มิคุนิ! (#วิ่งหน้าตื่นมาหาพร้อมอุ้มบางอย่างมาด้วย)

ไม่รู้! ตื่นมาก็เจอแล้ว!

มาช่วยกันเลย! ...โอ๊ย! อย่าดึงสิ... (#โดนเด็กดึงผม)

แอ๊ะ... (#หัวเราะ) (#ขี้เกียจสร้างตัวละครใหม่เลยใช้อันนี้แล้วกันเนอะ)

ใช่ก็บ้าล่ะ (#ค้อนใส่)

และถ้าไม่เหมือนกันแปลกล่ะ นี่มันนายตอนเด็ก...

นี่คือนายตอนเด็กไง...เหมือนรูปที่ลิลลี่ให้ดูเป๊ะเลย แถมกลิ่นเลือดก็กลิ่นเดียวกัน...

เออ

อย่างที่บอก...ไม่รู้...

แล้ว...เอาไงต่อดี?

ฉันภาวนาอย่าให้เป็นข้อสุดท้ายเลย

นั้นซวยเกิน

แอ๊ๆ (#พยายามเรียกความสนใจจากเจเจ)

อะไรอีกล่ะ?

ม..ม๊า...

ห๊า?

อย่าขำสิเฮ้ย💢

กวนตรีน

งื้อ~ (#มองมิคุนิตาแป๋ว)

ป...ป๊า...

มิคุนิ...ไม่ตลก...

ไม่ใช่ล่ะ

มิคุมิคุ~ C3 ติดต่อมาว่าให้ไปช่วยงานหน่อยน่ะ~ (#เดินเข้ามาในห้อง)

ก็วางอยู่เมื่อวาน

ทำไมเหรอมิคุมิคุ?

ก็นี่ไง (#บู้ใบ้ทางทารกตัวน้อยที่ตนอุ้มอยู่)

อ่ะอ้าว? ทำให้เจเจมีลูกกับมิคุมิคุแฮะ

โยฮัน...ไม่ขำ...

ไม่รู้ แต่ให้เดา...คงมีผลแค่วันสองวันเหมือนเดิมแหละ

เออ ก็ยังดี...แล้วแบบนี้งานที่ C3 เอาไง?

เอางั้น?

ไม่ต้องกัดกันก็ได้นะมิคุมิคุ

อา

(#มองตาม)

ทำไมตาขวากระตุกแปลกๆ หว่า?

...

รุ่นพี่มิคุนิ

ที่เจเจอุ้มานั้น?

ผลจากยาแปลกๆ ของโยฮันน่ะ

...แล้วแบบนี้จะทำงานไง?

...ล้อเล่นใช่ไหมครับ?

ที่จริงยังไงฉันก็ต้องอยู่เลี้ยงเด็กล่ะ

เล่นเกาะฉันหนึบซะ..

ตรงนี้ไม่ต้องพูดก็ได้นะมิคุนิ

ม๊า...

เฮ้อ

...ผมว่าผมหาคนอื่นมาทำงานแทนดีกว่า

แบบนี้ไม่น่าไหว

เด็กไง

ไม่ใช่ล่ะ!

อย่าเพิ่งคิดเชือดรุ่นพี่มิคุนินะ!

โยฮันทำเรื่อง

นี่คิดว่ารุ่นพี่มิคุนิทำเจเจป่องจนมีเรื่องหรือไง?

มันจะเป็นไปได้ไงเล่า? (#ถอนหายใจ)

และถ้าจากชิโกะนี่ทำใจอย่างเดียวเลย

พอฟังแบบนี้ก็จริง...

และเลิกดึงผมฉันทีเถอะ (#โดนเด็กดึงผมไม่เลิก)

ม๊า...

อย่าขำสิ

อย่าไปแกล้งสิ

อ๋อ และไหนๆ เธอก็มาแล้ว...ช่วยทำงานแทนสองคนนี้ได้ไหม?

ก็สึรุงิเล่นป่วนซะ

พูดๆ แล้วก็ชักเสียวๆ

งั้นรีบๆ กลับไปครับรุ่นพี่มิคุนิ

ก่อนสึรุงิซังโผล่มา

อ้าว? กลับมาเร็วกันจังนะ...

พอดีแต่ละคนกลัวสึรุงิมาเจอแล้วก่อเรื่องน่ะ

อ๋อ

แล้วนี่ยังโดนเด็กดึงผมไม่เลิก?

ถูก

ไม่รู้เป็นอะไรกับผมฉัน

ไม่ต้องมาพูดเลยมิคุนิ

แล้วนี่...เด็กนี่ต้องกินอะไรเนี่ย?

แล้วร้านเรามี?

...

มิคุนิ

ไปซื้อเลยไป

เดี๋ยวเด็กงอแงขึ้นมาล่ะยุ่งเลย

เพราะหากโยฮันเป็นคนไปซื้อ มีแววหายนะจะตามมาไง

ไหนมากัดฉันเนี่ย?

ใ...หว่า! (#สะดุ้งโหยง)

อ่ะ? เด็กคงหิวล่ะ...ดูดนมใหญ่เลย (#มองทารกตัวน้อยที่พยายามดูดหน้าอกเจเจอยู่)

ไม่ขำเว้ย!

มิคุนิรีบไปซื้อนมมาให้ด่วนๆ!

ในที่สุด...ก็สงบ... (#ถอนหายใจพลางมองเด็กตัวน้อยที่หลับปุ๋ยหลังกินเสร็จไปแล้ว)

เออ...มิคุมิคุ...ไหงทำหน้ามุ่ยขนาดนั้นล่ะ?

หื้อ? (#ทำหน้างงๆ)

...เชิญตามสบาย อย่าหนักนักล่ะ (#พอเดาออกแล้วว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อ)

เดี๋ยวสิ...มิคุนิ... (#โดนลากเข้าห้อง)

เออ...มิคุนิ...เป็นอะไรไปเหรอ (#เหงื่อตก)

...ฉันไม่รู้

ว่า?

ห๊า?

เดี๋ยวนะ...อย่าบอกนะว่านายหึงเพราะฉันโดนเด็กดูดหน้าอกน่ะ!?

จะบ้าหรือไง!? ไม่เว้ย!

และที่สำคัญนายจะหึงเด็กทารกเพื่อ?!

เดี๋ยว! หยุดนะมิคุนิ! (#พยายามดึงมิคุนิออกมา)

อ...ไอ้บ้าเอ้ย!!! (#สะดุ้งโหยงเมื่อสัมผัสเปียกมาโดนหน้าอกตน)

พ...พอก่อน...มิคุนิ...

เงียบไปเลยเจ้าบ้า!!! ออกมานะเฮ้ย! (#ตี)

เฮ้ย!? อย่ากัดนะเฮ้ย!

นายมันบ้าที่สุด!!! หน้าไม่อาย!!! (#อยู่ในสภาพยับไปทั้งตัว)

ไอ้บ้า! หึงอะไรกับเด็กทารกวะ!?

ไม่ใช่ล่ะ! ไอ้หื่น!

ไม่เอาเว้ย! ไอ้มาโซ! (#รีบแปลงเป็นงูหนีเข้าไปหลบในซอก)

💢

...

ก็ได้ (#เลื้อยขึ้นตัวมิคุนิ)

ไม่

เดี๋ยวนายทำอะไรบ้าๆ อีก

คำของนายเชื่อถือไม่ได้

ไง...เรียบร้อยแล้วเหรอ?

มิ - คุ - นิ!!!

โดนงอนหนักน่าดู...สงสัยโดนจัดหนักเลยสินะเจเจ?

เงียบไปเลยโยฮัน

แล้วเด็กล่ะ?

หายไปแล้ว สงสัยยาหมดฤทธิ์น่ะ

อ๋อ

ฉันก็ว่างั้น ไม่งั้นฉันคงหัวหมุนกับการเลี้ยงเด็กตอนนายลากเจเจเข้าห้อง

โยฮัน!

หว่าๆ อย่ายั๊วะสิ

นายก็เงียบไปเลยมิคุนิ!

อย่าโมโหสิ...เอายาทดลองฉันไหม?

ไม่มีทาง

ก็รู้นิสัยฉันอยู่

ไม่รู้ เลยกะลองนี่ไง

ไม่ต้องเลย!

อย่าว่างั้นสิ ลองให้หน่อย

ไม่!

ฉันคงหาเรื่องให้โดนหักเงินเดือน...

ใจร้ายจีง