ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
1. คุณค่า (1)

  

           ‘เป็นแฟนกับพี่นะ’ 

           ‘ครับ’ 

           รอยยิ้มอันสุขสมปรากฎบนใบหน้าของชายหนุ่มทั้งสอง ร่างเล็กโผเข้าสวมกอดพร้อมน้ำตาแห่งความปลื้มปิติ​ สุขใดเล่าของคนแอบรักจะเกินกว่าการได้เป็นคนที่ถูกรัก​ ทว่าความสุขสมที่เกิดขึ้นเป็นเพียงช่วงเวลาอันสั้น ก่อนดวงตาที่เปิดขึ้นจะนำพาชายหนุ่มกลับสู่โลกของความจริง 

           "ฝันอีกแล้ว"  

           ท่ามกลางห้องสี่เหลี่ยมที่ปกคลุมไปด้วยความมืดมิด ‘ตรีภพ’ ได้แต่พึมพำกับตัวเองด้วยความผิดหวังเมื่อรับรู้ว่าภาพอันสวยงามที่เกิดขึ้นคือความฝัน เป็นเพียงจินตนาการที่เสกสร้างขึ้นจากจิตใต้สำนึกของเขาเท่านั้น 

           “เฮ้อ...” เมื่อไหร่ภาพความฝันจะเกิดขึ้นจริงสักที

           ตรีภพถอนลมหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่าย ครั้งนี้ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาฝันถึงชายหนุ่มอันเป็นที่รัก แต่หากถามว่าเป็นครั้งที่เท่าไหร่เขาเองก็จำไม่ได้ เพราะภาพความฝันอันสวยงามในจินตนาการนั้นมีอย่างมากมายเกินจะนับประมาณ ตั้งแต่ที่ตรีภพย่างเท้าเข้าสู่รั้วมหาวิทยาลัย

           “เฮ้อ…” ตรีภพผ่อนลมหายใจออกมาอีกครั้งเมื่อมองภาพอันเลือนลางผ่านทางกระจก ความรู้สึกสังเวชก่อเกิดทุกครั้งที่เห็นใบหน้าของตัวเองผ่านภาพสะท้อนนั้น ถึงแม้ไม่ชัดเจนเพราะสายตาที่สั้นกว่าคนปกติทั้งสองข้าง แต่ภาพชายหนุ่มไร้ซึ่งราคาก็สะท้อนออกมาแทนความเป็นเขาได้เป็นอย่างดี

           ชายรูปร่างเล็กที่มีความสูงไม่ถึงร้อยหกสิบ คนธรรมดาคนหนึ่งที่แทบไม่มีอะไรน่าจดจำ ถึงแม้ใบหน้าของเขาจะไม่ได้ขี้ริ้วขี้เหร่น่ารังเกียจ แต่ก็จัดอยู่ในกลุ่มคนทั่วไปที่ไม่มีอะไรโดดเด่นน่าสนใจ แว่นตาหนาเตอะทรงล้าสมัยที่สวมใส่คงเป็นสิ่งเดียวที่ผู้คนจะจดจำจากตัวของเขาได้

           หากพูดถึงทักษะอื่น ๆ ตรีภพก็ไม่มีอะไรดีเลยสักอย่าง ผลการเรียนของเขาจัดอยู่ในกลุ่มปลายแถว ความรู้ที่มีแค่งู ๆ ปลา ๆ พอให้เขาเอาตัวรอดสอบติดมหาวิทยาลัยได้เท่านั้น ด้านการกีฬาคงไม่ต้องพูดถึง ถ้าไม่ต้องเรียนวิชาพละเขาก็ไม่เคยคิดจะออกกำลังกายเลยสักครั้ง ร่างกายจึงผอมซูบไร้เรี่ยวแรง เอาเป็นว่าเดินขึ้นบันไดมายังห้องพักได้โดยไม่เป็นลมล้มพับก็บุญหนักหนาแล้ว ส่วนพรสวรรค์ด้านอื่นก็แทบไม่มีติดตัวมาเลย ลูกชังของพระเจ้าอย่างเขาจึงใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการหายใจทิ้งไปวัน ๆ เรียกได้ว่าใช้ช่วงชีวิตที่มีอยู่จำกัดอย่างไร้ค่า จนมักเกิดคำถามกับตัวเองอยู่บ่อยครั้ง

           เขาเกิดมาบนโลกนี้ทำไม? 

           สิบแปดปีบนเส้นทางชีวิตตรีภพต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวและไร้ตัวตนมาโดยตลอด เพื่อนสนิทหน้าตาเป็นอย่างไรเขาไม่เคยรู้จัก คนไม่เอาไหนอย่างเขาใครจะอยากคบ ยิ่งอุปนิสัยที่เป็นคนพูดน้อยจนค่อนไปทางเงียบ เก็บตัวไม่สุงสิงกับใคร โลกส่วนตัวอันสูงส่งจึงเป็นเกราะกำบังอีกชั้นที่แยกตรีภพออกจากบุคคลทั่วไปได้เป็นอย่างดี 

           แต่เขาแคร์ซะที่ไหน อยู่คนเดียวจนเคยชินไปเสียแล้ว 

           อดีตตรีภพดำเนินชีวิตอยู่กับแม่บังเกิดเกล้าตามลำพัง ส่วนผู้เป็นพ่อเสียชีวิตไปตั้งแต่เขามีอายุไม่ถึงขวบ ด้วยความรักของแม่ที่มีอยู่มากมายทำให้เขาไม่เคยสนใจอยากได้ความรักจากคนอื่น 

           เธอคือความหวัง คือพลัง คือกำลังใจหนึ่งเดียวที่ตรีภพมี 

           ทว่ามัจจุราชจอมวายร้ายก็ได้ทำลายความสุขสุดท้ายของเขาไปจนหมด ผู้เป็นแม่ได้จากเขาไปจากอุบัติเหตุทางรถยนต์เมื่อสองปีก่อน นับจากนั้นตรีภพจึงต้องใช้ชีวิตบนโลกใบนี้ตามลำพังโดยปราศจากซึ่งความรัก ไม่ว่าจากใครคนไหน 

           แม้กระทั่งจากตัวของเขาเอง 

           การมีอยู่อย่างเคว้งคว้างไร้จุดหมายจึงสะท้อนความเป็นตัวเขาได้เป็นอย่างดี ทว่าความคิดของตรีภพได้เปลี่ยนไปเมื่อพบเจอกับชายหนุ่มคนหนึ่ง เขาคนนั้นคือคนที่ทำให้ตรีภพยังอยากมีชีวิตอยู่บนโลกอันแสนอ้างว้าง ปลุกดวงใจที่สิ้นหวังให้กลับมามีพลังขึ้นอีกครั้ง เขาไม่ได้โอบกอดตรีภพไว้แค่เพียงในความฝัน แต่เขาคนนั้นยังโอบอุ้มร่างอันแสนบอบช้ำให้คงอยู่ในโลกของความเป็นจริง 

           ‘ภาสกร’ รุ่นพี่ปีสามแห่งคณะวิศวกรรมศาสตร์ สำหรับตรีภพเขาไม่ได้เป็นแค่รุ่นพี่ที่น่านับถือ แต่เขาคือทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตของตรีภพ ทั้งความหวัง ความฝัน และกำลังใจที่ทำให้ตรีภพยังอยากมีลมหายใจอยู่ต่อไป 

           ทำไมภาสกรจึงสำคัญกับตรีภพขนาดนี้?

           หากย้อนเวลากลับไปก็คงเป็นเมื่อสัปดาห์ก่อนในวันสุดท้ายของการประชุมเชียร์

 

---- 

เปิดเรื่องมาก็เศร้าแล้วทุกคนนน 

ขอฝากนิยายเรื่องนี้ด้วยนะครับ 

จุ๊บ ๆ 

อย่าลืมกดหัวใจ กด fav เป็นกำลังใจให้กันเด้วยน้า 

ติดตามข่าวสารของไรท์ทางเพจ >> นิยายธ.ธีร์
แสดงเพิ่มเติม
ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น