facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

รู้จักผมให้มากขึ้น ทาง facebook : นายพินต้า และ twitter : นายพินต้า ^ ^

ตอนที่ 50 : ชุดแฮปปี้มีล – 2

ชื่อตอน : ตอนที่ 50 : ชุดแฮปปี้มีล – 2

คำค้น : #ปั้นหมึกcontest

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 18.5k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ต.ค. 2564 17:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 50 : ชุดแฮปปี้มีล – 2
แบบอักษร

ตอนที่ 50 : ชุดแฮปปี้มีล – 2

 

              “นี่เธอกำลังล้อฉันเล่นหรือเปล่าเนี่ย”

              ภริสาพูดพร้อมกับเอามือคนโจ๊กหมูในชุดแฮปปี้มีลที่กำลังร้อนระอุ มืออีกข้างหยิบแก้วโค้กซีโร่มาดื่ม ท่าทางเต็มไปด้วยการจับผิด

              “จริงสิ”

              ผมตอบขณะที่เอามือคนไล่ควันในโจ๊กไปเช่นกัน พวกเรากำลังอยู่ในร้านแมคโดนัลด์ สาขาติดริมถนนใหญ่แห่งหนึ่ง เปิด 24 ชั่วโมง คนไม่พลุกพล่าน ส่วนใหญ่จะมาซื้อแบบไดรฟ์ทรูมากกว่า

              ผมหยิบน้ำมาดื่มบ้าง

              อีกอย่างคือผมไม่ต้องกังวลเรื่องจะเป็นข่าวมากนัก โลกใบนี้ผมเป็นเพื่อนสนิทกับภริสา ใคร ๆ ก็รู้ ไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อย บางช่วงภริสาก็ไปมีแฟนเป็นคนอื่นโดยที่ความสัมพันธ์ของเราก็ยังปรกติ ใครต่อใครก็เลิกมานั่งจับผิดกันนานแล้ว

              “เธอกำลังบอกฉันว่า” ภริสาจ้องตาผมเขม็ง “เธอเพิ่งค้นพบว่าแฟนเก่าที่เธอเคยบอกเลิกเขาไปตอนเข้าวงการบันเทิงกลายมาเป็นคนข้างห้องเธอที่คอนโด ตอนนี้เขามีแฟนใหม่แล้ว แต่เธออยากจะทวงแฟนเก่าของเธอคืน โดยที่ขีดเส้นใต้อีกครั้งว่าเขามีแฟนใหม่แล้วเนี่ยนะ”

              “ทวงคืนแฟนใหม่ต่างหาก ชื่อภารกิจ” ผมแย้ง

              “แฟนใหม่ตรงไหน ก็เห็นว่าเป็นแฟนเก่าเนี่ย” ภริสาไม่ยอมแพ้

              “เอาน่า มันเป็นชื่อภารกิจไง ชื่อเฉพาะ ตั้งแบบไม่ต้องมีเหตุผลก็ได้”

              ใจผมนึกไปถึงหน้าพอใจ ครั้งหนึ่งเธอก็คงจะกำลังทำแบบผม พอใจเคยเล่าให้ฟังว่าเธอใช้ชื่อว่าภารกิจทวงคืนแฟนใหม่ในการทวงผมคืนมา

              “ไร้สาระ” ภริสาหยิบน้ำขึ้นมาดื่มอีกรอบ

              “โห คนอุตส่าห์มาปรึกษา ไหงพูดงี้อะ”

              “ฉันก็นึกว่าเธอจะเป็นคนดีกว่านี้นี่นา แฟนเก่าของเธอเขามีแฟนใหม่แล้ว เธอจะไปยุ่งวุ่นวายอะไรกับเขาอีก หน้าอย่างเธอมาใหม่ได้เยอะแยะ อย่าไปยึดติดเลยน่า”

              ใจของผมมันยุบยิบเหมือนมีมดแดงสักรังมาไต่อยู่ ผมไม่รู้จะพูดอย่างไร อธิบายอย่างไรให้คนตรงหน้าเข้าใจดี เมื่อสามวันที่แล้ว เราเกือบจะลงเอยกันแล้วแท้ ๆ แล้วอยู่ดี ๆ มาวันนี้จะให้ผมถอดใจไปเสียเฉย ๆ มันไม่ง่ายไปเหรอ ทุกอย่างมันเป็นเพราะดวงดาววิปริตนั่นต่างหาก พอใจยังได้อาชีพใหม่ ผมสิ ไม่ได้อะไรเลย มีแต่เสีย เสีย เสีย แล้วก็เสียแค่อย่างเดียว

              “ผมมีเหตุผลน่า”

              ผมตอบอย่างไม่รู้จะตอบอะไรดี ความจริงสิ่งที่ภริสาพูดก็ถูกต้องทุกอย่าง มองในสถานการณ์ตอนนี้ ไม่ว่าผมจะทำอะไรมันก็ผิดไปทั้งนั้น

              “ก็ไหนลองพูดมาให้ฟังหน่อยสิ ถ้าดีจริงก็จะช่วย”

              ผมปิดปากสนิท ไม่มีอะไรที่เล่าได้เลย

              “ซุปเปอร์สตาร์หนุ่มอุตส่าห์ขอความช่วยเหลือเร่งด่วนทั้งที ฉันก็นึกว่าเรื่องคอขาดบาดตายอะไร ความไม่มีอะไรเลยของเธอนี่เหนือคาดฉันเหมือนกันนะ”

              คนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามพูดเหมือนจะปัดประเด็นนี้ตกไปแล้ว

              “นี่แหละเรื่องคอขาดบาดตาย”

              ผมพูดสั้น ๆ แต่เสียงหนักแน่นและเป็นไปตามนั้น ภริสาขมวดคิ้วเหมือนสงสัยอะไรมากมาย แต่ก็เปลี่ยนอาการไปเป็นเงียบเสีย

              “แล้วเธอรู้ได้ยังไงว่าเขาสองคนเป็นแฟนกันจริง ๆ”

              “พอใจบอก”

              “พอใจนี่คือแฟนเก่าเธอ”

              “ใช่”

              “อ๋อ แล้วอีกคนชื่อว่าอะไร แฟนใหม่ของแฟนเก่าเธอน่ะ”

              “ชวิน”

              ภริสาพยักหน้ารับ ดูจากอาการแล้วโจ๊กคงจะเป็นหมัน ภริสาไม่น่าจะยอมกินอะไรที่มีแคลอรี่ในตอนเวลาเกือบเที่ยงคืนแบบนี้

              “แล้วเธอรู้ได้ยังไงว่าเขาสองคนเป็นแฟนกันจริง ๆ” เพื่อนของผมถาม

              “พอใจบอก” ผมตอบไปตามที่นึกได้

              “เขาอาจจะแกล้งประชดเธอก็ได้นะ ฉันก็ประชดแฟนเก่าออกจะบ่อยไป” ภริสาพูดพร้อมทำท่าคิดอะไรในหัว ผมรู้สึกเหมือนใจจะชื้นขึ้นมาหน่อย ๆ

              “เอาเป็นว่าฉันจะหาทางช่วยเธอสืบแล้วกันว่าตกลงสองคนนั้นเป็นแฟนกันจริงหรือเปล่า”

              ผมพยักหน้ารับข้อตกลง

              “ถ้าไม่ใช่ ฉันจะช่วยต่อ แต่ถ้าใช่ ทุกอย่างจบ เป็นอันแยกย้าย ฉันไม่เห็นด้วยกับการแย่งแฟนชาวบ้านในทุกกรณี ไม่ว่าเขาจะเป็นแฟนเก่า แฟนใหม่ แฟนใหม่ของแฟนเก่า หรือแฟนเก่าของแฟนใหม่ของเพื่อนสนิทฉันก็ตาม” ภริสาพูดพร้อมเก็บข้าวของลงกระเป๋า ทำท่าเหมือนจะกลับ

              “อื้อ ขอบคุณมากนะ”

              ผมกับภริสาแยกกันที่หน้าร้านแมคโดนัลด์ ก่อนจากพนักงานที่ร้านขอพวกเราถ่ายรูปด้วย ผมไม่ได้ติดขัดอะไร แต่ภริสาแจ้งไปว่าไม่สะดวก เดาว่าเพราะเพิ่งจะดื่มน้ำไปและยังไม่ได้เติมลิปสติก

              ผมขับรถจากอโศกเลี้ยวเข้ามาเส้นเพชรบุรี

              ถนนกรุงเทพกลางคืนมีรถน้อยลงไปตามเวลา ยิ่งมองไปตามตึกโดยรอบ ผมก็ยิ่งคิดถึงพอใจ คิดถึงเวลาที่เราเคยไปขับรถเล่นดูตึกรามบ้านช่องกัน

              สัก 15 นาที ผมก็เลี้ยวเข้ามาคอนโด

              แต่ขณะที่ผมกำลังจะเลี้ยวเข้าไปลานจอดรถ ผมก็เห็นรถที่คุ้นเคยกำลังถอยเข้าซองจอดอยู่พอดี พอใจก็เพิ่งจะกลับมาเหมือนกัน ผมรีบหาที่จอดที่ใกล้ที่สุด

              ผมรีบไปดักรออีกด้านของทางเข้าลิฟท์

              ผมวนไปจอดด้านหลังคอนโด ส่วนพอใจจอดอยู่ด้านหน้าโครงการ ผมทำทีแกล้งเป็นคุยโทรศัพท์ รอจังหวะที่พอใจจะเข้ามาจากทางประตูหน้า

              พอเห็นพอใจเดินออกจากรถ ผมก็กะจังหวะให้เดินไปถึงกันพอดี

              พอใจเดินหอบของพะรุงพะรังเข้ามา น่าจะเป็นพวกโมเดลที่นำไปเสนอลูกค้า อีกฝ่ายก้มหน้าก้มตาเดินโดยไม่ได้ดูภายนอกนัก

              “ให้ผมช่วยไหมครับ”

              ผมรีบพูดเสนอตัว เธอจึงเงยหน้าขึ้น สายตาของเราสบกัน ผมกลืนน้ำลายลงคออย่างฝาดเฝื่อน พยายามจะไม่นึกถึง แต่ก็หยุดนึกถึงวันที่เราจูบกันไม่ได้

              “อ้าวคุณ”

              ริมฝีปากอวบอิ่มที่ครั้งหนึ่งผมเคยประทับรอยรักลงไว้แนบสนิท ลมหายใจของผมถี่สั้น อยู่ดี ๆ ก็รู้สึกถึงกลิ่นน้ำหอมเย็นลอยกรุ่นเข้ามาในห้วงรู้สึก

              “เพิ่งกลับมาเหรอ”

              อ้อมกอดที่กระชับแน่น เนื้อของเราแนบกัน วันที่ผมสามารถบอกรักเธอได้อย่างเต็มปาก ผมพยายามตั้งสติ ทิ้งทุกอย่างออกไปจากความฟุ้งซ่านมากมาย

 

              “บังเอิญจังเลยนะครับ”

 

******************************************************** 

 

นวนิยายเรื่องนี้เข้าร่วมการประกวด #ปั้นหมึกcontest 

ผมเขียนโดยใช้นามปากกา "กิตติศักดิ์ คงคา" (อีกนามปากกาหนึ่งของ นายพินต้า) 

การตัดสินนับคะแนนจากยอด view และยอด like ด้วย 

หากใครรักใครชอบเรื่องนี้ อย่าลืม กด like , comment หรือแวะเข้ามาอ่านกันบ่อย ๆ นะ 

 

ลง 1 ตอน / 1 วัน 

หากวันไหนงดจะแจ้งล่วงหน้าที่ twitter : นายพินต้า - NINEPINTA จ้า 

 

^ ^ ขอให้ความรักสถิตอยู่กับคุณ ^ ^ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว