ้าเหมียวเป็นพิเศษ ภัทรศรัณย์ก่นด่าในใจ นึกอยากคว้าหมับแล้วบีบแรง ๆ ไอ้ให้คนหน้าด้านได้หน้าเขียว มือไวเท่าความคิด แต่ก็ยังช้ากว่าเสือร้ายที่รู้ทัน ภัทรศรัณย์จึงคว้าวืดได้เพียงอากาศ เมื่อชารอฟถอยออกมาทันแถมยักคิ้วเย้ยให้ ยังผลให้แมวป่วยหัวฟัดหัวเหวี่ยง มือคว้าหมอนหมับ ทุ่มเข้าใส่ไม่ยั้งแต่ชารอฟก็ยังหลบได้อีก ภัทรศรัณย์เลยได้แต่แยกเขี้ยวตาขวาง เพราะขยับตัวมากก็ยิ่งปวดสะโพก

 

ภัทรศรัณย์มองกายเปล่าเปลือยถูกห่อหุ้มด้วยอาภรณ์เนื้อดีทีละชิ้น จนชิ้นสุดท้ายที่เสริมให้ภาพลักษณ์ผู้ชายคนนี้ดูเพอร์เฟกต์งามสง่าไม่ต่างจากภีมพริษฐ์

 

 

ภีมพริษฐ์

คิดถึงเจ้าของชื่อนี้อีกแล้ว คนเรามักจะปักอกปักใจกับสิ่งที่สุดมือคว้าสินะ

 

ภัทรศรัณย์แค่นยิ้มจางให้ตัวเอง

 

ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ภัทรศรัณย์ไม่มีทางยอมให้คนที่เป็นยิ่งกว่าซาตานอย่างชารอฟนึกกระหยิ่มได้หรอก ว่าแล้วก็ทำการสกัดดาวรุ่งด้วยรอยยิ้มยั่วประสาท พร้อมคำพูดชนิดที่คนฟังคิ้วกระตุก

 

“ขอบคุณสำหรับเมื่อคืนนะ หนอนของคุณปรนเปรอผมได้ดีกว่าช่วยตัวเองอยู่หน่อย ได้นายบำเรอหล่อระดับดารานายแบบโลกแบบนี้ก็ไม่เลว”

ภัทรศรัณย์ยักไหล่ สายตาปรายมองยังส่วนสงวนที่ถูกปรามาสว่าหนอน พลางยกยิ้มก่อนจะค่อย ๆ พลิกกายลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง คิ้วเข้มยักยั่ว ดวงตาสีนิลกาฬวาววับฉายแววท้าทาย

 

ก็แค่เซ็กซ์อ่ะนะ

 

“ดูเหมือนฉันจะประเมินเด็กอย่างนายดูดีไปหน่อย”

กายหนาโถมพรวดเข้าหา สองแขนกางกักภัทรศรัณย์ไว้ในอาณัติ ใบหน้าคมโน้มเข้าใกล้ ลมหายใจผ่าวร้อนเป่ารดจมูก ดวงตาคมกริบไร้แววล้อเล่นนั้นเยือกเย็นแฝงไปด้วยกลิ่นอายมืดทมิฬ น้ำเสียงที่เอ่ยขึ้นราบเรียบ แต่คนฟังขนลุกซู่ เหมือนกำลังจะถูกมัจจุราชพิพากษา

 

สำคัญตัวเองผิด คิดว่าฉันจะติดใจไก่อ่อนอย่างนายหรือไง หือ ?”  

ริมฝีปากล่างของคนปากดีถูกเจ้าหนี้งับลงโทษ ชารอฟลงน้ำหนักฟันให้แมวอวดดีรู้สึกเจ็บจี๊ดเล่น ๆ ก่อนผละออก แล้วแลบปลายลิ้นตวัดเลียยังรอยกัดบนปากนิ่มส่งท้ายให้ อารมณ์อยากกรุ่นขึ้นเล็ก ๆ จนอดที่จะก้มลงกัดไหล่ลาดไม่ได้ ภัทรศรัณย์ปลุกอารมณ์กระหายในตัวเขาได้อย่างดีเยี่ยม เห็นแล้วนึกอยากฝากรอยกัดทุกวันไม่ให้หายไปจากกายขาวเนียน ด้านคนถูกทำรอยเริ่มใจไม่ดี กลัวจะเลยเถิดเตลิดแบบกู่ไม่กลับ คราวนี้ได้เป็นอัมพาตครึ่งตัวแน่ ๆ

 

“เป็นหมาหรือไง กัดอยู่ได้”

ภัทรศรัณย์พยายามดันร่างหนาออก ชารอฟมองการต่อต้าน มุมปากยกยิ้มหยัน บากคำถากถางลงกระตุ้นเตือนอีกฝ่าย

 

“ฉันเบื่อง่าย จ่ายเป็นครั้ง ๆ เท่าผู้หญิงเกรดเอก็ถือว่าให้เครดิตมากแล้ว แล้วฉันก็ไม่คิดจะนอนกับใครนาน ฉันพานายมาที่นี่ก็เพื่อใช้หนี้ นอนกับฉันแค่นี้แล้วคิดว่าจะยกหนี้ให้ ถ้าฝันอยู่ก็จงตื่นซะ

น้ำเสียงของซาตานอย่างชารอฟเด็ดขาดฉาดฉาน ภัทรศรัณย์รู้สึกเหมือนถูกตบหน้าฉาดใหญ่ ตอนเขานอนกับผู้หญิงแล้วสลัดทิ้งง่าย ๆ พวกนั้นก็คงรู้สึกไม่ต่างกัน

 

ผมไม่ขายตัวให้คนอื่นนะ!ภัทรศรัณย์รีบออกตัวไว้ก่อน

 

หึ อยากมีผัวแค่ฉันคนเดียวสินะ ติดใจลีลาของฉันว่างั้น ? ถ้าอย่างนั้นนายก็ต้องงัดกลยุทธ์เด็ด ๆ บนเตียงมาหลอกล่อให้ฉันอยากกินนายไปเรื่อย ๆ ก็แล้วกัน ชุดบันนี่บอยเต้นยั่ว ๆ ส่ายสะโพกให้ฉันอยากกระแทกเข้าไปในตัวนายเป็นไง ทำตัวร่าน ๆ หน่อย ฉันจะได้ไม่เบื่อนายเร็ว

สาดคำพูดเผ็ดร้อนผ่านเข้าหูเสร็จ ร่างสูงใหญ่จึงดึงตัวขึ้นยืนตรง ก่อนหันกลับสาวเท้าอาด ๆ ตรงไปประตู  ภัทรศรัณย์ขบริมฝีปากจนห้อเลือด มือกำเข้าหากันแน่นจนสั่นกับถ้อยคำสบประมาท

 

“คุณบอกผมไม่ให้สำคัญตัวผิด คุณเองก็ควรจะทำมันด้วย ผมไม่อยากขายตัว แต่ถ้าพอใจใคร ก็อึ๊บฟรีได้เหมือนกัน”

ร้ายมาก็แรงกลับ ภัทรศรัณย์สบตากับอีกฝ่ายอย่างไม่เกรงกลัวแม้จะอยู่ใต้อาณัติ ชารอฟชะงักมือที่กำลังกำลูกบิด ดวงตาคมกริบหรี่ลงนิดหนึ่ง ก่อนหันกลับมาจ้องเขม็ง บรรยากาศเยือกเย็นแผ่ซ่านกระจายรอบบริเวณชวนให้อึดอัด ภัทรศรัณย์สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายความร้ายกาจที่ซุกซ่อนไว้ภายใต้ใบหน้ายิ้มแย้มจากคนตรงหน้า

เหี้ยมเกรียม!

หมอนี่เป็นยิ่งกว่าที่ภีมพริษฐ์เป็น!

 

“เอาสิ เดี๋ยวฉันจะช่วยสัมมนาคุณพิเศษให้ จะสั่งให้ลูกน้องถ่ายคลิปโพสต์ลงอินเทอร์เน็ตดีไหม นายอยากจัดกี่คนก็ตามใจ ฉันเองจะได้มีรายได้จากตรงนี้ด้วย ความคิดนี้ไม่เลว”

ชารอฟยิ้มอ่อน ๆ เอ่ยขึ้นหลังจากจ้องหน้าให้อีกฝ่ายหายใจไม่ทั่วท้องอยู่ครู่ ภัทรศรัณย์อ้าปากค้าง จวบจนประตูห้องปิดลง ลับจากร่างสูงไปแล้ว จึงเพิ่งได้สติ

 

shit! ไอ้กร๊วกเอ้ย! ในหัวมีแต่เรื่องหื่นลามกกับเรื่องเงินหรือยังไง”

ภัทรศรัณย์หัวเสียไม่น้อย ด้วยชารอฟรู้ทันความคิด แถมตอกกลับมาแต่ละที กลายเป็นภัทรศรัณย์ที่หน้าหงายกระเจิง

 

ร่างสูงใหญ่ล้วงกระเป๋าเดินลงมาชั้นล่างด้วยท่วงท่าสบาย ๆ แต่เปล่งด้วยสง่าราศี ไรวินท์เงยหน้ามองก่อนวางแท็บแล็ตในมือลงข้างกาย พลางลุกขึ้นยืนค้อมศีรษะให้เจ้านายนิดหนึ่ง ชารอฟทิ้งกายลงนั่งบนโซฟาพลางยกขาขึ้นไขว้กันท่าทีผ่อนคลาย

“บอสดูอารมณ์ดีนะครับ”

ไรวินทร์เอ่ยแซ็วอย่างคนรู้นิสัยกันดี ตอนนี้มีคนเดียวที่ทำให้บอสของเขาอารมณ์ดีได้

 

“เพิ่งแหย่แมวให้โมโหได้น่ะ”

ชารอฟโคลงศีรษะหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มผุดขึ้นมุมปากเมื่อนึกถึงใบหน้าเหวอ ปากแดงพะงาบน้อย ๆ เมื่อถูกปล่อยหมัดฮุกเข้าใส่

 

“ปล่อยให้พักอีกหน่อย หายสะบักสะบอมแล้วค่อยเริ่มการประมูลตัวหมอนั่น”

“ครับบอส”

ไรวินท์รับคำสั่ง เตรียมดำเนินการตามแผนที่คุยกันไว้ก่อนหน้าถึงเหตุผลในการพาตัวภัทรศรัณย์มาที่นี่

 

“หึ ต้องใช้แมวล่อเหยื่อเสียหน่อย”

รอยยิ้มมาดร้ายปรากฏบนใบหน้าคมคาย ดวงตาคมกริบวาววับ ความสนุกที่แท้จริงกำลังจะเริ่มขึ้นในไม่ช้า

 

 

ภัทรศรัณย์ได้พักเต็มที่จนร่างกายฟื้นตัว ผิวขาวสะอาดยังมีร่องรอยแดงพร้อย ด้วยหมาบ้าชารอฟมักจะชอบกัดตามตัวของเขาเล่นบ่อย ๆ เรียกว่ารอยเก่าไม่ทันจาง รอยใหม่ก็มาอยู่เรื่อย ๆ

 

แกรก

 

เสียงประตูห้องน้ำเปิดออก ภัทรศรัณย์ก้าวเท้าเข้าไปข้างในความกว้างโอ่อ่า เจ้าหนี้ของเขานอนเงยหน้าหลับตาพริ้มแช่ตัวอยู่ในอ่างก่อนหน้าแล้ว ชารอฟลืมตาขึ้นเมื่อร่างสมส่วนหย่อนตัวลงในอ่างเดียวกัน ตามเคยที่มือหนาจะคว้าตัวภัทรศรัณย์รั้งเข้าใกล้พร้อมประกบปากป้อนจูบดูดดื่ม สองลิ้นเกี่ยวรัด ความร้อนแรงลุกฮือโรมรันกันอย่างหนักหน่วงด้วยต่างก็เจนสนามทั้งคู่

 

อือ จ๊วบ!

 

ฮ่า!

 

ภัทรศรัณย์แอ่นตัวด้วยความเคยชินเมื่อเจ้าของใบหน้าคมเริ่มฝังรอยฟันขบตามตัว เซ็กซ์ในแบบฉบับของชารอฟร้อนแรงไม่ต่างจากเปลวไฟลุกท่วมตัว ทั้งรุนแรงในบางครั้งเป็นรสชาติที่ภัทรศรัณย์เสพติดไปเสียแล้ว มือหนาปลุกปั่นความต้องการของภัทรศรัณย์ในขณะที่ร่างเล็กกว่าก็กอบกำปรนเปรอให้

 

“วันนี้ไม่เข้า เดี๋ยวนายจะวิ่งไม่ไหว”

ชารอฟรีบบอกก่อนอีกฝ่ายจะทิ้งตัวลงครอบครองไส้กรอกยักษ์

“วิ่ง ?”

“เห็นชุดของนายสำหรับคืนนี้หรือยัง ฉันมีเกมสนุกสุดตื่นเต้นให้นายได้เล่น”

“เกมอะไรของคุณ ?” ภัทรศรัณย์ขมวดคิ้วฉับอย่างหวาดระแวง เมื่อเห็นรอยยิ้มไม่น่าไว้ใจของอีกฝ่าย

“ไล่จับแมวไง ปกติมีแต่แมวไล่จับหนู แต่คราวนี้มันจะต่างออกไป หึหึ”

 

 

ชุดที่ชารอฟว่าเป็นชุดที่ภัทรศรัณย์เห็นแล้วอยากจะเสยหมัดลุ่น ๆ ตะบันหน้าเจ้าของความคิดให้ยับ ร่างสมส่วนโกรธจัดจนตัวสั่น มือกำเข้าหากันแน่น ขณะยืนมองชุดสัปดนที่วางหรารอบนเตียง เสื้อตาข่ายสีดำ กางเกงหนังสีเดียวกันทรงเดฟรัดรูป มีพร็อพเป็นปลอกคอหนังกับหน้ากากปิดแค่ดวงตา

 

Shit! คิดได้ไง!

 

“ดูท่า นายจะถูกใจจนอดใจไว้ไม่ไหวสินะ อยากใส่จนตัวสั่นเชียว”

เสียงเย้าแหย่นั้นฟังดูเหมือนเยาะเย้ยเสียมากกว่า ภัทรศรัณย์หันขวับด้วยสีหน้าเหวี่ยงเต็มที่ ควันคุออกหูเมื่อได้ยิน

 

“ไอ้! เก็บเอาไว้ใส่เองเถอะ ไอ้ชุดอุบาทว์ ๆ แบบนี้!”

มือขาวตวัด กระชากชุดจากเตียงด้วยอารมณ์คุกรุ่นก่อนเหวี่ยงใส่หน้าอีกฝ่าย ตาคมกริบวาวโรจน์ด้วยความโกรธเต็มกำลัง

 

“นายต้องใส่”

น้ำเสียงชารอฟกดต่ำ ดวงตาแฝงความดุดันแกมบังคับ

 

“ไม่!

น้ำเสียงปฏิเสธฉาดฉาน ดวงตาคมกร้าววาวโรจน์ต่อต้าน ภัทรศรัณย์ไม่ยินยอมโดยง่าย ใบหน้าเชิดรั้นทว่าเตรียมตั้งการ์ดสู้เต็มที่

 

“ใส่ซะ ขัดขืนไปก็เปล่าประโยชน์ คืนนี้นายต้องออกโชว์ตัวให้ลูกค้าได้เห็น”

ชารอฟยังยืนยันคำเดิม ไม่ได้รู้สึกพรั่นพรึงต่อคนตรงหน้า

 

“คุณกำลังจะทำอะไร”

ภัทรศรัณย์คาดคั้นอย่างเอาเรื่อง รู้สึกสังหรณ์ใจอย่างบอกไม่ถูก

 

“ประมูลนาย ใครที่ได้นายไป จะมีสิทธิ์ในตัวนายทั้งคืน”

 

“อะไรนะ!

เหมือนฟ้าผ่าเปรี้ยงลงมา ภัทรศรัณย์ตัวชาดิกเมื่อได้ยิน เกมการประมูลที่มีเขาเป็นเดิมพัน ชารอฟ ไอ้วายร้าย!

 

“น่าตื่นเต้นดีใช่ไหม เอาน่า ฉันไม่ใจร้ายให้นายหมดทางเลือกหรอก มีข้อแม้ให้โอกาสนายได้หนีจนถึงเช้า หมดเวลานายก็เป็นอิสระ เตรียมตัวสำหรับคืนต่อไป ฉันจะให้ห้าเปอร์เซ็นต์จากราคาที่ประมูลได้ นายจะได้ใช้ชีวิตบนเรือนี้อย่างตื่นเต้นยังไงละ”

 

ใบหน้าหล่อเหลาบัดนี้ไม่ต่างจากอสูรร้ายกำลังแสยะยิ้มส่งให้ ภัทรศรัณย์ปรี่เข้าหาพร้อมตะโกนลั่น

 

“ไอ้กร๊วก! ไม่โว้ย!

ฝ่ายถูกกระทำโกรธจนตัวสั่นเทิ้ม เลือดขึ้นหน้า กำปั้นลุ่น ๆ ประเคนให้อย่างระงับอารมณ์ไม่อยู่อีกต่อไป ชารอฟไหวตัวหลบ ก่อนเบี่ยงมาจับอีกฝ่ายล็อกมือไขว้ไว้ด้านหลังพร้อมจับทุ่มลงเตียง พลางใช้เข่ายันไม่ให้ขยับขัดขืนได้อีก

 

“ไอ้สารเลว!

ร่างกายขัดขืนไม่ได้แต่ปากยังทำงานได้ดี ภัทรศรัณย์ไม่วายด่าทอระบายความคั่งแค้นในใจ ทั้งโกรธเกลียดชิงชังสุมรวมกันอยู่ในอก อย่าให้โอกาสเป็นของเขาบ้าง ต่อให้คุกเข่าอ้อนวอนร้องขอชีวิตยังไง คนอย่างเขาก็จะไม่มีคำว่าปรานีให้เฉกเช่นกัน

 

“ฉันเป็นเจ้าหนี้ ลูกหนี้อย่างนายไม่มีสิทธิ์หือ ภีมยกนายให้ฉันแล้ว อย่าลืม จะใส่เองดี ๆ หรือจะให้ฉันจับคนอื่นมาใส่แทน หึ ใครดีน้า”

ชารอฟทำท่านึกอย่างเป็นต่อ ภัทรศรัณย์ฮึดฮัดกับน้ำเสียงกวนประสาท ลมหายใจพ่นแรงผ่านจมูกอย่างกรุ่นโกรธกับสถานะเบี้ยล่าง เพราะคำว่าเงินสถานเดียวที่พลิกชีวิตของเขาทั้งชีวิต!

 

“อย่ายุ่งกับพ่อแม่ผม เอ๊ะ จริงสิ คุณเอาแม่ของผมไปไว้ที่ไหน”

กำลังจะอ้าปากด่า ก่อนจะเปลี่ยนอารมณ์เอี้ยวหน้ามาถามอย่างสงสัยเมื่อนึกขึ้นได้

 

“ในที่ที่ควรอยู่”

 

“อย่าบอกนะ คุณยังไม่หยุดเอาแม่ผมไปทรมานในทะเลทราย”

ภัทรศรัณย์ฮึดฮัด ทะเลทรายแดดเปรี้ยงร้อนระอุขนาดนั้น มารดาของเขาไม่ถูกแดดเผาจนผิวไหม้เกรียมไปหมดแล้วหรือ

 

“แล้วแต่นายจะคิด”

ชารอฟไม่ได้ให้ความกระจ่างไปมากกว่านั้น ภัทรศรัณย์จึงไม่อาจรู้เลยว่า มารดาของตนมีพฤติกรรมเช่นไรในยามนี้ หญิงที่กล้าใช้เสน่ห์ยั่วยวนแย่งสามีของหญิงอื่น บัดนี้กำลังกล้าที่จะทอดกายเป็นนางบำเรอปรนเปรอให้แก่เจ้าผู้ครองทะเลทรายได้เชยชมเพื่อสนองความอยากมีอยากได้ ตามนิสัยจมไม่ลงของตน

แพขนตาหนาเข้มกระพริบปริบบนดวงตาลอกแลก เกลื่อนไปด้วยความสับสนของภัทรศรัณย์นั้น ดูเย้ายวนชวนมองสำหรับชารอฟ เจ้าหนี้หนุ่มปล่อยให้อีกฝ่ายได้ใช้ความคิดตัดสินใจเงียบ ๆ อย่างใจเย็น

 

“ผมยอมก็ได้ แต่คุณรับปากกับผมก่อนว่า คุณจะไม่ทำร้ายพ่อกับแม่ของผม ความโกรธเกลียดที่คุณภีมพริษฐ์มีต่อครอบครัวของผม ผมยินดีจะชดใช้ให้ทั้งหมด ขออย่างเดียว อย่าทำร้ายพ่อกับแม่ของผม”

ภัทรศรัณย์ร้องขอ สายตาชิงชังของภีมพริษฐ์ทิ่มแทงหัวใจอีกหน แต่เขาก็ยินดีจะรับเอาไว้

 

“ฉันจะไม่ทำร้ายพวกเขา”

ชารอฟตอบสั้น ๆ ละบางอย่างไว้ในใจ

แต่แม่ของนายที่หนีไป และตอนนี้กำลังอยู่ในสถานะนางบำเรอชั่วคราวของชีค ถือว่าหลุดจากฉันไปแล้ว ไม่ใช่ความรับผิดชอบของฉัน

 

“หวังว่าคนอย่างคุณจะรักษาคำพูด ปล่อยผมได้แล้ว ผมจะแต่งตัว”

ภัทรศรัณย์เลิกอิดออด ร่างสมสัดส่วนสมบูรณ์แบบหยิบชุดที่ถูกเหวี่ยงลงบนพื้นขึ้นมาสวมใส่ ชารอฟมองร่างเซ็กซี่แบบผู้ชายของอีกฝ่าย ขณะสวมเสื้อผ้าที่จัดไว้ให้ทีละชิ้นอย่างพึงพอใจ ก่อนจะหยิบหน้ากากส่งให้เป็นชิ้นสุดท้าย พลางมองสบตาวิฬาร์รัตติกาลในกระจก

 

“เอาละ นายพร้อมแล้ว”

 

 

บนดาดฟ้าเรือโซนเฉพาะสำหรับแขกวิไอพีค่ำคืนนี้ดูคึกครื้นเป็นพิเศษ ร่างสูงผ่าเผยของผู้เป็นเจ้าของเรือปรากฏกายท่ามกลางสายตาสนเท่ห์ของเหล่าแขกพิเศษ ที่ได้รับข่าวการเล่นเกมประมูลสุดพิเศษ ชารอฟทิ้งกายลงนั่งไขว้ขาบนโซฟา มือหยิบแก้วไวน์ขึ้นจิบเรียกสายตาสนใจใคร่รู้จากบรรดาแขกเหรื่อ ก่อนจุดยิ้มการค้าเอ่ยขึ้นด้วยเสียงเปี่ยมเสน่ห์

 

“ขอบคุณสำหรับการตอบรับคำเชิญในค่ำคืนสุดพิเศษนี้นะครับ อย่างที่ผมเคยแจ้งไปแล้วว่า คืนนี้จะมีการประมูล แต่ไม่ใช่ประมูลเพชรหรือสิ่งของเหมือนอย่างที่ผ่านมา คืนนี้จะพิเศษกว่านั้น เราจะทำการประมูลวิฬาร์รัตติกาลแบบรายคืนกัน”

สิ้นเสียงชารอฟ บรรดาแขกต่างมองหน้ากันด้วยความพิศวง

 

“อะไรคือ วิฬาร์รัตติกาลหรือครับ แมวหรือ ?”

หลังจบคำถาม ชารอฟส่งสัญญาณบางอย่าง ก่อนร่างสมส่วนของชายหนุ่มในชุดเซ็กซี่จะปรากฏกายต่อหน้าทุกคน ดวงตาหลังหน้ากากไม่มองสบตาใคร ภัทรศรัณย์วางท่าเฉยเก็บซ่อนความรู้สึกทุกอย่างไว้ลึกสุดหัวใจ แม้จะรู้สึกอึดอัดกับสายตาที่พุ่งเป้ามาที่เขาอย่างพินิจพิจารณาเรือนร่างเหมือนเป็นสินค้า หรือสัตว์อะไรสักอย่างที่ชารอฟนำมาประมูลขาย

 

“โอว นี่หรือวิฬาร์รัตติกาลของคุณ เซ็กซี่มาก”

ใครคนหนึ่งลุกจากโซฟาเดินเข้ามาชมใกล้ ๆ วนดูด้านหน้าและด้านหลัง หยุดยกไวน์ขึ้นจิบพลางกวาดสายตาไล่มองตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า ชนิดถ้าพรุนได้คงพรุนไปแล้ว

 

“ใส่หน้ากากปิดไว้แบบนี้ ชักอยากเห็นหน้าชัด ๆ”

หลังมือเกลี่ยผิวแก้มเนียนไล่ลงไล้ปลายคาง ลำคอ ผ่านแผ่นอกแน่นตึงขาวเนียนล่อตาภายใต้เสื้อตาข่ายสีดำอย่างสนใจ สายตาแฝงความปรารถนาเร้นลับส่งผ่านออกมาอย่างเปิดเผย แม้ยังสงวนท่าทีเอาไว้ภายใต้ชุดสูทเรียบหรู ภัทรศรัณย์สะกดกั้นอารมณ์ขยะแขยงจนแทบอยากกระแทกหมัดใส่หน้าอย่างถึงขีดสุด ดวงตาดำขลับสบตากับชารอฟด้วยความโกรธเคืองเต็มกำลัง ในสมองบันทึกภาพความอดสูที่อีกฝ่ายหยิบยื่นให้ในวันนี้อย่างไม่มีวันลืมไปจนชั่วชีวิต

 

“หากสนใจ ก็ลองเสนอราคามาสิครับ แล้วคุณจะได้เห็นทั้งตัว”

สายตากรุ้มกริ่มแพรวพราวไปด้วยความเจ้าเล่ห์ ภัทรศรัณย์หน้าม้าน ลำคอตีบตัน จะกลืนน้ำลายซักหยดยังรู้สึกตื้อ ในหัวเกลื่อนไปด้วยเสียงกรีดร้องราวสัตว์ป่าที่โหยหาอิสระนอกกรงขัง

 

หยุดเรื่องบ้า ๆ นี่ แล้วไปจากตรงนี้ซะ!

 

นายไม่ใช่สัตว์หรือสิ่งของ!

 

แต่สิ่งที่ทำจริง ๆ กลับตรงกันข้ามสิ้นเชิง ภัทรศรัณย์ยังคงยืนนิ่งเป็นหุ่นให้บรรดามหาเศรษฐีตีราคากันสนุก เสียงหัวเราะ สายตาซ่อนเร้นปรารถนาใต้ร่มผ้าที่จ้องมองมานั้นหยาบโลนอย่างมีชั้นเชิง

 

“อ้อ ผมมีข้อแม้อีกอย่าง เมื่อประมูลได้ ผมจะปล่อยแมวตัวนี้ไป ให้พวกคุณได้ออกไล่จับโดยไม่กระทบกับคนบนเรือ คุณมีเวลาทั้งคืนจนถึงหกโมงเช้า ในการนำเจ้าเหมียวตัวนี้ไปปรนเปรอได้เท่าที่ต้องการ เช้าเมื่อไหร่เป็นอันจบเกม เกมจะเริ่มต่อในคืนถัดไป อยู่ที่พวกคุณแล้วละครับ ว่าจะจับได้ไหม หึหึ”

 

“โอ ประมูลได้ ยังต้องไล่จับอีกหรือ แล้วแบบนี้จะคุ้มกันไหม”

 

“แล้วคุณคิดว่าคุ้มไหมล่ะครับ กับการได้รับการปรนเปรอด้วยเรือนร่างนี้”

ชารอฟลุกจากโซฟาตรงเข้าหา สายตาคมกริบสบตากับคนใต้หน้ากากทุกย่างก้าวที่ก้าวเข้าหาจนมาหยุดยืนตรงหน้า มือหนาตะปบลงก้นแน่นก่อนบีบขยำอย่างเล่นอย่างมันมือ

 

“อา...”

ริมฝีปากสีอ่อนเผยอน้อย ๆ หลุดเสียงครางแผ่ว ดวงตาสั่นระริกเมื่อนิ้วยาวของเขากำลังคลึงที่ช่องทางลับ ภัทรศรัณย์ยันร่างสูงเอาไว้ กลืนน้ำลายอึกลงคอ ไวน์ชั้นดีแตะริมฝีปาก ก่อนของเหลวสีแดงจะไหลออกจากแก้วไหลลงปลายคาง รดลงยังแผ่นอกเป็นทางยาวหายลับเข้าไปในกางเกง ชารอฟพยักหน้าให้คนมารับแก้วไวน์ไปก่อนล้วงมือเข้าไปในเสื้อเลิกขึ้นจนเห็นยอดอกสีอ่อน ปลายนิ้วบีบเม็ดทับทิมสีสวยพลางหันมายกยิ้มให้บรรดาลูกค้า ภัทรศรัณย์หน้าร้อนแทบแทรกพื้นเรือหนี

 

“ใครคนนึงบอกกับผมเสมอ ไวน์แดงไว้ดื่มกับเนื้อ รสชาติจะเยี่ยมมาก”

ชารอฟละมือออกพลางกลับมานั่งที่โซฟาตามเดิม เหลือไว้เพียงร่างเย้ายวนกลางห้องให้บรรดาแขกได้ยล

 

“ให้ตาย เซ็กซี่เป็นบ้า”

สายตากระหายหลายคู่ต่างจ้องมองมา ภัทรศรัณย์ไล่สายตามองแขกกระเป๋าหนักด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก เหมือนสัตว์ที่ถูกจับใส่กรง รอการปล่อยเข้าป่าให้เหล่านายพรานได้ไล่ล่าด้วยความสนุกบนความทุกข์ของชีวิตที่หนีตายหัวซุกหัวซุน! ดวงตารื้นผ่าว จำต้องกัดฟันกลืนความรู้สึกขมเฝื่อนลงคอเหมือนไม่รู้สึกอะไร

 

ที่คิดตอนนี้คือหนี หนีให้ได้!

 

ดวงตาสีนิลกาฬหันมองตามทุกครั้งที่ได้ยินเสียงเสนอราคา โดยมีเจ้าหนี้หน้าเลือดอย่างชารอฟนั่งรอใบหน้ายิ้มกริ่ม ราคายิ่งพุ่ง หมอนั่นก็ยิ่งได้มาก โดยที่เขาได้เพียงเศษเงินของหมอนั่น!

 

“ผมให้สามสิบล้าน” 30ล้านUSD! ตีเป็นเงินไทยเท่าไหร่!! ภัทรศรัณย์หันขวับ คนเสนอราคาเป็นผู้ชายมาดขรึมท่าทางภูมิฐาน ดวงตาคมกริบมีแรงดึงดูดอย่างประหลาด โครงหน้าสมสัดส่วน ผมเซ็ตเสยไปด้านหลังเปิดหน้าผาก

 

บุคลิกคล้ายคุณภีมพริษฐ์

 

“มีใครเสนอมากกว่านี้อีกไหมครับ”

ภัทรศรัณย์กวาดตามองอย่างลุ้นระทึก เมื่อทุกคนต่างเงียบกริบ ผลจึงเป็นเอกฉันท์

 

 

“โอเค แมวตัวนี้เป็นของคุณในคืนนี้” ชารอฟผายมือ ก่อนส่งสัญญาณให้หนี ภัทรศรัณย์มองหน้าชายผู้นั้นก่อนกลับหลังหันออกวิ่งในทันที

 

 

“ขอให้สนุกกับการไล่จับแมวนะครับ” ชารอฟจิบไวน์อย่างพอใจ แค่คืนแรกภัทรศรัณย์ก็ฟันค่าตัวเหนาะ ๆ ไปถึงสามสิบล้านยูเอสดอลล่า หึ แมวกวักสินะ

 

#

 

 

 นักเขียนมือสมัครเล่น อย่าคาดหวังอะไรเน้อ อ่านเอาหนุก ๆhttp://cdn-th.tunwalai.net/files/emotions/14.gif

ความคิดเห็น