ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 23 ดีใจหรือเสียใจ

ชื่อตอน : บทที่ 23 ดีใจหรือเสียใจ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 486

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 10 พ.ย. 2564 21:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 23 ดีใจหรือเสียใจ
แบบอักษร

‘ว่ายังไงหย่ะชะนีน้อยวันนี้ถึงโทรมาได้สามีไม่เรียกตัวไปใช้งานหรอ’ คนฟังกลอกตาไปมาเมื่อโทรหาเพื่อนทั้งสองก็ถูกทักทายด้วยประโยคไม่น่าฟัง

“นี่นังโจ้บอกกี่ทีแล้วว่าห้ามพูดแบบนี้”

‘นังโจ้แกก็เข้าใจยัยแก้มหน่อยสิเรื่องแบบนี้พูดกันตรงๆ ยัยแก้มก็เขินแย่’ พลอยใสเอ่ยแซวขึ้นอีกคน

“พอทั้งคู่เลยถ้าพวกแกยังล้ออีกฉันจะไม่คุยด้วยแล้วนะ”

‘โอ๋ๆ ชะนีน้อยไม่งอนสิแหม่ตั้งแต่มีสามีหนิขี้น้อยใจขึ้นนะหย่ะ’

“นังโจ้!” เสียงหัวเราะคิกคักจากปลายสายทำเอาเธอหงุดหงิดเข้าไปอีก

‘เลิกล้อแล้วเลิกล้อแล้วว่าแต่แกโทรมาต้องมีเรื่องอะไรใช่มั้ย’ เพื่อนชายหัวใจหญิงถามอย่างรู้ทัน

“ก็ใช่หน่ะสิ แก.....ฉันว่าอีตาเสืออะไรนั่นเขาต้องเป็นเกย์แน่ๆ เลย”

‘แกคิดมากไปหรือเปล่ายัยแก้มเกย์ที่ไหนจะมีสาวๆ มาติด’ พลอยใสว่าอย่างขำๆ

“ก็พวกแอบๆ ไงแกแต่ฉันก็ยังไม่แน่ใจว่าเขาเป็นหรือเปล่าแต่จากที่สังเกตก็น่าจะใช่นะ”

‘อาการยังไงไหนแกเล่ามาสิฉันจะวิเคราะห์ให้เอง’

เมื่อเล่าเสร็จเสียงหัวเราะของทั้งสองก็ดังขึ้นจนคนเล่าถึงกับแปลกใจ มีเรื่องอะไรที่มันน่าขำนักหนา

‘ฉันว่าแกคิดมากไปนังแก้มเค้าเพื่อนกันป่ะ’

‘จริง ฉันเห็นด้วยกับนังโจ้’

“หรอแต่ฉันว่าเขาอาจจะเป็นนะ แกคิดดูสิอายุตั้งสามสิบกว่าแล้วนะยังไม่มีครอบครัวแถมยังเอาฉันมาเป็นไม้กันหมาอีก”

‘เออก็เป็นไปได้ฉันว่าฉันเริ่มเชื่อยัยแก้มแล้วหว่ะ’

‘เชื่อนังโจ้คนนี้เถอะยังไงๆ สามีแกก็ผู้ชายแท้แน่นอน เขาเคยจูบแกไม่ใช่หรือไง’ คนโดนถามถึงกับชะงักไป ริมฝีปากสีแดงสดขบเม้มเข้าหากันอย่างไม่รู้ตัว

“กะ.......ก็การแสดงป่ะที่เขาจูบก็เพราะอยากให้คนอื่นเชื่อไม่ได้จูบเพราะว่าพิศวาสฉันส่ะหน่อย”

‘หนิชะนีน้อยถึงจะการแสดงก็เถอะจ้างฉันไปจูบนังพลอยใสฉันก็ไม่จูบ ผิดผี!’

‘นั่นสิเกย์ที่ไหนจะมาจูบผู้หญิงถึงสองครั้งสองคราฉันว่าฉันเริ่มเชื่อนังโจ้แล้วหว่ะ’

“นี่แกจะเข้าข้างใครกันแน่เนี่ยยัยพลอย” หญิงสาวว่าอย่างงอนๆ ที่ไม่มีใครคิดเหมือนเธอเลย

‘ขอถามนะฉันสงสัยเรื่องนึง’ โจโจ้เอ่ยขึ้นจนสองสาวต้องตั้งหน้าตั้งตารอฟัง

“ว่ามา”

‘เขาจะเป็นเกย์หรือว่าไม่เป็น แกไปเดือดร้อนอะไรด้วยนังแก้มทำไมจะต้องโทรมาเหมือนเดือดเนื้อร้อนใจอะไรขนาดนี้’

‘นั่นสิที่แกถามมาตั้งนานนี่แกดีใจหรือว่าเสียใจที่เข้าเป็นเกย์’ หญิงสาวชะงักไปนิดนั่นสิทำไมเธอจะต้องสงสัยใคร่รู้ด้วยนะเขาจะเป็นหรือไม่เป็นมันก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับงานของเธอ แล้วถ้าเขาเป็นเกย์จริงๆ เธอก็ไม่น่าจะเดือดร้อนอะไรแถมดีส่ะอีกด้วยเพราะนั่นหมายถึงความปลอดภัยของเธอในการนอนร่วมห้องกับเขา

“นั่นสิฉันต้องดีใจสิที่เขาเป็นเกย์ทำไมฉันคิดไม่ได้นะขอบใจพวกแกสองคนมากเลยนะที่ทำให้ฉันคิดได้”

‘แกปกติดีมั้ยเนี้ยนังแก้มสรุปดีใจหรือเสียใจเอาให้แน่’

“ฉันก็ต้องดีใจสินังโจ้จูบแรกของฉันอย่างน้อยก็ไม่ได้เสียให้ผู้ชายอกสามศอกที่ไหนมันก็คล้ายๆ กันกับการที่ฉันกอดแกไงถือว่าฉันยังบริสุทธิ์”

‘ตรรกะอะไรของแกนังแก้ม นังชะนีคิดแปลก’

‘แหม่แกก็ให้นังแก้มมันสบายใจหน่อยเถอะหน่าอย่าไปขัดมันเลยตอนแรกฉันก็ตกใจคิดว่าจะเสียใจที่คุณเสืออะไรนั่นเป็นเกย์ส่ะอีกคิดว่าเพื่อนฉันจะตกหลุมรักสามีกำมะลอส่ะเเล้ว’

“ฝันไปเถอะยัยพลอยนี่มันชีวิตจริงนะไม่ใช่นิยายเถื่อนขนาดนั้นใครจะไปรักลงต้องสายละมุนอ่อนหวานเหมือนอีจงซอกแต่ถ้าตลกขี้เล่นหุ่นแซ่บนี่ต้องพัคซอจุนแต่ถ้าสุขรุมนุ่มลึกอบอุ่นดูแลได้ก็ต้องกงยูหลุดไปจากนี้ถือว่าไม่ผ่านจ้ะ”

‘มาตรฐานแกนี่ คือกะขึ้นคานแน่ๆ แล้วใช้มั้ยชะนี’

“นังโจ้! นังบ้าฉันไม่ยอมแก่ตายทั้งๆ ที่ยังเวอร์จิ้นหรอกหย่ะ”

‘จ้ะๆ ฉันจะรอดูว่าว่าที่สามีในอนาคตของแกหน่ะจะชื่ออะไรคงจะไม่ใช่เสือหรอกนะหย่ะ’

“ไม่มีทาง ฉันออกมาคุยโทรศัพท์นานแล้วยุงกัดไปนอนดีกว่าฝันดีนะจ๊ะเพื่อนรักทั้งสอง”

‘จ้ะฝันดีจ้ะ’

พอวางสายจากเพื่อนทั้งสองเธอก็มองไปที่เจ้าตุ๊ต๊ะที่นอนรออยู่ข้างๆ รอให้เธอพามันเข้ากรง

“ได้ยินแล้วใช่มั้ยตุ๊ต๊ะฉันไม่ใช่นายหญิงของแกเพราะงั้นไม่ต้องมาอ้อน อีกไม่นานฉันก็จะไปจากที่นี่แล้วไม่ต้องมาเดินตามติดฉันแจเข้าใจมั้ย ไปเข้ากรงได้แล้ว” เธอย่นจมูกใส่ไอ้หมาอ้วนที่ทำหน้าทำตาเหมือนฟังที่เธอพูดรู้เรื่องอย่างหมั่นไส้ แต่ยังไม่ทันที่จะปิดกรงมันสนิทดีเสียงเข้มของคนที่มายืนพิงประตูตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ก็ดังขึ้น

“ให้ลงมาเอาตุ๊ต๊ะเข้ากรงลงมาส่ะนานนึกว่าถูกเจ้าตุ๊ต๊ะกินเข้าไปแล้วมั้งเสียเวลาลงมาตามอีก” นั่นไงนอกจากเถื่อนแล้วยังปากไม่ดีอีกต่างหากใครจะไปรักลง

“แล้วคุณเสือลงมาตามทำไมหล่ะคะ”

“งานเธอยังไม่หมดหนิรีบขึ้นห้องได้แล้ววันนี้ฉันเมื่อยๆ ปวดๆ ช่วงเอวขึ้นไปนวดให้ที”

ปวดเอว!...................................

เช้าวันนี้ก็เป็นอีกวันที่เธอทำตัวราวกับนักสืบเมื่อคนที่เข้ามาถึงในไร่แต่เช้าไม่ใช่ใครที่ไหนแต่เป็นพ่อเลี้ยงเหมกรที่ไม่รู้ว่าเดี๋ยวนี้มีธุระอะไรนักถึงได้มาไม่เว้นแต่ละวัน

“มาแต่เช้าวันนี้มีอะไรอีก”

“คิดถึงมาหาไม่ได้หรือไงห๊ะหรือว่าเดี๋ยวนี้มาไม่ได้แล้ว หวง?”

“เพ้อเจ้อ มีอะไรอีกเมื่อวานก็ทีนึงแล้วกูปวดเอวยังไม่หายวันนี้มีเรื่องอะไรอีกหล่ะ”

คนแอบฟังถึงกับปิดปากกั้นเสียงอุทานที่กลัวว่าจะดังจนคนที่ยืนคุยกันอยู่หน้าบ้านจะได้ยินก้มมองเจ้าตุ๊ต๊ะที่ยืนอยู่ข้างๆ แล้วใช้สายตาปรามไม่ให้มันโผล่ออกไป เวรกรรมอะไรของเธอกันนะเรื่องของเขาก็อยากจะรู้เรื่องของไอ้หมาอ้วนนี่ก็แก้ไม่หายบอกมันจนปากจะฉีกอยู่แล้วว่าให้เลิกตามเธอเสียทีแล้วดูสิมายืนทำเป็นหลบอยู่ข้างๆ เธอทำอย่างกับรู้ว่าเธอกำลังมาแอบฟัง

“เอาหน่าเอาไว้คราวหน้าจะใช้แรงคืนให้กะว่าคืนนี้จะชวนไปเที่ยวสักหน่อยแต่ปวดเอวอยู่หนิงั้นเอาไว้วันหลังก็แล้วกัน” คณกรส่ายหน้าไปมารู้ดีว่าไอ้เพื่อนตัวดีจะชวนไปไหน

“ไม่ไปอ่ะเบื่อๆ มีแต่อะไรเดิมๆ”

“ก็ใช่สิหว่ะ มีของดีอยู่ที่บ้านแล้วหนิถามจริงขั้นไหนแล้วหว่ะ”

“มึงเลิกเพ้อเจ้อได้มั้ยถ้าจะพูดแค่นี้กลับไปเลยเดี๋ยวกูต้องเข้าไร่เมื่อวานก็ทิ้งไร่ไปตั้งครึ่งค่อนวัน” คนโดนว่าหาได้สะทักสะท้านกลับหัวเราะชอบใจ

“เออๆ ไปก็ได้ยังไงก็ขอบใจไปและ” คณกรมองเพื่อนที่เดินไปขึ้นรถแล้วส่ายหน้าไปมาพยักหน้าให้คนบนรถก่อนจะหมุนตัวเตรียมเข้าบ้านแต่แล้วสายตาก็เหลือบไปเห็นอะไรบางอย่างที่สะบัดไปมาอยู่ใกล้ๆ มุมบ้านห่างออกไปจากจุดที่เขายืนอยู่ไม่มากนัก

มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นหมุนตัวเปลี่ยนทิศทางจากตอนแรกที่กะว่าจะเข้าบ้านเป็นเดินตรงไปที่มุมบ้านที่มีใครบางคนหลบอยู่เเทน

“สงสัยว่าจะไม่เข็ดคงต้องย้ำอีกครั้งสินะว่าการแอบฟังคนอื่นจะต้องโดนอะไร ออกมา! ทั้งคนทั้งหมา”

“แก้มไม่ได้มาแอบฟังนะคะแก้มแค่มาตามตุ๊ต๊ะไปกินอาหาร” หญิงสาวทำท่ากระตือรือร้นจับไอ้หมาอ้วนที่ยืนสั่นหางหยิกๆ เตรียมจะเดินหนีคนยืนทำหน้าดุ

“ว้าย!” แต่กลับช้าไปเพราะแค่เธอคิดที่จะก้าวขาหนีเขาก็ดึงเธอเข้าหาแล้วกดเธอเอาไว้กับผนังบ้าน

“เจ้าตุ๊ต๊ะมันตามเธอมาต่างหากไม่ใช่เธอมาตามมัน เมื่อวานเธอยังเถียงกับมันอยู่เลยว่าให้มันเลิกตาม”

“คือ.........แก้ม คุณเสือ อื้อ...........”

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว