ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 22 หรือจะไม่ใช่อย่างที่คิด

ชื่อตอน : บทที่ 22 หรือจะไม่ใช่อย่างที่คิด

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 444

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 10 พ.ย. 2564 21:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 22 หรือจะไม่ใช่อย่างที่คิด
แบบอักษร

“อะไรแก้เบื่อที่เนื้อนางว่าคือการอาบน้ำให้ไอ้หมาอ้วนเนี่ยนะ” นิรณาถามเสียงเอื่อยคนถูกถามก็พยักหน้าเร็วๆ พร้อมรอยยิ้ม

คนที่เริ่มจะปลงขยับเข้าไปใกล้เทครีมอาบน้ำลงบนมือ ขยี้ลงไปบนขนนุ่มๆ ของไอ้ตัวที่นั่งทำหน้าฟินอย่างหมั่นไส้สบายนักนะอาหารก็ต้องหาให้วันละสามสี่มื้อแถมยังต้องมานั่งอาบน้ำให้มันอีกสรุปนี่เธอกลายเป็นทาสมันแล้วใช่มั้ย

“ความจริงตุ๊ต๊ะน่าสงสารนะคะนายหญิงตอนนายเสือเจอมันแรกๆ ใครก็คิดว่ามันคงไม่รอดตอนนั้นตัวมันเล็กนิดเดียวแถมยังมีแผลเต็มตัวนอนอยู่กับแม่มันที่ริมถนน แม่มันโดนรถชนตายจ้ะส่วนมันก็คงไม่รู้ว่าแม่มันตายไปแล้วนอนซุกแม่มันตลอดเลยนายเสือไปเจอเข้าเลยเอามารักษาแล้วก็เลี้ยงจนมันตัวโตแบบนี้แหละจ้ะใครขอก็ไม่ยอมให้คุณเขมก็เคยขอไปเลี้ยงนะจ๊ะแต่นายเสือไม่ให้บอกว่าอยากจะเลี้ยงเอาไว้เอง” คนฟังมองหมาอ้วนตรงหน้าอย่างนึกสงสารชะตากรรมมันไม่ได้ต่างอะไรกับเธอเลยตอนแม่เธอเสียตอนนั้นเธออายุแค่แปดขวบเองมั้ง การที่ต้องมาอยู่กับคนที่ใช่พ่อใช่แม่ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยแล้วยิ่งมาอยู่กับคนที่ไม่ได้รักใคร่ไยดีด้วยแล้วมันแย่เสียยิ่งกว่าแย่

‘สมน้ำหน้า! ทีหลังห้ามมาหวงของกับฉันอีก’ ว่าเสร็จเด็กหญิงระรินก็ปาตุ๊กตาหมีสีขมุกขมัวใส่ร่างเล็กที่ยืนสะอึกสะอื้น

‘พี่รินใจร้าย นี่มันตุ๊กตาที่แม่ซื้อให้แก้มนะคะ’

‘แล้วยังไงคุณแม่บอกว่าของทุกอย่างในบ้านหลังนี้เป็นของฉันทั้งหมดรวมถึงตุ๊กตาเน่าๆ ตัวนั้นด้วยฉันจะเอามันไปตัดแขนตัดขายังไงก็ได้’ เสียงแหลมเล็กของเด็กสาววัยสิบเอ็ดปีที่ยืนกอดอกพูดนั้นทำให้เด็กสาวที่อายุน้อยกว่าสามปีร้องไห้ขึ้นมาอีกหน

‘อย่าทำอะไรพี่หมีของแก้มนะพี่หมีเป็นเพื่อนแก้ม แม่บอกว่าถ้าแม่ไม่อยู่แม่จะให้พี่หมีอยู่เป็นเพื่อนแก้มแทน’ ตากลมโตที่มีหยาดน้ำคลออยู่มองพี่สาวอย่างขอความเห็นใจ

‘งั้นแกก็ต้องเชื่อฟังฉัน ฉันสั่งให้ทำอะไรก็ต้องทำ เข้าใจมั้ย’ เด็กน้อยวัยแปดขวบที่คิดว่าพี่สาวใจดีไม่เอาตุ๊กตาเธอไปตัดแขนตัดขาแล้วพยักหน้ายิ้มดีใจแล้วจากวันนั้นเธอก็ต้องทำทุกๆ อย่างที่พี่สาวใช้ตั้งแต่เก็บของเล่นให้ ยกข้าวไปให้กิน เก็บที่นอน ขัดรองเท้า ถือกระเป๋านักเรียนทั้งขาไปและขากลับ

คนที่เธอเรียกว่าพี่และคนที่เธอเรียกว่าลุงกับป้าไม่แม้แต่จะโทรมาถามไถ่กันด้วยซ้ำตั้งแต่เธอมาอยู่ที่นี่จนถึงตอนนี้ไม่มีแม่แต่จะส่งข้อความมาหาทุกคนเงียบหายกันไปเลยราวกับว่าเธอออกมาได้ก็ดีเธอไม่เคยสำคัญสำหรับคนบ้านนั้นถ้าไม่ใช่เรื่องเงิน

“นายหญิงเป็นอะไรหรือเปล่าจ๊ะร้องไห้ทำไมมีอะไรบอกเนื้อนางได้นะจ๊ะ” คนที่เพิ่งรู้ตัวว่าเผลอร้องไห้ออกมารีบยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาก่อนจะส่ายหน้าไปมา

“เอ่อ.....ฉันแค่สงสารเจ้าตุ๊ต๊ะหน่ะมันคงจะเหงาน่าดู” เธอมองหมาตัวโตตรงหน้าอีกครั้ง

“ตอนนี้มันคงไม่เหงาแล้วหล่ะจ้ะก็มีทั้งนายเสือแล้วก็นายหญิงนี่นา”

นั่นสิเจ้าตุ๊ต๊ะมีชีวิตใหม่แล้วมันมีคนที่รักมันมากมายเผลอๆ จะมากกว่าเธอเสียด้วยซ้ำแล้วเธอหล่ะคนที่นี่สำหรับเธอ...............ไม่หรอกคนที่นี่ไม่ใช่ครอบครัวเธอวันนึงที่ทุกคนรู้ความจริงเธอก็จะไม่ใช่คนที่พวกเขาจะดีด้วยอีกแม้ว่าตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาทุกคนที่นี่จะทำให้เธอรู้สึกอบอุ่น มีตัวตน มีความสำคัญก็ตามแต่ ยังไงๆ วันนึงเธอก็ต้องไปจากที่นี่อยู่ดีเมื่อถึงวันนั้นเธอกับทุกคนที่นี่อาจจะกลายเป็นคนแปลกหน้ากันแล้วก็ได้

เสียงรถที่ดังขึ้นทางหน้าบ้านทำให้คนที่ตกอยู่ในภวังค์หันไปมองก่อนจะเห็นว่าใครเป็นคนขับรถเข้ามา

“แอ๊ะ นายกลับมาแล้วนี่จ้ะ”

“นั่นสิไหนว่าจะกลับเย็นๆ นี่เพิ่งจะบ่ายสองเอง”

“นายหญิงไปรับนายเถอะจ้ะเดี๋ยวตรงนี้เนื้อนางจัดการต่อให้เองจ้ะ”

“ไปรับหรอ ทำไมต้องเดินไปรับด้วยหล่ะเดี๋ยวเขาก็เดินเข้ามาเองแหละฉันอยู่ช่วยเนื้อนางดีกว่า” หญิงสาวทำหน้างงทำไมจะต้องเดินไปรับด้วยตอนเขาไปก็เดินไปเองตอนกลับก็ต้องเดินเข้ามาเองสิ

“นายจะไม่ว่าหรอจ้ะนายอาจจะอยากเจอหน้านายหญิงหลังกลับมาเหนื่อยๆ ก็ได้นะจ๊ะ” คนฟังเงยหน้าขึ้นมองเด็กสาวตรงหน้าเริ่มเข้าใจขึ้นแล้วว่าเด็กสาวกำลังหมายถึงอะไรคงจะแปลกมากหล่ะมั้งถ้าสามีกลับมาแล้วภรรยายังอยู่เฉยไม่เดินออกไปรับ คนเพิ่งจะรู้หน้าที่ถอนหายใจออกมาพรืดใหญ่ จำใจต้องลุกขึ้นล้างไม้ล้างมือแล้วเดินไปทางหน้าบ้าน

ส่วนคนที่เพิ่งลงจากรถเห็นร่างบางเดินทอดน่องมาหาที่ประตูก็เลิกคิ้วขึ้นไม่แน่ใจว่าเจ้าหล่อนอยากได้อะไรหรือว่ามีเรื่องสำคัญอะไรหรือเปล่าวันนี้ถึงได้เดินมารับเขาถึงหน้าบ้านได้

“เนื้อนางมาค่ะ” เธอบอกออกไปแค่นั้นคนที่สงสัยตอนแรกก็ถึงบางอ่อพยักหน้าเข้าใจก่อนจะเดินเข้ามาหาส่งเสื้อเเจ็คเก็ตให้ หญิงสาวก็รับไปถือไว้อย่างไม่อิดออด

“อ้าวไอ้เสือไม่คิดจะเชิญกูเข้าบ้านเลยหรือไง” เสียงเข้มที่ดังจากทางด้วยหลังทำให้คนที่กำลังจะเดินเข้าบ้านหันมามองก่อนจะเป็นนิรณาที่ยกมือไหว้ทักทายพ่อเลี้ยงเหมกร

“ก็เข้ามาสิหรือต้องเชิญตอนมาถึงนี่เมื่อเช้าไม่เห็นต้องเชิญ” ว่าเสร็จก็หันไปดันหลังคนตัวเล็กให้เดินเข้าไปในบ้าน

“แหมไอ้นี่ได้ใหม่แล้วลืมเก่าเลยนะ”

คำพูดของพ่อเลี้ยงเหมกรทำให้คนที่กำลังจะเดินเข้าบ้านชะงักไปก่อนจะหันมามองคณกรและเหมกรสลับกันไปมาจริงๆ ก็ไม่ได้อยากจะคิดแต่มันก็อดไม่ได้เมื่อเช้าก็กอดคอ กอดแขนหายออกไปด้วยกันตั้งครึ่งค่อนวันแถมยังพูดประชดประชันกันอีก ที่ให้เธอมากันผู้หญิงออกไปให้แถมเรื่องที่เธอเป็นเมียปลอมๆ ก็มีแค่พ่อเลี้ยงเหมกรที่รู้อยู่แค่คนเดียวอีก

หรือว่าสิ่งที่เราเคยคิดก่อนหน้านี้จะผิดทั้งหมด..............อาจจะไม่ใช่เขมแต่เป็นเข้ม

คนที่เกือบจะอุทานออกมารีบยกมือขึ้นปิดปากมองผู้ชายร่างสูงทั้งสองด้วยสายตาไม่อยากจะเชื่อคนนึงก็ดูดิบๆ เถื่อนๆ ออกจากห่ามๆ ส่วนอีกคนก็เนี๊ยบมาดเท่สุขรุมเข้าล็อกสายเดียวกับนังโจโจ้แน่นอน

“เป็นอะไรมายืนปิดปากอยู่นั่นแหละทำกับข้าวหรือยัง”

“ยะ...ยังค่ะไม่คิดว่าคุณจะกลับมาเร็วเลยยังไม่ได้ทำ”

“งั้นก็ทำเลยแล้วกันนะพอดีเสร็จเร็วก็เลยกลับมาเลย ไม่ได้กลับเย็นอย่างที่บอก” คนฟังมองชายหนุ่มที่ยืนพูดตาแทบถลน ‘เสร็จเร็ว’ งานแหละใช่ต้องงานแน่ๆ

“เอ่อ........แล้วจะให้แก้มทำอะไรคะคุณเข้มอยากจะทานอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่า”

“ทำอะไรง่ายๆ ก็ได้ครับไอ้เสือกินอะไรผมก็กินได้หมดครับ” ชอบเหมือนกันสินะหญิงสาวพยักหน้าหงึกๆ ก่อนจะเดินกึ่งลอยๆเข้าไปในครัวความคิดตีกันยุ่งจนไม่รับรู้สิ่งรอบข้างเพราะตอนนี้เนื้อตัวเธอเริ่มหวิวๆ กับสิ่งที่ตัวเองได้รับรู้

“คงไม่ใช่หรอกมั้งคิดมากหน่ายัยแก้ม”

“มีอะไรหรอจ้ะ” เด็กสาวที่อยู่ๆ ก็เดินเข้ามาทำให้เธอสะดุ้งตกใจโบกไม้โบกมือพัลวันก่อนจะช่วยกันทำอะไรง่ายๆ ให้สองหนุ่มที่นั่งคุยกันอยู่ในห้องรับแขกแม้บางครั้งเสียงหัวเราะของทั้งสองจะทำลายสมาธิของแม่ครัวไปบ้างก็ตาม

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว