facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บท 11 : กลับมาทำไม

ชื่อตอน : บท 11 : กลับมาทำไม

คำค้น : ปั้นหมึกcontest โรแมนติค รัก เจ้าแผนการ แอบรัก NC18+

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 823

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ต.ค. 2564 16:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บท 11 : กลับมาทำไม
แบบอักษร

บท 11  

มนวดีไม่รับรู้ถึงการเคลื่นไหว เสียงรอบข้างอีกต่อไป สายตาของเธอเหมือนถูกบังคับให้มองเขาคนนั้น อดีตคู่หมั้นที่ไม่ได้เจอกันมาสองเดือนกว่า

'เป็นไปไม่ได้' 

หญิงสาวแอบหยิกข้อมือตัวเอง เจ็บ! เธอไม่ได้ฝันไป

อชิระมีสีหน้าที่เรียบเฉยเช่นเคย ร่างสูงมองตรงมายังตำแหน่งที่นั่งของร่างบางที่คุ้นเคยอย่างไม่ละสายตา ขายาวออกก้าวด้วยฝีเท้าที่หนักแน่นและมั่นคงเดินตรงมายังเป้าหมาย

เหมือนร่างกายถูกน็อคด้วยน้ำเย็น มือเล็กกำที่จับกระเป๋าเดินทางแน่นจนข้อนิ้วมือขาวซีดกว่าเดิม เธอก้มหน้าก้มตา ทำเหมือนกับว่าตนเองจะล่องหนได้

'ไม่มีเหตุผลที่เขาจะมาหาเรา' 

มนวดีหลับตาแน่น สะกดจิตตนเอง เสียงฝีเท้าใกล้เข้ามา เธอได้แต่ปลอบใจว่า อชิระคงมีธุระแถวนี้ อีกสักพักเขาคงจะเดินผ่านเธอ เดินผ่านไปเลย ทว่าเสียงในใจกลับไม่เป็นดังที่หวัง เมื่อเท้าคู่นั้นหยุดยืนข้างเธอ

"ไม่คิดจะทักกันบ้างเหรอ มิ้ม"

ชายหนุ่มเอ่ยเสียงทุ้ม จงใจเน้นหนักในคำสุดท้ายประโยค

เธอไม่รู้หรอกว่ามันนานแค่ไหนที่เราไม่ได้เจอกัน มันนานแค่ไหนที่เขาไม่ได้ยินเสียงเธอ แล้ววันนี้ที่ได้เจอกันเธอยังจะหลบหน้าเขาอีก

"สะ...สวัสดีค่ะ คุณอิฐ"

หญิงสาวค่อยๆเงยหน้า กล่าวทักทายผู้มาเยือนใหม่ หัวใจดวงน้อยเต้นรัวจวนจะระเบิดออกมาให้รู้เเล้วรู้รอด เพียงแค่เงยหน้าสบตากัน

ใบหน้าหล่อคม ยังคงเรียบเฉย แม้เขาจะใส่แว่นกันแดดอำพรางสายตา ทว่ามนวดียังรู้สึกได้ถึงรังสีบางอย่าง

อชิระไม่ได้เอ่ยอะไรออกมาจนกระทั่งเขาเลือกที่จะนั่งประจันหน้ากับอดีตคู่หมั้น

"ไม่สงสัยเหรอว่าผมมาทำอะไร"

เขาจะรู้หรือเปล่าว่าเธอเกลียดคำถามกดดันแบบนี้ที่สุด เลิกกันไปแล้ว ถึงเธออยากรู้แต่ใครจะไปกล้าถาม

มนวดีส่ายหน้าเบาๆ กลัวว่าถ้าสงสัยขึ้นมาจะเป็นการละลาบละล้วงเรื่องส่วนตัวของเขา หญิงสาวแกล้งมองไปยังทางที่ผู้จัดการสาวเดินหายไป ทำท่าราวกับรอคอยเธอให้กลับมา

อชิระนั่งไขว้ขาหยิบนิตยสารตรงหน้าขึ้นมาเปิดอ่านด้วยท่าทีสบายๆ เธอไม่สงสัยตอนนี้ก็ไม่เป็นไร เขารับประกันว่าอีกสักหน่อยเธอต้องสงสัยแน่นอน

"ดูคุณไม่ดีใจเลยนะที่เจอกัน...ผิดกับผม"

"..."

เขาแกล้งพูดขึ้นลอยๆ แต่นั่นก็ทำให้ใครอีกคนใจสั่น

"เอ่อ มิ้มขอตัวไปตามหาผู้จัดการก่อนนะคะ"

เพราะขืนนั่งอยู่ เขาต้องตั้งคำถามแปลกๆอีกแน่ๆ

"ไม่ต้องหรอก คุณเก๋เขาไปแล้ว ถ้าคุณอยากขึ้นไปพักที่ห้องก็แค่บอกผม แต่ถ้าไม่ เราจะนั่งตรงนี้ถึงเย็นก็ได้นะ"

"หมายความว่าไงคะ"

ขึ้นห้อง ให้บอกเขา ทำไมละ

"กุญแจห้องที่คุณพักอยู่กับผม"

คิ้วเรียงตัวสวย ขมวดด้วยความสงสัยปนกับความไม่ชอบมาพากลบางอย่าง แต่เธอไม่อยากต่อความยาวสาวความยืดกับเขา

"ถ้าเป็นห้องของมิ้ม มิ้มขอกุญแจนะคะ"

อชิระวางหนังสือลง ก่อนหยิบกุญแจคีย์การ์ดออกมา กำลังจะยื่นให้หญิงสาว พอเธอจะรับเขากับเก็บคืนไปก่อน

"งั้นก็ตามผมมา จะพาไป"

ชายหนุ่มลุกขึ้นทันที ขายาวออกเดิน โดยไม่รอคำทักท้วงจากหญิงสาว

มนวดีไม่แน่ใจว่าอชิระจะมาแนวไหน เมื่อก่อนตอนอยู่ในสถานะคู่หมั้นเธอแค่ทำตามที่เขาบอก แต่ตอนนี้เธอกับเขาไม่ได้มีสถานะอะไรต่อกัน หญิงสาวเลยไม่รู้ว่าต้องปฏิบัติตัวอย่างไร แต่คนแบบเธอก็ไม่กล้าขัดใจใคร จึงได้แต่เดินตามเขาไปเงียบๆ

อีกอย่างเธออยากถึงห้องพักโดยเร็วที่สุด เพราะท้องไส้เริ่มปั่นป่วนหนักขึ้นมาทุกที ครั้นจะตัดบทสนทนาแล้วขอตัวอชิระไปเข้าห้องน้ำ เขาต้องรู้แน่นอนว่าเธอเข้าไปทำอะไร

เพราะฉนั้นตามๆน้ำเขาไป จะได้แยกกันเร็วที่สุด

ร่างสูงเดินนำไปยังห้องพักชั้นที่ห้าซึ่งน่าจะเป็นชั้นสูงสุด ระหว่างทางเดินประตูห้องมีเพียงแค่สามห้องบ่งบอกว่าเนื้อที่ข้างในต้องกว้างขวางมาก

"เอ่อ ราคาห้องเท่าไรเหรอคะ"

คนเป็นห่วงเรื่องค่าใช้จ่ายถามขึ้นมาทันทีที่อชิระไขกุญแจเปิดห้องเข้าไป โดยลืมคิดไปว่าเขาจะรู้ได้ไง

"เอาราคาเต็ม ราคาลด หรือราคาที่หักแล้ว"

"เอ่อ ราคาที่มิ้มต้องจ่ายค่ะ มิ้มจะเอาไปเบิกกับที่บริษัท"

สองขาเรียวก้าวเข้ามาอย่างหวั่นๆ ถ้าแพงเกินไปเธอคงต้องปฏิเสธกับทางโรงแรม

"พักสองคน ผมขอส่วนลดให้ คุณอยากจะจ่ายเท่าไรละ"

"หืม มิ้มพักคนเดียวนะคะ อีกคนมีห้องพักแล้ว"

คนใสซื่อยังไม่รู้ตัวอีก อชิระ เสียบคีย์การ์ด ปิดประตู เดินเข้าห้องมาด้วยท่าทีสบายๆ

"อีกคนที่พักก็ผมไง เห็นว่าคุณกำลังหาที่พัก แชร์คนละครึ่งกับผมก็ได้"

เขาถอดแว่นกันแดดออก มองมายังร่างบางด้วยใบหน้าที่กำลังนำเสนอสิ่งดีๆให้

"ห๊ะ ให้มิ้มพักกับคุณ"

จะบ้าไปแล้ว เธอกับเขาตอนนี้ก็เหมือนคนแปลกหน้าต่อกัน ตอนเลิกกันก็จบไม่สวย แต่ทำไมอชิระถึงทำเหมือนกับว่าเรื่องราวพวกนั้นไม่เคยเกิด

หรือความจริงเป็นเธอที่คิดมากฝ่ายเดียว อดีตคู่หมั้นอาจจะไม่ได้สนใจหรือใส่ใจเธอตั้งแต่ต้นเลยด้วยซ้ำ

“อืม”

คนตอบหน้าตาย

“ทำไมมิ้มต้องพักกับคุณอิฐด้วยคะ แล้วทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่ได้”

นึกแล้วว่าสุดท้ายเธอต้องสงสัยในสิ่งที่เขาอยากให้สงสัย แต่เขายังไม่บอกเธอตอนนี้หรอก

“อย่างแรกห้องพักอื่นๆเต็มหมดแล้ว ทั้งเกาะ” อชิระจงใจเน้นคำหลัง ก่อนพูดต่อ “อย่างที่สอง ผมมาทำงาน”

อชิระตอบตรงคำถาม แต่ไม่ใช่ในสิ่งที่เธอต้องการอยากรู้ ครั้นจะถามว่า ทำไมถึงรู้ว่าเธอมาทำงานที่นี่ ทำไมถึงเลือกให้เธอมาอยู่ด้วย ก็กลัวว่าเขาจะคิดว่าเธอสำคัญตัวเองเกินไป หญิงสาวนิ่งเงียบสักพัก เลือกตัดบทสนทนาเสียดีกว่า

“มิ้มไม่รบกวนคุณอิฐดีกว่า มิ้มไปพักกับเพื่อนร่วมงานก็ได้ ขอบคุณมากนะคะ”

อยู่กับอาทิตย์คงดีกว่าอยู่กับอชิระ ความอึดอัดใจจะได้ลดลงกึ่งหนึ่ง

หญิงสาวหันตัวหมุนกลับไปที่ประตู ทว่าร่างบางแข็งทื่ออีกครั้งเมื่อร่างสูงใช้มือหนายันประตูไว้คล้ายกับกักหญิงสาวไว้ในอ้อมกอดกลายๆ ใกล้กันจนได้รับถึงพลังงานความอบอุ่น

“ไปพักกับผู้ชายคนอื่นง่ายๆแบบนี้ ไม่กลัวหรือไง หรือว่าเขาเป็นแฟนคุณ”

คนพูดต้องกักกั้นอารมณ์ขนาดไหน เธอรู้ตัวบ้างหรือเปล่า

“เปล่าค่ะ เขาเป็นแค่เพื่อนร่วมงาน”

พอได้ยินคำตอบที่น่าพอใจระดับหนึ่ง อชิระจึงยอมถอยห่างออกมายืนข้างๆ

“อืม นั่นนะสิ แล้วคุณจะพักกับเพื่อนร่วมงานที่เป็นผู้ชายเนี่ยนะ”

“แต่ว่า…” จะให้พักกับเขา มันได้เหรอ

“ผมไม่แล้งน้ำใจขนาดนั้นหรอกมิ้ม”

“ถ้าแบบนั้น มิ้มให้เพื่อนร่วมงานมาอยู่แทนได้ไหมคะ เดี๋ยวมิ้มไปอยู่อีกห้องแทน”

เขาเป็นผู้ชายกับผู้ชายน่าจะไม่เป็นอะไร

“ผมไม่นอนกับคนแปลกหน้า”

“…” มนวดีอึ้งสักครู่ หญิงสาวไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรต่อ ท้องไส้ก็เริ่มปั่นป่วนขึ้นทุกที

“คุณกลัวอะไร ผมไม่ได้จะทำอะไรสักหน่อย แล้วถ้าให้เพื่อนร่วมงานคุณมาแทน เขาก็ต้องรู้เรื่องของผมกับคุณ จะยอมหรือเปล่า”

ใบหน้าหวานง้ำงอไม่รู้ตัว เมื่อโดนขัดใจ เธอจ้องใบหน้าหล่อคมอย่างไม่ลดละ เหมือนกับกระต่ายที่จนตรอกแต่จะสู้กับหมาป่าด้วยมือเปล่าที่ไร้อาวุธ

“ว่าไง พักกับผมไหม ถ้าตกลงจะลดค่าที่พักให้เหลือสองพัน”

ห้องหลักพัน (ซึ่งก็แค่เศษราคาเต็มของห้อง) วิวหลักล้าน ทั้งวิวห้อง วิวทะเล วิวคนที่พักด้วย คุณประโยชน์จัดเต็มขนาดนี้ หวังว่ามนวดีคงจะไม่เลือกพลาด

“ก็ได้ค่ะ”

ตอบรับแบบไม่เต็มเสียง

อชิระยิ้มเล็กน้อย ถือวิสาสะลากกระเป๋าเดินทางของหญิงสาวเข้ามา เขาบอกให้เธอทำตัวตามสบาย อยากจะนั่งจะนอนตรงไหนก็ได้ ยังไม่ทันพูดจบเสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ของชายหนุ่มก็ดังขึ้น

“อืมๆ ตอนนี้เลย? โอเคได้ เดี๋ยวลงไป”

ชายหนุ่มปรายตามองมนวดี เขาติดธุระกะทันหันจึงขอตัวออกไปก่อน

คนจำยอมจึงมีเวลาได้หายใจบ้าง สถานการณ์ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วมาก เป็นสองเดือนที่เหมือนผ่านมาสองวัน หญิงสาวยังจำสายตาเย็นชาของอชิระวันนั้นได้ไม่ลืม แล้ววันนี้กลับตาลปัตร เขาโผล่มาอยู่ตรงหน้า มาในรูปแบบใหม่ที่ไม่คาดคิด ถึงจะไม่ได้เย็นชาแต่เธอก็ไม่รู้ว่าเขาต้องการอะไร

หญิงสาวหยุดความคิดทุกอย่างลงเมื่อท้องส่วนล่างส่งสัญญาณเตือนอีกครั้ง ร่างบางจึงรีบตรงดิ่งไปที่ห้องน้ำจึงพบว่าที่คิดว่าปวดอยากเข้าห้องน้ำนั้นมันไม่ใช่

‘แย่แล้ว’ 

มนวดีหาสาเหตุการปวดท้องหน่วงๆ ได้แล้ว เธอเป็นวันนั้นของเดือน กลไกมนุษย์เพศหญิงนี่ก็แปลกจริง พอรู้ว่าเป็นวันนั้นของเดือนท้องน้อยเธอก็เริ่มปวดหนักขึ้น อาการปวดท้องน้อยหญิงสาวมีแทบทุกเดือน ความรุนแรงมีตั้งแต่ระดับเบาๆไปจนถึงปวดมากจนทำอะไรไม่ได้

โชคดีที่ยังพอมีผ้าอนามัยติดกระเป๋ามาตั้งหนึ่งแผ่น แต่โชคร้ายที่เธอไม่ได้พกยาแก้ปวดมาด้วย แถมตอนนี้อชิระยังออกไปข้างนอก กุญแจเข้าห้องก็ไม่มี

หญิงสาวเดินกุมท้องมานั่งกับพื้นตรงข้างโซฟา เธอนั่งงอตัวเนื่องจากช่วยบรรเทาอาการปวดได้บ้าง ร่างกายอ่อนเพลียจากการเดินทางอยากจะนอนหลับพักผ่อนทว่าอาการบีบที่ท้องน้อยตลอดเวลาทำให้เธอหลับไม่ลง

           ผ่านไปครึ่งชั่วโมงเห็นจะได้ เสียงเปิดประตูห้องทำให้คนที่นอนขดอยู่กับพื้นค่อยๆยันตัวมานั่งขดท่าเดิมด้วยความยากลำบากและเชื่องช้า จนชายหนุ่มเข้ามาเห็นเสียก่อน

“มิ้ม คุณเป็นอะไร!”


ยียวนกวนหน้าตาย หาเรื่องให้เขาพักด้วยจนได้นะพ่อคู๊นน หนูมิ้มก็คือ งง ไปเลยจ้าา ฝากติดตาม กดไลค์ คอมเม้น เพื่อเป็นกำลังใจให้ด้วยนะงับ
ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว