facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บท 19 แอบทำเพราะความหวังดี

ชื่อตอน : บท 19 แอบทำเพราะความหวังดี

คำค้น : ปั้นหมึกcontest โรแมนติค รัก เจ้าแผนการ แอบรัก NC18+

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 738

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 01 พ.ย. 2564 22:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บท 19 แอบทำเพราะความหวังดี
แบบอักษร

บท 19 แอบทำเพราะความหวังดี 

รถหรูคันเดิมแล่นเข้ามาจอดยังบริเวณหอพักของมนวดี หญิงสาวหันกล่าวขอบคุณแล้วลงจากรถไปยืนข้างๆเพื่อรอส่งเขา ทว่าเครื่องยนต์ถูกดับลง ตามมาด้วยเจ้าของรถที่ก้าวลงมาจากรถ เปิดข้างหลังรถเพื่อเอาของบางอย่าง

มนวดีชะเง้อมองด้วยความสงสัย แต่ไม่กล้าถามอะไรออกไป

อชิระนำกระเป๋าทำงานมาถือไว้และกระเป๋าเป้อีกใบมาสะพายไว้ข้างหลัง สร้างความฉงนให้กลับคนที่ยืนมอง

"มาส่งถึงที่ ไม่คิดจะเชิญแขกเข้าไปพักหรือไง หรือต้องรอให้ผมเอ่ยปากเชิญตัวเอง"

“คะ?”

คำกล่าวของเขาทำให้เธอต้องอุทานออกมา

“ผมขี้เกียจขับรถต่อ ขอนั่งพักสักครู่ได้ไหมครับ”

"แล้วทำไมต้องขนกระเป๋ามาด้วยคะ"

"ไม่ได้เหรอ แปลกตรงไหน"

"..."

มนวดีเริ่มรู้สึกหวาดระแวง ไม่รู้ว่าอชิระมีแผนอะไรมาปั่นประสาทเธออีก

"เร็วๆเถอะ มิ้ม ผมหนักนะ"

หญิงสาวถอนหายใจ ก่อนเดินนำให้เขาตามมา จนกระทั่งเข้ามาในห้องได้สำเร็จ

พออยู่ด้วยกันสองต่อสองความรู้สึกวันที่จูบกันกลับหลั่งไหลเข้ามา ราวกับว่าเกิดเดจาวู ที่ห้องเดิม ตำแหน่งเดิมอีกครั้ง แต่ดูเหมือนว่าจินตนาการของเธออาจจะเตลิดไปไกลหน่อย เพราะ เจ้าของร่างสูงนั่งลงเก้าอี้ มองสำรวจไปรอบๆห้อง ก่อนหยิบเอกสารขึ้นมาปึกหนึ่งและลงมืออ่าน

"เอ่อ คุณอิฐทำอะไรคะ”

“ทำงานครับ มิ้มจะทำธุระหรือพักผ่อนตามสบายคุณเลย ผมไม่กวนคุณหรอก”

เขาผายมืออย่างเชื้อเชิญแล้วกลับมาสนใจกับเอกสารตรงหน้าอย่างจริงจัง

“กลับไปทำงานที่ห้องตัวเองน่าจะสะดวกกว่านะคะ”

“แค่นี้ ก็ต้องไล่ด้วยเหรอ ผมอยู่แปปเดียวเอง”

ไม่กล้าปฏิเสธว่าไม่ได้ไล่ เพราะจริงๆเธอคิดแอบคิดแบบนั้นอยู่ หญิงสาวสูดลมหายใจเข้า ท่องไว้เขาเป็นผู้มีพระคุณจะทำอะไรก็ไม่ผิด

เอาเถอะ นั่งรอเขาสักอีกสักหน่อย รออชิระกลับเธอค่อยเริ่มทำธุระส่วนตัว คนตัวเล็กนั่งลงบนเตียงขนาดสามฟุต หยิบอุปกรณ์การทำงานของตนมาทำไปพลางๆ

เมื่อร่างกายหาวประท้วง ตากลมสุกใสปรือลงจะหลับให้ได้ หญิงสาวจึงพยายามประคองสติ ดูเวลาพบว่าผ่านไปเกือบชั่วโมง อชิระยังคงจดจ่ออยู่กับงาน ไม่ไปไหน เธอยังไม่ได้อาบน้ำ ผ้าก็ยังไม่ได้ซัก หากรอเขาอีกคืนนี้คงไม่ได้นอน

“คุณอิฐจะกลับตอนไหนเหรอคะ”

“อีกสักพัก งานยังไม่เสร็จ คุณง่วงก็นอนไปเลย”

ใครจะไปหลับลงมีแขกตัวโตนั่งขวางหูขวางตาอยู่ทั้งคน คนตัวเล็กตัดสินใจลุกขึ้นไปเตรียมตัวอาบน้ำ ซักผ้า หากเขาเห็นเธอทำธุระส่วนตัว อาจจะคิดได้แล้วอยากกลับขึ้นมา

ชายหนุ่มปรายตามองคนพาดผ้าเช็ดตัวไว้บ่า เดินผ่านตนไปเข้าห้องน้ำ เขาทำเป็นไม่สนใจทั้งๆที่รอโอกาสนี้มานานแล้ว

พอมนวดี เข้าไปในห้องได้สักพัก รอจนได้ยินเสียงการเปิดน้ำ ชายหนุ่มจึงรีบทำตามแผนการของตน

เขาหยิบเอาอุปกรณ์บางอย่างออกมาจากกระเป๋าเป้ รีบนำไปติดตั้งยังตำแหน่งที่คิดว่าเหมาะสมอย่างระแวงคนในห้องน้ำจะออกมาเห็น

อชิระไม่สบายใจตั้งแต่วันที่มาห้องมนวดีครั้งแรก สภาพแวดล้อมการเป็นอยู่ช่างเสี่ยงอันตราย ใจจริงเขาอยากให้เธอย้ายที่อยู่ แต่ยังนึกเหตุผลบอกเธอไม่ได้ ครั้นจะพูดตรงๆ มนวดีคงไม่ยอม

วันหยุดที่ผ่านมาเจ้าของร่างสูงจึงไปหากล้องวงจรปิดขนาดเล็กที่ไม่ต้องติดตั้งอะไรมาก มาไว้ใช้ในห้องของมนวดี

ถามว่าผิดไหม เขายอมรับว่าผิด ที่ไม่ขออนุญาตก่อน แต่ก็แน่นอนว่าถ้าขอมนวดีคงไม่ให้ ถ้าบวกลบความหวังดีของเขาที่ช่วยสอดส่องอันตรายให้แล้ว ความผิดครั้งนี้คงลดโทษลงมาได้กึ่งหนึ่ง

คนตัวเล็กใช้เวลาอาบน้ำไม่นาน จึงออกมานอกห้องเพื่อเตรียมอุปกรณ์ซักผ้าต่อ เธอเห็นอชิระเก็บกองเอกสารลงในกระเป๋าเรียบร้อยแล้ว

“จะกลับแล้วใช่ไหมคะ”

ชายหนุ่มมองคนในชุดนอนขายาวน่ารัก บนศีรษะมีผ้าขนหนูห่อผมที่เปียกไว้ ขนาดเขาที่ยืนอยู่ตั้งไกลยังได้กลิ่นหอมจากร่างบาง ทำให้รู้สึกผ่อนคลายอยากเข้าไปดมใกล้ๆ

“อืม”

เขาเผลอกลืนน้ำลายลงคอก่อนตอบออกไปสั้นๆ รีบเตือนสติตัวเองให้ใจสงบ

“งั้นผมกลับแล้ว พรุ่งนี้เจอกัน”

“ค่ะ”

มนวดีหลีกทางให้คนร่างสูงเดินผ่าน สีหน้ายังคงสงสัยตลอดเวลา มันเป็นไปได้หรือที่คนอย่างอชิระจะมาห้องของเธอเพียงแค่นั่งทำงาน ลับหลังร่างสูง หญิงสาวจึงเดินสำรวจห้องขนาดเล็กทั่ว แต่ก็ไม่พบสิ่งผิดปกติอะไร

ด้านคนที่เพิ่งออกจากห้องไปยังไม่เดินไปไหน เขากำลังติดตั้งกล้องอีกเครื่องหน้าประตูห้องของเธอ โดยอาศัยกระถางต้นไม้ช่วยบัง และขั้นตอนต่อไปเขานำรองเท้าคัทชูของตัวเองราคาหลายพันไปวางไว้คู่กับรองเท้าของเธอ อย่างน้อยใครมาเห็นก็จะได้เข้าใจว่าเจ้าของห้องนี้มีผู้ชายอยู่ด้วย

ขากลับเห็นป้าเจ้าหน้าที่ดูแลหอ อชิระจึงแวะเข้าไปคุยด้วยตกลงบริการอะไรบางอย่างด้วยธนบัตรสีเทาปริมาณหนึ่งจากนั้นสิ่งที่ชายหนุ่มต้องการก็มาอยู่กำมือ

 

หลังจากที่อชิระบอกว่าจะมารับมนวดีหลังเลิกงานชายหนุ่มทำตามอย่างพูดจริง แต่ด้วยความที่ชายหนุ่มเลิกงานช้ากว่าทำให้เข้าไปรับมนวดีไม่เคยถึงที่ทำงานเลย เพราะสาวเจ้าจะมาดักรอเขาก่อนถึงที่ทำงานเสมอ ไม่รอที่ร้านกาแฟ ก็รอแถวป้ายรถประจำทาง

คนตัวเล็กกว่าให้เหตุผลว่าไม่อยากให้เขาเสียเวลาจอดรถนาน จึงเลือกทางที่เขาสะดวก ครั้นไม่วายถ้าเป็นไปได้ก็ขอไม่ให้เขาต้องมารับอีก

กิจประวัตรประจำวันของหนุ่มร่างสูงเป็นตารางชีวิตที่ถูกจัดแบ่งเวลาอย่างชัดเจน เขาจะออกกำลังกายแค่สัปดาห์ละสามวัน วันอื่นๆถ้าไม่ออกกำลังกายเบาๆก็เอาไว้พักผ่อนทำอย่างอื่น เฉกเช่นวันนี้

ระหว่างที่ลูกหนี้สาวเฉพาะกิจกำลังทำให้อาหารให้ เจ้าของห้องก็นั่งเล่นเกมอย่างสบายใจ มนวดีแอบมองเขาเป็นระยะเพราะไม่ค่อยได้เห็นมุมที่อชิระผ่อนคลาย

บางทีก็สงสัยว่าที่เขาสายตาสั้นเป็นเพราะอ่านหนังสือหรือว่าเกมกดกันแน่ พอครบกำหนดเวลาคนที่เล่นเกมจบไปหนึ่งตา จึงลุกขึ้นออกจากโซฟาไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดลำลอง ระหว่างที่อยู่ในห้องด้วยกันอชิระไม่ได้ชวนมนวดีคุยอะไรเลย หรือเขาลืมไปแล้วว่ามีคนอีกคนอาศัยอยู่ในห้องนี้ด้วย

ทำอาหารเสร็จสาวร่างบางจึงเดินไปเคาะห้องนอนเพื่อเรียกเขาออกมาทาน เธอไม่แน่ใจว่าเขาจะทานเลยไหมหรือว่าให้เธอเก็บไว้ก่อน ไม่นานร่างสูงก็เดินออกมา

เวลาพักผ่อนอชิระไม่ชอบใส่แว่น ยกเว้นถ้ามีงานหรืออะไรที่ทำให้เขาต้องใช้สายตาเพ่งเขาจึงจะใส่ ถึงกระนั้นขนาดถอดแว่นหน้าตาของเขาก็ดูดี (และเรียบเฉย) มากเช่นกัน ทรงผมสั้นตัดเข้ารูปยุ่งเหยิงเล็กน้อยบ่งบอกว่าเจ้าของร่างสูงน่าจะไปนอนเล่นมาในห้อง

มนวดีคิดในใจภาพลักษณ์ที่ดูโตเป็นผู้ใหญ่จริงๆที่ใครๆเห็น แท้จริงแล้วก็แอบมีความเป็นเด็กผู้ชายธรรมดาคนหนึ่ง ไม่ใช่สิ เขาดูเป็นเด็กที่มีความเจ้าเล่ห์ เจ้าแผนการสูง

“ข้าวของคุณล่ะ”

ใบหน้าคมเงยขึ้นถามคนที่ไปยืนหลบมุมอยู่ตรงเคาท์เตอร์ทำครัว

“อ่อ มิ้มทานมาแล้วค่ะ”

“ผมไม่ได้กลับห้อง เพื่อมาทานข้าวคนเดียวนะ”

คนฟังตื่นตัวขึ้น เธอตีความจากประโยคที่เขากล่าวเป็นอีกแบบ

“คุณอิฐมีแขกหรือคะ มากี่คนคะ มาตอนไหน มิ้มจะได้เตรียมอาหารไว้เพิ่ม”

คนตัวเล็กรีบกุลีกุจอเปิดตู้เย็นดูเสบียงอาหารว่าพอจะมาทำอะไรเพิ่มได้ ในหัวสมองคิดแต่เรื่องอาหารการกินจนไม่ได้วิเคราะห์ประโยคที่เขาพูด

“ไม่ได้มีใครมาเพิ่ม”

“อ้าว ถ้างั้นจะทานกลับใครคะ”

คนที่คิดว่าตัวเองมีหน้าที่แค่มารับใช้ชายหนุ่ม ไม่ได้คิดว่าตนมีสิทธิ์มานั่งทานอาหารด้วย จึงถามกลับไปด้วยความใสซื่อ เห็นแล้วอชิระแทบอยากกุมขมับ

“แล้วตอนนี้ผมอยู่กับใคร”

 “...”

มนวดีเหมือนจะเริ่มรู้ตัวขึ้นมา

“พรุ่งนี้คุณห้ามทานมาก่อนด้วย”

สั่งจบคนร่างสูงก็ลงมือจัดการอาหารตรงหน้า แอบมองคนหน้าจ๋อยที่กำลังเช็ดโต๊ะท่าทางใช้ความคิด เธอไม่รู้ว่าตนทำผิดอะไรเขาถึงไม่ให้ทานข้าวมาก่อน หรือถ้าเขาจะให้เธอมานั่งทานข้าวด้วยแล้วเธอต้องทำงานล่วงเวลาไปอีกหรือเปล่า ถ้าเป็นแบบนั้นเวลาที่ต้องเอาไปทำงานอื่นคงลดลง

พอวันพรุ่งนี้มาถึง ทุกๆอย่างดำเนินไปเหมือนเดิม วันนี้เธอมีเรื่องจะมาขอลางานกับอชิระในวันศุกร์ หรือถ้าเขาไม่อนุญาตให้หยุดหญิงสาวคงต้องขอเลื่อนมาทำวันเสาร์แทน เพราะตามที่ตกลงกับอชิระ เขาให้เธอหยุดได้เสาร์ อาทิตย์

สาเหตุที่ต้องขอลาหยุดกะทันหันเพราะอาทิตย์มีเรื่องจำเป็นมาขอร้อง นั้นคือจะขอฝากให้เธอช่วยเลี้ยง ‘น้องอ้น’ หลานชายแท้ๆวัยสามขวบ หนึ่งคืนเพราะอาทิตย์มีงานต้องไปทำที่ต่างจังหวัดในช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์

มนวดีจัดเตรียมอาหารให้กับคนที่นั่งกอดอกมองเธอบนโต๊ะอาหารอย่างใจเย็น

“ไหนของคุณ”

“นี่ค่ะ”

อชิระถามขึ้นเพราะเห็นที่รองจานฝั่งเขาฝั่งเดียว หากแต่คนเตรียมพร้อมมาแล้วยิ้มขึ้น เธอเดินไปหยิบถุงร้านสะดวกซื้อยี่สิบสี่ชั่วโมงมาวางไว้ตรงที่นั่งฝั่งของตนเอง ก่อนเปิดฝาข้าวกล่องแช่แข็งที่ผ่านการให้ความร้อนมาแล้ว ลงมือแกะช้อนพลาสติกเตรียมทาน

เจ้าของห้องยกมือกุมขมับจริงๆ บอกให้มานั่งทานด้วย คือมานั่งทานด้วยจริงๆ

“มิ้ม หยุดก่อน ยืนขึ้น”

“คะ?”

“ยืนขึ้น”


แหม่ ก็บอกเหตุผลน้องเขาไปตรงๆว่าเป็นห่วง อยากให้มาอยู่ด้วยแค่นั้นคุณอิฐ แอบไปติดกล้องห้องเขา เอาไว้สอดส่องอะไรเพิ่มเติมหรือเปล่าจ้ะ ฝากติดตาม กดไลค์ คอมเม้น เพื่อเป็นกำลังใจให้ด้วยนะงับ
ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว