ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : แม่รักลูกนะ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 143

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ต.ค. 2564 19:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
แม่รักลูกนะ
แบบอักษร

“ว่าไงเซนคุง ทำไมทำหน้าแบบนั้น เพิ่งอาบน้ำเสร็จรึ” เซนอิจิทำหน้าผิดหวังเล็กน้อย เพราะคนที่เข้ามาไม่ใช่คนที่เขากำลังนึกถึง  

“ครับ”

“ใส่เสื้อผ้าไม่ได้รึ เดี๋ยวแม่ช่วย” สุนทรียกอาหารไปวางบนโต๊ะตัวเล็ก แล้วเดินตรงมาหาลูกชาย

“แล้วคาเพาไปไหนครับ” เขารู้ว่าตัวเองออกเสียงชื่อของหญิงสาวผิด แต่ชื่อของเธอเกินความสามารถของเขาจริงๆ

“หืม กะเพรานะหรือ” จนสุนทรีต้องถามย้ำอีกครั้ง

“ครับ”

“ถ้าเรียกชื่อน้องไม่ถนัด ก็ลองหาชื่อที่เรียกง่ายๆก็ได้”

“ครับ” เขาพยักหน้ารับ

“กะเพราช่วยป้ากานต์อยู่ในครัว แม่เลยอาสายกอาหารมาให้เรา อยากจะคุยกับเรื่องด้วย” เธอเอ่ยขึ้นในขณะที่กำลังช่วยเขาแต่งตัว

“ครับ” เขาตอบรับ และยินดีรับการช่วยเหลือจากผู้หญิงที่เขาเองก็เพิ่งรู้ว่าเกี่ยวข้องอย่างไรกับตนเอง

“ไปนั่งก่อนเถอะ” เธอประคองลูกชายแล้วพาไปนั่งยังเก้าอี้บริเวณมุมห้องที่วางอาหารไว้บนโต๊ะ

“ขอบคุณครับ” เอ่ยขอบคุณเสียงเบา “คุณมีอะไรจะพูดกับผมหรือครับ”

“แม่ขอโทษ” สุนทรีเอ่ยขึ้นเสียงสั่น “ขอโทษสำหรับทุกเรื่องที่ผ่านมา ขอโทษที่ไม่ได้อยู่กับลูก ไม่ได้เห็นความสำเร็จของลูก ไม่ได้ผ่านเหตุการณ์ต่างๆมาด้วยกัน”

“...” เซนอิจินิ่งฟัง ไม่ตอบรับ ไม่ปฏิเสธคำขอโทษของมารดา

“เซนจะโกรธแม่ก็ได้ แต่อย่าเพิ่งไปตอนนี้ได้ไหม อยู่กับแม่จนกว่าลูกจะหายดี”

“ผมอยากคุยกับซอร์” เขาเปลี่ยนเรื่อง ไม่ยอมรับปากคนเป็นแม่

ซึ่งเธอเองก็ทำอะไรไม่ได้ จะบังคับให้เขาอยู่ต่อโดยที่เขาไม่เต็มใจก็ไม่ได้เช่นกัน ทำเพียงหยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วกดเข้าไปในแอพพลิเคชันที่สามารถโทรระหว่างประเทศได้ให้เขา “ถ้าได้คำตอบแล้ว เซนบอกแม่ด้วยนะลูก แต่มีอีกเรื่องที่อยากให้เซนรู้ไว้ แม่รักลูกนะ” พูดจบแล้วลุกขึ้น เดินออกไปข้างนอกทันที ปล่อยให้ลูกชายทั้งสองคนได้พูดคุยทำความรู้จักกันเป็นการส่วนตัว

 เซนอิจิมองตามหลังของมารดา แล้วก้มมองโทรศัพท์ในมือ ในที่สุดก็ตัดสินใจโทรออกตามชื่อที่มารดากดค้างไว้ให้

[ว่าไงครับแม่]

รอสายไม่นานอีกฝ่ายก็ตอบกลับมา

“ฉันเอง เซนอิจิ”

สุนทรีลงมาข้างล่าง หลังจากคุยกับลูกชายคนเล็กเรียบร้อยแล้ว เธอไม่รู้ว่าเขาจะทำอย่างไรต่อไป ถ้าเขาเลือกที่จะเดินทางกลับญี่ปุ่นเลย เธอก็คงห้ามเขาไม่ได้

“กะเพรา”

“คะคุณนายแม่” กชนันท์ละมือจากการหั่นผัก แล้วเงยหน้ามองคนที่กำลังเดินเข้ามาในครัว

“อีกซักพักขึ้นไปเก็บถาดอาหารบนห้องพี่เขาด้วยนะ”

“คะ” กชนันท์ขมวดคิ้วเล็กน้อย ก็ไหนคุณนายแม่บอกว่าจะขึ้นไปคุยกับสรัญภพ แล้วทำไมทำหน้าเศร้าลงมาแบบนั้น

“อีกหน่อยขึ้นไปเก็บถาดอาหารห้องพี่ซอร์เขาด้วย ฉันจะออกไปดูโรงงานซักหน่อย” สุนทรีย้ำประโยคเดิมอีกครั้ง

“อ่อ ค่ะคุณนายแม่” เธอพยักหน้ารับ ทั้งที่ในใจกำลังหาทางหลีกหนีอยู่ตลอดเวลา เธอไม่มีทางขึ้นไปบนห้องเขาอีกเด็ดขาด ไม่ว่ายังไงก็ตาม

หลังจากสุนทรีออกไปแล้ว เธอก็หันกลับมาสนใจอาหารตรงหน้าต่อ เธอจะทำทุกอย่างในครัว เพื่อให้ลืมคำสั่งของคุณนายแม่ ตอนที่ท่านกลับมาแล้วถามเธอจะได้มีข้ออ้าง ว่าตัวเองทำอะไรอยู่ถึงได้ลืมคำสั่งของท่าน

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว