email-icon facebook-icon Twitter-icon

อ่านอย่างมีความสุข และเปิดใจรับโลกใบหม่ที่กำลังจะผ่านเข้ามาทักทายนะ

Shooting Star 42 มีค่า ไม่ได้มีขาย 1

ชื่อตอน : Shooting Star 42 มีค่า ไม่ได้มีขาย 1

คำค้น : คาร์,ดาวตก,คราม,รัก,จูบ,กอด,หึง,โหด,ห่วง,หวง,หื่น

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 106

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 06 พ.ย. 2564 08:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Shooting Star 42 มีค่า ไม่ได้มีขาย 1
แบบอักษร

Shooting Star 42 

มีค่า ไม่ได้มีขาย

คนทุกคนมีค่าในตัวเองทั้งนั้น 

ถึงใครไม่เห็นค่า เราก็ควรจะเห็นค่าของตัวเอง

และการที่วันหนึ่งมีใครสักคนเห็นค่าของเรา เราก็ควรจะรักษาเขาไว้ให้ดีที่สุด 

เพราะคนคนนั้น เขามีค่ามากเลยนะ 

ไม่ได้มีขาย ไม่ได้หาเจอง่าย ๆ ด้วย…

 

 

“พอดีมิ้งไม่สะดวกโอนเท่าไหร่น่ะค่ะคุณดาวตก ไม่ถือสาใช่ไหมคะ”

“ตกถือสาไม่ได้หรอกค่ะ ก็อยู่ที่ความสะดวก...ถ้าคุณมิ้งคิดว่าดีจะเอาแบบนี้ก็ได้ค่ะ” ไม่รอให้ผมได้ลุ้นนาน คนที่เคยคิดว่าคงจะหน้าบึ้งไปตลอดกลับยิ้มกว้างจนเห็นฟันเรียงสวยแล้วเอ่ยตอบกลับจนคุณมิ้งต้องเป็นฝ่ายเงียบไป

ส่วนผม…ก็ต้องยอมรับว่ากำลังรอประโยคถัดไปจากตก

“แต่ถ้าอีกหน่อยคิดว่าไม่ดีแล้วก็บอกตกได้นะคะ” 

“…”

“นี่นามบัตรค่ะ มีช่องทางติดต่อครบทุกอย่าง” 

ไปแอบหยิบติดมือมาตอนไหน? ผมเห็นตกเพิ่งทำไว้อาทิตย์ที่แล้วเพราะบอกกับผมว่าพี่ที่ทำงานให้ทำไว้ เผื่อได้ใช้ติดต่อลูกค้าเรื่องงานที่บริษัท

แต่ไหง…ตอนนี้มาใช้ติดต่อแทนผมซะแล้ว

“เผื่อพี่คาร์ไม่ได้แจ้งคุณมิ้งนะคะ ช่วงนี้ตกเข้ามาดูแลบัญชีให้พี่คาร์...”

ก่อนหน้านั้นเสนอวิธีไหนก็ไม่ยอมรับตำแหน่ง บทอยากจะรับก็รับแบบไม่ปรึกษากันสักคำ

“อ๋อ แบบนั้นเองเหรอคะ”

“เดือนต่อไปอาจจะมีแค่ตกนะคะที่ไปรับเงินค่าห้องที่คุณมิ้งผ่อนจ่าย พี่คาร์คงไม่ว่างไปแล้วน่ะค่ะ งานเขาค่อนข้างยุ่ง"

ผมโดนแล้วล่ะ

“ถ้างั้น…เดือนหน้ามิ้งโอนให้ก็ได้ค่ะ”

โดนแฟนหวง

“คุณมิ้งไม่สะดวกไม่ใช่เหรอคะ” ดาวตกทำหน้าเกรงใจในแบบที่ไม่มีอะไรเคลือบแฝง แต่คนที่กำลังเสียวสันหลังวาบอย่างผม…

ยิ่งกว่าดูออกซะอีก เรียกว่ามองจนทะลุปรุโปร่ง

“ไม่เป็นไรค่ะ ถ้ารบกวนพวกคุณขนาดนี้มิ้งว่ามิ้งโอนดีกว่า”

ถ้าป๊าโทรมาด่าชุดใหญ่ก็คงไม่ต้องสืบแล้วว่าเพราะใคร

ส่วนดาวตก…

สงสัยคงอยากเจอป๊าเต็มแก่แล้ว 

[ens Car'talk]

 

 

“ตก เป็นอะไร”

ตั้งแต่รับเงินสดจำนวนห้าหมื่นถ้วนจากคุณมิ้งอะไรนั่นเสร็จ พี่คาร์ก็เอาแต่เอ่ยถามคำถามนี้จนฉันเบื่อที่จะฟัง

“ไม่ได้เป็นอะไร” 

ที่บอกว่าไม่เป็นก็คือไม่เป็น เพราะว่าจัดการเรื่องกวนใจได้แล้ว

“แล้วทำไมถามคำตอบคำ”

“ตกยุ่งอยู่ พี่คาร์จะดูหนังก็ดูไปสิ” ทั้งที่ตัวเองก็เปิดหนังดูอยู่แท้ ๆ ยังจะมาถามซอกแซกอยู่ได้ 

“แล้วที่ว่าจะอยู่พัทยาต่อ อยู่กี่วัน”

เขาวกเข้าเรื่องงานเมื่อเห็นว่ายังไงก็คงไม่มีทางสนใจแน่ ๆ ถ้ายังตื๊อถามคำถามเดิม

“2”

“ไปกองไหน”

“กองที่พี่ครามเป็นพระเอก” ไม่ตอบชื่อเรื่องหรอกนะ…เพราะกลัวว่าพี่คาร์จะจำไม่ได้ว่าพระเอกของเรื่องคือใคร 

“งั้นพี่อยู่ต่อ” ไม่รู้ว่าได้คิดรึเปล่า แต่พี่คาร์ตัดสินใจไปแล้วฉับพลัน

“มีงานไม่ใช่เหรอ ตารางวันพุธพี่คาร์ต้องไปดีลกับลูกค้าที่นครสวรรค์นะ” ใช่…ตารางงานของพี่คาร์มันอยู่ในหัวของตกแล้ว เพราะว่าพี่คาร์เอาให้ดู…

เปล่าแอบเช็กโทรศัพท์อะไรเลย เพราะมันเป็นเรื่องส่วนตัวของเขา ส่วนโทรศัพท์ของตกพี่คาร์ก็ไม่ได้มายุ่งด้วยอยู่แล้ว เราสองคนค่อนข้างจะให้พื้นที่ส่วนตัวของกันและกัน 

ฉะนั้น…สิ่งที่สำคัญระหว่างเราที่เพิ่งคบกันเมื่อวานเลยมีแค่ความเชื่อใจล้วน ๆ

หรืออาจจะเพราะยังเก้ ๆ กัง ๆ กับสถานะใหม่ ฉันก็เลยทำตัวเหมือนเดิม

คงเหมือนเดิมแหละ…

“เดี๋ยววานภูมิไปดูแทน” ภูมิคือเพื่อนรุ่นน้องที่มหา'ลัยพ่วงกับตำแหน่งที่อาจเรียกได้ว่าเป็นมือขวาของพี่คาร์ นาน ๆ ทีถึงจะเจอกันเพราะพี่คาร์ให้พี่ภูมิไปดูงานทางฝั่งเหนือ

หมายถึง เชียงใหม่ เชียงราย ลำพูน แถบ ๆ นั้น

“พี่ภูมิไม่เหนื่อยแย่เหรอ” 

“มันกลับมาพักผ่อนที่กรุงเทพฯ”

“ก็ยังจะไปกวนเขาอีก” 

“ไม่อยากให้พี่ไปด้วยขนาดนั้นเลย?” พี่คาร์ถึงกับชักสีหน้าโดยไม่รู้ตัว ทว่าระหว่างที่กำลังจะได้เริ่มเปิดศึกโต้เถียงเสียงสั่นเตือนจากโทรศัพท์ก็ดังขึ้นซะก่อน

พอก้มลงมองชื่อของคนที่โทรมาฉันก็จำต้องหยุดทุกอย่างไว้และรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นกดรับสาย

“ค่ะพี่เก้ง”

เป็นสายจากพี่เก้ง คนต้นเรื่องที่ทำให้ฉันต้องอยู่ทำงานต่อ

[น้องตก เรื่องที่พี่วานไปกองแทนเราโอเคใช่ไหม พี่เพิ่งรู้จากน้องบัวว่าตอนนี้น้องตกคบกับคุณคาร์แล้ว แบบนี้เขาจะไม่หวงใช่ไหมที่เรา…]

“ไม่หวงหรอกค่ะพี่เก้ง มันเรื่องงาน อีกอย่าง…ก็ไม่เห็นมีอะไรให้ต้องหวง”

ฉันบริสุทธิ์ใจจะตาย ไม่ได้แอบไปรับเงินสดกับลูกค้าสองต่อสองเหมือนใครบางคนสักหน่อย

[แต่เราก็รู้ไม่ใช่เหรอ คุณครามเหมือนจะจีบ ๆ น้องตกอยู่นา] ท้ายประโยคคล้ายคนปลายสายจะลดระดับเสียงลงจนพี่คาร์ที่ฉันรู้ว่าเขากำลังแอบเงี่ยหูฟังเผลอขมวดคิ้วมุ่น

ขนาดนั่งกันอยู่คนละฝั่งของโซฟาก็ยังไม่ยอมหยุดแอบฟัง…

“พี่เก้งอย่าคิดไปเองสิคะ เขาเป็นใครอยู่ระดับไหนจะมาสนใจคนอย่างเราไปทำไม”

[แหม มันก็เนอะ เทียวมาหาหลายวันติดขนาดนั้นเป็นใครจะไม่คิด]

“…” ก็เคยคิด แต่ว่าไม่คิดแล้วดีกว่า

[เราไม่อึดอัดแน่ใช่ไหม ไปได้แน่ใช่ไหมคะ]

“ได้ค่ะพี่เก้ง ตกไม่อึดอัดหรอก”

ฉันกรอกเสียงตอบคนปลายสายไปตามในสิ่งที่ใจคิด ไม่ได้รู้สึกอึดอัดอะไรเพราะคนที่กำลังจะไปเจอก็เป็นคนที่ฉันทั้งรักและหวังดีกับเขาเสมอ…

ในฐานะแฟนคลับคนหนึ่ง

มันไม่มีเหตุผลที่จะอึดอัดหรอก 

แล้วก็…ไม่มีเหตุผลที่พี่คาร์จะต้องมาห้ามด้วย

ไม่มีเหตุผลที่เขาจะต้องตามติดเหมือนคนที่ไม่ไว้ใจฉันด้วยเหมือนกัน

 

 

 

 

…………………

ใช่ค่ะ เค้าเพิ่งคบกันได้สองวัน แต่ก็ได้เริ่มเถียงกันแล้ว 55555

จะรอดมุ้ยยยย รอตามติดกันนะเคิ้บบบ

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว