ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : อาบน้ำให้

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 134

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ต.ค. 2564 20:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
อาบน้ำให้
แบบอักษร

“เอาละ เดี๋ยวแม่จะให้น้องช่วยดูแลนะ” สุนทรีเดินเข้าไปใกล้เตียงอีกครั้ง แล้วกระซิบเสียงเบาข้างใบหูของลูกชาย “น้องชื่อกะเพรา ชื่อจริงกชนันท์ น้องจะช่วยดูแลเซนทุกเรื่อง แต่อย่าลืมว่าตัวเองเป็นซอร์นะ”

เซนอิจิพยักหน้ารับเนือยๆ เพราะเขาคิดว่าในเมื่อเขาฟื้นแล้ว เรื่องสลับตัวนี้น่าจะไม่ต้องแล้วก็ได้

“งั้นแม่ลงไปดูงานที่ไร่ก่อน วันนี้เขาจะมารับซื้อผลไม้ที่สวนเรา” สุนทรีลุกขึ้นแล้วเดินมาหาหญิงสาวที่ยังยืนอยู่ที่เดิม “ฉันไปก่อนนะกะเพรา ฝากดูแลพี่เขาด้วย”

“ค่ะนายแม่”

เมื่อสุนทรีออกจากห้องไปแล้ว กชนันท์ก็เดินเข้ามาใกล้เตียงของคนป่วย

“พี่ซอร์จะเข้าห้องน้ำไหม”

“อืม” เขาครางรับในลำคอ

เธอจึงขยับเข้าไปใกล้เตียงเขามากกว่าเดิม และเลิกผ้าห่มของเขาออก ก่อนจะยื่นมือไปยังบริเวณเป้ากางเกงของเขา

“ทำอะไร” เขารีบคว้าข้อมือของเธอไว้ ก่อนที่เธอจะได้ทำบางอย่างที่เขาไม่แน่ใจว่าเธอจะทำอะไร

“อ้าว ก็ถ้าพี่ซอร์จะเข้าห้องน้ำ ก็ต้องเอาสายที่เอ่อ...” เธอมองไปยังเป้ากางเกงของเขา

“หมอจัดการให้เรียบร้อยแล้ว เธอแค่พยุงฉันไปที่ห้องน้ำก็พอ” เขาปล่อยมือเธอ แล้วพูดขึ้นเสียงเรียบ พยายามบังคับเสียงตัวเองให้พูดภาษาไทยให้ชัดมากที่สุด

“อ้อ ค่ะ แฮะๆ ไปค่ะ” เธอค่อยพยุงเขาลงจากเตียง แขนข้างหนึ่งโอบหลังเขาไว้ แล้วพาเดินช้าๆไปยังห้องน้ำ แค่ระยะทางไม่ถึงห้าสิบเมตร แต่ใช้เวลาไปหลายนาที เนื่องจากเขาตัวใหญ่และหนักมาก เธอแทบจะเซล้มไปทีเดียว

เธอพยุงพาเขาเข้าไปในห้องน้ำ แล้วยืนรอเขาในนั้น จนคนที่จะทำธุระส่วนตัวหันมาจ้องหน้านิ่ง “ทำไมยังไม่ออกไปอีก”

“ก็รอช่วยพี่ซอร์ไง จะทำคนเดียวได้ยังไงเล่า จะทำอะไรเดี๋ยวกะเพราช่วย” เธอกระตือรือร้นที่จะช่วยเหลือเขาตามความเคยชิน ก็มันชินจริงๆนี่นา ร่างกายของเขาไม่มีส่วนไหนที่เธอไม่เคยเห็นหรือไม่เคยสัมผัสเลย

“จะบ้าหรือเปล่า ออกไปได้แล้ว ฉันดูแลตัวเองได้” เขาเบี่ยงตัวหนีมือของเธอที่ทำท่าจะเข้ามาช่วยเขาถอดกางเกง

“แต่ขากับแขนพี่เจ็บนะ ลืมไปแล้วเหรอ มาเถอะ เดี๋ยวช่วย ไม่ต้องเขินหรอก กะเพราเคยเห็นหมดแล้วละ” ระหว่างที่พูดสายตาของสาวน้อยก็จ้องมองคนตรงหน้า พร้อมกับรอยยิ้มกริ่ม

“ยายเด็กแก่แดด” เขาต่อว่าเธอ “ออกไป ฉันไม่ต้องการความช่วยเหลือ”

“แน่ใจนะ”

“ออก...ไป...” เขาเน้นทีละพยางค์อย่างชัดถ้อยชัดคำ รู้สึกตัวยังไม่ถึงชั่วโมงก็ต้องปวดหัวกับเรื่องไม่เป็นเรื่องซะแล้ว กว่าร่างกายจะกลับมาปกติ ไม่ต้องวุ่นวายมากกว่านี้หรือไง ให้ตายเถอะ

“แน่ใจนะ” อีกฝ่ายยังถามย้ำ เขาจึงตวัดตามอง จนเธอย่นคอหนีแล้วยิ้มแหย่

“แฮะๆ ออกแล้วค่า ทำไมต้องทำตาดุด้วย” กชนันท์ยอมเดินออกมารอเขาข้างนอกแต่โดยดี

เตรียมเสื้อผ้าให้เขา และคอยเงี่ยหูฟังคนในห้องน้ำตลอดเวลา เผื่อบางทีเขาอาจจะเรียกให้เธอเข้าไปช่วยเหลือ

โครม

“โอ๊ย!”

“นั่นไง ว่าแล้ว” กชนันท์รีบเดินไปยังห้องน้ำ แล้วเปิดเข้าไปโดยไม่เคาะประตูให้สัญญาณกับคนด้านในด้วยซ้ำ

“เฮ่ย! จะเข้ามาทำไมอีก!” เซนอิจิรีบขยับตัวหันหลังให้เธอทันที แต่เพราะขาข้างหนึ่งยังใส่เฝือกอยู่การหมุนตัวแต่ละทีจึงเป็นไปด้วยความยากลำบาก ผลที่เกิดขึ้นคือเกือบจะล้มลงไปกองที่พื้น นึกไม่ถึงว่าหญิงสาวร่างเล็กจะพุ่งตัวมาอย่างรวดเร็ว แล้วประคองเขาไว้ได้ทันท่วงที

“เห็นไหม ถ้ากะเพราไม่เข้ามา พี่ซอร์ก็จะล้ม เจ็บตัวเพิ่มอีก” กชนันท์ยกข้อดีของตัวเองขึ้นมาอ้าง โดยไม่สังเกตเลยว่าตอนนี้สภาพของคนทั้งสองเป็นอย่างไร

ตอนนี้เขาอยู่ในสภาพเปลือยทั้งตัว มีมือทั้งสองข้างของเธอโอบเอวไว้ ทำให้บางส่วนของร่างกายแนบสนิทชิดกัน และมันก็เริ่มตื่นตัวอย่างไม่อาจควบคุมได้

ก่อนหน้านี้เขาตั้งใจจะอาบน้ำทำให้ร่างกายสดชื่นเสียหน่อย ในจังหวะที่กำลังจะยกขาขึ้นพักไว้บนเก้าอี้ เพราะกลัวขาที่ใส่เฝือกไว้จะเปือกน้ำ แต่เก้าอี้ดันล้ม จึงทำให้เกิดเสียงโครมครามดังขึ้นเมื่อครู่ เป็นผลให้คนที่ได้ยินเสียงดังพรวดพราดเข้ามา แล้วอยู่ในช่วงเวลาที่แสนกระอักกระอวนในตอนนี้

หรือบางทีเขาอาจจะคิดมากไปเอง เพราะคนตัวเล็กตรงหน้าไม่ได้สนใจด้วยซ้ำว่าเขาอยู่ในสภาพไหน และเธอกำลังทำให้อะไรๆของเขาตื่นตัวอย่างรวดเร็ว

“จะอาบน้ำใช่ไหม เดี๋ยวกะเพราอาบให้” กชนันท์อาสาด้วยความเต็มใจ ก่อนจะขยับไปหยิบเก้าอี้ที่ล้มอยู่ใกล้ๆตั้งขึ้น แล้วพาเขาเดินไปใต้ฝักบัว จากนั้นก็จัดแจงยกขาข้างที่ใส่เฝือกของเขาวางไว้บนเก้าอี้ แล้วเปิดฝักบัวให้น้ำไหลออกมารินรดลำตัวสูงใหญ่ของหนุ่มลูกครึ่ง

ระหว่างที่มือนุ่มนิ่มของเธอถูตัวให้เขาอยู่นั้น มือของเขาก็คอยกอบกุมและปกปิดน้องชายของตัวเองไว้ ไม่ยอมปล่อยให้ออกมาข้างนอก เพราะกลัวมันจะอาละวาดจนมีคนแถวนี้ตื่นกลัวเอาเสียก่อน แต่ก็มิวาย...

“ปล่อยมือสิ จะถูให้” หญิงสาวตัวเล็กเงยหน้าขึ้นพูดกับเขา พร้อมกับจ้องไปยังกึ่งกลางกายที่มือของเขายังปิดบังอยู่

“ไม่ต้อง ฉันทำเองได้” เขาปฏิเสธออกไป ทั้งที่ในใจอยากให้เธอถูให้ใจแทบขาด

“จะอายทำไมละพี่ ตอนพี่หลับไปเกือบเดือน กะเพราก็เป็นคนทำให้ตลอด”

“ทำให้! ทำอะไร!” เขาถามขึ้นเสียงดังด้วยความตกใจ

“ก็...ก็” กชนันท์เสียงตะกุกตะกัก พราะตกใจที่เขาเสียงดัง

“ก็อะไร” เขาเบาเสียงลง เพราะรับรู้ไดว่าเธอเริ่มตัวสั่น ไม่รู้สั่นเพราะกลัวเขาหรืสั่งเพราะอะไร

“ก็กะเพราเช็ดตัวให้พี่ทุกวันไง ก็เห็นตลอด ไม่ต้องเขินหรอก”

เซนอิจิถอนหายใจ แต่ไม่รู้ว่าโล่งอกหรือเสียดายกันแน่ ที่ตอนแรกคิดว่าเธอทำมากกว่าเช็ดตัวซะอีก


เพราะคอมเมนต์ของรี้ดที่ทำให้ไรท์มีกำลังกลับมาเขียนเรื่องของนายซอร์กับคุณเซนอีกครั้ง ขอบคุณสำหรับกำลังใจและการติเตามนะคะ สัญญาว่าจะอัพจนจบ
ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว