13:32น.

@ห้องนอนลูกไม้

เฮ้ย!!!

เดี๋ยวดิ—

ลูกไม้!!!!

แกร็ก

เสียงเปิดประตูดังขึ้น มือขาวเรียวยาวโผล่ออกมา

ทันทีที่ลูกไม้เห็นคนที่เปิดประตูห้องมานั้น ลูกไม้ก็ตกใจอยู่ไม่นาน

ธีร์วัณรกวาดสายตาไปรอบห้องแล้วหันมามองร่างของลูกไม้ที่กำลังนั่งกอดตุ๊กตาหมีอยู่ข้างเตียง

เขามองร่างของลูกไม้ที่กำลังใส่เสื้อสีขาวหลวมๆตัวเดียว ชายเสื้อก็ยาวไม่ถึงครึ่งขาอ่อน

ธีร์วัณรแอบเผลอยิ้มบางให้ลูกไม้ที่กำลังนั่งมองหน้าตนอยู่

แต่ก็ไม่นาน

พอเขาตั้งสติได้และรู้ตัวว่าจะมาทำอะไร เขาก็รีบหุบยิ้มนั้นลงทันที พร้อมกับดึงแขนของลูกไม้เพื่อให้อีกคนยืนขึ้น

จู่ๆหน้าของเกรซก็ลอยมาในหัวของธีร์วัณร

ธีร์วัณรมองไปที่ตุ๊กตาหมีที่ลูกไม้กำลังกอดอยู่

ในระหว่างที่ลูกไม้กำลังพูด น้ำตาของลูกไม้ก็เริ่มซึมออกมาอย่างเห็นได้ชัด

ยังไม่ทันที่ลูกไม้จะพูดอะไรต่อ

ธีร์วัณรก็ผลักตัวของลูกไม้อย่างแรงพลางดึงตุ๊กตาออกมา

แต่ตอนที่ธีร์วัณรผลักลูกไม้ลงไป

แขนลูกไม้ก็กระแทกกับไม้ที่อยู่ปลายเตียงพอดี

นั่นทำให้แขนของลูกไม้ช้ำ แต่ก็ไม่มีใครเห็นเพราะมันอยู่ใต้เสื้อ

ลูกไม้กำลังลุกขึ้นยืนเพื่อที่จะยืนคุยกับคนตรงหน้าดีๆ

แต่ธีร์วัณรก็ผลักร่างของลูกไม้ลงกลับไปอย่างแรง

ซึ่งมันทำให้ลูกไม้เจ็บมาก

ตอนนี้ลูกไม้เจ็บไปทั้งร่างกายและจิตใจ

จนลูกไม้ไม่สามารถกลั้นน้ำตาของตนได้อีก

เขาร้องไห้ออกมาพลางเงยหน้ามองคนที่รัก

แต่คนที่ลูกไม้รักกลับมองเขาด้วยความสมเพช

แต่ก็มองไม่นาน ธีร์วัณรก็เดินออกจากห้องไปอย่างไร้เยื่อใย

หลังจากที่ธีร์วัณรออกจากห้องแล้วปล่อยให้ลูกไม้นั่งสะอึกสะอึ้นร้องไห้อยู่ไม่นานนัก

ไม้ใบก็รีบวิ่งขึ้นมาหาลูกไม้อย่างไว

—————