ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 7 ร้ายได้โล่! 25%

ชื่อตอน : บทที่ 7 ร้ายได้โล่! 25%

คำค้น : เพลิงรักอสนี ละอองอาย เพลิงรักอสุรา สายฟ้า หมอ เมียหมอ

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 144

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ต.ค. 2564 17:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 7 ร้ายได้โล่! 25%
แบบอักษร

หลังจากรับปากร่วมมือกับ ‘ว่าที่ผู้อำนวยการโรงพยาบาล’ เรื่องการสืบหาความจริงเกี่ยวกับการเสียชีวิตอย่างเป็นปริศนาของอดีตผู้อำนวยการที่ล่วงลับ ศัลยแพทย์คนสวยก็มีเหตุอันต้องได้พบปะกับ ‘หมอสายฟ้า’ อยู่บ่อยครั้ง

รวมถึงวันนี้ วันที่เธอมีเวรตรวจคนไข้นอก และในระหว่างรอคนไข้เข้าห้องตรวจ สายตาก็พลันหันไปเห็นแจ้งเตือนที่เด้งขึ้นมาบนหน้าจอโทรศัพท์

[Thunder.T : เลิกงานแล้วไปไหนครับ?]

ประโยคคำถามนั้นทำให้จ๊ะจ๋าคว้าโทรศัพท์พลางนึกตารางชีวิตของตนไปพลางๆ ก่อนจะตอบอีกฝ่ายไปอย่างไม่ได้คิดอะไรมาก

[Junjijaja : ไม่ว่างค่ะ]

วันนี้เธอไม่มีผ่าตัด แต่ถึงกระนั้นก็มีนัดกินข้าวกับบู๊ซ นิติเวชโรงพยาบาลประจำจังหวัดเพื่อเป็นการขอบคุณกับความมีน้ำใจของเขา ที่ให้ข้อมูลบางส่วนเกี่ยวกับการชันสูตรศพของหมอสุริยะ

ระหว่างนั้นคนไข้ก็เข้ามาในห้อง จ๊ะจ๋าจึงได้วางโทรศัพท์และเริ่มการตรวจคนไข้ที่ผลัดเปลี่ยนกันเข้ามาจนถึงเวลาสิบเอ็ดโมงกว่าถึง พยาบาลหน้าห้องจึงเดินเข้ามาแล้วแจ้งว่าหมดคิวตรวจสำหรับวันนี้แล้ว

ร่างแบบบางบิดซ้ายขวาเพื่อคลายความเมื่อยขบ ก่อนจะคว้ากระเป๋าสะพายและโทรศัพท์ขึ้นจากโต๊ะ ตั้งท่าจะเดินออกจากห้องตรวจ แต่แล้วบานประตูห้องตรวจก็เปิดเข้ามาก่อนที่เธอจะทันได้เดินออกไป

ปรากฏร่างสูงโปร่งในชุดกาวน์สั้นสีขาวสะอาดตา แถบกระดุมเสื้ออยู่ทางอกด้านซ้าย ที่อกขวามีตราสัญลักษณ์ของงูที่พันเกี่ยวคบเพลิง ส่วนกางเกงนั้นเป็นชีโน่ที่เทาอ่อน ยิ่งเมื่อผู้สวมใส่เป็นคนขาวจัด ทั้งวันนี้เจ้าตัวยังเซตผมที่เคยปรกหน้าผากให้แหวกเกือบกึ่งกลางไปทางด้านข้าง จนเห็นคิ้วดกหนาและดวงตาสีน้ำตาลไหม้ที่ชวนให้คนมองรู้สึกใจกระตุกวูบเมื่อได้พบอย่างกะทันหันเช่นนี้

“คุณสายฟ้า” น้ำเสียงนั้นแผ่วเบา ก่อนที่มือจะกระชับสายสะพายกระเป๋า ด้วยรู้สึกประหม่าและไม่คุ้นชินกับผู้ชายตรงหน้า ที่วันนี้สวมเครื่องแบบเต็มชุดอย่างที่เขาไม่เคยสวมมาก่อน

“คุณไม่ตอบไลน์” สายตาคู่คมตวัดมองไปยังโทรศัพท์มือถือ ซึ่งอยู่ในมือข้างหนึ่งของหญิงสาว

“จ๋าตรวจคนไข้อยู่ค่ะ” จ๊ะจ๋าก้มลงมองโทรศัพท์ เห็นว่ามีแจ้งเตือนข้อความของอีกฝ่ายส่งเข้ามา ทว่าเธอก็ไม่อยากจะกดเปิดในตอนนี้ ต่อหน้าเขา

“คุณสายฟ้ามีอะไรคะ?” จ๊ะจ๋าจึงถามเขาต่อหน้าเสียเลย

ชายหนุ่มคลี่ยิ้มน้อยๆ ก่อนจะก้าวเดินเข้ามาแล้วปิดประตูห้องตรวจตามหลัง บดบังสายตาอยากรู้อยากเห็นของบรรดาเจ้าหน้าที่ที่อยู่ด้านนอก ที่นึกสงสัยว่าทำไม ‘ว่าที่ผู้อำนวยการโรงพยาบาล’ ถึงได้เดินลงมาจากห้องผู้บริหารที่ชั้นยี่สิบเอ็ด มาหาหมอคนสวย ซึ่งกำลังตกเป็นหัวข้อหลักในวงสนทนา ทั้งยังเป็นหัวข้อที่เกี่ยวข้องกันกับผู้อำนวยการคนเก่า ซึ่งก็เป็นพ่อของชายหนุ่มนั่นเอง

สายตาหวานมองไปที่ประตูด้วยความรู้สึกประหวั่น เธอไม่เกรงต่อการกลายเป็นหัวข้อในวงสนทนา แต่ระยะหลังมานี้ ประเด็นที่เธอถูกพูดถึงมันรุนแรงมากเสียจนเธอก็ไม่อยากให้มีประเด็นใหม่ๆ เข้าไปเพิ่มเติมเสริมแต่ง ให้ภาพลักษณ์ของตัวเองมันย่ำแย่ไปกว่านี้

“ผมมีปัญหาเรื่องระบบการรักษาของที่นี่นิดหน่อยครับ ก็เลยอยากมาเรียนรู้งานกับรุ่นพี่” ร่างสูงเดินทอดน่องเข้ามาใกล้ ก่อนจะอ้อมร่างแบบบางไปยังโต๊ะสำหรับนั่งตรวจของแพทย์ แล้วทิ้งน้ำหนักตัวลงบนเก้าอี้ที่จ๊ะจ๋านั่งตรวจคนไข้มาตลอดช่วงเช้า

ทีท่าเอนแผ่นหลังกับพนักพิงอย่างเกียจคร้าน สองแขนวางลงกับที่วางแขนบุหนังเทียม สายตามองไปยังหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่เปิดค้างเอาไว้ที่หน้าเดสก์ท็อป ก่อนจะหันกลับมาทางแพทย์เวรตรวจรักษา ริมฝีปากของเขากระตุกยิ้มเล็กน้อย ทว่าแววตาคู่นั้นช่างลึกล้ำเกินจะคณาไปถึงก้นบึ้งที่ซุกซ่อนอยู่

เรียนรู้งาน? จ๊ะจ๋าฟังแล้วรู้สึกสงสัย ถึงเธอจะไม่ชอบเรื่องซุบซิบภายในโรงพยาบาล แต่ข่าวของ ‘ว่าที่ผู้อำนวยการ’ เป็นกระแสร้อนที่แล่นไปเหมือนไฟลามทุ่ง

ลูกชายเพียงคนเดียวของหมอสุริยะ ทำให้ไม่ต้องสงสัยในเรื่องของมรดกที่จะต้องตกถึง ‘สายฟ้า เตชะพัลลภ’ ว่ามีมากมายมหาศาล ยังไม่นับรวมในส่วนของมรดกฝั่งข้างแม่ที่ล่วงลับไปแล้วนั่นอีก ซึ่งฝ่ายนั้นครอบครัวเป็นบริษัทผลิตยาที่ครองตลาดมาอย่างยาวนานตั้งแต่รุ่นทวด จนตอนนี้คุณตาของสายฟ้าก็ยังไม่วางมือจากงานบริหาร เพราะไม่วางใจในฝีมือของลูกชายซึ่งก็คือลุงของสายฟ้า ทำให้มีหลายคนคะเนกันไปเองว่า ผู้อำนวยการคนใหม่ อาจจะกลายเป็นเศรษฐีหมื่นล้านที่คุมธุรกิจโรงพยาบาลและบริษัทยาเอาไว้ด้วยกัน

นอกจากนั้นประวัติของเขายังเป็นเรื่องที่ถูกพูดถึงเสียจนแทบจะกลบข่าวเสียหายของเธอจนหมดสิ้น เรื่องผลการเรียนระดับอัจฉริยะตั้งแต่ระดับก่อนประถมจนถึงมหาวิทยาลัย ทว่ามีหนึ่งเรื่องที่ชวนให้สงสัย...

เขาลาออกจากคณะแพทยศาสตร์ ในตอนที่เรียนอยู่ปีสอง เป็นการลาออกกลางคันที่น้อยนักจะเกิดขึ้นในสายอาชีพนี้ หลังจากนั้นเขาก็ไปเรียนต่อที่ต่างประเทศ

และใช่! เขาไม่ใช่นักเรียนนอกตั้งแต่เด็ก ทั้งที่บ้านก็ทำธุรกิจโรงพยาบาล อย่างเขาจะไม่รู้ระบบการรักษาของโรงพยาบาลได้ยังไง จะมาเรียนรู้งานกับเธอ? อย่างนี่ไม่เรียกว่าสอนจระเข้ให้ว่ายน้ำแล้วจะเรียกว่าอะไร

“เรียนรู้งานอะไรคะ? จ๋าไม่ค่อยมีเวลาหรอก นอกจากวันนี้ก็มีผ่าตัดทุกวัน” ถึงอย่างไรเสียก็ควรจะเว้นระยะห่างจากเขาเอาไว้เป็นดีที่สุด ลำพังเขาเดินดุ่มๆ มาหาเธอวันนี้ คงได้มีคนเอาไปพูดกันถึงไหนต่อไหนอีกแน่ๆ

“นอกเวลางานก็ได้นี่ครับ ผมไม่รบกวนเวลางานคุณหรอก” ชายหนุ่มตอบเสียงเรียบ ทำเหมือนเรื่องที่เขาพูดนั้นเป็นเรื่องที่ถูกต้องอย่างที่สุด

ไม่รบกวนเวลางาน ก็คือไม่มารบกวนในเวลางาน เพราะนั่นจะทำให้โรงพยาบาลสูญเสียรายได้ แต่คือมารบกวนนอกเวลางาน ซึ่งเป็นเวลาส่วนตัวของเธอ

...

เจ้านายหน้าเลือด!

“แต่ถึงจะอย่างนั้น จ๋าก็มองว่าคุณสายฟ้าน่าจะมีผู้ช่วย หรือ... เลขาคอยช่วยอยู่แล้ว เรื่องนี้คงไม่จำเป็นหรอกมั้งคะ” เธอจะไม่ยอมให้เขามาช่วงชิงเวลานอนอันมีค่าของเธอแน่ๆ ลำพังตอนนี้เธอก็นอนเฉลี่ยวันละไม่ถึงสี่ชั่วโมงอยู่แล้ว

“อ่อ จริงด้วย ผมมีเรื่องจะบอกคุณพอดี” ชายหนุ่มดีดตัวขึ้นมาจากเก้าอี้ ยามยืนเต็มส่วนสูงแล้วสืบเท้าเข้ามาประจันหน้ากับหญิงสาว ความสูงของจ๊ะจ๋าก็อยู่แค่ปลายคางของเขาเท่านั้นเอง ทำให้เธอต้องเงยหน้าเพื่อสังเกตแววตาที่ยากจะหยั่งคู่นั้น ว่าเขาจะมาไม้ไหนกันแน่ ทว่าก็เป็นเช่นเคย ไม่มีสิ่งใดเล็ดลอดออกมาให้เธอได้รับรู้จากแววตาคู่นั้น

“เรื่องอะไรคะ?” จ๊ะจ๋ารู้สึกประหวั่นอย่างบอกไม่ถูก เธอรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากลซุกซ่อนอยู่ในแววตาคู่นั้น บางสิ่งที่จะทำให้เธอต้องปวดหัว

“ผมเพิ่งเสร็จจากประชุม ก็เรื่องตำแหน่งที่ต้องทำให้เป็นเรื่องเป็นราวกันไปนั่นแหละครับ” น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขาเอ่ยเรื่อยเรียบอย่างไม่ผิดไปจากคาดการณ์นัก สองมือสอดเข้าไปซุกในกระเป๋ากางเกง สายตาคู่นั้นทอดมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยแววประดับยิ้ม ...แฝงไปด้วยเลศนัย

“อย่างที่คุณบอก ผมต้องมีผู้ช่วยหรือ... เลขาใช่ไหมครับ?” มุมปากของเขาฉีกกว้างมากยิ่งขึ้น ทั้งแววตาคู่นั้นก็มองมาคล้ายจะเย้าหยอก ยิ่งทำให้จ๊ะจ๋ารู้สึกเย็นวูบที่สันหลังอย่างบอกไม่ถูก

“ค่ะ” คล้ายจะเดาคำพูดของเขาได้รางๆ แต่ก็รู้สึกไม่สมเหตุสมผลอยู่ดี กระนั้นจ๊ะจ๋าก็ไม่อยากตีโพยตีพายไปก่อน พยายามรักษาท่าทีเพื่อรอให้เขาแถลงไขถึงสิ่งที่อยากจะบอกเธอทั้งหมดจนจบเสียก่อน

“เลขาน่ะมีอยู่แล้วครับ คนเก่าของคุณพ่อ แต่ผู้ช่วยผมมองว่าควรจะเป็นคนที่ ‘มีความรู้ความสามารถ’ และผมก็คิดว่าหมอจ๋าเหมาะกับตำแหน่งนี้มากๆ เลยนะครับ”

“ไม่ค่ะ จ๋าไม่สะดวก” ถ้อยปฏิเสธสวนกลับไปทันควัน แทบจะทันทีที่ชายหนุ่มเอ่ยประโยคของตนจบ จ๊ะจ๋าก็ออกปากปฏิเสธในทันที

“ไม่สะดวกเหรอครับ ทำไมถึงไม่สะดวกล่ะ?” ผู้อำนวยการหมาดๆ ที่เพิ่งออกจากประชุมและรับตำแหน่งมาสดๆ ร้อนๆ เอ่ยถามเหตุผลกับ ‘ผู้ช่วย’ ที่ร้องปฏิเสธโดยไม่สนใจเงินประจำตำแหน่ง และอภิสิทธิ์ที่จำได้รับเมื่อควบตำแหน่งผู้ช่วยผู้อำนวยการ

“งานผ่าตัดของจ๋าค่อนข้างจะยุ่ง และจ๋าคงไม่ว่างไปคอยให้คำแนะนำอะไรคุณสายฟ้าแน่ๆ ค่ะ ถ้าจำไม่ผิด หมอพิศุทธิ์ หัวหน้าฝ่ายของจ๋าจะรับตำแหน่งนี้ตอนที่คุณพ่อของคุณบริหาร จ๋าว่าถ้าเป็นหมอพิศุทธิ์น่าจะดีกว่านะคะ”

“อะไรที่บอกว่าเลือกเขาแล้วจะดีกว่าคุณครับ?” อีกฝ่ายยังคงเอ่ยถามด้วยใบหน้าประดับยิ้ม ท่าทางยียวนนี่มันชวนให้จ๊ะจ๋านึกอยากบิดหน้าของเขาแรงๆ ด้วยความมันเขี้ยว

คนอะไรดื้อด้านยิ่งกว่าเด็ก!

“เพราะเขามีประสบการณ์มากกว่าจ๋าค่ะ ย่อมต้องให้คำแนะนำได้ดีกว่าอยู่แล้ว” การจะบอกปัดเขาไม่ใช่แค่ว่าเธอไม่อยากวุ่นวายแล้วจะบอกปัดไปเฉยๆได้ แต่ต้องงัดเอาเหตุผลมาอ้าง ไม่เช่นนั้นมีหวังไม่พ้นจากตำแหน่งที่เขาวางเอาไว้แน่ๆ

“ผมเห็นด้วยเรื่องที่เขามีประสบการณ์มากกว่านะครับ แต่การมีประสบการณ์ก็มีทั้งข้อดีและข้อเสีย เพราะประสบการณ์มันมาพร้อมความมั่นใจ และความมั่นใจในตัวเองนี่... มีก็ดี แต่มีมากไปก็ไม่ค่อยดี” สายฟ้าอธิบายอย่างใจเย็น และเหตุผลของเขาก็ดูจะกลบล้างเหตุผลของจ๊ะจ๋าจนหมดสิ้น

“แต่ถึงจะอย่างนั้น...” น้ำเสียงของจ๊ะจ๋าเริ่มจะโยเยเพราะรู้ว่าการถกครั้งนี้เธอไม่อาจเอาชนะเขาได้แน่ และอีกฝ่ายก็ฝั่งกลบความหวังของจ๊ะจ๋าด้วยประโยคที่ทำให้เธอต้องกัดฟัน

“เลขาของผมคงจัดการเรื่องแจ้งรายชื่อคณะทำงานเรียบร้อยแล้ว เงินประจำตำแหน่งสามเดือนถูกโอนเข้าบัญชีของหมอจ๋าเรียบร้อยแล้วนะครับ ผมเห็นตัวเลขแล้วก็อิจฉาเลย ไหนๆ ผมก็เป็นคน ‘ช่วยดัน’ เรื่องตำแหน่ง หมอจ๋าเลี้ยงโอมากาเสะผมสักคอร์สสิครับ” ชายหนุ่มระบายยิ้มกว้าง สายตานั้นคล้ายจะเว้าวอนแต่มองอีกทีก็เหมือนกำลังออกคำสั่ง

จ๊ะจ๋ากัดฟันแน่น เขาแทบจะไม่ต้องให้เธอช่วยชี้แนะอะไรแล้วล่ะ เพราะผู้ชายคนนี้ ‘ร้ายได้โล่’

แล้วไอ้เงินประจำตำแหน่งของผู้ช่วยผู้อำนวยการ กับผู้อำนวยการ อันไหนมันมากกว่ากัน!

นี่เขากำลังรีดเลือดกับปูอยู่เห็นๆ ใครว่าผู้ชายคนนี้เป็นเศรษฐีหมื่นล้านอะไรกัน นี่มันนักบังคับขูดรีดเงินชัดๆ


----------------------------------------------------------------------- หมีขนหายไปเป็นเดือนๆ กลับมารายงานตัวแล้วงับ ลืมเค้าอะยังเอ่ย ลืมไรท์คนที่สวยๆไปแล้วรึยังค๊าาา >< จริงๆแล้วเรื่องนี้กำหนดจบคือช
ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว