ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 7 ร้ายได้โล่! 100%

ชื่อตอน : บทที่ 7 ร้ายได้โล่! 100%

คำค้น : เพลิงรักอสนี ละอองอาย เพลิงรักอสุรา สายฟ้า หมอ เมียหมอ

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 82

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ต.ค. 2564 17:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 7 ร้ายได้โล่! 100%
แบบอักษร

สายฟ้ามาส่งจ๊ะจ๋าที่คอนโด ท่าทีของเขาดูเงียบขรึมลงหลังกลับออกมาจากร้านอาหารญี่ปุ่น อาการนิ่งเฉยของเขาทำให้จ๊ะจ๋าเองก็ไม่กล้าจะเอ่ยถาม หลังจากกล่าวลาเธอก็ขึ้นคอนโดทันที

สองสามวันมานี้เธอรู้สึกว่าชายหนุ่มลดระยะห่างระหว่างเธอและเขาลงมามากแล้ว เขาดูผ่อนคลายและเป็นกันเองเมื่ออยู่ด้วยกันหรือพบกันโดยบังเอิญ ทว่าเมื่อครู่ หลังจากเจอกับผู้ชายหน้าดุที่ชื่อเตโชคนนั้น คล้ายว่ามันจะทำให้สายฟ้าคนเดิมกลับมา คนที่หวงเนื้อหวงตัวและเว้นระยะห่างจากเธอ

ระหว่างพวกเขามีอะไรกันแน่?

จ๊ะจ๋าเก็บความสงสัยเอาไว้ ใจคิดว่าวันรุ่งขึ้นจะแอบถามเอากับเจ้ากรมข่าวลือที่ฝ่ายศัลยกรรมทรวงอก แต่ถึงจะอย่างนั้นก็อดทนกับความสงสัยใคร่รู้ไม่ไหว หลังจากอาบน้ำเสร็จเธอก็จดจ่ออยู่หน้าโต๊ะทำงาน เสิร์ชหาข้อมูลของ “เตโช” ด้วยใจมุ่งหวังจะค้นเจอเบาะแสที่เชื่อมโยงถึงความเกี่ยวพันระหว่างเขาและสายฟ้า

ทว่า...

“ทำไมไม่มีข้อมูลอะไรเลยนะ” หญิงสาวรำพัน ขณะกรอกคำค้นหาที่คิดว่าน่าจะพาไปสู่ข้อมูลของชายหน้าดุคนนั้น แต่หาอย่างไรก็ไม่พบอะไรสักอย่าง เหมือนเขาจะไร้ตัวต้นในโลกออนไลน์ และบนอินเทอร์เน็ตก็ไม่มีข้อมูลของเขาเช่นกัน

หากสังเกตจากจำนวนผู้ติดตาม และสีหน้าที่บ่งบอกไปถึงบารมีที่น่ายำเกรง หญิงสาวเดาเอาว่าเขาน่าจะต้องเป็นนักการเมืองหรือผู้มีอิทธิพลในพื้นที่ แต่เพราะเธอไม่ได้เติบโตที่นี่ ทำให้ความรู้เกี่ยวกับขั้วอิทธิพลภายในจังหวัดนั้นแทบจะเป็นศูนย์ จ๊ะจ๋าจึงได้ยอมรามือจากการสืบค้น และเคลื่อนตัวไปนอนกลิ้งบนเตียงแทน

“ค่อยถามนิเอาแล้วกัน” หญิงสาวรำพันกับตัวเอง พลางเอื้อมมือไปคว้าผ้าห่มมาคลุมร่าง จากนั้นจึงปิดสวิตช์ไฟที่หัวเตียงและเตรียมจะเข้าสู่ห่วงนิทรา

เสียงเครื่องปรับอากาศดังเบาๆ กลิ่นดอกมะลิจากน้ำมันหอมระเหยที่เธอชอบวันนี้กลิ่นดูแปลกไปเล็กน้อย คล้ายว่ากลิ่นนั้นจะเบาบางลงไป แม้ว่าจะเพิ่งเปลี่ยนขวดน้ำมันไปได้ไม่นาน ทว่ามันก็ไม่เป็นอุปสรรค และจ๊ะจ๋ารู้สึกว่าตัวเองจะง่วงงุนจนไม่อาจเปิดเปลือกตาเมื่อได้กลิ่นของมันไปสักระยะ

ทั่วสรรพางค์กายรู้สึกหนัก และขณะที่หญิงสาวกำลังจะดำดิ่งสู่ห่วงนิทราฝัน กลิ่นควันไฟก็เคลื่อนเข้ามาแทนกลิ่นดอกมะลิ แรกเริ่มนั้นเพียงเบาบาง ก่อนที่เธอจะเริ่มรู้สึกว่ามันหนาแน่นมากขึ้น มากขึ้นเรื่อยๆ จนเธอเริ่มจะหายใจไม่ออก

แต่กระนั้นความง่วงที่มีมันก็มากเกินกว่าจะลืมตาตื่น ง่วงมากเหลือเกิน...

ตืด... ตืด... ตืด...

เสียงสุดท้ายก่อนที่เธอจะจมเข้าสู่นิทราฝัน คือเสียงของโทรศัพท์ที่ดังอยู่ใกล้หู กระนั้นก็ไม่อาจยื้อเธอจากอาการง่วงงุนได้

เธอต้องนอนสักหน่อย ขอนอนสักหน่อย

ในความของเธอนี้ช่างประหลาด เพราะรอบกายนั้นเต็มไปด้วยหมอกควันที่รายล้อม หันไปทางใดก็พบแต่กลุ่มควันสีขาวขมุกขมัวที่ไร้ทางออก ทั้งในหูก็ได้ยินเสียงอื้ออึงคล้ายอยู่ในห้องที่ปิดทึบ เสียงก้องสะท้อนไปมาไม่มีที่สิ้นสุด

‘ที่ไหน ที่นี่ที่ไหน?’ หญิงสาวรำพันกับตัวเอง ขณะที่สองขาของเธอยังเดินไปเบื้องหน้าอย่างไม่หยุดยั้ง และไร้ทิศทาง

‘มีใครอยู่ไหมคะ?’ เสียงที่เธอป่าวร้องนั้นก้องสะท้อนกลับไปกลับมา คล้ายว่าที่แห่งนี้จะปิดทึบ ไร้ทางออก

อากาศคล้ายจะเบาบางลงและเต็มไปด้วยควันที่ทำให้เสียดในปอดทุกครั้งที่หายใจเข้า เธอเริ่มรู้สึกว่าการหายใจนั้นเป็นเรื่องยากและทำให้เจ็บปวดมากเรื่อยๆ มากจนไม่อยากจะหายใจ...

‘ช่วยด้วย ช่วยด้วย’ หญิงสาวเอ่ยเสียงแผ่วเบาด้วยความยากลำบาก ภาพที่เธอเห็นเริ่มพร่าเลือนลงไปเรื่อยๆ สมองนั้นคล้ายถูกเหล็กหนักนับพันตันกดทับ เธอคิดอะไรไม่ออก สัมผัสได้เพียงความทรมาน

ชั่วขณะนั้นเองที่เธอรู้สึกอยากหยุดความทรมานทั้งหมดนี้ ร่างแบบบางจึงล้มลงไปนอนกองกับพื้น ปล่อยให้กลุ่มควันเหล่านั้นอัดทับตัวเธอ ถาโถมเข้าใส่และช่วงชิงลมหายใจจากเธอไปอย่างช้าๆ ช้าๆ

สองตาที่อ่อนล้าค่อยๆ ปิดลงช้าๆ ประสาทสัมผัสค่อยๆ เสื่อมถอยลงไปทีละนิด เสียงเดียวที่เธอได้ยินคือเสียงลมหายใจอันแผ่วเบาของตัวเอง ที่ใกล้จะวูบดับเต็มที

แต่แล้วจู่ๆ แสงสว่างจ้าก็สาดเข้ามาในห้วงแห่งความมืด ความสว่างนั้นทำให้ดวงตาของเธอที่ปิดสนิทค่อยหรี่ขึ้นมองต้นทางของแสงอย่างอ่อนล้า ภาพที่เธอเห็นคือไฟจากเพดานห้องตัวเอง พร้อมกับใบหน้าของคนคนหนึ่งที่ทำให้เธอเริ่มไม่มั่นใจแล้วว่าตัวเองกำลังตื่นหรือฝันอยู่กันแน่

“จ๋า ได้ยินผมไหม ห้ามหลับนะ อยู่กับผม” เสียงของเขาดังกึกก้องและคล้ายว่ามันจะสะท้อนไปมา คล้ายว่าทั้งหมดนี่จะเป็นส่วนหนึ่งของความฝัน

“คุณสายฟ้า...” น้ำเสียงของเธอแผ่วเบา ร่างกายก็คล้ายจะไร้เรี่ยวแรง ทว่าอีกสิ่งที่สัมผัสได้คือความเจ็บเสียดในอก และกลิ่นของควันไฟที่อัดแน่นเสียจนหารหายใจกลายเป็นเรื่องลำบาก

เขาไม่ตอบกลับหรือพูดอะไรกับเธออีก จ๊ะจ๋าสัมผัสได้เพียงวงแขนอันแข็งแกร่งที่ช้อนร่างของเธอขึ้นจากเตียง ก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบลงไปอีกครั้ง กระนั้นเธอก็ยังได้ยินเสียงของเขาที่เรียกชื่อของเธอซ้ำๆ ย้ำๆ

“จ๊ะจ๋า จ๊ะจ๋า อยู่กับผมก่อน อยู่กับผม”

 

---------------------------------------------

อยู่ค่ะ ขอยาดตอบแทน เพราะนางเอกหมดสติไปแล้วววว

แวะมาขอโทษด้วยค่ะ เมื่อวานหลับคาโน๊ตบุคเลย แต่งตอนนี้ค้างเอาไว้ได้ครึ่งหนึ่ง หลับเก่งมากนังละอองอาย สมควรโดนหวดอย่างยิ่งงง ><

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว