ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 24 จูบเมียผิดกฏข้อไหน

ชื่อตอน : บทที่ 24 จูบเมียผิดกฏข้อไหน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 630

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 28 พ.ย. 2564 22:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 24 จูบเมียผิดกฏข้อไหน
แบบอักษร

ทว่าเพียงแค่เธอเงยหน้าเพื่อจะแย้งริมฝีปากหยักของคนตัวโตก็กดจูบลงมา ความชุ่มชื่นจากลิ้นสากเเละลมหายใจร้อนๆ ทำให้นิรณาผวาเกาะไหล่กว้างเอาไว้แน่น จากนั้นไม่กี่วินาทีความอุ่นร้อนจากริมฝีปากหยักที่กำลังคลุกเคล้าคลอเคลียก็แปรเปลี่ยนเป็นดุดันเร่าร้อนจนขาเล็กๆ เริ่มสั่น

“อื้อ....คุณเสือ” เสียงหวานร้องประท้วงเมื่อชายหนุ่มผละเรียวปากของตัวเองออกเพียงนิด เเล้วกดจมูกลงบนเเก้มนวลหอมกรุ่นอย่างห้ามใจไม่ไหวก่อนที่จะกดจูบลงมาอีกครา แนบแน่นจนลมแทบเเทรกผ่านไม่ได้ มือที่ทุบไปบนอกหนาอ่อนแรงลงทุกทีเพราะคนตัวโตไม่สะดุ้งสะเทือนเลยแม้แต่น้อย จากที่โดนกดไว้กับกำแพงแปรเปลี่ยนเป็นถูกดึงเข้าไปกอดรัดเอาไว้แทน ฝ่ามือหนาก็ลูบไล้ไปทั่วแผ่นหลังในขณะที่ริมฝีปากก็ยังกดย้ำๆ ไม่ยอมเลิก

“กรี๊ด!!!!!! นายเสือ” เสียงแหลมของใครบางคนทำให้คนที่สติกระเจิดกระเจิงออกแรงผลักคนตัวโตจนหงายหลังก่อนจะหันมองต้นเสียง

“หวานใจ” นิรณาพึมพำก้มหน้างุดเพราะไม่คิดว่าจะมีคนมาเห็น

“เป็นอะไรกรี๊ดทำไม” คนที่เพิ่งโดนผลักจนหน้าหงายหันไปเอ่ยเสียงดุเดินเข้าไปโอบคนตัวเล็กเอาไว้แม้ว่าเจ้าตัวจะมองเขาตาเขียวปั้ดก็ตาม

“มีอะไร มาทำไมถ้าไม่มีอะไรก็ไปเรียนไป” คณกรถามขึ้นอีกครั้งรู้สึกขัดใจเด็กสาวอยู่มากที่อยู่ๆ ก็โผล่มายืนร้องกรี๊ดๆ อยู่แบบนี้

“นายเสือจูบมัน หวานไม่ยอมนะหวานไม่ยอม” หวานใจตะเบ็งเสียงบอกอย่างโมโห แสดงอาการฟึดฟัดมองคนที่อยู่ในอ้อมกอดคณกรอย่างชิงชัง

“มันที่เธอหมายถึงคือเมียฉันนะแล้วฉันจะจูบเมียมันก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเธอ แล้วอย่าให้ได้ยินว่าเธอเรียกเมียฉันว่ามันอีกถ้าไม่มีอะไรก็รีบไปส่ะ” คณกรตะคอกอย่างไม่พอใจ ส่วนคนโดนไล่กระทืบเท้าหย็อยๆ ก่อนจะสะบัดก้นเดินออกไป พอบุคคลที่สามออกไปฝ่ามือเล็กก็สะบัดลงมาบนแก้มสากเข้าเต็มแรง

เพี๊ยะ!

“โอ๊ยนี่!” เสียงเข้มร้องออกมาได้แค่นั้นก็ต้องร้องขึ้นมาอีกครั้งเมื่อฝ่ามือเล็กฟาดลงมาอีกผลัวะ

“คุณจูบแก้มอีกแล้วนะ”

“ก็เธอแอบฟัง”

“คุณก็เลยจูบแก้มหรอค่ะ ได้ต่อไปแก้มจะไม่ยุ่งกับคุณอีกเราต่างคนต่างอยู่” เธอเงยหน้ามองเขาเต็มๆ ตา ใจยังสั่นกับจูบเร่าร้อนเมื่อครู่ไม่หายอยากจะสะบัดมือตบเขาไปอีกสักทีสองทีแต่ก็ยับยั้งชั่งใจเอาไว้ ขยับตัวออกห่างก่อนจะเดินหนีเข้าบ้านไปไม่แม้แต่จะหันกลับไปมองเขาอีก

คณกรหรี่ตามองคนที่เดินหนีเข้าบ้านไปอย่างขำๆ ใช้ลิ้นดันกระพุ้งแก้มข้างที่เพิ่งโดนตบแล้วยกยิ้มขึ้นเห็นมือเล็กๆ นุ่มๆ แบบนั้นตบเจ็บชะมัด

“คนบ้า ฉวยโอกาส นี่เขาจะเอายังไงกันแน่เกย์บ้าอะไรจูบผู้หญิงได้หน้าตาเฉยคู่ขาเพิ่งจะออกไปแท้ๆ” มือเล็กยกขึ้นถูริมฝีปากไปมานึกโมโหที่พลาดท่าให้เขาจูบได้ง่ายๆ เป็นครั้งที่สามอย่างเจ็บใจนึกแล้วก็อยากจะทึ้งผมตัวเองด้วยความคับแค้นใจนัก ปรายตามองไอ้หมาอ้วนที่กำลังเดินเข้ามานั่งข้างๆ

“ไปนั่งห่างๆ เลยนะเพราะแกตัวเดียวเลยทำฉันโดนตาโจรนั่นจูบคอยดูนะจะให้อดข้าวทั้งคนทั้งหมา” แขนเล็กยกขึ้นกอดอก พลางคิดอย่างหมายมาด

“แหม่ๆ วันนี้อารมณ์ดีจังเลยนะครับนายเดินยิ้มมาแต่ไกลเชียว” เสนอเอ่ยแซวคนที่วันนี้ดูจะอารมณ์ดีเป็นพิเศษจนคนโดนทักต้องหรี่ตามอง

“ที่ให้สรุปว่าใส่ปุ๋ยไปแล้วกี่ไร่เสร็จแล้วใช่มั้ย”

“โห่นายไร่เรามีที่ตั้งเป็นพันๆ ไร่ให้เวลาเหนอหน่อยสิ”

“ก็มึงมัวแต่มาพูดมากไงมันถึงไม่เสร็จเสียที” คนโดนว่ากลับไม่สะทกสะท้านเดินเข้ามาใกล้ก่อนจะปล่องปากกระซิบ

“ลิปสติกติดปากอ่ะนาย”

คนโดนทักรีบยกมือขึ้นเช็ดปากก่อนจะนึกขึ้นมาได้ว่าคนที่เขาจูบมาเมื่อเช้าไม่ได้ทาลิปสติกพอรู้ตัวว่าพลาดท่าก็ไม่ทันเสียแล้วเพราะได้ยินไอ้ตัวเสนอหน้ายืนหัวเราะแถมมองมาอย่างเย้าๆ

“หน้าก็แดงไปข้างนึงแอ๊ะหรือว่าสองข้างเลยนะ”

“วอนส่ะแล้วนะไอ้เหนอ มึงรู้ได้ยังไง”

“รู้? ..........รู้อะไรหรอนาย” เสนอแกล้งทำไขสือก่อนจะต้องกระโดดหลบเท้าของคนเป็นนายที่ไม่พูดพร่ำทำเพลงก็ยกตวัดมาหา

“โอ๊ย! ………นายเรื่องแค่นี้ถึงกับต้องใช้กำลังกันเลยหรอนาย” เสนอยังรวนต่อจนคณกรต้องยกเท้าทำท่าจะยันโครมอีกหน

คนเป็นเจ้านายก็มือเท้าไวส่วนลูกน้องก็หลบหลีกเก่งกระโดดหนีได้ทันอย่างหวุดหวิด

“กูฝากไว้ก่อนนะไอ้เหนอ เสนอหน้าสมชื่อจริงๆ”

“แหม่จูบกับเมียแค่นี้ไม่เห็นจะต้องเขินเหนอเลยทีเมื่อก่อนไปเที่ยวผู้หญิงกับเหนอไม่เห็นนายจะเขิน”

“ไอ้เหนอไอ้เวรมึงเลิกพูดแล้วไปทำงาน” คณกรตัดบทไม่อยากจะเถียงกับมันต่อ

“ครับๆ”

“อ้าวลุงเทิดมีอะไรขาดเหลือหรือเปล่าครับ”

“ไม่มีครับปุ๋ยแล้วก็อุปกรณ์ในไร่ยังมีครบทุกอย่างครับ ลุงจะถามว่าออเดอร์ที่ลูกค้าสั่งเอาไว้ที่จะไปส่งวันศุกร์นี้นายจะให้ลุงไปส่งหรือว่านายจะไปส่งเองครับ”

“ผมไปเองดีกว่าครับลูกค้านัดไว้ตอนห้าโมงเย็นลุงสายตาไม่ค่อยดีขับรถเข้าเมืองกว่าจะถึงคงมืดค่ำอันตรายแย่ ผมไปส่งเองดีกว่าครับ”

“ขอบคุณครับนาย งั้นเดี๋ยวลุงไปคุมคนงานแพ็คของใส่กล่องก่อนนะครับน่าจะเรียบร้อยวันนี้ขอตัวก่อนนะครับ”

“ลุงเทิดครับไม่ต้องพินอบพิเทากับผมขนาดนั้นก็ได้ครับผมนับถือลุงเหมือนญาติผู้ใหญ่คนนึงมองว่าผมเป็นลูกเป็นหลานเถอะครับ” คณกรเอ่ยอย่างอ่อนใจเขาเคยบอกลุงเทิดหลายครั้งแล้วว่าอย่ามองว่าเขาเป็นเจ้าเป็นนายแต่แกก็ยังขี้เกรงใจพินอบพิเทากับเขาเหมือนเดิมซึ่งเขาเองก็ไม่ค่อยจะสบายใจนักเพราะคนสูงวัยนั้นอายุมากกว่าพ่อเขาเสียด้วยซ้ำ

“ลุงนับถือนายเหมือนเป็นนายดีแล้วครับ นายกับนายหัวช่วยเหลือลุงเอาไว้ตั้งหลายอย่างตอนคุณจอมขวัญยังมีชีวิตอยู่เธอก็ดีกับลุงมากที่มีที่อยู่ที่กินได้ทุกวันนี้ก็เพราะคุณจอมขวัญเมตตาลุง” เทิดเองพอพูดถึงจอมขวัญแม่ของคณกรขึ้นมาก็พานจะร้องไห้ขึ้นมาจนเขาต้องเข้าไปปลอบ เป็นอย่างนี้ทุกครั้งเวลาลุงเทิดพูดถึงแม่ของเขาทีไรก็น้ำตาคลอทุกครั้งไป

“จะร้องอีกแล้วนะครับไม่ว่าจะผ่านไปกี่ปีลุงเทิดก็เป็นอย่างนี้ทุกทีเลยนะครับ”

“ขอโทษครับนายเสือลุงนึงถึงคุณจอมขวัญแล้วก็ใจหายทุกที ไม่เอาแล้วลุงไปดูคนงานดีกว่า” คณกรยิ้มขำคนสูงวัยที่ปาดน้ำตาไปโบกไม้โบกมือเชิงว่าไม่เป็นไร

วันนี้เป็นอีกวันที่ต้องทำการเก็บใบชาเพราะออเดอร์ของลูกค้าประจำก็มีเข้ามาเรื่อยๆ ที่นี่มีทั้งชา ชาดอกไม้ ชาออร์แกนิก เลยไม่ใช่เพียงแค่ลูกค้าที่ทำร้านชาหรือกาแฟแต่ยังมีโรงแรมและยังส่งให้กับห้างต่างๆ การเก็บชาของที่ไร่เลยต้องมีการควบคุมเป็นอย่างดีให้พอส่งขายให้กับลูกค้าวันนี้ทั้งวันเขาเลยต้องเข้ามาคุมคนงานเก็บชาด้วยตัวเอง จนกระทั่งเที่ยงนั่นแหละเสียงไอ้จอมเสนอหน้าถึงได้ดังขึ้น

“นาย นายเที่ยงแล้วนายพักกินข้าวก่อนเถอะ”

“อืม พอแค่นี้ก่อนแล้วกันไปพักกันก่อนไป” คณกรตะโกนบอกคนงานก่อนจะเดินเข้าไปยังร่มไม้ใกล้ๆ กับที่เสนอยืนรออยู่

“เอ............วันนี้เหนอยังไม่เห็นนายหญิงเลย นี่ก็เที่ยงกว่าแล้วปกติเห็นมาตรงเวลาทุกวัน”

นั่นสิวันนี้ไม่ยักจะเห็นเจ้าหล่อนปั่นจักรยานเข้ามาอย่างทุกที คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันก่อนจะมองสอดส่องดูอีกครั้งแต่ก็ไม่เห็นแม้แต่เงาสาวเจ้า

“สงสัยจะงอนไปแล้วมั้งก็นายเล่นไปจูบเขาแบบนั้น” ตาคมหรี่มองไอ้ลูกน้องปากดีก่อนจะเอ่ยถาท

“เขาจะงอนกูเรื่องอะไรจูบเมียผิดกฎข้อไหนทำไมต้องงอน มึงไปรู้อะไรมาไอ้เหนอ” คราวนี้เขาหันไปจ้องมันอย่างสงสัยกว่าเดิม ไอ้นี่พูดเหมือนรู้อะไร

“รู้..........รู้อะไรก็เหนอเห็นนายหญิงตบนายไม่ยั้งขนาดนั้นก็คงโกรธน่าดูแถมยังไม่เอาข้าวกลางวันมาให้อีกต่างหาก เหนอสงสัยว่านายหญิงจะงอนไม่ถูกหรือไง”

“แอ๊ะ! หรือว่านายปิดบังอะไรเหนออยู่” คราวนี้มันหันมามองทำหน้าสงสัยใส่เขาบ้างจนเขาต้องตบกระบาลมันไปฉาดใหญ่

“ทะลึ่งและ ไปหาข้าวมาไปหิวข้าวแล้ว”

“ครับๆ รอสักครู่ครับเจ้านายเหนอจะรีบไปหาข้าวมาให้เดี๋ยวนี้แหละครับ”

งอนหรอ...................

จูบตั้งหลายรอบแล้วมางอนอะไรรอบนี้หว่ะหวังว่าจะไม่ฆ่าไอ้ตุ๊ต๊ะฝั่งดินไปแล้วหรอกนะ หรือว่าหนีกลับกรุงเทพฯ ไปแล้ว วันนี้ถึงไม่ยอมเอาข้าวกลางวันมาส่ง แต่ถ้าหนีไปคนงานเขาก็ต้องมาบอกแล้วสิ ความคิดของเขาหยุดลงก็ตอนที่ได้ยินเสียงกวนๆ ของไอ้จอมเสนอหน้าที่เดินถือถาดข้าวมาใกล้

“ข้าวมาแล้วครับนาย กินบนหลังกระบะรถเลยมั้ยนาย”

“อืม” คณกรพยักหน้า เปิดท้ายรถให้เสนอก่อนมันจะจัดแจงถาดข้าวให้ ในถาดมีข้าวเปล่าสองจานกับกับข้าวอีกสามสี่อย่างพอเริ่มตักผัดผักใส่ปากคำแรกเขาก็ทำหน้าเหยเกก่อนจะตักต้มยำเข้าปากอีกคำเพื่อความแน่ใจ

“มึงไปเอากับข้าวที่ไหนมาหว่ะไอ้เหนอ”

“ก็กับข้าวที่โรงครัวไงนาย” เสนอตอบพลางตักกับข้าวเข้าปากท่าทางเอร็ดอร่อย

“เปลี่ยนแม่ครัวหรอหว่ะ”

“ก็ยายนิด ป้าจวน ป้าบัวเหมือนเดิมแหละนายมีอะไรหรอนาย”

คณกรส่ายหน้าลองตักยำหัวปลีใส่ปากแล้วก็ต้องวางช้อนลง ภาพปิ่นโตแถวเล็กกับตะกร้าที่มีของกินอัดแน่นลอยมาในทันใด จานข้าวจึงถูกวางตามลงไผพร้อมๆ กับช้อน

“อ้าว นายจะไปไหน”

“ธุระ”

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว