facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บท 21 : อ่อนโยนหน่อย

ชื่อตอน : บท 21 : อ่อนโยนหน่อย

คำค้น : ปั้นหมึกcontest โรแมนติค รัก เจ้าแผนการ แอบรัก NC18+

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 692

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 04 พ.ย. 2564 21:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บท 21 : อ่อนโยนหน่อย
แบบอักษร

บท 21 อ่อนโยนหน่อย 

เจ้าของร่างสูงยังไม่ได้ออกรถไหน เขาสังเกตเด็กชายหุ่นป้อมเกินวัยที่นั่งพิงมนวดีอย่างสบายใจ จึงอดแซวขึ้นมาลอยๆไม่ได้

“เข้าใจตั้งชื่อนะ สมหุ่นเลย”

“คุณอิฐค่ะ น้องชื่ออ้น ไม่ใช่อ้วน”

มนวดีแย้งขึ้นกลัวว่าจะเป็นคำพูดที่ฝั่งใจหนูน้อย

“ผมยังได้มีพูดอะไรเลย มีแต่คุณนั่นแหละที่พูด”

ชายหนุ่มกลั้นขำเมื่อเห็นท่าทางคนลืมตัวยกมือขึ้นมาปิดปากตัวเอง ก่อนหันไปขอโทษเด็กน้อย

“น้าซันบอกว่าผมแค่อวบครับ ไม่ได้อ้วน”

“จ้า อวบๆแบบนี้กำลังน่ารักเลย”

อชิระยิ้มมุกปาก ‘อวบ...ระยะสุดท้าย’ 

ชายหนุ่มไม่ได้ถามอะไรให้มากความ ทำหน้าที่ขับรถไปให้ถึงจุดหมายสองตามองทาง สองหูแอบฟังพี่เลี้ยงจำเป็นตอบคำถามเด็กชายตัวน้อยตลอดทาง รู้สึกชอบฟังเสียงของมนวดีตอนพูดเสียงเล็กเสียงน้อยกับเด็ก สร้างความผ่อนคลายให้อย่างน่าประหลาด

พอถึงที่หมายคนขายาวก็ออกก้าวเดินตามเคยชินโดยลืมว่ามีคนขาสั้นกว่าเขาถึงสองคนเดินตามไม่ทัน มนวดีอาจจะไม่เท่าไรเธอกำลังจูงมือเดินไปพร้อมๆกับเด็กที่สูงประมาณท่อนขาเขา ช่วงก้าวสั้นกว่าหลายเท่าตัว

“เดินเร็วๆหน่อย”

หญิงสาวได้ยินคนที่ยืนรอเอ่ยขึ้น แล้วกลัวว่าเขาจะหงุดหงิดที่พวกเธอทำตัวเป็นภาระ จึงเปลี่ยนจะมาอุ้มเด็กน้ำหนักเกินเกณฑ์มาตราฐาน ร่างบางเอากระเป๋าเด็กให้อ้นสะพายก่อนจะก้มตัวไปช้อนอุ้มด้วยความลำบาก

อชิระเห็นแล้วถอนหายใจ ยิ่งตัวบางร่างเล็กต้องมาแบกน้ำหนักเด็กอีก เขาแอบคิดไปถึงในภายภาคหน้าถ้าลูกของเขามีน้ำหนักมากคงจะไม่ให้เธออุ้ม

“ผมอุ้มเอง”

คนขายาวก้าวประชิดเข้ามาเขาสอดมือระหว่างหน้าอกเธอเพื่อรับร่างเด็กไปแบกไว้เอง ซึ่งเด็กชายก็เลี้ยงง่ายเสียเหลือเกินใครอุ้มก็ไป เขาอุ้มอ้นด้วยมือข้างเดียวเหมือนไม่ได้หนักอะไรมากแตกต่างจากมนวดี ส่วนอีกมือใหญ่ข้างที่ว่างก็มาคว้ามือเล็กไว้ให้เดินตาม

คนที่มัวแต่หัวใจเต้นตุ๊มๆต่อมๆจากเมื่อสักครู่ที่มือของเขาโดนหน้าอกของเธอไปเล็กน้อย ยังไม่ทันได้ตั้งสติก็โดนขโมยมือไปไว้ในอุ้งมือใหญ่อันอบอุ่นเสียแล้ว ใบหน้าหวานร้อนผ่าว สถานการณ์แบบนี้เหมือนพ่อแม่ลูกเลย

‘ไม่ได้ ไม่ได้ ยัยมิ้ม ห้ามคิดอะไรที่มันเป็นไปไม่ได้นะ’ 

หญิงสาวปลอบใจตัวเองมาตลอดทาง จนกระทั่งถึงในห้อง อชิระวางอ้นลงกับพื้นแล้ว ดูท่าหนูน้อยจะตื่นตาตื่นใจกับห้องของชายหนุ่ม

“น้ามิ้มห้องสวยจังครับ”

หญิงสาวยิ้มแหย่ๆ ก้มหัวเชิงขอโทษอชิระที่เด็กชายรบกวน ก่อนไปพาตัวเด็กชายมานั่งโซนครัว

“น้องอ้นหนูมีการบ้านไหม เอามาทำรอน้าแป๊ปนึงนะ เดี๋ยวน้าทำกับข้าวก่อน”

ชายหนุ่มที่กำลังปลดกระดุมปล่อยชายเสื้อทิ้ง พับแขนเสื้อสบายๆ หันมาเห็นหญิงสาวต้องทำอาหารไปด้วย หันไปดูเด็กน้อยด้วยคงไม่สะดวก

“มานั่งทำห้องนั่งเล่นก็ได้นะ”

“ขอบคุณนะคะ”

ร่างบางพาเด็กน้อยมานั่งตรงพรม เธอกางสมุดคัดไทยตามลายเส้นออกเปิดให้เด็กน้อยทำตาม จับมือเด็กชายให้ลากเส้นตามสองสามตัวก่อน โดยที่ไม่รู้เลยว่ามีสายตาคู่หนึ่งคอยจับจ้องมอง

“อ้นทำรอน้าก่อนนะ”

“ครับ”

วันนี้มนวดีต้องทำเวลาเธอไม่กล้าปล่อยอ้นไว้นาน หญิงสาวจึงรีบตั้งใจอาหารให้เร็วที่สุด แต่ยังทำไปไม่ได้ถึงไหนเสียงเด็กชายก็เรียกเธอไว้

“น้ามิ้มครับ ตัวนี้อ่านว่าอะไร”

หญิงสาวจึงพักงานตรงหน้าไว้ก่อนแล้ววิ่งไปดูเด็กชาย อชิระที่นั่งอ่านหนังสืออยู่บนโซฟาเขาทำเหมือนว่าไม่สนใจแต่ความจริงคือเก็บรายละเอียดอยู่ เป็นอีกมุมที่ไม่เคยเห็นในตัวหญิงสาว เธอมีความอ่อนโยนและใจเย็นกับเด็ก เธอตั้งใจอยากจะสอนให้เด็กได้รับความรู้อย่างตั้งใจ

พอลับหลังร่างบางไปอีกครั้ง อชิระจึงชะเง้อมองเด็กชายที่นั่งเกาหัวเตรียมจะเรียกมนวดีอีกครั้ง คนที่อดทนมองอยู่นานจึงปิดหนังสือแล้วลงไปนั่งขัดสมาธิข้างเด็กน้อย

“ไหน ตรงไหนไม่ได้”

“เอ่อ ตัวนี้อ่านว่าอะไรเหรอครับคุณอิฐ”

เขาขยับไปใกล้ก่อนพาเด็กชายอ่านตามตัวอักษร แล้วพาจับดินสอลากเส้นใหม่ มนวดีแอบมองอยู่ห่างๆรู้สึกขอบคุณที่อชิระช่วยเหลือเด็กชายด้วยความอ่อนโยน

“นี่นายท่อง กอไก่ ถึง ฮอนกฮูกได้ยังเนี่ย”

เพิ่งจะชื่นชมไปไม่ถึงห้านาที พอได้ยินอชิระถามอ้นด้วยคำถามกดดัน หญิงสาวจึงรีบมาห้ามทัพเอาไว้

“เด็กอนุบาลหนึ่งเขากำลังฝึกท่องกันอยู่ค่ะ ใช่มั้ยจ้ะอ้น”

เด็กชายพยักหน้าใสซื่อ อชิระเลยหันมาถกกับมนวดีต่อ

“ปกติก่อนเข้าโรงเรียนก็ควรท่องพยัญชนะไทย อังกฤษได้ครบแล้ว ไม่เข้าใจว่าทำไมแค่นี้ยังท่องไม่ได้”

มนวดีกลัวว่าคำกล่าวของเขาจะเป็นการกดดันเด็ก จึงรีบหันมาห้ามปรามเขาอย่างลืมตัว เธอนั่งคุกเข่าต่อหน้าชายหนุ่มใช้มือข้างหนึ่งกดบ่าเขาไว้ อีกมือยกขึ้นเตือน เธอพยายามขยับไปคุยใกล้ๆเพราะไม่อยากให้อ้นรู้สึกไม่ดีต่อตัวเอง

“คุณอิฐค่ะ ห้ามสงสัยอะไรทั้งนั้น แล้วกรุณาช่วยอ่อนโยนกับเด็กด้วยค่ะ”

อชิระเผลอมองใบหน้าหวานที่ทำสีหน้าจริงจังใส่เขาครั้งแรก เสียงกระซิบที่ได้ยินกันสองคนทำให้เขาใจสั่นไหว

“ทำไม”

เขาแกล้งถาม เพราะอยากอยู่ท่านี้ให้นาน

“คุณอิฐจะหวังให้ทุกคนเป็นเหมือนคุณไม่ได้ ในเมื่อขนาดตอนเกิดทุกคนยังมีไม่เท่ากันเลย”

หวังว่าเขาจะเข้าใจที่เธอต้องการสื่อ อ้นไม่ได้มีใครมานั่งสอนหรือเอาใจใส่เหมือนเด็กที่มีครอบครัวพร้อมสมบูรณ์แบบ การจะไปตำหนิเด็กว่าเป็นความผิดเขาที่ทำไม่ได้เป็นสิ่งที่ไม่ควรทำ

“แต่ทุกคนเลือกปฏิบัติได้”

หญิงสาวถอนหายใจขี้เกียจเถียงกับเขาต่อ จึงจะลุกไปทำอาหารต่อให้เสร็จ ทว่าลุกผิดท่าทำให้เซตัวล้ม ชายหนุ่มที่นั่งขัดสมาธิอยู่ตรงหน้าจึงกางมือรับร่างบางเอาไว้ เพราะตัวเธอไม่ได้หนักมากสำหรับเขา อชิระจึงแค่เซหลังไปเล็กน้อย

หญิงสาวใบหน้าเธอเกยอยู่บนไหล่กว้าง ลำตัวแนบชิดกับเขาราวกับกอดกันอยู่ เสียงหัวใจเต้นตึกตักจนต้องรีบยันตัวออกห่าง เป็นจังหวะที่อ้นหันมาเห็นพอดี

"น้ามิ้มกับคุณอิฐเล่นอะไรกันอยู่เหรอครับ"

มนวดีรีบลุกขึ้นยืน เปลี่ยนเรื่องโดยไม่ให้อ้นสงสัย

"เปล่าจ้ะ อ้นหิวหรือยังครับ"

"หิวแล้วครับ"

"งั้นเดี๋ยวน้าพาไปล้างมือนะ"

มนวดีพาเด็กน้อยไปด้วย เธอไม่ได้หันมามองอชิระอีก รีบทำใจให้สงบ ทว่าเขาเดินตามหลังพวกเธอมา ชายหนุ่มเห็นมนวดีทำท่าจะอุ้มเด็กน้อยให้ล้างมือบนซิงค์ เขาเลยอาสาทำแทน

จากนั้นไม่นานอาหารก็เสร็จเรียบร้อย เนื่องจากห้องของอชิระไม่มีเก้าอี้ทานข้าวสำหรับเด็กและโต๊ะก็สูงเกินไป ชายหนุ่มจึงเอาเก้าอี้บาร์มาให้เด็กน้อยนั่งแทน

"น้องอ้นทานข้าวเองได้ใช่ไหมครับ"

"ครับ"

"เก่งมากจ้า ระวังอย่าให้เลอะเสื้อนะ"

มนวดีกล่าวชมเสร็จ ทั้งสามจึงนั่งทานข้าวด้วยกันแบบพร้อมหน้าพร้อมตา อชิระไม่ได้พูดอะไร เพราะกำลังสนใจหญิงสาวที่คอยพูดคอยสอนเด็กน้อยที่นั่งข้างๆ

"น้ามิ้มทำอาหารอร่อย อ้นอยากให้น้ามิ้มทำให้กินทุกวันเลย"

อชิระชะงัก 'มีใครสอนไอ้เด็กนี่พูดไหมเนี่ย' เป็นเด็กเป็นเล็กรู้จักเต๊าะ

"ทุกวันแบบนั้นน้าก็ต้องไปอยู่กับเรานะสิ"

"ได้ๆ มาอยู่กับน้าซันด้วย"

มนวดียิ้มเอ็นดูให้กับเด็กน้อย แต่พอเหลือบไปเห็นหน้าอชิระที่นิ่งจนแผ่รังสีมืดมน  ทำเอาเธอต้องเปลี่ยนบทสนทนาอีกครั้ง

"อิ่มหรือยังครับ"

อ้นพยักหน้าและดื่มน้ำตาม "น้ามิ้มอ้นอยากดูการ์ตูน"

หญิงสาวจำได้ว่า อาทิตย์ชอบเปิดการ์ตูนให้เด็กชายดู แต่เธอไม่แน่ใจเรื่องกำหนดเวลา หญิงสาวก้มลงมองนาฬิกาข้อมือ เธอคงต้องจำกัดเวลา สักหนึ่งชั่วโมง น่าจะทำงานบ้านเสร็จพอดี

"น้าให้ดูแค่หนึ่งชั่วโมงนะครับ"

เธอหยิบโทรศัพท์เตรียมจะเปิดให้เด็กน้อย ทว่าอชิระกลับคว้าตัวอ้นลอยวืดไปโซนห้องนั่งเล่น

"ชอบดูจอใหญ่ๆไหม จะเปิดให้ดู"

"ชอบครับ"

มนวดีมองตามคนร่างสูงทำหน้าที่เปิดอุปกรณ์ให้ความบันเทิง พลางคุยถามเด็กว่าจะดูเรื่องไหน เมื่อภาพสีสันเคลื่อนไหวถูกฉายจึงสามารถสะกดร่างป้อมให้นิ่งไปอย่างไม่ไหวติงเลย เธอจึงหันมาสนใจงานตรงหน้าต่อ

อชิระเดินมาหยุดพิงสะโพกที่เคาท์เตอร์ใกล้กับที่มนวดีกำลังล้างจานโดยหันหน้าตรงข้ามกอดอกยืนคุยกับเธอ

"เด็กดูสนิทกับคุณ เคยเลี้ยงมานานแค่ไหน"

"อืม ประมาณปีกว่าเองค่ะ ตั้งแต่ซันเรียนปีสุดท้าย"

อชิระคำนวนในหัว นั่นหมายความว่ารู้จักกับอาทิตย์มานานกว่านั้น

"ต้องสนิทขนาดไหน ถึงยอมไปเลี้ยงให้ที่บ้าน"

เขาทำเป็นบ่นลอยๆ แต่คนฟังก็หวังดีตอบ เผื่อเขาจะสงสารเอ็นดูอ้นขึ้นมาบ้าง

"จริงๆ เมื่อก่อนตอนมิ้มอยู่บ้านเดิม ซันก็เคยพาอ้นไปเล่นด้วย บางทีมิ้มก็ไปบ้านอ้นบ้าง ถึงแม้ครอบครัวอ้นจะไม่สมบูรณ์แบบแต่แกเป็นเด็กน่ารักนะคะ บอกสอนได้"

อชิระแทบช๊อค เมื่อความจริงถูกเปิดเผยโดยมิได้ตั้งใจ แสดงว่าขณะที่เขาคบหากับมนวดี ก็มีอีกฝ่ายคอยทำคะแนนอยู่ตลอดงั้นเหรอ ความไม่พอใจพุ่งพวยขึ้นทันที

"ทำไมผมไม่เคยรู้มาก่อน"


คุณอิฐพยายามจะอ่อนโยนกับเด็กแล้วจริงๆ 55 มีแอบคิดถึงลูกตัวเองในอนาคตด้วย ถามจริง ลูกจะได้เกิดไหม น้องมิ้มเขายัง งงๆ อยู่เลย 55 หนูมิ้ม ก็คือ ทำคนกำลัง หวง หึง หนึ่งอัตตรา ฝากคอมเม้น กดไลค์ ด้วยคับ
ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว