ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่1 น้อยเนื้อต่ำใจ

ชื่อตอน : บทที่1 น้อยเนื้อต่ำใจ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ต.ค. 2564 22:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่1 น้อยเนื้อต่ำใจ
แบบอักษร

ภาพหญิงสาวหน้าตาจิ้มลิ้มนั่งเหมออยู่ริมหน้าต่าง นางสวมใส่ชุดเก่าๆ เนื้อตัวมอมแมมเต็มไปด้วยรอยขีดข่วน นางต้องคอยเป็นที่รองรับอารมณ์ของน้องสาวต่างมารดาอยู่ร่ำไป ถึงแม้ว่านางจะเป็นลูกที่เกิดจากฮูหยินเอกแต่บิดาก็หาได้สนใจไม่ นางไม่เคยได้รับของใหม่ๆเหมือนน้องสาวนางเลย นางต้องคอยรอแต่ของที่น้องสาวไม่ใช้แล้ว สภาพการใช้งานของแต่ละอย่างกว่าจะมาถึงนางก็ยับเยินไปหมด

 

บางทีนางก็เคยคิดว่าบ่าวไพร่ในจวนยังมีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีมากกว่านาง

 

ตั้งแต่นางอายุได้ห้าขวบบิดาของนางก็รับอนุเข้ามาในจวนทำให้ท่านแม่เสียใจมากจนทำให้ท่านต้องตรอมใจตาย หลังจากที่มารดาของนางสิ้นใจบิดาก็แต่งตั้งอนุคนนั้นให้เป็นฮูหยินเอกของจวน และมีลูกอีกคนด้วยกัน จนป่านนี้ท่านคงจะลืมไปแล้วว่ายังมีนางที่เป็นลูกอีกคน

 

"คุณหนูเจ้าคะ บ่าวเตรียมชุดมาแล้วเจ้าค่ะ" เฟิ่งเหยาถือชุดเจ้าสาวสีแดงสดเข้ามาให้คุณหนูของตนภายในห้องนอน

เมื่อพี่เลี้ยงคนสนิทของนางมานางได้แต่เก็บความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจเช่นนี้เอาไว้ภายใน

"ไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดเถิดเจ้าค่ะคุณหนู เดี๋ยวบ่าวจะช่วย" นางพยักหน้าตกลงแล้วให้เฟิ่งเหยาช่วยอาบน้ำเปลี่ยนชุด

 

ใช่แล้ว วันนี้เป็นวันที่นางต้องแต่งงาน เช้านี้นางจึงต้องตื่นขึ้นมาอาบน้ำขัดผิวเพื่อเตรียมตัวเข้าพิธี นางไม่ทราบหรอกนะว่าคนที่นางต้องแต่งงานด้วยนั้นหน้าตาเขาเป็นเช่นไร แม้แต่ปฏิเสธการแต่งงานนี้นางก็ไม่มีสิทธิเอ่ยมันออกมา เพราะคนที่ต้องการให้นางแต่งงานในครั้งนี้ก็คือท่านพ่อของนางนั้นเอง นางปล่อยให้น้ำตาไหลลงมาเพื่อล้างความอดสูให้แก่ตัวเอง เฟิ่งเหยาที่เห็นนายของตนเศร้าโศกเช่นนี้นางปวดใจยิ่งนัก เหตุใดหนอนายท่านถึงไม่เอ็นดูคุณหนูของนางบ้าง

"อย่าร้องไปเลยเจ้าค่ะคุณหนูเดี๋ยวไม่สวยนะเจ้าคะ บางทีการแต่งงานครั้งนี้อาจจะเป็นผลดีต่อคุณหนูก็ได้นะเจ้าคะ"

 

"จะดีได้เช่นไรเจ้าค่ะพี่เหยา ข้าต้องถูกผู้คนตราหน้าว่ามีสามีขาเป๋ตลอดชีวิต มันจะทำให้ข้ามีความสุขได้หรือ"

ขนาดนางยังไม่ทันได้เข้าพิธีแต่งงานชาวบ้านต่างก็พากันนินทาไปต่างๆนาๆ บ้างก็ว่าชายผู้นั้นขาเป๋ ขาขาด บ้างก็บอกว่าเขาอัปลักษณ์จนไม่มีหญิงสาวคนไหนเหลียวมอง

 

ที่น่าเวทนากว่านั้นคือนางต้องนั่งเกวียนไปที่จวนของเจ้าบ่าวเอง ไม่มีเจ้าบ่าวนั่งเกี้ยวมารับเหมือนคนอื่นเขา

ช่างน่าอดสูนัก

 

"เลิกเหม่อได้แล้วเจ้าค่ะคุณหนู ปะเดี๋ยวบ่าวแต่งหน้าให้เจ้าค่ะ" เฟิ่งเหยาแต่งหน้าให้คุณหนูของตนอย่างตั้งใจ

นางนั่งยิ้มพลางเอ่ยชมฝีมือการแต่งหน้าของตนเอง

"งามมากเจ้าค่ะคุณหนู" "จริงรึ ไหนเอาคันฉ่องมาให้ข้าดูเร็ว"

นางยังไม่ทันจะได้ดูก็มีเสียงบ่าวดังขึ้นมาจากหน้าประตู

"คุณหนู ฮูหยินให้บ่าวมาแจ้งว่าถึงเวลาเดินทางแล้วเจ้าค่ะ หากช้ากว่านี้จะเสียฤกษ์เอาได้"

 

"ข้าทราบแล้ว ข้าจะรีบไปเดี่ยวนี้" เมื่อได้คำตอบเป็นที่พอใจ นางก็รีบวิ่งแจ่นไปแจ้งให้นายของตนทราบทันที

 

"กำลังเดินมาแล้วเจ้าค่ะฮูหยิน"

"ดี รถม้าก็พร้อมแล้ว รอก็แต่คน" ตั้งแต่นางมาอยู่ที่นี่วันนี้เป็นวันที่นางมีความสุขมากที่สุดเลย ได้กำจัดนังตัวซวยออกไป ในอนาคตของทุกอย่างในจวนนี้ก็จะตกเป็นของเล่อผิงลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนของนาง

 

ซูไป๋เซียงเดินเข้ามาอยู่ตรงหน้าบ้านนางสวมชุดสีแดงมีผ้าคลุมหน้า ทำให้การเดินลำบากกว่าทุกครั้ง ยังดีที่มีเฟิ่งเกยาคอยประคองไว้

 

"มากันแล้วรึ นี่เป็นสินเดิมของเจ้า เฟิ่งเหยาก็จะไปกับเจ้าด้วยสินะ"นางให้บ่าวยกหีบเล็กๆมาใบนึ่งยื่นให้กับเฟิ่งเหยาเป็นคนถือ เมื่อเห็นนางกำลังมองเข้าไปที่เรือนใหญ่นางก็ทราบได้ทันทีว่ามองหาใคร

 

"ท่านพ่อของเจ้าคงจะมาส่งเจ้ามิได้เพราะเมื่อคืนท่านพี่เมาหนักมากทำให้ตื่นเช้าไม่ไหว" เมื่อคืนนี้นางเป็นคนมอมเหล้าท่านพี่เอง หากไม่ทำเช่นนี้มีหวังใจอ่อน คงเอาสินเดิมที่ควรจะเป็นของเล่อผิงมาเพิ่มให้อีกเป็นแน่

 

"ไปกันเถอะพี่เฟิ่งเหยา" นางเดินผ่านทุกคนไปราวกับธาตุอากาศ ทันทีที่ขึ้นบนเกวียนน้ำตาแห่งความเสียใจก็หยดลงมา

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว