facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บท 20 : ไม่ให้ลา

ชื่อตอน : บท 20 : ไม่ให้ลา

คำค้น : ปั้นหมึกcontest โรแมนติค รัก เจ้าแผนการ แอบรัก NC18+

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 709

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 03 พ.ย. 2564 19:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บท 20 : ไม่ให้ลา
แบบอักษร

บท 20 ไม่ให้ลา 

คนกำลังจะตักข้าวเข้าปากชะงักปนฉงน แต่ก็ทำตามไปแบบฉบับคนที่ว่านอนสอนง่าย ร่างสูงลุกขึ้น ขายาวก้าวเดินมาขนาบข้างตัวหญิงสาว สองมือจับหัวไหล่เล็กดันให้เธอออกไปยืนอีกที่ ส่วนตัวเขาเลือกนั่งลงบนเก้าอี้ของเธอ

“จะให้ผมทานข้าวของคุณหรือคุณไปตักข้าวมาทานกับผม”

อชิระเริ่มเข้าใจสถานการณ์ของมนวดีขึ้นมาบ้างแล้ว เธอคงมีปัญหาทางการเงินบางอย่างทำให้ตัวเองต้องประหยัด ถึงกลับขั้นทานอาหารที่ไม่มีประโยชน์และมันคงเป็นแบบนี้มาตลอดสองสามเดือน

พอเห็นเจ้าของใบหน้าหวานยืนนิ่งเขาจึงแกล้งตักข้าวในกล่องเข้าปาก มนวดีจึงเพิ่งรู้ตัวว่าต้องไปตักจานข้าวมาอีกหนึ่งจาน เธอยื่นให้เขาก่อนเดินไปนั่งอีกฝั่ง

อชิระจ้องมองคนตรงหน้าราวกับใช้สายตาบังคับให้เธอตักข้าวเข้าปาก

“ห้าสิบบาท”

มนวดีเผลอสำลัก “อะไรนะคะ”

“ต่อไปนี้ให้มาทานกับผม ผมคิดแค่มื้อละห้าสิบบาท คุ้มกว่าที่คุณต้องซื้อทานเองอีก”

“มิ้มขอไม่รับได้ไหมคะ”

เขามันเจ้าเล่ห์ ร้ายกาจกับเธอมาก

“คุณจะคายทิ้งเหรอมิ้ม น่าเกลียดออก”

“มิ้มหมายถึง มิ้มไม่อยากรับข้อเสนอที่ต้องมาทานกับคุณ”

“ยังไงคุณก็มาทำงานที่ห้องผมอยู่แล้ว ต้องทำอาหารให้ แค่ทานข้าวด้วยกันไม่เห็นจะเป็นอะไรเลย หรือคุณกลัวอะไร” อชิระเว้นจังหวะเพื่อสังเกตคนตรงข้าม “จ่ายเพิ่มแค่ห้าสิบบาทแต่ได้ทานอาหารที่มีประโยชน์ ถ้าเหลือผมให้คุณห่อกลับเลยอ่ะ”

ถ้ามองให้เป็นข้อดีถือว่าคุ้มมากตามที่อชิระบอก แต่ทำไมข้อเสนอของเขามันทำให้เธอรู้สึกว่าอยู่ในระดับฐานะที่ต่างจากเขาออกไป จนอดถามกลับไม่ได้

“ทำไมต้องทำแบบนี้ด้วยคะ”

“สงสารมั้ง อย่าขัดศรัทธาคนทำบุญเลย”

ได้ยินเหตุผลแบบนี้หัวใจเธอกลับรู้สึกเจ็บจี๊ดขึ้นมา นั่นคือความจริงว่าเขามองเธอในฐานะไหน ครั้นจะมามัวคิดเล็กคิดน้อย คิดใจแคบเธอคงไม่มีความสุข ถือเสียว่าอชิระยังมีจิตใจอยากช่วยเหลือเธอและการน้อมรับไว้ด้วยความเต็มใจเป็นสิ่งที่เธอควรทำ

“ขอบคุณค่ะ”

ทั้งสองคนรับประทานอาหารด้วยความเงียบ เพราะต่างคนต่างจมอยู่กับความคิดของตัวเอง เมื่อเสร็จแล้วมนวดีจึงเก็บจานทำความสะอาดให้เรียบร้อย เลยนึกขึ้นมาได้เรื่องขอลาในวันศุกร์

“คุณอิฐคะ วันศุกร์นี้มิ้มขอลาหยุดนะคะ”

“หยุดไปทำอะไร”

“ธุระส่วนตัว”

มนวดีเลือกตอบแค่นั้น เพราะคิดว่าเป็นคำตอบที่คนถามไม่ควรถามต่อ

“ส่วนตัว? อะไรในวันศุกร์ตอนเย็น คุณควรระบุให้ชัดเจนนะ ผมจะได้รู้ว่ามันสำคัญจริงๆหรือเปล่า”

หญิงสาวไม่อยากเล่าเรื่องของครอบครัวอาทิตย์ให้ฟัง เธอเลยขอต่อรอง

“ถ้าลาไม่ได้มิ้มขอมาชดเชยวันเสาร์แทนได้ไหมคะ”

ต่อมความสงสัยของร่างสูงถูกกระตุ้นหนัก ลาวันศุกร์เย็น นัดส่วนตัว มันชวนให้นึกถึงพวกนัดเดทอะไรทำนองนั้น แล้วพอคิดแบบนั้นจิตใจของเขามันก็ร้อนลุ่มขึ้นมาทันที ถ้าไม่ได้รู้ว่าเธอไปไหน ไปทำอะไรกับใคร เขาก็ไม่ให้ลาหรอก

“ลองบอกมาก่อนว่าวันศุกร์จะไปทำอะไร เพื่อผมจะให้ลาหยุดไปเลยไม่ต้องมาชดเชย”

“เพื่อนร่วมงานของมิ้มจะไม่อยู่ในช่วงสุดสัปดาห์ เขาเลยอยากฝากหลานให้มิ้มช่วยดูแลหนึ่งวันค่ะ”

อชิระเลิกคิ้วเข้มอย่างขัดใจ ลูกเต้าเหล่าใครทำไมไม่ให้ญาติตัวเองช่วยดูแล แล้วต้องสนิทขนาดไหนถึงกล้าฝากหลานไว้กับคนอื่น

“เพื่อนที่ว่านี่ใคร”

“ต้องรู้ขนาดนั้นเลยเหรอคะ”

“งั้นก็ไม่ให้ลา”

หญิงสาวไม่เข้าใจว่าการที่เขารู้ว่าเป็นใคร มันมีผลต่อการลาของเธอด้วยหรือ แต่ด้วยความที่กลัวว่าจะขอหยุดไม่ได้ มนวดีเลยเลือกบอกความจริงเผื่ออชิระจะเห็นใจ

“หลานของอาทิตย์ค่ะ คือซันมีงานนอกสถานที่ แล้วบ้านก็ไม่มีใครอยู่เลย ซันเลยฝากให้มิ้มช่วยดูหลานให้หนึ่งวัน มันจำเป็นจริงๆนะคะคุณอิฐ หลานซันอายุแค่สามขวบเอง อยู่คนเดียวไม่ได้หรอก”

มนวดีขอความเห็นใจ เธอคุ้นเคยกับอ้นเพราะเคยช่วยอาทิตย์เลี้ยงมาตั้งแต่อาทิตย์ยังเรียนอยู่ช่วงปีสุดท้าย

อ้นเป็นลูกของพี่สาวอาทิตย์ ด้วยความที่พี่สาวหย่าร้างกับพ่อของอ้น เด็กชายจึงถูกมาฝากเลี้ยงไว้กับยายและน้องชายตัวเอง และบางทีแม่ของอาทิตย์ก็ไม่ได้อยู่บ้านตลอด ภาระการเลี้ยงดูหลานจึงมาตกที่อาทิตย์

มนวดีในฐานะที่เป็นรุ่นพี่และรู้จักกับอาทิตย์มานานรู้สึกเห็นใจรุ่นน้องคนนี้ ลำพังคณะที่เขาเรียนแทบจะไม่มีเวลานอนอยู่แล้ว ยังต้องมาเลี้ยงลูกของพี่สาวอีก มนวดีกับเพื่อนที่สนิทของอาทิตย์จึงคอยช่วยเหลืออยู่ตลอด

“คุณสนิทกันถึงขั้นฝากเลี้ยงหลานได้”

มนวดีพยักหน้าอย่างใสซื่อ เธอไม่คิดว่าแปลกอะไร

ตาคมลุกโตราวกับได้ยินสิ่งที่ไม่น่าเชื่อ อารมณ์ความไม่พอใจบางอย่างเด่นชัดขึ้นมามันเหนือเหตุผลโดยที่เขาไม่รู้ตัว

“ไม่ให้ลา”

มนวดีหน้าเสีย เธอเผลอขยับเข้ามากอดแขนเขาเพื่ออธิบายเพิ่มเติม

“ถ้าซันมีคนช่วยดู คงไม่มาฝากมิ้ม สงสารเด็กเถอะนะคะ”

อชิระก้มมองมือเล็กที่เกาะแขนเขาอยู่ ยิ่งเห็นเธอออกรับแทนอาทิตย์ยิ่งหงุดหงิดไม่ชอบใจ

“งั้นเอาแบบนี้ ไม่ต้องลา แต่เอาไอ้เด็กนั่นมาทำงานด้วย”

แค่คิดภาพมนวดีลาไปเลี้ยงหลานที่บ้านของอาทิตย์แล้วรออาทิตย์กลับมาเจอ เป็นเหมือนครอบครัวในฝัน หัวสมองของอชิระก็ลุกเป็นไฟ สู้ให้เธอพาหลานอาทิตย์มาที่นี่ บางทีอาจเอื้อประโยชน์บางอย่างต่อเขามากกว่า

“คุณอิฐจะไม่เป็นไรเหรอคะ”

“คุณดูแล ผมไม่ได้ดูแลสักหน่อย”

มนวดียิ้มออกที่เขายอมช่วยเหลือเธอ

“ขอบคุณค่ะ น้องอ้นเลี้ยงง่าย รับรองว่ามิ้มจะไม่ให้มากวนคุณเลย”

อชิระเห็นรอยยิ้มนั่นเขาจึงเข้าใจตนเองแล้วว่าแพ้ทางคนตัวเล็กเข้าให้อย่างจัง เขาจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าได้พยักหน้าตกลงกับเธอไปอีกครั้งหรือเปล่า

 

เดิมทีความตั้งใจของมนวดีคือต้องการไปเลี้ยงอ้นอยู่บ้านของอาทิตย์ เพราะที่อยู่อาศัยใหม่ของเธอคงไม่สะดวกต่อเด็กน้อย แต่ในเมื่อเธอต้องไปทำงานที่ห้องพักอชิระก่อน หญิงสาวจึงจำเป็นต้องแจ้งให้อาทิตย์ทราบไว้

"พี่ทำงานเสริมหลังเลิกงาน สองสามชั่วโมง ลาไม่ได้แต่...เจ้านายเขาอนุญาตให้พาอ้นไปได้ พี่เลยมาบอกซันไว้ก่อน"

อาทิตย์รู้สึกผิดและเกรงใจมาก ความจริงพี่สาวเขาต่างหากที่ต้องรับผิดชอบลูกของตัวเอง ไม่ใช่ผลักภาระให้คนอื่น

"พี่มิ้ม ผมขอโทษที่ทำให้พี่ลำบาก ครอบครัวผมมันแย่จริงๆ"

หนุ่มสถาปนิกกำมือแน่น เขาต้องบากหน้าขอความช่วยเหลือจากคนอื่นไม่รู้กี่ครั้ง เพราะทำใจทิ้งหลานในสายเลือดไม่ลง แต่ทำไมคนเป็นแม่เป็นพ่อถึงไม่คิดจะสนใจเด็กน้อยลูกในไส้ตัวเองบ้าง

อาทิตย์ต้องใช้ชีวิตมีบ่วงตั้งแต่วันที่พี่สาวหย่าร้างกับสามีเก่าแล้วเอาอ้นมาฝากเลี้ยงที่บ้าน โดยอ้างว่าตนเองต้องไปทำงานต่างจังหวัด แม่ของเขาเป็นคนติดท่องเที่ยว จึงไม่ค่อยอยู่ติดบ้าน

สถาปนิกหนุ่ม ไม่ได้เกิดมาในครอบครัวที่ดีเพียบพร้อม ฐานะครอบครัวเขาปานกลางไม่มีหนี้สิน เขาอาศัยอยู่กับพี่สาวและมารดา ส่วนบิดาเสียชีวิตไปนานแล้ว

มารดาของเขาไม่ชอบอดีตพี่เขยกับพี่สาวที่แต่งงานสร้างครอบครัวเร็ว ซึ่งท่านเคยเตือนพี่สาวแล้วแต่ไม่ฟัง สุดท้ายมีลูกแล้วจึงได้หย่ากัน ทำให้ท่านไม่ค่อยอยากสนใจ

เขาจำได้ว่าตอนนั้นเรียนสถาปัตย์ปีสุดท้าย ความเครียดของคณะมีมากเป็นทุนเดิม พอมีหลานเข้ามายอมรับว่าเป็นอีกภาระหนึ่งที่เขาต้องแบกไว้

ชายหนุ่มไม่ได้ใช้ชีวิตสนุกเหมือนหนุ่มโสดทั่วไป นอกจากงาน กลับบ้านมาก็ต้องเลี้ยงหลาน ซึ่งเขาเป็นผู้ชายก็ไม่รู้วิธีดูแลเด็กสักเท่าไร ต้องขอบคุณที่โชคชะตายังส่งคนดีๆเข้ามาในชีวิต เพื่อนสนิทของเขา รุ่นพี่อย่างมนวดี เพื่อนที่ทำงาน ทุกคนต่างช่วยเหลือเขาเป็นอย่างดี จนบางทีเขาเกิดความละอายแก่ใจต่อคนเหล่านั้น

"ซัน ไม่เป็นไรหรอก พี่ช่วยได้จริงๆ ไม่ต้องห่วงนะ พี่ไม่ได้ลำบากอะไร พี่ชอบเด็ก ดีซะอีกจะได้ไม่เหงา"

มนวดีพยายามปลอบใจ เธอรับรู้ความทุกข์ใจของรุ่นน้องคนนี้มาตลอด เพราะอาทิตย์อยากให้อ้นได้รับความอบอุ่นจากครอบครัวที่แท้จริงบ้างและคงสางสารหลานตัวเองที่ต้องผลัดเปลี่ยนคนเลี้ยงหลายมือ

"พี่มิ้ม ถ้าพี่ไม่สะดวก เดี๋ยวผมจ้างพี่เลี้ยงเด็กก็ได้"

ไม่ใช่ว่าเขาไม่เคยค้นหา แต่พี่เลี้ยงเด็กที่ดีหายากเสียจริง

"ไม่ๆ พี่สะดวก อย่าคิดมากเลย เดี๋ยวหนูน้อยคนนี้พี่จัดการเอง"

มนวดีคว้าเด็กชายสามขวบที่ยืนมองผู้ใหญ่กันอย่างสงสัย มากอดไว้

อาทิตย์ถอนหายใจ เขาก้มลงไปกล่าวคำลากับเด็กอนุบาลหนึ่งที่ตอนนี้ไปอยู่ในอ้อมกอดพี่เลี้ยงจำเป็นแล้ว

"ไปอยู่กับน้ามิ้ม อย่าดื้อนะอ้น น้าไม่อยู่หนึ่งคืน ต้องเชื่อฟังน้ามิ้มเข้าใจไหม"

"ครับ"

สถาปนิกหนุ่มหน้าหวาน เปิดกระเป๋าสะพายหลังหลานชายตัวอ้วนป้อมดูเพื่อเช็คของว่าครบไหม อาทิตย์ยิ้มอย่างอ่อนใจ ดีหน่อยที่อ้นไม่ใช่เด็กเลี้ยงยาก บอกอะไรก็ฟัง กินง่าย อยู่ง่าย นี่ขนาดเขากำลังจะไป ยังเลือกที่จะจับมือมนวดีไว้แน่น

"เดี๋ยวน้าซื้อขนมมาฝาก น้าไปนะ"

"ครับ"

อาทิตย์ยีหัวเด็กชายหนึ่งที เขามอบกุญแจบ้านให้มนวดี แล้วเดินจากไป

หลังจากอาทิตย์จากไปไม่นานรถยนต์หรูคันคุ้นเคยก็มารับมนวดีตามเวลาเดิม หญิงสาวเปิดประตูเขาไปนั่งข้างคนขับโดยให้อ้นนั่งตักเธอไว้อีกที เด็กชายหน้ากลมมองอชิระด้วยความสงสัย ซึ่งเจ้าของรถก็มองเด็กชายกลับเช่นกัน

“ไม่คิดจะแนะนำตัวหรือไง”

“น้องอ้นครับ สวัสดีคุณอิฐก่อนครับ เดี๋ยวเราไปอยู่บ้านคุณอิฐสักพัก แล้วค่อยกลับบ้านกันนะ”

เด็กชายยกมือป้อมสวัสดีคนขับก่อนพูดแนะนำตัวเองอย่างฉะฉานเสียงดัง

“สวัสดีครับคุณอิทเทอะ ผมชื่ออ้นครับ”

มนวดีหลุดขำจนตาหยีที่หนูน้อยพยายามออกเสียงชื่อเล่นอชิระ ด้วยสำเนียงภาษาอังกฤษ

“ชื่ออิฐ ไม่ใช่อิทเทอะ ออกเสียงให้ถูกด้วย”

อชิระตอบกลับ มนวดีเลยกระซิบข้างหูเด็กชายให้เขาเข้าใจใหม่ ก่อนหันไปยิ้มให้กับอชิระ


ไม่พอใจที่เขาไปเลี้ยงลูกเลี้ยงหลานให้คนอื่นเหรอคุณอิฐ อิอิ ฝากกดไลค์ กดแชร์ ติดตาม คอมเม้น เป็นกำลังใจเล็กๆน้อยๆให้ด้วยนะงับ
ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว