facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บท 23 : นอนนี่เถอะนะ (กรุบกริบ ~)

ชื่อตอน : บท 23 : นอนนี่เถอะนะ (กรุบกริบ ~)

คำค้น : ปั้นหมึกcontest โรแมนติค รัก เจ้าแผนการ แอบรัก NC18+

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 801

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 07 พ.ย. 2564 22:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บท 23 : นอนนี่เถอะนะ (กรุบกริบ ~)
แบบอักษร

บท 23 นอนนี่เถอะนะ 

           เนื่องจากใกล้เวลาเข้านอนของเด็กน้อยแล้ว กว่าเธอจะแวะไปเอาเสื้อผ้าที่หอและเดินทางไปบ้านของอาทิตย์เกรงว่าจะดึกไปกว่านี้จนทำให้อ้นต้องเข้านอนช้า หญิงสาวจึงยอมลดทิฐิลง

           “คุณอิฐค่ะ”

           ไม่นานประตูห้องนอนจึงถูกเปิดออก ชายหนุ่มอยู่ในชุดนอนเสื้อยืดสีเทาอ่อนกับกางเกงขายาวสีดำเรียบร้อย ทรงผมสั้นปรกหน้าผากสบายๆ ทำให้ร่างสูงดูผ่อนคลายลง

           “มิ้มต้องพาอ้นกลับแล้วค่ะ”

           เขาไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่เปิดประตูห้องให้กว้างกว่าเดิมเพื่อให้มนวดีเข้าไป

           สิ่งที่หญิงสาวเห็นอยู่ตรงหน้าคือบนพื้นเต็มไปด้วยของเล่นเด็กผู้ชาย ซึ่งมันก็คือหุ่นยนต์แบบที่อชิระชอบสะสม ชายหนุ่มร่างสูงคงไม่เอาออกมาเล่นเองแน่ สายตาสอดส่องหาเจ้าหนูน้อยแล้วพบนอนสลบไสลอยู่บนเตียงหลังกว้างโดยกอดหุ่นยนต์หนึ่งตัวไว้แน่น

           อ้นสวมเสื้อยืดของอชิระเพียงตัวเดียวแต่กลับเหมือนชุดกระโปรงผู้ใหญ่คุมไปถึงขา มนวดีมองค้อนเจ้าของห้องไปหนึ่งทีที่เขาไม่ยอมออกมาเรียกเธอตั้งแต่แรก สองขาเรียวก้าวไปที่เตียงกำลังจะเอื้อมตัวไปปลุกหนูน้อยทว่าโดนคว้าแขนไว้ก่อน

           “คุณไม่ควรกวนเด็กขณะหลับนะ”

           “แล้วจะให้อ้นนอนที่นี่หรือคะ”

           มนวดีพยายามลดเสียงสนทนากับอชิระเพื่อไม่ให้รบกวนคนหลับปุ๋ย

           “ใช่” เขาตอบห้วน ๆ

           “ไม่ค่ะ มิ้มจะอุ้มอ้นกลับบ้านเอง”

           หญิงสาวไม่สนใจ พออชิระเห็นว่าคนตัวเล็กกำลังจะเอื้อมตัวไปกลางเตียงเพื่อคว้าตัวเด็กน้อย เขาเลยใช้พละกำลังคว้าตัวเธอไว้ก่อนจะพาล้มไปบนเตียงโดยพลิกให้เธอประจันหน้าอยู่ภายใต้ร่างของเขา

           “คุณอิฐ! จะทำอะไร”

           คนตัวเล็กตาโตตกใจ แต่ก็ไม่เสียงดัง เหตุการณ์มันเกิดขึ้นรวดเร็วมาก ตอนนี้เธอขยับตัวไปไหนไม่ได้เพราะร่างหนากดทับน้ำหนักลงมา หัวใจดวงน้อยเต้นแรงอีกครั้ง ทั้งๆที่เมื่อก่อนหน้าหัวใจของเธอยังไร้ชีวิตชีวาอยู่เลย

           “ทำไมคุณไม่นอนที่นี่ไปเลย อุ้มอ้นไปเดี๋ยวอ้นก็ต้องตื่นระหว่างทาง”

           “แล้วคุณจะให้มิ้มนอนตรงไหน”

           เธอถามกลับเพราะอยากให้เขาได้คิดได้ว่าไม่มีที่สำหรับเธอแล้ว ทว่าเขาตอบกลับในแบบที่เธอคิดไม่ถึง

           “เตียงผมไง ตั้งกว้าง”

           คนตัวเล็กไปไม่เป็น เธอจึงพยายามดิ้นออกจากอ้อมอกเพื่อขอไปตั้งหลักก่อน แต่คนร่างสูงก็ไม่ยอมให้เป็นแบบนั้น

           “คุณอิฐปล่อยนะ มิ้มจะนอนได้ไง มิ้มไม่มีชุด ไม่ได้เตรียมอะไรมาเลย”

           “ห้องผมมีให้คุณทุกอย่าง คุณอยากได้อะไรเพิ่มก็บอก ผมจะหามาให้ นอนนี่เถอะนะ ดึกแล้ว”

           ความจริงเขาไม่อยากให้เธอไปนอนบ้านผู้ชายอื่น และความจริงมากกว่านั้นคือเขาอยากอยู่กับเธอ อยากชดเชยเรื่องที่ทำให้เสียใจ

           น้ำเสียงประโยคหลังอ่อนลง ราวกับอชิระกำลังอ้อนวอนขอโอกาสจากเธออยู่ ซึ่งมันก็ทำให้เธอโอนเอียงเพียงเพราะเขาพูดดีด้วย ทว่าถ้าว่ากันตามจริงตอนนี้ก็ดึกมากแล้ว แถมอ้นยังหลับปุ๋ย อ้นอาจจะตื่นระหว่างทางได้ถ้าเธออุ้มไป

           “ก็ได้ค่ะ แต่ต้องให้อ้นนอนตรงกลาง”

           หญิงสาวถอนหายใจ เผลอแอบคิดว่าตัวเองยอมเขาง่ายไปไหม แต่มีเด็กอยู่ทั้งคนชายหนุ่มคงไม่กล้าทำอะไร

           อชิระเผยรอยยิ้ม เขาผละออกจากร่างบางทันที ขายาวเดินไปหยิบเสื้อเชิ้ตสีเข้ม และอุปกรณ์อาบน้ำให้มนวดี หญิงสาวหรี่ตาลงเล็กน้อย นี่มันเหมือนกับคนเตรียมการมาแล้วเลย

           “คุณอิฐไม่มีกางเกงเหรอคะ”

           ใส่แค่เสื้อเชิ้ตของเขาตัวเดียวมันดูแปลกๆ

           “กางเกงผม คุณใส่แล้วหลวมแน่ อ่อ หรือว่าจะใส่บ๊อกเซอร์ผมไหมล่ะ น่าจะใส่ได้นะ”

           “เอ่อ ถ้างั้นไม่เป็นไรค่ะ”

           ของส่วนตัวขนาดนั้นใครจะไปใส่ลง ด้วยความเหนื่อยล้าทางร่างกายหญิงสาวจึงรีบไปอาบน้ำให้ตัวเองได้มีเวลาพักผ่อน

           ผ่านไปสิบห้านาทีหญิงสาวกลับออกมาด้วยชุดเสื้อเชิ้ตตัวใหญ่คลุมเพียงหน้าขา เธอค่อนข้างเขินอายเพราะไม่เคยใส่เสื้อผ้าของเขามาก่อน

           ด้านคนที่นอนพิงหัวเตียงอ่านหนังสือเผลอมองไม่วางตา หัวใจสั่นไหวพร้อมเลือดในกายไหลเวียนอย่างรวดเร็ว ประสาทการรับรู้ทั้งร่างกายทำงานอย่างไว

           ภาพตรงหน้าปลุกจินตนาการบางอย่างที่หลับให้ตื่นอีกครั้ง จินตนาการเหมือนคืนแรกของเรา...

เนื่องจากเสื้อของเขาตัวใหญ่สำหรับคนตัวเล็กใส่จึงเผยให้เห็นคอเสื้อลึกลงมาจนเห็นเนินไหปลาร้าข้างหนึ่ง ยิ่งไม่เห็นสายเสื้อใน ในใจเขาก็ลุ้นต่อว่าเธอจะได้ใส่มันหรือเปล่านะ

สายตาเผลอมองลงต่ำตรงส่วนโค้งเว้านูนเด่นแต่ก็ไม่มีอะไรสะดุดออกมา เขาจึงสำรวจผ่านเอวบางลงมาสะโพกผาย ยามเธอก้มเงยเก็บของ เสื้อที่สั้นระดับขาเลิกขึ้นจนเห็นต้นขาเรียวขาข้างใน

อชิระเผลอกลืนน้ำลาย เขายอมรับว่าแม้มนวดีจะไม่ได้ทำอะไร ไม่ได้เอ่ยเสียงอะไรออกมา แต่งตัวมิดชิด ทว่าเธอกลับน่ารักและ...เซ็กซี่

เสียงโทรศัพท์ของคนตัวเล็กสั่น ขัดจังหวะคนที่กำลังเพลิดเพลิน 'ใครโทรมาตอนนี้วะ' 

มนวดีรีบเดินไปหยิบเเละกดรับ

"ฮัลโหล ซัน"

เธอมองอชิระแวบนึงก่อนเดินออกไปคุยนอกห้องนอน

คนบนเตียงปิดหนังสือที่ไม่ได้อ่านลง มองตามประตูห้องนอน ออกอาการเซ็งอย่างเห็นได้ชัด สูดลมหายใจเข้าออกทำสมาธิก่อนเปิดหนังสือเพื่ออ่านมันอีกครั้ง ทว่าใจเขากลับลอยออกไปนอกห้อง อยากรู้ว่าสองคนนั้นคุยอะไรกัน เเล้วจะคุยกันอีกนานไหม

ห้านาทีแล้วจะคุยไรกันเยอะแยะ

อาทิตย์โทรมาเวลานี้เพราะคิดว่ามนวดีน่าจะเลิกงานพิเศษและกำลังจะเข้านอน

ชายหนุ่มโทรมาถามพฤติกรรมของหลานชายและขอบคุณหญิงสาวรอบที่เท่าไรไม่รู้ มนวดีก็ใจดีเล่าให้ฟังอย่างละเอียดว่าอ้นทำอะไรบ้าง แต่เธอไม่ได้เล่าในส่วนของอชิระ

ไว้อาทิตย์กลับมาเธอค่อยอธิบายให้เขาฟัง เพราะไม่อยากปิดบังเรื่องที่เธอพาหลานเขามานอนค้างที่ห้องอชิระ และไม่แน่ว่าอ้นอาจจะกลับไปเล่าให้น้าตัวเองฟังว่าเธอมาทำงานกับอชิระ อาทิตย์อาจจะเข้าใจผิดและสงสัยในความสัมพันธ์ของเธอกับอดีตคู่หมั้นได้

หนุ่มปลายสายเผลอชวนคุยซะนาน จนอีกคนเริ่มตอบสั้นลงคงเป็นเพราะความง่วง เขาเลยตัดใจบอกฝันดี

"ฝันดีเช่นกันนะซัน"

มนวดีกลับเข้าห้องนอนอย่างเงียบที่สุดเพราะเห็นแสงไฟในห้องมืดลงแล้ว ทว่าอชิระยังไม่นอนเขาเปิดโคมไฟหัวเตียงอ่านหนังสืออยู่ ท่าทางหน้าตาเขร่งครึมคงกำลังมีสมาธิสุดๆ

หารู้ไม่ว่า ทั้งหมดสิบสามนาทีที่เธอออกไปโทรศัพท์ ชายหนุ่มยังคงอ่านบรรทัดเดิมไม่จบ ในใจมันอยู่ไม่สุข หรือที่เรียกว่าต่อมหึงกำลังเดือดพล่าน

มนวดีไม่ได้สนใจเจ้าของเตียง เธอจัดท่าให้อ้นได้นอนสะดวก พร้อมกับหยิบของเล่นออกจากมือน้อยวางเก็บไม่ให้เกะกะ ก่อนนอนหนุนแขนตะแคงมองอ้นขณะหลับ เด็กน้อยนอนอ้าปากดูน่ารักดี

ดวงตากลมโตมองข้ามไปยังฝั่งตรงข้าม อชิระกำลังมองมาที่เธอเช่นกัน ในหัวของเธอกลับไปนึกถึงเรื่องที่เขาพูดกับเธอในวันนี้ คอยย้ำเตือนสติตัวเองอีกครั้ง

 เมื่อไม่พร้อมเจอหน้า เธอจึงหันพลิกตัวไปอีกฝั่งข่มตาหลับก่อนจะหลับไปโดยไม่สนใจชายหนุ่มอีก

อุณหภูมิของห้องนอนชายหนุ่มค่อนข้างเย็นเกินไปสำหรับร่างบาง ทว่าเตียงและผ้าห่มของเขากลับให้ความอบอุ่นได้ดี มนวดีรู้สึกตัวตามนาฬิกาชีวิต จำได้ว่าเมื่อคืนต้องสะกดจิตร่างกายให้นอนตะแตงขวาหันหน้าเข้าหน้าต่าง โชคดีที่ตื่นมายังคงตะแคงขวาแต่มีบางอย่างแปลกไป

ความอบอุ่นที่ได้ไม่ใช่จากผมห่มแต่เป็นจากร่างหนาที่นอนกอดเธออยู่ และเธอก็กอดเขาเช่นกัน มนวดีพยายามดิ้นออกจากอ้อมแขนแต่กลับถูกรัดแน่นกว่าเดิมโดยที่เจ้าของอ้อมแขนนั้นยังไม่ลืมตา

ความสงสัยมาพร้อมความตกใจและมาพร้อมความกังวล เขามานอนตรงนี้ได้อย่างไร ตกใจที่การสัมผัสทางกายช่างแนบชิดจนน่าหวาดเสียวและถ้าเด็กน้อยตื่นขึ้นมาเห็นเธอกับเขากำลังกอดกัน! จะเกิดอะไรขึ้น

มนวดีใช้มือเล็กตีไปที่แผ่นอกเขาเบาพร้อมกับเรียกปลุกแบบกระซิบ

“คุณอิฐตื่น ตื่นเดี๋ยวนี้นะคะ”

อชิระลืมตาขึ้นมาอย่างไม่มีงัวเงีย ความจริงเขาตื่นนานแล้ว ไม่ใช่สิ แทบไม่ได้นอนเลยต่างหาก ที่นอนไม่หลับเพราะมีเรื่องให้คิดหลายเรื่อง ทั้งเรื่องสีหน้าคนงอนก่อนนอน ทั้งเรื่องที่เขาพูดไปเมื่อวาน ทั้งเรื่องที่เธอคุยกับอาทิตย์ ทั้งหมดเป็นเรื่องของเธอและที่สำคัญมีสาวหุ่นบางใส่เสื้อเขานอนอยู่เตียงเดียวกัน...ปฏิเสธไม่ได้ว่าเขาไม่คิดถึงเรื่องอย่างนั้น

“มานอนตรงนี้ได้ไง ลุกออกไปเลยนะ”

“อย่าดิ้นสิมิ้ม ผมง่วงอยู่เลย”

ลำแขนอุดมไปด้วยกล้ามเนื้อกำชับกอดให้เธอใกล้จนไม่มีช่องว่างอากาศ ทว่าคนตัวเล็กก็สู้ไม่ถอยยุกยิกจนเขาต้องถอนหายใจออกมาเพราะว่ามีบางอย่างตื่นแล้ว

“ตอนนี้ตื่นจริงแล้ว”

“คะ?”

เมื่อเขาคลายกอด มนวดีจึงเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยเพื่อสบตากับคนที่พูดกำกวมด้วยความสงสัย ทว่าการกระทำเสี้ยววินาทีต่อมาทำให้หญิงหัวใจเต้นโครมคราม

อชิระก้มหน้าลงมาประกบริมฝีปากหนาเข้ากับริมฝีปากของคนในอ้อมกอด ชายหนุ่มจงใจขบเม้นดูดกลืนความอ่อนนุ่มตรงหน้า มือหนาคว้ามือข้างที่ทุบเขาเปลี่ยนมาเป็นสอดประสานนิ้วกัน อีกข้างที่สอดรับร่างบางก็กำชับร่างของเธอเข้าใกล้กันมากขึ้น สองขาแกร่งเกาะเกี่ยวเธอไว้ไม่ให้ดิ้นไปไหน ก่อนแทรกต้นขาของตนให้สลับกับขาเรียวเล็ก

จงใจให้สิ่งที่อยู่ใต้ร่มผ้าสัมผัสกับเธอ จะได้รับรู้ว่าบางสิ่งที่ตื่นคืออะไร...

คนตัวเล็กหมดหนทางดิ้น สติของเธอถูกกลืนกินไปพร้อมกับริมฝีปากที่ถูกจูบอย่างดูดดื่ม ชายหนุ่มเว้นช่วงให้เธอหายใจก่อนซ้ำลงมาใหม่ทว่าร้อนแรงกว่าเดิม ลิ้นหนาถูกทรอดแทรกเข้ามาเพื่อกวาดชิมรสชาติของหญิงสาว

เป็นเพราะอารมณ์พาไปหรือเพราะความต้องการจากเบื้องลึกในหัวใจ ร่างบางเริ่มโอนอ่อนตาม เธอตอบสนองเขาโดยเกี่ยวกระหวัดลิ้นกับเขา ความร้อนเริ่มปะทุขึ้นเรื่อยๆ

ชายหนุ่มปล่อยมือที่ประสานกัน เพราะเขาอยากสัมผัสส่วนอื่น มือสากสอดเข้าไปใต้เสื้อเชิ้ตลากไล้ผิวนุ่มตั้งแต่ต้นขาผ่านบั้นท้ายเนียนเขาวนเวียนอยู่ตรงนั้น ร่างเล็กครางประท้วงเมื่อถูกมือหนาเคล้นคลึง

“อย่าค่ะ เดี๋ยวอ้นตื่น”

“ไม่หรอก ผมดูอยู่”

เขาตอบด้วยเสียงแหบพร่า แล้วทำการกลืนกินเสียงของเธออีกรอบ


อร้ายยย คุณอิฐ ง้ออยู่ใช่ไหม ง้อแบบอันตรายไปนะ น้องจะรอดไหมเนี่ย ทีม 1 อ้นตื่นตอนนี้ ทีม 2 อ้นหลับไปต่อก่อนลูก 555 ทีมไหนคะ ฝากกดไลค์ ติดตาม คอมเม้ม เพื่อเป็นนกำลังใจให้ด้วยนะคะ
ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว