ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 25 ง้อหนัก

ชื่อตอน : บทที่ 25 ง้อหนัก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 559

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 28 พ.ย. 2564 23:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 25 ง้อหนัก
แบบอักษร

ที่ประจำที่เดิมที่ตอนนี้เธอยึดเป็นพื้นที่ส่วนตัวไปแล้วกำลังทำให้คนที่มีเรื่องสับสนในใจเหม่อลอยเพราะด้วยสายลมที่พัดมาเย็นฉ่ำจากช่องลมช่างเป็นใจยิ่งนัก ร่างบางที่กำลังนั่งพิงกับขอบประตูหลังบ้านสูดหายใจเข้าปอดเพื่อสงบจิตสงบใจหวังให้บรรยากาศรอบๆ ช่วยให้รู้สึกดีขึ้น

“ชอบตรงนั้นนักหรือไงถึงได้ชอบไปนั่งนัก”

เสียงเข้มคุ้นเคยที่ดังขึ้นด้านหลังทำให้คนที่นั่งเหม่อลอยเงยหน้าขึ้นมองเห็นเจ้าของบ้านเดินหน้าตึงเข้ามาหาใบหน้าสวยก็งอง้ำลงไปอีก

“เป็นอะไร เห็นหน้าฉันต้องทำหน้าเหมือนหนูกินข้าวบูดแบบนั้นด้วยหรือไง”

คนโดนหาเรื่องหันหน้ากลับไปทางเดิมไม่พูดไม่ตอบอะไรออกไปเพราะเธอเองก็ไม่รู้ว่าจะพูดอะไร เพียงแค่นึกค่อนขอดเขาในใจเท่านั้นว่าเข้ามาก็ปากเสียใส่เธอเลย

“ทำไมไม่ทำข้าวกลางวันไปส่ง” เขาถามขึ้นอีกครั้ง

“.......................”

สิ่งที่ได้คือความเงียบอีกเช่นเคยเลยขยับเดินเข้าไปใกล้ขึ้นอีก กอดอกพิงกับกรอบประตูบานเดียวกับที่เจ้าหล่อนนั่งอยู่

“งอนหรือไง” ได้ผลตากลมสวยตวัดมองเขาทันทีก่อนริมฝีปากที่ยังบวมเจ่อน้อยๆ จะขยับพูด

“งอน เขาเอาไว้ใช้กับคนที่เป็นอะไรกัน” คนฟังกระตุกยิ้ม

“โกรธ?” ใช่สินะ

“ควรโกรธมั้ยหล่ะคะ” เธอตวัดตามองเขาอีกครั้งดวงตาฉายแววโกรธอย่างเห็นได้ชัด

“ก็เคยบอกไปแล้วว่าห้ามแอบฟัง ก็ยังเห็นทำก็คิดว่าอยากโดนจูบ” เขาอมยิ้มมองหญิงสาวตรงหน้าเพียงเสี้ยววินาทีค้อนวงโตก็ถูกส่งตามมาติดๆ หลังเขาพูดจบ

“หลงตัวเองใครอยากโดนคุณจูบกันสู้โดนคุณหักแขนหักขายังจะดีส่ะกว่า”

“ทำไมโดนฉันจูบมันไม่ดียังไงใครๆ ก็อยากจูบกับฉันทั้งนั้นไม่เชื่อไปถ้าใครแถวนี้ดูก็ได้” ไหล่กว้างยักขึ้นพร้อมกับคิ้วหนาที่ดูยังไงก็น่าหมั่นไส้สุดๆ

“ใครจะอยากจูบก็ช่างแต่ไม่ใช่แก้มแน่นอนอย่ามาหลงตัวเองแถว............อ๊ะ” กระดาษแผ่นไม่เล็กไม่ใหญ่ถูกยื่นมาตรงหน้าจนคนพูดสะดุ้งตกใจ กระพริบตามองเขาอย่างไม่เข้าใจ

“ล้านนึงตามที่พูดไว้จะเอาไม่เอา” คนนั่งหน้างงถึงบางอ้อมองเช็คตรงหน้าตาปริบๆ ยังอึ้งไม่หายล้านนึงให้กันง่ายๆ อย่างนี้เลยหรอ

เมื่อเธอยังคงนั่งมองแผ่นกระดาษตรงหน้านิ่งคนยื่นมาให้ก็ทำท่าจะชักกลับไปจนมือเล็กต้องยื่นไปคว้าเอาไว้โดยอัตโนมัติ

“ยังไม่ได้บอกว่าจะไม่เอาสักหน่อย แก้มเลือกไม่ได้อยู่แล้วหนิคุณจูบแก้มไปแล้วหนินา” ใบหน้าสวยดูสดใสขึ้นมาจากเดิมมากโขแต่ยังวางท่าขึงขังอยู่จนคณกรนึกหมั่นไส้

“ความจริงเธอก็ไม่ใช่ผู้หญิงพูดไม่รู้เรื่อง งี่เง่าหรือขี้งอนอะไรนะ” คนถูกชมยิ้มแป้นไหล่เล็กๆ ยักขึ้นเหมือนน้อมรับคำชม

“แค่ขี้งกเท่านั้นเอง” ปากสีชมพูสดที่กำลังยิ้มอยู่เปลี่ยนเป็นอ้าค้างแทนก่อนจะยื่นใส่คนว่า

“ก็ช่วยไม่ได้คุณผิดสัญญาเองทำไม”

“ถ้าหายโกรธแล้วก็ไปทำกับข้าวได้และ หิว!”

“เอ้า ทำไมไม่ไปกินที่โรงอาหารหล่ะคะแก้มไม่ได้เตรียมอะไรไว้เลย”

“หมด”

“หมด? เพิ่งจะเที่ยงกว่าๆ เองทำไมหมดไว้จังคะ”

“ถามมากหน่า รีบไปทำไปข้าวผัดหรือว่าไข่เจียวก็ได้กินได้ทั้งนั้นแหละแต่รีบๆ หิว!”

“ค่าาาาา”

ใช่เวลาเพียงไม่นานข้าวผัดกุ้งหอมฟุ้งก็ถูกวางลงบนโต๊ะ พร้อมกับน้ำเก๊กฮวยเย็นเจี๊ยบที่เธอทำใส่ตู้เย็นเอาไว้เมื่อเช้าแล้วก็เป็นเวลาไม่นานอีกเหมือนกันข้าวผัดจานใหญ่ก็หายลงท้องคนตัวโตไปอย่างไว

“หิวขนาดนั้นเลยหรอคะ”

“เที่ยงกว่าแล้วนะแม่คุณไม่หิวไหวหรอ” ว่าจะไม่รู้สึกผิดแล้วนะแต่อาการหิวอย่างเห็นได้ชัดของเขาก็ทำให้คนไม่ทำหน้าที่ถึงกับรู้สึกผิดขึ้นมา

“ขอโทษค่ะ มีเฉาก๊วยนมสดอยู่คุณจะทานมั้ยคะ” ใบหน้าหล่อคมคายมองคนพึมพำขอโทษแล้วก็ต้องยิ้มออกมาผู้หญิงคนนี้ไม่ได้เป็นคนเอาแต่ใจ พูดรู้เรื่องมีเหตุผลและมักจะขอโทษเมื่อรู้ว่าตัวเองทำผิดแม้ว่าจะทำเพราะโกรธหรือว่าไม่พอใจแต่สุดท้ายเมื่อเธอรู้สึกผิดเธอมักจะขอโทษเสมอ

“จะเลี้ยงกันให้อ้วนเลยหรือไงของคาวของหวานครบแบบนี้”

คนบ่นก็เพียงแค่หาเรื่องบ่นเท่านั้นแหละเพราะนอกจากจะกินแล้วยังขอเพิ่มอีกไม่รู้กี่ถ้วยกว่าจะออกไปทำงานอีกครั้ง

“แกจะไปไหนเลิกเรียนแล้วไม่รีบกลับไร่หรือไง” เด็กนักเรียนที่อยู่ในชุดม.ปลายหันไปมองเพื่อนสาว

“ไม่ ฉันเบื่อยังไม่อยากกลับตอนนี้” หวานใจตอบใบหน้าโกรธแค้นเมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อเช้า

“งั้นฉันกลับก่อนนะวันนี้กลับช้าแม่ด่าแน่ๆ คงไปเดินเล่นกับแกไม่ได้”

“เออๆ ฉันไปคนเดียวได้แกจะไปไหนก็ไปเถอะ” เพื่อนสาวพยักหน้าก่อนจะกระโดนซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์เด็กหนุ่มไป

เด็กสาวเดินเข้าไปในตลาดโซนเสื้อผ้าและของสวยงามตามประสาผู้หญิงแต่ของสวยๆ ตามร้านค้ากลับไม่ได้ทำให้เจ้าตัวอารมณ์ดีขึ้นแม้แต่น้อยเพราะในใจยังคงนึกถึงใบหน้าของใครบางคนที่เธอชิงชังตั้งแต่แรกเห็น นึกหงุดหงิดตัวเองที่ยังหาโอกาสจัดการกับตัวปัญหาไม่ได้เสียที

“น้องสาวคนสวยมาเดินคนเดียวแบบนี้ให้พี่เดิมเป็นเพื่อนมั้ย” หนุ่มวัยรุ่นที่ตั้งวงกินเหล้าอยู่หน้าร้านค้าแถวนั้นเอ่ยแซวทำให้คนถูกแซวต้องหันไปมองตามเสียง

“เด็กไร่จอมขวัญหนิ”

“คุณการุณ” เด็กสาวพึมพำชื่อของคนที่นั่งมองมาทางเธอ

“รู้จักฉันด้วยหรอสาวน้อย”

“ใครๆ ที่นี่ก็รู้จักลูกกำนันผันกันทั้งนั้นแหละจ้ะ”

“พูดดีหนิ หึไม่เหมือนเจ้าของไร่ไอ้เสือสบายดีมั้ย” แม้เด็กสาวจะไม่ได้อยากคุยแต่ก็รู้ดีว่าเธอไม่อาจเดินหนีไปไหนได้เลยพยักหน้าตอบไปแต่คำถามต่อมากลับทำให้เธอแสดงสีหน้าไปพอใจใส่คนถาม

“วันก่อนเห็นมันมากับผู้หญิงสวยๆ คนนึงเมียมันหรอ”

“หึ คงงั้นมั้งคะเห็นบอกว่าเมียไม่รู้ไปคว้ามาได้ยังไง” พูดพร้อมแบะปากจนคนมองรับรู้ได้ทันทีว่าเด็กสาวตรงหน้าไม่ค่อยจะชอบเมียเจ้านายตัวเองนัก

“ไม่ชอบหรอสวยออก” การุณพูดหยั่งเชิง

“ไม่จำเป็นต้องชอบหนิคะถ้าคุณการุณไม่มีอะไรแล้วหวานขอตัวนะคะ” เด็กสาวที่เห็นว่าผู้ชายตรงหน้ามีท่าทีสนใจในตัวคนที่เธอเกลียดแสนเกลียดก็เริ่มจะหมั่นไส้ไม่อยากจะฟังใครชมว่ามันสวยอย่างนั้นอย่างนี้ต่อ

“เดี๋ยว ชอบไอ้เสือหรอหึเด็กในไร่แอบรักเจ้านายแต่เจ้านายกลับไม่สนใจแถมยังมีเมียมาเป็นหนามยอกอกอีกน่าเห็นใจน่าดูเลยนะ”

“มันอยู่เป็นหนามได้อีกไม่นานหรอก” หวานใจหันไปขึ้นเสียงอย่างไม่พอใจกับคำพูดแทงใจดำของการุณ

ชายหนุ่มยกยิ้มขึ้นมองเด็กสาวตรงหน้าอย่างพึงพอใจ ความแค้นที่ติดอยู่ในใจกำลังจะได้ชำระในไม่ช้า

“ให้ฉันช่วยมั้ยหล่ะ”

“ยังไง” คราวนี้เด็กสาวหันกลับมามองทั้งตัวอย่างสนใจจนมุมปากชายหนุ่มยกยิ้มขึ้น

“บอกฉันทุกอย่างเกี่ยวกับความเคลื่อนไหวของไอ้เสือกับเมียของมันที่เหลือฉันจะจัดการเอง”

“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับการกำจัดผู้หญิงคนนั้น”

“อยากได้เมียเสือก็ต้องล่อเสือออกมาฉันเข้าไปในไร่มันไม่ได้อยู่แล้วแต่ถ้ามันออกมาเองนั่นมันอีกเรื่อง” เด็กสาวยิ้มเข้าใจรู้ดีกว่านักเลงใหญ่อย่างการุณคิดจะทำอะไรแล้วถ้ามันสำเร็จขึ้นมาจริงๆ คนอย่างคณกรไม่มีวันกลับไปเอาผู้หญิงที่ผ่านมือศัตรูอีกแน่

“ตกลง”

หลังจากที่ขอเบอร์ของการุณเรียบร้อยโดยที่เธอไม่ยอมให้เบอร์ตัวเองกับการุณไปอ้างว่าจะติดต่อไปเอง เธอก็เดินเข้ามายังร้านสะดวกซื้อใกล้ๆ มองเบอร์ใหม่ในมือแล้วยิ้มออกมา เธอมีแต่ได้กับได้ ตอนแรกที่คิดว่าการมาเดินตลาดไม่ได้ช่วยให้เธออารมณ์ดีขึ้นกลับไม่ใช่อย่างที่คิดเอาไว้เสียแล้วมันทำให้เธออารมณ์ดีขึ้นมาเชียวหล่ะ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว