facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บท 10 : Come back ?

คำค้น : ปั้นหมึกcontest โรแมนติค รัก เจ้าแผนการ แอบรัก NC18+

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 750

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ต.ค. 2564 22:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บท 10 : Come back ?
แบบอักษร

บท 10 Come back ? 

ในช่วงปลายฤดูร้อนต้นฤดูฝน อากาศมักร้อนอบอ้าวในยามเช้าส่วนตอนบ่ายมักฝนตก หรือบางทีก้อนเมฆเพียงแต่ตั้งเคล้า

โชคดีที่วันนี้อากาศเป็นใจแจ่มใสทั้งวัน ตลอดการเดินทางด้วยรถยนต์ข้ามจังหวัด ไม่มีท้องฟ้ามืดครึ้มให้หวั่นใจเพราะสถานที่ที่หญิงสาวจะเดินทางไปทำงานนอกสถานที่ต้องนั่งเรือข้ามทะเลไปยังเกาะ หากมีฝนตกหรือพายุเข้าคงเดินทางลำบากแน่

“พี่มิ้มเคยมาหรือยังครับ”

คนหลังพวงมาลัยเอ่ยขึ้นเมื่อเริ่มเข้าสู่ตัวจังหวัดที่จะไป

“อื้ม พี่เคยมาจังหวัดนี้แล้ว แต่เกาะยังไม่เคยไป”

“แล้วซันละ”

“ผมเคยไปแล้ว ไว้ใจไกด์คนนี้ได้เลย”

หนุ่มรุ่นน้องยิ้มโชว์ลักยิ้มให้หนึ่งที ก่อนออกรถเมื่อไฟเขียวแล้ว

ทางผู้ว่าจ้างมีโรงแรมอยู่บนเกาะเขาต้องการรีโนเวทโซนร้านอาหารและกาแฟใหม่จึงจ้างทางบริษัทที่มนวดีทำงานอยู่ให้ทั้งสถาปนิกและมัณฑนากรมาพูดคุยตกลงเบื้องต้นกันก่อน

หน้าที่ตกแต่งภายนอกและในจะทำหลังจากสถาปนิกวางแผนออกแบบตัวโครงสร้างเสร็จแล้ว ทว่าทางบริษัทไม่อยากส่งคนมาหลายๆรอบ จึงให้มนวดีมาคุยความต้องการของลูกค้าคร่าวๆด้วย

ซึ่งทีแรกมนวดีต้องมากับพี่สถาปนิกที่เป็นผู้หญิงอีกคนทว่าพี่คนนั้นติดธุระอื่นกะทันหันจึงเปลี่ยนเป็นให้อาทิตย์มาแทน แม้อาทิตย์จะเป็นเด็กจบใหม่ทว่าความสามารถตั้งแต่สมัยเรียนของชายหนุ่มรุ่นน้องคนนี้ไม่ธรรมดาเลยทีเดียวเรียกได้ว่ามีโอกาสเติบโตก้าวหน้าในสายอาชีพนี้แน่นอน

หญิงสาวไม่ได้มีปัญหาที่ต้องทำงานกับอาทิตย์เพราะพวกเขาสนิทกันในระดับหนึ่ง ทว่าปัญหาที่หนักใจคงเป็นเรื่องของห้องพัก ทางโรงแรมหาให้เพียงห้องเดียวเนื่องจากเข้าใจว่าเป็นผู้หญิงกับผู้หญิงมาด้วยกัน

พออาทิตย์รู้ว่าตนต้องมาแทน หนุ่มหน้าหวานไม่ได้นิ่งนอนใจเขารีบหาจองห้องพักที่อื่น ซึ่งพบอยู่สองอย่างคือ หนึ่งราคาห้องที่เหลือเทียบเท่ากับเงินเดือนทั้งเดือนกับจองเต็มหมด

หนุ่มรุ่นน้องจึงอาสาจะไปหาที่พักอื่นๆบนเกาะเมื่อไปถึง ทำให้มนวดีรู้สึกเกรงใจอยู่ไม่น้อย แต่เธอก็รู้สึกกระอักกระอ่วนใจหากจำเป็นต้องพักอยู่ในห้องเดียวกัน

“ตอนมาเกาะนี้กับเพื่อนๆ ที่พักไม่เต็มหรอกครับ มันยังมีที่เขาไม่ได้ลงในเว็บอีก”

“แน่ใจเหรอซัน ถ้าไม่มีละ”

“ก็พักกับพี่ไง”

หนุ่มรุ่นน้องน้องสไตล์โอปป้าเกาหลีแกล้งตอบให้คนข้างๆตกใจเล่น

“…”

“ผมล้อเล่น ไม่เห็นต้องทำหน้าตกใจขนาดนั้นเลย”

แม้ลึกๆจะอยากอยู่กับเธอ ทว่ามันไม่ถูกต้อง เขาจะไม่ทำให้มนวดีต้องมีคำครหาแน่นอน ในใจชายหนุ่มแอบขุ่นเคืองทางบริษัทที่ไม่รู้จักรับผิดชอบหาที่พักให้เพิ่มเมื่อรู้ว่าพนักงานไม่ใช่เพศเดียวกันมาด้วยกัน

“พี่มิ้มไม่ต้องเป็นห่วงหรอก ผมเอาตัวรอดได้อยู่แล้ว”

มนวดีพยักหน้าเข้าใจ เอาไว้ไปถึงที่เกาะเธอค่อยช่วยอาทิตย์ตามหาที่พักอีกแรง

 

ทะเลเปรียบเสมือนธรรมชาติที่เยียวยาจิตใจและช่วยให้ผ่อนคลาย ไม่ว่าใครก็ตามที่เจอเรื่องหนักมาแค่ไหนแค่เอาตัวเองมาสัมผัสคลื่นลมคลื่นทะเลก็ทำให้สดชื่นขึ้นมาได้

“พี่มิ้มท่าทางจะชอบทะเลนะครับ”

อาทิตย์สังเกตเธอตั้งแต่ที่เท้าเหยียบหาดทรายจนขึ้นมานั่งบนเรือข้ามไปยังเกาะ มนวดีมีทีท่าตื่นเต้นและหยิบโทรศัพท์มาถ่ายเก็บบรรยากาศตลอด

“อื้ม ซันไม่ชอบเหรอ”

แน่นอนว่าสาวร่างบางค่อนข้างชอบทะเลเป็นพิเศษ เธอเคยบอกกับเพื่อนสนิทว่าต่อให้มาเป็นสิบๆครั้งก็ไม่เบื่อ เพียงแต่ว่าสามสี่ครั้งที่เคยมากับอดีตคู่หมั้น เขาไม่ได้พาเธอเที่ยวพักผ่อนเล่นกินลมชมชายหาดเสียเท่าไร

จึงไม่มีโอกาสได้ซึมซับบรรยากาศเท่าที่ควร 

และนี่เป็นครั้งแรกที่มนวดีได้มีโอกาสมานั่งเรือข้ามเกาะจึงตื่นเต้นเล็กน้อย

“ชอบสิครับ”

และเขาก็หมายถึงอย่างอื่นที่ไม่ใช่ทะเลด้วย

อาทิตย์ไม่ได้รบกวนหญิงสาวอีกเพียงปล่อยให้เธอมีรอยยิ้มความสุขกับโลกส่วนตัวต่อ ส่วนตัวเขาจะขอเป็นผู้สังเกตการณ์อย่างเงียบๆต่อเช่นกัน

สถาปนิกหนุ่มเสยผมสั้นสไตล์เกาหลีเข้ากับใบหน้าขึ้น เขาหยิบแว่นกันแดดออกมาใส่ยิ่งส่งผลให้ออร่าในตัวเปล่งประกายจนลูกทัวร์สาวๆคนอื่นแอบกรี๊ดในใจ ความจริงเขาหยิบมันมาใส่เพื่อลอบมองใครอีกคนที่มาด้วยกัน

เมื่อก่อนมนวดีไว้ผมยาว ทว่าปัจจุบันเธอเปลี่ยนเป็นตัดสั้นประบ่า ไว้หน้าม้า ยิ่งดูเด็กลง ทว่าสำหรับเขาความน่ารักยังคงเหมือนเดิม

ทว่ามีบางสิ่งที่เขารับรู้ได้ในช่วงสองสามเดือนที่ผ่านมา สาวรุ่นพี่คนนี้ไม่ค่อยร่าเริงเหมือนเมื่อก่อน ราวกับมีเรื่องไม่สบายใจมีเรื่องให้คิดหนักใจ แม้ว่าเขาจะเคยเสนอความช่วยเหลือไป แต่เธอก็มักจะตอบแบบเดิม

‘ปัญหาส่วนตัวนิดหน่อย ไม่มีอะไรหรอกซัน ขอบใจมากนะ’ 

อาทิตย์เดาว่าคงเป็นปัญหาเรื่องการเงิน พักหลังสาวรุ่นพี่ไม่ได้นำรถส่วนตัวมาใช้ และอาศัยการขนส่งสาธารณะแทน ชายหนุ่มไม่กล้าถามอะไรมาก จึงได้แต่แอบช่วยเหลือเธอในบางครั้ง เท่าที่เขาจะทำได้

และการได้มาทำงานนอกสถานที่กับเธอก็ถือเป็นโอกาสที่ดี อย่างแรกมนวดีจะได้พักผ่อน อย่างที่สองเขาจะได้มีโอกาสทำคะแนนกับหญิงสาวบ้าง

เมื่อเรือบจอดเทียบท่า อาทิตย์ช่วยถือกระเป๋าของคนที่มัวแต่มองดูปลาอย่างกับเด็กๆไว้ให้ พอเจ้าตัวหากระเป๋าไม่เห็นก็มีทีท่าลุกลี้ลุกลน จนหนุ่มรุ่นน้องต้องแอบยิ้มตาม

“อยู่นี่ครับ พี่มิ้ม”

“โอ้ย เกือบไปแล้ว เมื่อกี้ใจหล่นไปอยู่ตาตุ่มเลย คิดว่ากระเป๋าพี่ตกทะเลไปแล้วซะอีก ขอบใจซันมากนะ”

ก็ยังไม่รู้ตัวอีกว่าโดนแกล้ง ทำไมเธอถึงได้น่ารักแบบนี้นะ

ชายหนุ่มร่างสูงผู้เคยมาเยือนเกาะแห่งนี้ อาศัยนำทางรุ่นพี่สาวไปขึ้นรถประจำทางที่มีพนักงานต้อนรับของทางโรงแรมมารอต้อนรับเป็นพิเศษ

“ยินดีต้อนรับคุณซันและคุณมิ้มนะครับ เชิญครับเดี๋ยวผมจะพาไปที่พัก”

“สักครู่นะครับ พี่มิ้มจะซื้อของอะไรไหม”

สาวร่างบางทำท่านึก เธอเตรียมของมาครบทุกอย่างแล้ว จึงไม่อยากได้อะไรเพิ่ม ตอนนี้เธออยากไปถึงที่พักไวไวมากกว่า เนื่องจากรู้สึกปวดท้องช่วงล่างเหมือนจะอยากเข้าห้องน้ำ

“ไม่มีจ้ะ”

“ถ้างั้นก็ไปเลยก็ได้ครับ”

บนรถสองแถวอาทิตย์ได้สอบถามการเช่ารถจักรยานยนต์ เพื่อที่เขาจะได้เอามาไว้ใช้ขับขี่ไปสถานที่ต่างๆและตามหาห้องพักรายวันบนเกาะแห่งนี้

หญิงสาวหนึ่งเดียวบนรถสองแถวสังเกตคนบนเกาะรวมนักท่องเที่ยวมักใช้รถจักรยานยนต์ในการสัญจร ไม่ก็ใช้บริการรถสองแถว หรือบางคนโดยเฉพาะนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติก็เลือกที่จะเดินเท้า ทำให้เห็นว่าไม่ว่าจะคนจะรวยหรือจนทุกคนต้องพึ่งการขนส่งในรูปแบบเดียวกัน

“ถึงแล้วครับ คุณทั้งสองรอตรงล้อบบี้สักครู่นะครับ ผมขอไปแจ้งผู้จัดการก่อน”

“ขอบคุณค่ะ”

หญิงสาวยิ้มขอบคุณ

สองหนุ่มสาวนักออกแบบเริ่มสังเกตโครงสร้างอาคารและการตกแต่ง พูดคุยตามทฤษฎีที่เคยเรียนมาอย่างเป็นเคยชิน ระหว่างรอผู้จัดการ โรงแรมแห่งนี้น่าจะสร้างเสร็จใหม่สไตล์การตกแต่งสไตล์นอร์ดิกหรือสไตล์สแกนดิเนเวียน ค่อนข้างโดดเด่นสะดุดตา ยังไม่ทันวิจารณ์อะไรกันต่อ ผู้จัดการของโรงแรมก็ออกมาต้อนรับ

หญิงวัยกลางคนท่าทางคล่องแคล่วให้การบริการต้อนรับอย่างเป็นมืออาชีพ เธอพูดแนะนำโรงแรมคร่าวๆ และให้พนักงานยกกระเป๋ามาช่วยคนทั้งสอง

การคุยงานจะเริ่มพรุ่งนี้ตอนเช้า ทว่าวันนี้ทางโรงแรมให้ทั้งสองพักผ่อนตามสบาย

“ทางเราทราบมาว่า คุณมิ้มกับคุณซันต้องการหาห้องพักเพิ่มใช่ไหมคะ”

“ใช่คะ”

ผู้จัดการเกริ่นขึ้นมาเหมือนมีความหวัง สาวหน้าหวานตากลมโตมิอาจปิดบังความต้องการ

“ทางเรายังพอมีห้องพักว่างเหลืออยู่พอดี แต่ว่าอยู่คนละโซน ไม่ทราบว่ายังสนใจอยู่ไหมคะ”

ทั้งสองหนุ่มสาวหันมองหน้ากันโดยมิได้นัดหมาย สายตาสื่อความนัยก่อนพยักหน้าพร้อมกัน

“สนใจค่ะ/ครับ”

“ห้องใหม่วิวสวยกว่า สะดวกสบาย เดินไม่ไกลมาก คุณมิ้มจะพักหรือเปล่าคะ”

ผู้จัดการเจาะจงถามมนวดีเนื่องจากห้องพักโซนนี้แขกที่เป็นผู้หญิงมักชื่นชอบ

อาทิตย์ไม่มีปัญหาเรื่องที่พักอยู่แล้วเขาจึงตกลงให้มนวดีไปพักที่นั้น ทั้งสองจึงแยกย้ายกันไปพักผ่อนแล้วตกลงกันว่าจะมาเจอกันตอนเย็น พนักงานถือกระเป๋านำทางอาทิตย์ไป ส่วนผู้จัดกลางสาววัยกลางคนเป็นฝ่ายนำทางมนวดีไป

โซนที่มนวดีต้องไปพักดูแตกต่างกับโซนทั่วไป ตัวห้องพักค่อนข้างแยกจากกันอย่างเป็นส่วนตัว ขนาดกว้างใหญ่ ที่ตั้งสามารถมองเห็นทะเลได้ชัดเจน ไม่ต้องบอกราคาหญิงสาวก็พอจะเดาได้ว่าไม่ต่ำกว่าคืนละหมื่นแน่นอน

“เอ่อ ขอโทษนะคะ ห้องพักคืนละเท่าไรหรือคะ”

เพราะหญิงสาวตั้งใจว่าจะนำค่าใช้จ่ายเพิ่มเติมไปเบิกกับที่บริษัทแต่ถ้าหากพักห้องหรูหรามากไป เธออาจจะต้องจ่ายเงินเพิ่มเอง

“เดี๋ยวคุณมิ้มรอสักครู่นะคะ”

ผู้จัดการไม่ได้ตอบคำถาม เธอยิ้มให้แล้วบอกให้มนวดีนั่งรอสักครู่ ส่วนเจ้าตัวเดินตรงไปข้างหน้าหยุดตรงผู้ชายคนหนึ่งที่นั่งหันหลังอยู่ตรงโซฟาอยู่ก่อนแล้วก่อนจะพูดคุยด้วยท่าทีนอบน้อม

ผู้ชายคนนั้น แผ่นหลังตรงกว้างใหญ่ ทรงผมสั้นตัดทันสมัย ผิวสีขาวเหลือง เขาหันเสี้ยวหน้าที่สวมแว่นตากันแดดคุยกับผู้จัดการ มนวดีเห็นไม่ชัดแต่พอจะเดาอายุได้คงประมาณรุ่นราวคราวเดียวกับเธอหรือน่าจะมากกว่า

บุคลิกแค่เห็นเพียงข้างหลังยังรู้ว่าต้องเป็นคนมีระเบียบและนิ่งขรึม ชวนให้นึกถึงใครบางคน

พอผู้จัดการก้มหัวให้ชายคนนั้นแล้วเธอก็เดินจากไป สร้างความมึนงงให้กับมนวดี คนคิดในแง่ดีว่าผู้จัดการอาจจะไปจัดการเรื่องห้องให้ หญิงสาวจึงไม่ได้ร้องเรียกตาม

ทว่าผู้ชายคนนั้นลุกยืนขึ้นเต็มความสูง ร่างเขาสูงใหญ่สมส่วน ใส่เสื้อเชิ้ตแขนสั้นสีฟ้าอ่อนกับกางเกงขาสั้นสีเข้ม

มีแรงดึงดูดบางอย่างให้มนวดีต้องหันกลับไปมองเขาอีกรอบและวินาทีที่ชายคนนั้นหันมาทางเธอ โลกทั้งใบของหญิงสาวแทบหยุดหมุน


ใคร come back เอ่ยยยยยย อิอิ ใดใด คือ เชียร์ให้ซันให้จีบมิ้มไปเลยค่ะ 5555 ฝากกดไลค์ กดติดตาม คอมเม้น เป็นกำลังใจให้ด้วยนะงับบบ
ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว