ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : คำสัญญา NC+

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 147

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ต.ค. 2564 22:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
คำสัญญา NC+
แบบอักษร

“ต่อไปคือของจริง” เขาสาวรูดลำท่อนแกร่งของตัวเองสองสามครั้ง แล้วก้าวขึ้นเตียง จับขาเธอแยกออกจากกัน จากนั้นก็นอนทาบทับลงมาอย่างรวดเร็ว

“คุณ! อย่าค่ะ” เธอดันหน้าเขาที่กำลังก้มลงมาจุมพิตเธอ

“ไม่หย่าแน่นอนค่ะ” เขาตีความหมายคำพูดของเธอไปอีกทาง ก่อนจะรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอด้วยมือข้างเดียว ส่วนมืออีกข้างขยับลูบไล้กลีบดอกไม้ของเธอ แล้วจับเจ้าโลกที่ขยายขนาดเต็มที่แล้ว จ่อบริเวณช่องทางรัก

“คุณ!” เธอพยายามดิ้นหนีและหุบขาลง

“สัญญาว่าจะรักคุณคนเดียว” เขาเอ่ยขึ้นและสบตาเธอจริงจัง จนเธออึ้งและนิ่งไปทันที

“อ๊ะ” และในขณะที่เธอเผลอ เขาก็ค่อยๆขยับแก่นกายของตัวเองเข้าไปอย่างรวดเร็ว “ฉันเจ็บ”

สีหน้าเหยเกของเธอมองแล้วน่าสงสาร แต่เขาจะถอยตอนนี้ไม่ได้เช่นกัน

“เจ็บแป๊บเดียวนะครับ” เสียงกระเส่าเอ่ยบอกเธอ แล้วค่อยๆขยับสะโพกดันตัวตนเข้าไปอีกครั้ง มือหนาบีบเคล้นสองเต้างาม เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของเธอ

“ฉันเจ็บ”

“อดทนนิดหนึ่งนะที่รัก” มือหนาสะกิดติ่งเกสรช่วยให้เธอผ่อนคลายมากขึ้น

เมื่อรู้สึกว่าเธอเริ่มผ่อนคลาย ไม่เกร็งเท่าไรแล้ว เขาก็กลั้นหายใจดันตัวตนทีเดียวเข้าไปจนมิดลำ

“อ๊าส์” กดแช่ตัวตนไว้ครู่หนึ่ง แล้วค่อยๆขยับโยกไหวในจังหวะเนิบช้า

“อื้อ” กวินทราครางประท้วง เพราะตอนนี้เธอเริ่มรู้สึกเสียวซ่านจนจะทนไม่ไหวแล้ว แต่เขากลับชักช้าจนน่ารำคาญ

“ทำไมหืม ไม่ถูกใจเหรอ” เขาแกล้งหยุดขยับแล้วเอ่ยถามเธอ

“เจ้านาย!”

“ฮ่าๆๆ” ชายหนุ่มดึงตัวตนออกมาเกือบสุด แล้วขยับเข้าไปอีกครั้งอย่างรวดเร็ว

“อ๊ะ อื้อ”

จังหวะการขยับโยกไหว สอดประสานกันอย่างลงตัว ไม่มีใครยอมใคร ถ้าเขาเริ่มแกล้งขยับช้า เธอก็เป็นฝ่ายขยับเองอย่างสะเปะสะปะ จนทำให้อีกฝ่ายทนไม่ไหว แล้วรัวสะโพกใส่เธออย่างรวดเร็ว จนในที่สุด

“ไม่ไหวแล้ว อ้าส์” เขาขยับสะโพกถี่ระรัว รับรู้ได้แรงกระตุกตอดรัดในช่องทางรักของเธอเป็นจังหวะ

“อ๊ะ อ๊ะ อ๊ะ อาส์” และในที่สุดในที่สุดลาวาสีขาวขุ่นก็พุ่งเข้าไปจนล้นออกมาจากช่องทางรักของเธอ

เขาถอดถอนแก่นกายออกมา แล้วเอื้อมตัวไปหยิบทิชชูมาทำความสะอาดให้เธอที่นอนหมดแรงอยู่บนเตียง

“ทำไมไม่ใส่ถุง” เธอถามขึ้น พร้อมกับดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวเองไว้

“ลืม” เขาตอบง่ายๆ สั้นๆ จนเธอไม่รู้จะพูดคำไหน

“แล้วถ้าฉันท้องล่ะ” เธอถามออกไป เพราะสิ่งที่เจ้านายของเธอกลัวที่สุดคือการพลาดทำผู้หญิงท้อง ทุกครั้งเขามักจะให้เธอเลือกสรรผู้หญิงที่เธอคิดว่าดีที่สุด ไม่สร้างปัญหาใดๆให้เขา แต่ทำไมคราวนี้เขาถึงได้กลายเป็นคนแบบนี้ ทั้งรังแกเธอ ทั้งไม่ป้องกัน

“ท้องก็ดีสิ ผมอยากมีลูกพอดี” เขาพูดขึ้นหน้าตาย แล้วเดินโทงๆเข้าไปในห้องน้ำ ทิ้งให้อีกคนนอนคิดตามคำพูดของเขา แต่คิดอย่างไรก็คิดไม่ตก เพราะพฤติกรรมของเขาเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน

ประเทศไทย 

“กะเพรา ก่อนคุณสุนออกไป เขาสั่งความให้หนูไปเก็บจานจากห้องคุณซอร์ไม่ใช่รึ” กานต์เอ่ยเตือนลูกสาว เพราะเธอมาทันได้ยินเจ้านายของบ้านบอกลูกสาวของเธอไว้

“โธ่ แม่! หนูลืมไปแล้วอ่ะ แม่ยังจะมาเตือนหนูอีก” กชนันท์โวยวาย

“เอ้า เด็กคนนี้ คำสั่งของท่านจะทำเป็นลืมได้ยังไง รีบขึ้นไปเก็บลงมาได้แล้ว ดูด้วยว่าคุณเขามีอะไรให้ช่วยเหลือไหม” กานต์เอ็ดลูกสาวไม่จริงนัก พร้อมกับดันหลังคนขี้ดื้อให้ออกจากห้องครัว

“แม่อ่า หนูไม่อยากขึ้นไป” กชนันท์อิดออด

“ไปได้แล้ว หรือจะให้แม่ขึ้นไปเก็บเอง”

“ก็ได้ๆ ไปแล้วจ้า” ใครจะกล้าให้มารดาที่กำลังไม่สบายขึ้นลงบันไดหลายสิบขั้นกันล่ะ ถ้าเกิดท่านเป็นลมเป็นแล้งขึ้นมา เธอจะทำยังไง ดังนั้นต่อให้ไม่อยากขึ้นไปบนห้องของเขามากแค่ไหน ก็ต้องไปอยู่ดี

เธอเคาะประตู แล้วยืนรอจนกระทั่งได้ยินเสียงอนุญาตจึงค่อยๆแง้มประตูเปิดออก แล้วมองไปด้านใน

“ไปไหน” เพราะไม่เห็นเขาบนเตียง โซฟาข้างเตียงก็ไม่มี “หรือจะเข้าห้องน้ำ แล้วเมื่อกี้ใครขาน”

เซนอิจิยืนกลอกตาพิงพนังห้องข้างๆประตูที่เธอเพิ่งเปิดเข้ามา “อะแฮ่ม”

“อุ๊ย!” กชนันท์สะดุ้งเล็กน้อย แล้วรีบหมุนไปข้างเสียงกระแอมทันที “พี่ซอร์ไปยืนอยู่ตรงนั้นตั้งแต่เมื่อไร”

“ยืนตั้งแต่เธอเดินเข้ามา”

กชนันท์ขมวดคิ้ว ปกติเวลาสรัญภพเรียกเธอ เขามักจะเรียกด้วยชื่อเล่น ไม่ใช่เรียกห่วงเหินเหมือนคนตรงหน้า แค่หลับไปไม่ถึงเดือน เธอรู้กลับรู้สึกได้ว่าเขาเปลี่ยนไปแทบจะเป็นคนละคน

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว