ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ทำไมใหญ่จัง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 139

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ต.ค. 2564 13:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ทำไมใหญ่จัง
แบบอักษร

“เอาละ ออกไปรอข้างนอกเถอะ ที่เหลือเดี๋ยวฉันจัดการเอง” เขาไล่เธออีกครั้ง เพราะไม่อยากให้เธอเห็นอะไรที่ไม่ควรเห็นในตอนนี้

“ไหนๆก็อาบให้แล้ว ก็อาบให้เสร็จเถอะ จะได้รีบออกไปข้างนอก อยู่ในนี้นานเดี๋ยวพี่ซอร์ไม่สบายมากกว่าเดิม” กชนันท์ดื้อตาใส และในจังหวะที่เขากำลังมึนงงกับคำพูดของเธอ มือเล็กที่มีฟองน้ำในมือก็ยื่นมาแกะมือเขาออกจากกึ่งกลางกายของเขา

“หืม” มือของเธอชะงักลงทันที เมื่อเห็นบางอย่างของเขา “ทำไมมันใหญ่กว่าตอนพี่หลับอีกอ่ะ”

“อื้ม ยะ...หยุดได้แล้ว” เสียงที่เปล่งออกมาจากริมฝีปากหนาแทนที่จะดุเหมือนก่อนหน้านี้ แต่กลับแหบพร่าเซ็กซี่จนเขานึกตำหนิตัวเอง

“ทำไมละ รีบอาบจะได้รีบออก” คนไร้เดียงสายังคงฟอกสบู่และล้างเนื้อตัวให้เขาอย่างขะมักขเม้น

“ฉันจะไม่ไหวแล้วนะ” เซนอิจิพยายามกัดฟันจนได้ยินเสียง

“เจ็บเหรอ กะเพราขอโทษ”

“ไม่ได้เจ็บ” เสียงหายใจดังถี่ขึ้นเรื่อยๆอย่างพยายามระงับอารมณ์

“แล้ว” กชนันท์เอียงคอสงสัย แต่ไม่นานเหมือนจะรู้คำตอบนั้นในที่สุด “อื้อ” เมื่อคนตัวโตกระชากแขนเธอด้วยแขนข้างเดียวที่ยังปกติของเขา แล้วบดจูบเธออย่างเร่าร้อน รุนแรง ขบเม้มกลีบปากและพยายามแทรกลิ้นหนาเข้าไปในโพรงปากบางของเธอ

“อื้อ” กชนันท์พยายามเบี่ยงตัวหนี แต่ก็ถูกเขายึดท้ายทอยเอาไว้และมอบจุมพิตอย่างดูดดื่มให้คนไร้ประสบการณ์อย่างที่แทบจะทรงตัวไม่อยู่

มืออีกข้างที่ยังใส่เฝือกของเขาพยายามปลดกระดุมเสื้อของเธออย่างทุลักทุเล จนในที่สุดกระดุมเม็ดเล็กก็หลุดออกมาจนหมด

“ทีนี้อยากจะล้าง อยากจะจับแค่ไหนก็ทำได้เลย” เขาจับมือเธอไว้วางไว้จุดเดิมที่เธอเพิ่งถูๆ ขัดๆ เมื่อซักครู่ แล้วกระซิบบอกเธอเสียงแหบพร่า ในระหว่างที่กำลังก้มลงซุกไว้ซอกคอและเนินปทุมของเธอ

“อื้อ พี่ซอร์ หยุดเดี๋ยวนี้นะ”

นอกจากไม่หยุดแล้ว เขายังขบเม้มลำคอระหงจนเกิดรอยแดงเป็นจ้ำๆ

“พี่ซอร์ปล่อย” เธอพยายามดันหน้าเขาออก แต่ก็ยังมีสติพอที่จะระวัง เพราะกลัวเขาจะล้มลงไปกองบนพื้น

“ทีหลังอย่าทำเป็นไร้เดียงสา โตขนาดนี้แล้วควรรู้ว่าอะไรควรไม่ควร” เขาดุเธอ ทั้งยังคอยระงับอารมณ์ของตนเองไม่ให้ล่วงเกินหญิงสาวไปมากกว่านี้

กชนันท์หน้าชาจนต้องหลบตาคนตัวสูง เธอแค่หวังดีช่วยดูแลเขาที่ไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้ แต่เขากลับเข้าใจไปแบบนั้นเหรอ

“เอ่อ ถ้าพี่ซอร์ดูแลตัวเองได้แล้ว งั้นกะเพราขอตัวก่อนนะคะ” เธอค่อยๆปล่อยมือจากเอวของเขา แล้วเดินถอยหลังห่างออกมา จากนั้นก็หมุนตัวเดินออกจากห้องน้ำทันที โดยไม่เข้าใจตัวเองซักนิดว่าเธอกำลังเป็นอะไร ปกติพี่ซอร์ดุ ด่า ว่าเธอขนาดไหน ก็ไม่เคยเสียใจหรือน้อยใจเขาเลย แล้วตอนนี้ทำไมเธอถึงรู้สึกเสียใจได้มากขนาดนี้

เซนอิจิมองตามหลังของหญิงสาวตัวเล็กที่เดินออกจากห้องน้ำด้วยความรู้สึกผิดเล็กน้อย ที่เมื่อครู่ต่อว่าเธอ เขาเข้าใจเจตนาที่ต้องการดูแลเขาของเธอดี แต่ตอนนี้เขาฟื้นแล้ว ไม่จำเป็นที่เธอจะต้องมาอาบน้ำ ถูตัวให้เขาแบบนี้ก็ได้ เอ๊ะ! หรือเธอจะทำให้พี่ชายฝาแฝดของเขาแบบนี้เป็นประจำ

“ชิท” แค่คิดว่าเธอเคยอาบน้ำถูตัวให้พี่ชายฝาแฝด ก็รู้สึกไม่พอใจขึ้นมาซะอย่างนั้น

เซนอิจิพยายามยกขาที่กำลังใส่เฝือกของตัวเองลงจากเก้าอี้ แล้วค่อยๆเดินออกไปข้างนอกด้วยความระมัดระวัง

แต่พอออกมาจากห้องน้ำ ก็ไม่เห็นเธออยู่ซะแล้ว พยายามมองหาจนทั่วห้องก็ไม่เจอ เจอเพียงชุดลำลองที่ถูกวางอย่างเป็นระเบียงบนเตียงที่ถูกเก็บเรียบร้อยแล้ว และเตียงเล็กๆที่เธอนอนเมื่อเช้าก็ไม่ได้อยู่แล้วเช่นกัน

เขาขยับขาไปยังปลายเตียง แล้วนั่งลงอยู่ตรงนั้น เริ่มรู้สึกไม่อยากสวมเสื้อผ้าเองซะดื้อๆ

จนกระทั่งได้ยินเสียงเคาะประตูดังขึ้น ชายหนุ่มมองไปยังจุดนั้นด้วยความตื่นเต้น

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว