ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 5 แต่งงาน

ชื่อตอน : ตอนที่ 5 แต่งงาน

คำค้น : yaoi,แต่งงาน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.9k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ก.ค. 2559 23:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 5 แต่งงาน
แบบอักษร

หลังจากพิธีสืบทอมราชสมบัติลุล่วงไปด้วยดีในอีก 1 อาทิตย์กษัตริย์ก็ประกาศว่าเจ้าชายลูเธอร์จะแต่งงานเป็นเรื่องฮืออย่างยิ่งสำหรับคนที่เข้าเฝ้าแต่หลังจากนั้น

‘ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปตามกฎของอาณาจักรข้าแล้วสวามีจะต้องไม่เจอหน้าชายาของตนจนกว่าจะถึงวันราชาภิเษกสมรส เพื่อให้ชายาของท่านดูแลผิวกายและเตรียมตัวเข้าพิธีอย่างสง่าข้าขอให้ท่านย้ายไปอยู่กับเจ้าชายเฟรดริคจนกว่าจะถึงวันแต่งงาน’  ราชินีไมลาร์กล่าว

‘ปัง!’  โดนปิดประตูใส่หน้า

“ตั้งอาทิตย์หนึ่งจะให้ข้าทำอะไร!!!”  เพียงสามวันเจ้าชายลูเธอร์ออกอาการสติแตกทันที

“เจ้าไม่เท่าไหร่ ทำไมข้าต้องโดนห้ามไปด้วยล่ะ”

“เห้ออออ”  ทั้งคู่ถอนหายใจพร้อมกัน ข้าอยากเจอหน้าเจ้าเจ้าชายอาร์โนลล์ แม้จะคิดถึงเพียงใดก็ไม่สามารถเข้าไปใกล้ได้เลยแต่ยังโทรหาได้ ฟังแค่เสียงมันไม่พอสำหรับเจ้าชายลูเธอร์

(สวัสดีเจ้าชาย)

“ข้าอยากเจอเจ้า”

(เมื่อวานท่านก็พูดเช่นนี้ อีกแค่สี่วันท่านก็จะได้เจอข้าแล้ว แค่กๆ)  เสียงไอดังเข้ามาในสาย

“เจ้าไม่สบายเหรอ? ข้าอยากเจอเจ้าตอนนี้ให้ข้าไปหานะ”  เจ้าชายลูเธอร์พยายามอ้อนร่างบางเผื่อจะยอมใจอ่อนให้เขาไปหา

(มันเป็นกฎเจ้าชาย ข้าไม่เป็นไรเดี๋ยวก็กาย ถ้าท่านมาเราอาจจะไม่ไช่แค่ไม่เจอหน้าแต่ท่านจะไม่ได้ยินแม้แต่เสียงข้านะ)  แบบนั้นมาฆ่าข้าเถอะแค่ไม่เห็นหน้าข้าก็ใจจะขาดอยู่แล้วถ้าไม่ได้ยินเสียงด้วยข้าตายแน่ๆ

“แล้วจะให้ข้าทำอย่างไร”

(ไปสั่งลาความโสดกับเพื่อนๆของท่านสิ แค่กๆๆ)

“เจ้าอนุญาตให้ข้าไปที่นั่นได้เหรอ ที่ๆข้าชอบไปกับเพื่อนของข้าเมื่อก่อน”

(หึ ถ้าไปที่อโคจรนั่นข้ารับรองว่าท่านจะไม่มีชายาที่ชื่ออาร์โนลล์ในวันงานแน่พะยะค่ะ)  บทจะขู่ก็ขู่ได้น่ากลัวไม่รู้เพราะแรงหึงหวงหรือไม่

“ข้าไม่ไปหรอก ข้ามีเจ้าแล้ว”

(หึ ข้าต้องไปแล้วค่อยคุยกันนะพะยะค่ะ)  ร่างบางตัดสายไปปล่อยให้เข้าชายลูเธอร์นิ่งสนิท

“อย่าพึ่งตายละลูเธอร์ ยังไม่ถึงวันแต่งงาน” เจ้าชายเฟรดริคกล่าวกลัวเพื่อนของตนจะสติแตกก่อนวันงาน

 

วันราชาภิเษกสมรส 

เสียงดนตรีความสนุกสนานอยู่ข้างนอกประชาชนแห่มาชื่นชมพิธีแต่งงานขงเจ้าชายลูเธอร์และต่างเฝ้ารอที่จะได้เจอหน้าพระชายาของเจ้าชาย ข้างนอกเหมือนเทศกาเทศกาลหนึ่งเลยก็ว่าได้

“ถึงวันงานแล้วตื่นเต้นไหมเจ้าชาย”

“ท่านพ่อท่านแม่ ข้าตื่นเต้นอยากเจอหน้าชายาของข้าเร็วๆแล้ว”  ยิ่งเข้าใกล้วันงานมากเท่าไหร่เจ้าชายก็ยิ่งกระวนกระวายว่าเดิม

“ใจเย็นๆเจ้าได้เจอแน่”  กษัตริย์ซีดาร์พูดไม่นานข้ารับใช้เดินมาเคาะประตู

“ได้เวลาแล้วพะยะค่ะ”  ราชินีกอดผู้เป็นลูกเบาๆ

“แม่ดีใจที่เจ้ายอมที่จะแต่งงานเพื่อแม่ แม่ของให้เจ้าซื่อสัตย์ต่อชายาของเจ้าและดูแลเขาตราบชีวิตของเจ้านะ”

“พะยะค่ะท่านแม่”  

“ข้าเองก็ไม่มีอะไรจะพูด เจ้าโตแล้วข้าคงไม่ต้องบอกนะอย่าทำเหมือนเด็กๆละ”

“ข้ารู้ท่านพ่อ”  หายากที่พ่อลูกจะกอดกันได้ เป็นภาพที่น่าประทับใจอย่างยิ่ง 

“วันนี้แล้วสินะข้ายินด้วยลูเธอร์”  เจ้าชายเฟรดริคที่เป็นเพื่อนเจ้าบ่าวให้ยืนรออยู่ข้างล่างและทักทายท่านอาทั้งสอง ทั้งหมดเดินขึ้นรถประจำตำแหน่ง ขบวนรถยาวเริ่มออกจากพระราชวังเดินทางไปยังมหาวิหารที่มีประชาชนคอนต้อนรับอย่างเนืองเเน่น

“ข้าอดใจรอแทบไม่ไหวเลยล่ะเฟรดริคไม่ได้เจอหน้าตั้งอาทิตย์หนึ่ง”  ทั้งสองสนทนาและทักทายประชาชนไปด้วย เมื่อถึงมหาวิหารทั้งเจ้าชายลูเธอร์และเจ้าชายเฟรดริกเดินลงจากรถเจ้าชายลูเธอร์อยู่ในชุดเต็มยศสีม่วงเข้มและเจ้าชายเฟรดริคในชุดเต็มยศเฉกเช่นเดียวกันแต่เป็นสีน้ำเงินเข้มตามสะประจำราวงศ์ของแต่ละฝ่าย เมื่อเข้ามาถึงมหาวิหารแขกเหรื่อมากมายที่รอเวลาพิธี เจ้าชายลูเธอร์เองก็กระสับกระส่ายไม่แพ้กัน

“บัดนี้ได้เวลาที่เจ้าชายลูเธอร์แห่งเวิร์สและเจ้าชายอาร์โนลล์แห่งอาณาจักมอนเทลทำพิธีสาบานตนแล้ว ขอเชิญเจ้าชายอาร์โนลล์เข้ามาได้”  บาทหลวงประกาศประตูของวิหารเปิดขึ้นอีกครั้งผู้ที่เดินนำหน้าคือกษัตริย์และราชินีแห่งมอนเทลตามด้วยเจ้าชายอาร์โนลล์เดินควงมากับคาเรนผู้ที่เปรียบเสมือนพ่ออีกคนของเจ้าชายจึงได้รับเกียรติให้เป็นเพื่อนเจ้าบ่าว

“ว๊าววว”  เสียงตกตะลึงของผู้คนที่เข้ามาร่วมงานมองดูเจ้าชายอาร์โนลล์ในชุดเครื่องประจำเมืองของมอนเทลชุดเต็มยศที่สืบทอดต่อกันมาชุดสีขาวประดับประดาไปด้วยทองคาดด้วยผ้าสีน้ำเงินและอัญมณีสีน้ำเงินซึ่งเป็นสัญลักษณ์ประจำราชวงศ์ของเจ้าชายอาร์โนลล์ ผมที่ยาวสลวยปล่อยลงมาอย่างสง่างาม 

“จะอึ้งอีกนานไหมพะยะค่ะ”  คาเรนพูดเตือนสติ เจ้าชายลูเธอร์เดินไปรับพระชายาของตนมาที่แท่นพิธี

“วันนี้เจ้าสวยมากเลยนะเจ้าชายอาร์โนลล์ ไม่สิ พระชายาของข้า”  ร่างสูงกระซิบ

“ขอบคุณ.///.”

“เมื่อทั้งสองฝ่ายมาพร้อมแล้วกระหม่อมขอฟังคำปฎิญาณตนของท่านทั้งสอง” เจ้าชายลูเธอร์เป็นคนพูดก่อน

“ข้านามว่าลูเธอร์โอรสของกษัตริย์ซีดาร์และราชินีอาเรียแห่งเวิร์ส ข้าขอสาบานตนว่าข้าจะจงรักภักดีต่อเจ้าชายลูเธอร์ เป็นพระสวามีที่ดีและจะปฏิบัติหน้าที่ทั้งในราชการและสวามีอย่างเท่าเทียม และข้าจะรักเจ้าชายอาร์โนลล์เพียงคนเดียวจนกว่าชีวิตข้าจะหาไม่”

“แล้วเจ้าชายอาร์โนลล์ล่ะพะยะค่ะ”

“ข้าอาร์โนลล์โอรสของกษัตริย์เอลเมสและราชินีไมลาร์ข้าขอสาบานตนว่าข้าจะจงรักภักดีต่อเจ้าลายลูเะฮร์เป็นพระชายาที่ดีและจะทำหน้าที่ของพระชายาอย่างเต็มภาคภูมิและจะรักเจ้าชายลูเธอร์เพียงคนเดียวจนกว่าชีวิตจะหาไม่”

“คำสาบานนั้นจะส่งไปถึงพระผู้เป็นเจ้า พ่อขอให้ท่านทั้งสองครองรักกันตราบนานเท่านาน ไม่ว่าสุขหรือทุกข์ของให้ท่านทั้งสองจงเข้มแข็งและรักกันแน่นแฟ้นเสมือนท้องฟ้าที่ไม่มีวันแยกออกจากกัน เจ้าบ่าวเชิญสวมแหวนให้เจ้าสาวได้” แหวนประจำตระกูลถูกนำออกมา เจ้าชายลูเธอร์บรรจงสวมแหวนให้ร่างบางอย่างพิถีพิถันและจุมพิศที่แหวนเบาๆ

“เจ้าสาวสวมแหวนให้เจ้าบ่าว” แหวนประจำตระกูลของเจ้าชายอาร์โนลล์ถูกนำออกมาเช่นกันร่างบางบรรจงสวมแหวนให้กับร่างสูง 

“บัดนี้ข้าขอประกาศว่าท่านทั้งสองได้เป็นพระสวามีและพระชายากันอย่างถูกต้อง”  ทั้งคู่บรรจงจูบกันแผ่วเบาท่ามกลางเสียงปรมมือของผู้ที่เข้ามาร่วมงาน

“ข้ารักเจ้านะชายาของข้า”

“ข้าก็เช่นกันเจ้าชาย”

ตกเย็นมีงานเลี้ยงเฉพาะภายในพระราชวังมีเพียงบุคคลชั้นสูงและเพื่อนสนิทของเจ้าชายเท่านั้นที่เข้าร่วมงาน เจ้าชายทั้งสองได้เปลี่ยนเป็นชุดสูทที่ถูกจัดเตรียมมาอย่างดีในธีมม่วงและน้ำเงินตามราชวงศ์ของทั้งสองฝ่าย มีการเต้นรำและกิจกรรมสนุกสนานมากมาย

เมื่อถึงเวลาที่จะต้องส่งเจ้าชายทั้งสองเข้าห้องหอ

“แม่ขอให้ท่านทั้งสองครองรักกันตราบนานเท่านาน”  ราชินีมาเรียกล่าว

“ทำหน้าที่ชายาของเจ้าให้ดีนะอาร์โนลล์”  ราชินีไมอาร์

“อย่าทำให้ลูกของข้าเสียใจล่ะ ไม่อย่างนั้นสงครามเกิดแน่” กษัตริย์เอลเมส

“อย่าทำนิสัยเดิมของเจ้าจงรักเดียวใจเดียว” กษัตริย์ซีดาร์กล่าว

“ไม่ต้องห่วงคาเรนระหว่างนี้ข้าดูแลให้เอง”

“ใครดูแลใครกันแน่พะยะค่ะ”  ทั้งสองคนแม้อยู่ต่อหน้ากษัตริย์ก็ยังทะเลาะกันมิเกรงกลัว

“ขอบพระทัยท่านพ่อท่านแม่ ข้าจะดูเลชายาของข้าให้ดีที่สุด”  ทุกคนเดินออกไปเหลือไว้แค่เจ้าชายทั้งสองที่นั่งนิ่งเคอะเขินบวกกับช่วงเวลาที่ไม่ได้เจอกันส่งผลให้ทั้งคู่ดูเงอะงะ

“เรื่องที่ข้าขอเจ้าวันนั้น....”ยังไม่ทันพูดจบดีร่างบางลุกขึ้นและพูดขัด

“ขะ. . .ข้าขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะ”

“เอ่อ. . ตามสบายอยากให้ข้าไปช่วยอาบด้วยก็บอกนะ”

“ไม่ต้องข้าอาบเองได้”  เจ้าชายอาร์โนลล์เดินเข้าไปห้องน้ำและคิดถึงเรื่องที่เช้าชายลูเธอร์ขอก่อนที่ทั้งสองจะแต่งงานกัน ถึงเวลาแล้วสินะ เวลาที่ข้าต้องทำหน้าที่ชายา รู้สึกเขินเกินกว่าจะเจอหน้าแถมเราทำตัวแปลกๆอีก ข้าต้องทำอะไรสักอย่างให้ใจข้ามันเต้นช้าลง อ้ากกกกกกก รู้สึกเหมือนข้าเป็นบ้าอยู่คนเดียวเลย

“เจ้าชายเจ้าเข้าไปอยู่ในนั้นนานแล้วนะ ให้ข้าเข้าไปได้ไหม?” ร่างบางสะดุ้ง กำลังคิดเพลินๆจู่ๆเสียงเคาะประตูดังลั่น

“ไม่ๆ ข้า. . .ข้ากำลังจะออกไป”  เจ้าชายอาร์โนลล์ตะโกนบอกแล้วลุกขึ้นจากน้ำเปลี่ยนเป็นชุดนอน

“เจ้าเป็นอะไรหรือเปล่าถ้าเจ้าไม่พร้อมที่จะให้ข้ากอดด้วยเดี๋ยวข้าจะออกไปนอนข้างนอกก็ได้”  เจ้าชายยิ้มให้แล้วเดินไปหยิบผ้าร่างบางเดินเข้าไปกอดจากด้านหลัง

“ไม่ใช่นะ เพียงแต่ข้า. . .ข้ารู้สึกประหม่าแต่ตอนนี้ข้าพร้อมแล้ว.///.”

“หึหึ งั้นข้าไม่เกรงใจนะ” ไฟทั้งหมดดับลงปล่อยให้ทั้งสองร่างระเริงรักภายในห้อง เจ้าชายอาร์โนลล์ที่ไม่รู้จักกับการทำรักต้องให้ร่างสูงเป็นผู้นำทั้งสองไม่ได้ทำกันเพื่อนเซ็กส์แต่มันคือการเมคเลิฟของทั้งสองที่เกิดจากความรักที่มีให้กันและกัน

“ข้ารักเจ้านะอาร์โนลล์ ต่อไปนี้ข้าจะเรียกเจ้าว่าอาร์โนลล์และเจ้าเองก็ต้องเรียกข้าว่าลูเธอร์”

“พะยะค่ะ อือ ละ. . .ลูเธอร์ ข้าไม่ไหวแล้ว อ๊ะ!” บทเพลงรักของทั้งสองมีต่อไปเรื่อยๆทั้งคู่ได้ดื่มด่ำกับความรักและเสียงหอบหายใจของกันและกันและไม่มีทีท่าว่าจะจบลงง่ายๆ

“ข้ารักเจ้าอาร์โนลล์”

“อ่ะ ข้าก็รักท่าน อ๊าาาา”

*************************************************************************

สั้นๆเพียงเท่านี้ ขอบคุณทุกคอมเมนท์และขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันนะคะ บอกตามตรงว่าไม่ถนัดการใช้คำเท่าไหร่ต้องขออภัย ณ ที่นี้ด้วย เจอกันตอนหน้าเจ้าค่ะ

ความคิดเห็น