email-icon facebook-icon

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะ ติชมหรือเม้นได้เลยน้าาาา ><

ตอนที่ 8 ความรู้สึกแปลกๆ?

ชื่อตอน : ตอนที่ 8 ความรู้สึกแปลกๆ?

คำค้น : ตัวขัดดอก

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 22.7k

ความคิดเห็น : 29

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ก.พ. 2564 01:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 8 ความรู้สึกแปลกๆ?
แบบอักษร

ตอนที่ 8

“นี่มึงท้ากูเหรอ!” 

คุณราฟตวาดผมด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกราดเกรี้ยวและหงุดหงิด 

“เปล่าครับ ผมไม่ได้ท้าคุณ คนอย่างผมจะไปกล้าท้าคุณได้ยังไง แต่ยังไงซะร่างกายนี้มันก็เป็นของเล่นให้คุณตั้งแต่วันที่แม่ผมเอามาขายให้คุณตั้งแต่แรกแล้วไม่ใช่เหรอครับ? คุณจะทำอะไรกับของเล่นชิ้นนี้ก็ได้...” ผมบอกออกไปด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือจากการสกัดกั้นตัวเองไม่ให้ร้องไห้ 

“ก็ดี! เจียมตัวเองไว้ ในเมื่อมึงเสนอมาให้กูอย่างนี้แล้ว กูไม่สนองก็คงไม่สมใจมึงสินะ!” 

ร่างสูงพูดพร้อมคล่อมตัวผมไว้แล้วซุกไซร้ซอกคอผมอย่างหื่นกระหาย ผมก็ไม่ขัดขืนอะไร แถมยังเบี่ยงซอกคอให้สะดวกมากขึ้นด้วย แต่ดูเหมือนมันจะยิ่งไปกระตุ้นให้ร่างสูงโมโหมากกว่าเดิม 

“ดี! ดี! ทำต่อไปเลยนะมึง!” คนใจร้ายพูดพร้อมกัดซอกคอผมอย่างแรง 

“อึก” 

ผมหลุดครางออกมาด้วยความเจ็บปวด แต่คุณราฟก็ยิ่งกัดไปทั่วลำคอของผม พนันได้เลยว่าตอนนี้คอของผมคงมีแต่รอยฟันของเขาเต็มไปหมด แต่ผมไม่มีวันขอร้องให้เขาหยุดหรือร้องไห้ออกมาอีก เพราะผมรู้ดีว่าต่อให้ร้องไปยังไง...เขาก็ไม่เคยเห็นใจผมอยู่ดี... 

ร่างแกร่งที่ตอนนี้เต็มไปด้วยความโมโหรูดซิปกางเกงลงแล้วจับท่อนเนื้อที่ยังไม่แข็งตัวออกมา พร้อมขยับไปใกล้ใบหน้าของไอดิน แล้วกระชากศรีษะของร่างเล็กให้เข้ามาใกล้กว่าเดิมพร้อมออกคำสั่งว่า 

“อมของกูสิ ทำให้กูรู้สึกสนุกกับของเล่นอย่างมึงหน่อย ไม่ใช่มัวแต่นอนนิ่งเป็นท่อนไม้อย่างนี้!” 

ผมค่อยก้มหัวลงไปเอาปากอมตามคำสั่งของคุณราฟด้วยความรู้สึก...หดหู่ในคำพูดของคนตรงหน้าที่พูดออกมา 

ค่าของผมมีแค่นี้จริงๆสินะ 

ชายหนุ่มมองร่างเล็กที่พยายามทำอย่างไม่ประสีประสา แต่ก็สามารถทำให้เขามีอาการตื่นตัวขึ้นมาได้ด้วยความไม่ประสีประสาของมันนั่นแหล่ะ แต่ตอนนี้เขายังโมโหมันอยู่ 

! 

มันเป็นบ้าอะไรขึ้นมา มาทำตัวประชดเขา แล้วไหนจะแววตาของมันยามที่มองเขาอีก แต่ก่อนมันเคยมองเขาด้วยความหวาดกลัวบ้าง...หลังๆมานี่ก็มีความเขินอายในดวงตาของมัน...แต่ตอนนี้ในแววตาของมันยามที่มองมาที่เขา มีแต่...ความว่างเปล่า...เฉยชา...มันทำให้เขาหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก 

! 

ชายหนุ่มคิดมาถึงตรงนี้ก็ยิ่งกระพือความคุกกรุ่นในใจของเขาให้ลุกโชนขึ้นมาอีก 

“พอแล้ว! ห่วยสิ้นดี!” 

ร่างสูงกระชากสะโพกออกจากปากของร่างแน่งน้อย แล้วมุ่งเป้าหมายไปที่ช่องทางสีสดที่ตอนนี้มันแสดงอยู่ต่อหน้าเขา ไม่รอช้า เขาจับท่อนเนื้อของตัวเองที่ตอนนี้มันแข็งจากการปลุกเร้าอารมณ์ของร่างที่นอนเบื้องล่างเขาอยู่ จ่อแล้วกดลงไปจนมิดด้ามทีเดียวจนสุดโดยไม่มีการเล้าโลมหรือใช้ตัวช่วยใดๆทันที 

“โอ้ยยย” 

ร่างเล็กร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดทันที 

“ของเล่น มันก็ต้องเล่นแรงๆถึงจะสนุกว่าไหม หืม?” 

แต่ไม่มีความเห็นใจของคนที่ทำให้เจ็บสักนิดเลย...ไม่มี... 

ไอดินพยายามไม่แสดงความเจ็บปวดออกมาทางเสียงร้อง เขาพยายามสะกัดกั้นมันไว้ แต่ก็ทนแทบจะไม่ไหวจนต้องใช้มือจิกลงไปบนที่นอนยับยู่ยี่ไปหมด เขาจะไม่ส่งเสียงร้องออกมาให้มันน่าสมเพชมากกว่านี้หรอก ไม่มีวัน... 

“พั่บๆ  ป้าบๆ อึกก” 

เสียงจากเนื้อกระทบกันดังลั่นไปทั่วห้องตามแรงกระแทกที่รุนแรงของร่างสูง ผสมเสียงครางด้วยความเจ็บปวดอย่างแผ่วเบาจากร่างเล็ก ยิ่งร่างเล็กพยายามฝืนไม่ให้มีเสียงครางออกมาเท่าไหร่ คนที่อยู่ข้างบนก็ยิ่งทำแรงขึ้นมากเท่านั้น ราฟมองหน้าเด็กอวดดีที่นอนรับการระบายความใคร่ของเขาด้วยความรู้สึกสับสน...ร่างเล็กไม่มีอารมณ์ร่วมกับเขาเลย ท่อนเนื้อของคนตัวเล็กมันสงบนิ่งราวกับไม่มีความรู้สึก แต่เขาไม่สน...ในเมื่อมันอวดดีใส่ก็ไม่ต้องมีความสุขจากเซ็กซ์ครั้งนี้หรอก 

! 

ร่างแกร่งจับร่างเล็กให้หันหลังแล้วเพิ่มกระแทกไปเรื่อยๆจนเมื่อใกล้จะถึงฝั่งฝันเขาเพิ่มความเร็วถี่ยิบ จนไอดินหัวสั่นหัวคลอนไปตามแรงที่ส่งมา ร่างสูงปลดปล่อยในช่องทางที่บวมช้ำของร่างแน่งน้อย เมื่อเขาถอนกายออกมาน้ำสีขาวๆที่ปนเลือดก็ไหลออกมาบางส่วน ซึ่งตัวของราฟไม่ได้มีความรู้สึกเจ็บหรือว่าเป็นแผลตรงไหนเลย 

ถ้าอย่างนั้นแสดงว่าคนใต้ร่างเขาต่างหากที่เลือดไหล 

ชายหนุ่มคิด 

“ดีหลังก็อย่ามาอวดดีกับกูอีก ไม่งั้นมึงโดนหนักกว่านี้แน่!” 

ร่างสูงปรามาสไว้แล้วเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัว เดินเข้าห้องน้ำไปชำระร่างกาย 

“ฮึก ฮือ” 

คล้อยหลังคนใจร้าย ไอดินก็ร้องไห้ออกมาด้วยความเจ็บทั้งกาย เจ็บทั้งใจ เขาเจ็บไปหมด เมื่อไหร่นะ...เมื่อไหร่กัน ไอ้เรื่องบ้าๆแบบนี้มันจะจบลงไปสักที ร่างเล็กคิด แล้วร้องไห้จนผล็อยหลับไปทั้งอย่างนั้น 

ฝ่ายคนในห้องน้ำเขาเข้าไปชำระร่างกายตัวเอง พร้อมครุ่นคิดไปด้วยจนทำให้อาบน้ำช้ากว่าปกติ เมื่อราฟเดินออกมาก็พบว่าคนบนเตียงหลับไปพร้อมกับ...คราบน้ำตา และร่างกายที่ยังไม่ได้ทำความสะอาด ชายหนุ่มเห็นดังนั้นจึงค่อยๆจับคนตัวเล็กพลิกตัวให้นอนหงายอย่างเบามือ และไม่รู้เพราะอะไรเขาเดินไปหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กออกมาแล้วเดินไปชุบน้ำในห้องน้ำ เขาค่อยๆเช็ดทำความสะอาดร่างกายของไอดิน โดยเริ่มจากการทำความสะอาดช่องทางที่บวมช้ำ ชายหนุ่มค่อยๆเอาน้ำของเขาที่ปล่อยเข้าไปในตัวร่างเล็กออกมาพร้อมเลือด เขาพยายามทำอย่างเบามือและระมัดระวังเพราะเขาไม่เคยทำแบบนี้ให้ใครมาก่อน... 

คนตัวสูงทำทุกอย่างอย่างเบามือโดยมีคนที่ไม่ได้สติครางร้องออกมาเป็นระยะๆด้วยความเจ็บ 

“อือ เจ็บ” 

“นะ หนาว” 

ราฟทำมันจนเสร็จพร้อมเอาเสื้อผ้ามาใส่ให้ไอดิน โดยเขาเลือกเสื้อเชิ้ตของตัวเองมาใส่ให้ ด้วยขนาดที่มันใหญ่โตกว่าคนบนเตียงมากนัก จึงทำให้ชายเสื้อปิดคลุมลงมาเกือบถึงเข่า เขาจึงไม่ใส่กางเกงให้ ชายหนุ่มทำทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยก็ยืนมองด้วยความรู้สึกสับสน... 

เขาเป็นบ้าอะไรวะ 

ไม่เคยทำแบบนี้ให้ใครมาก่อน เขาไม่เคยดูแลเทคแคร์คู่นอนคนไหนเท่านี้ ความรู้สึกแปลกๆเริ่มก่อตัวขึ้นมาในใจของมาเฟียหนุ่ม แต่เขากก็พยายามคิดกับตัวเองว่า แค่เพราะรู้สึกผิด ใช่ เพราเขารู้สึกผิดที่ทำให้ร่างเล็กต้องเป็นแบบนี้ ใช่ ก็แค่รู้สึกผิด แค่นั้น 

มาเฟียหนุ่มคิดได้ดังนั้นจึงเดินออกไปจากห้องทันที ทิ้งคนตัวเล็กให้นอนพักผ่อนบนเตียงอย่างเงียบๆ... 

มาเฟียหนุ่มเดินลงมาด้วยความรู้สึกสับสนภายในใจ 

เกิดอะไรขึ้นกับเขา ทำไมเขาต้องรู้สึกผิด ทำไมเขาต้องไปดูแลเช็ดตัวให้คนบนห้องด้วย ทั้งๆที่เขาไม่เคยทำให้ใครมาก่อน 

เขาเดินลงอย่างเหม่อลอย แต่ก็ต้องชะงักเมื่อปลายบันไดมีร่างของนิคที่มองเขาด้วยความสงสัยปนโมโห 

“ขึ้นไปทำอะไรน่ะครับ” 

นิคถามด้วยความหึงหวงชายหนุ่ม 

“…” 

แต่มาเฟียหนุ่มไม่ตอบ กลับเดินเลี่ยงไปอีกทาง นั่นทำให้นิคโมโหและพยายามที่จะเค้นคำตอบจากร่างสูงโดยลืมไปว่า...ร่างสูงไม่ชอบคนเซ้าซี้ ทำตัวน่ารำคาญ 

“ทำไมไม่ตอบผมละครับ พี่ราฟ! ผมถามว่าขึ้นไปทำอะไรตั้งนาน แล้วไอ้เด็กขายตัวนั่นอยู่ไหน ทำไมไม่ลงมาด้วย!” 

นิคพูดด้วยอารมณ์คุกกรุ่นในใจ จนใช้น้ำเสียงตวาดราฟออกมา 

“..ดูเหมือนว่า นายจะลืมไปแล้วว่าฉันไม่ชอบคนเซ้าซี้น่ารำคาญนะ” 

ร่างแกร่งพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ และนั่น...ก็ทำให้คนที่ถามได้สติ รีบพูดขอโทษอย่างเร็ว 

“เอ่อ พะ พี่ราฟ ผมขอโทษครับที่เซ้าซี้พี่ ก็ผมหึงพี่นี่นา ถะ ถ้าพี่อารมณ์ไม่ดี งั้นเราขึ้นไปบนห้องพี่ดีกว่า ผมจะทำให้พี่อารมณ์ดีเองนะครับ...” 

นิคพูดขอโทษพร้อมออดอ้อนมาเฟียหนุ่มด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานกว่าเดิม แต่นั่น...ก็ไม่ช่วยอะไร 

“เงินจากค่าตัวนายเมื่อวันก่อน จะให้คนโอนเข้าไปในบัญชี แล้วจากนี้ก็ไม่ต้องเสนอหน้ามาให้เห็นอีก…” 

ชายหนุ่มพูดกับร่างเล็กที่ยืนตรงหน้าด้วยน้ำเสียงราบเรียบแล้วเตรียมหันหลังเดินออกไปทันที 

“เดี๋ยวครับพี่ราฟ อย่ามาทำกับผมแบบนี้นะ! ผมไม่ใช่อีตัวแบบไอ้ไอดินมันนะ!” 

นิคพูดด้วยความรู้สึกขายหน้าและอับอายจากคำพูดของร่างสูง 

“ใช่ ไม่เหมือน...” 

นิคได้ยินอย่างนั้นก็คลี่ยิ้มกว้างออกมาทันที ก่อนจะหุบยิ้มแทบไม่ทันจากประโยคถัดมาที่ออกมาจากราฟาเอล 

“...ไอดิน เป็นของเล่นของฉัน เขาไม่ได้รับค่าตัว แต่นาย...จะเรียกว่าอะไรดีล่ะ กับพวกที่นอนเพื่อแลกกับเงินน่ะ...” 

พูดจบราฟาเอลก็เดินออกไปทันที ทิ้งให้อีกคนอับอายกับคำพูดของเขาไว้เบื้องหลัง 

“พี่ราฟ ทำไมพูดกับผมแบบนี้ พี่ปกป้องมันใช่ไหม ได้! มันไม่ตายดีแน่!” 

นิคตะโกนออกมาอย่างคับแค้นใจ พลันเขาได้ยินเสียงหัวเราะจากหญิงสาวที่เป็นคนรับใช้ในบ้าน 

“คิกๆ” 

“พวกแกหัวเราะอะไร!” 

นิคตะโกนถามอย่างพาลไปทั่ว และคำตอบที่ได้จากคนรับใช้ของราฟก็ทำให้อารมณ์เขาขึ้นกว่าเดิม 

“ก็หัวเราะคนที่กำลังตกกระป๋องน่ะสิ ทำเป็นด่าคนอื่นไปทั่ว ที่จริงแล้วไอ้ที่ด่าๆอยู่ตัวเองกลับเป็นเองซะงั้น คิกๆ” 

หญิงสาวพูดแล้วก็เดินออกจากบริเวณนั้นทันที 

. 

. 

. 

. 

. 

“กรี้ดดดด อีพวกบ้า กลับมานี่นะ อีพวกต่ำ!” 

นิคกรีดร้องระบายออกมาด้วยความอับอาย ก่อนจะรีบจ้ำเท้าออกจากบ้านของมาเฟียหนุ่มทันที แต่เขาปรามาสไว้ภายในใจว่า สักวันเถอะ ถ้าเขาได้เป็นคนรักของราฟาเอลเมื่อไหร่ เขาจะไล่อีพวกนี้ออกให้หมด 

ความคิดเห็น