ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

EP.4 ผู้หญิงป่าเถื่อน

ชื่อตอน : EP.4 ผู้หญิงป่าเถื่อน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.5k

ความคิดเห็น : 21

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ต.ค. 2564 10:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.4 ผู้หญิงป่าเถื่อน
แบบอักษร

EP.4

 

สนามแข่งรถ

ดวงตาโฉบเฉี่ยวใต้แพขนตางอนสวยกวาดมองรอบๆสนามแข่งในช่วงกลางดึก อาณาเขตที่กินพื้นที่ไปกว่าร้อยไร่ ถูกสร้างขึ้นอย่างถูกกฎหมาย ในนามของไทเลอร์ซึ่งเป็นผู้ครอบครอง เสียงกรี๊ดกร๊าดดังสนั่นเมื่อนักแข่งเริ่มลงสู่สนามยืนประจำรถสปอร์ตส่วนตัว ดึงโซเฟียให้ละสายตาจากการสำรวจมุ่งไปตามเป้าหมายของดวงตาหลายคู่

 

"ซายน์?" คิ้วมนสวยขมวดเข้าหากันเมื่อรู้สึกคุ้นหน้าคุ้นตานักแข่งที่กำลังสาวขายาวราวกับนายแบบ ไปหยุดฝีเท้าข้างรถสปอร์ตสำหรับใช้แข่งเป็นการเฉพาะ

 

"ใช่ วันนี้ซายน์ออกเวรก็มาแข่งเลย" ไอคิวมองตามแฟนสาวพร้อมกับอธิบาย

 

"เดิมพันด้วยอะไร"

 

"เงินหนึ่งล้าน"

 

"พี่เฟียคะ" น้ำเสียงหวานของเด็กผู้หญิงดึงโซเฟียให้ละจากแฝดน้องกลับมามองที่ต้นเสียง เธอเลิกคิ้วเป็นเชิงถามสบตาแฟนหนุ่มเล็กน้อย และเป็นจังหวะเดียวกันกับที่ร่างอรชรพุ่งเข้ามาสวมกอดจนเธอเซถอยหลังเล็กน้อย

 

"มาได้ไง"

 

"พี่คิวให้คนไปรับหนูค่ะ อยู่แต่ในบ้านซอไม่มีเพื่อน" เด็กสาวแหงนใบหน้าจิ้มลิ้มขึ้นมากะพริบตาอย่างไร้เดียงสา ดวงตาของเธอค่อนข้างเศร้าหมองเพราะหลังจากที่สามารถเรียนรู้ภาษาคน  ก็ได้ทราบว่าพ่อกับแม่เสียชีวิตตามกันไปทั้งคู่

 

"อืม ดีแล้ว" โซเฟียดันตัวซอเปียออกอย่างเย็นชา แต่จู่ๆเลขาสาวที่บริษัทของไอคิวก็เดินเข้ามาทักทายสองสาวพอเป็นพิธี ครั้นหันไปทักหนุ่มหล่อกลับเปลี่ยนโทนเสียงสนทนาอย่างสนิทสนม

 

"อากาศเย็นแบบนี้รับเครื่องดื่มอุ่นๆหน่อยไหมคะ ท่านประธาน เดี๋ยวพริกแกงจะลงไปชงมาให้"

 

"ไม่รบกวนดีกว่า นอกเวลางานของคุณแล้ว ตามสบายเถอะ"

 

"พริกแกงเต็มใจค่ะ"

 

"ขอเป็นกาแฟแล้วกัน คืนนี้ผมมีงานต่อ" ไอคิวตอบกลับอย่างไม่เรื่องมากหรือกระจ่างแจ้งยามพริกแกงพยายามส่งสายตามีใจให้ ขนาดซอเปียยังรู้ว่าฝ่ายหญิงชอบฝ่ายชายจนออกนอกหน้า

 

"พี่เฟียเป็นแฟนพี่คิวใช่ไหมคะ" เด็กสาวหันกลับมาถามโซเฟีย โดยไม่รู้ตัวเลยว่าประโยคนั้นทำให้เลขาสาวฉุนเฉียวแค่ไหน เพราะเข้าใจว่าซอเปียเป็นเด็กเสแสร้งไร้เดียงสา เพื่อให้เจ้านายของหล่อนต้องคอยดูแลอย่างใกล้ชิด

 

"ใช่ เรายืนคุยกันนานแล้ว ไปนั่งข้างหน้าเถอะ" ไอคิวเป็นผู้ตอบคำถาม เพราะสังเกตจากสถานการณ์แล้วโซเฟียไม่ได้กระตือรือร้นเวลาถูกตั้งคำถามสักเท่าไหร่ ทอดสายตามองอัฒจันทร์ด้านหน้าสุดซึ่งถูกกั้นไว้สำหรับผู้เข้าชมVIP

 

ชายหนุ่มยกมือโอบแผ่นหลังบางของคนรัก ในขณะที่เด็กสาวคนนั้นถูกโซเฟียรั้งลำตัวไปด้วยอีกที มองผิวเผินราวกับครอบครัวพ่อแม่ลูก เพราะเด็กสาวผมเปียอายุเพียงสิบห้าปีเท่านั้น

 

"นังเด็กสตอ" เสียงเค้นด่าตามหลังไม่เพียงแต่ลูกสาวเจ้าพ่อมาเฟียอย่างโซเฟียได้ยิน แต่มันยังรวมไปถึงไอคิวด้วย ด้านพริกแกงไม่รู้ตัวเลยว่าประโยคนั้นกำลังกลายเป็นเชื้อเพลิงที่กำลังจะถูกไฟร้อนลามกระจายครอบตัวของเธอ

 

พริกแกงลงจากอัฒจันทร์หายไปสักพัก และเดินกลับมาอีกครั้งพร้อมกับกาแฟร้อนที่สามารถมองเห็นไอระเหย บ่งบอกถึงระดับความร้อนซึ่งมีมากพอสมควร เธอไม่ได้มีความประสงค์จะส่งให้เจ้านายได้ดื่ม แต่เป็นความคิดชั่วร้ายแอบแฝง มุ่งสายตาริษยาไปยังเด็กสาวที่นั่งถัดจากโซเฟีย

 

ริมฝีปากเคลือบลิปสติกสีแดงบิดยิ้มก่อนที่เจ้าหล่อนจะเดินนวยนาด ประคองภาชนะในมืออย่างมีจริต ตรงเข้าหาเด็กสาวหน้าตาน่ารักอย่างมีเป้าหมาย

 

"อุ๊ย"

 

"โอ๊ย!" ซอเปียหลุดร้องออกมาเมื่อน้ำร้อนในถ้วยกาแฟกระเซ็นเปื้อนหลังมือ รีบสะบัดออกด้วยความแสบร้อน ความตกใจทำให้ทุกคนรีบลุกขึ้นมอง ขณะที่ไอคิวรีบคว้าข้อมือแฟนสาวเอาไว้แน่น โซเฟียหน้านิ่งตรงข้ามกับสายตาเอาเรื่องมองผู้หญิงเสแสร้งที่ริอ่านแกล้งเด็กในการปกครอง

 

"คุณซอเปียเจ็บไหมคะ พริกแกงไม่ได้ตั้งใจ"

 

"มะ ไม่เป็นไรค่ะ ซอไม่เป็นไร" เด็กสาวส่ายหัวปฏิเสธและคงให้อภัยตามนิสัย น้ำใสๆเอ่อนองคลอเบ้ารอบดวงตาแดงก่ำ

 

"พาซอไปล้างน้ำอุณหภูมิปกติก่อน" ไอคิวหันกลับไปบอกลูกน้อง เผลอคลายมือจากข้อแขนเรียวของแฟนสาว หันกลับมาอีกทีโซเฟียก็ประชิดตัวพริกแกง

 

"กรี๊ดดดด..." น้ำร้อนที่จงใจชงใส่แก้วกาแฟถูกราดลงบนศีรษะเลขาสาวอย่างเลือดเย็น โซเฟียมองอีกฝ่ายกรีดร้องด้วยสายตาไร้ความรู้สึก ต่างจากทุกคนที่ตกใจกับการกระทำของเธอ

 

"ไม่ได้ตั้งใจ"

 

"เฟีย!" ชายหนุ่มเรียกชื่อคนรักทั้งตกใจและปลงตก โซเฟียใจร้อนแทบจะไม่ฟังความคิดเห็นจากคนรอบข้าง ไร้ความปรานี

 

"ฮือ... ท่านประธานคะ พริกแกงแสบ อึก" เลขาสาวยกมือปิดหน้าสะอื้นร้องไห้เนื้อตัวสั่น คราบสีน้ำตาลและกลิ่นกาแฟคละคลุ้งไปทั่วเสื้อเชิ้ตสีขาวของเธอ

 

"พาเธอไปหาหมอ" ร่างสูงหันไปสั่งลูกน้องแฟนสาว ก่อนเข้าไปรั้งคนป่าเถื่อนร่างเล็กให้ออกจากจุดดังกล่าว โซเฟียปล่อยถ้วยกาแฟในมือทิ้งลงบนพื้นโดยไม่ได้มีท่าทีสำนึกผิด แล้วยอมเดินไปตามแรงรั้ง

 

"ทำแบบนี้ทำไม" เมื่อเดินมาถึงห้องรับรอง ไอคิวก็รีบปล่อยข้อมือเล็กหันกลับมาสบตาแฟนสาวถามด้วยน้ำเสียงข่มอารมณ์โกรธ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาต้องคอยออกหน้ารับผิดย้อนหลัง

 

"ขี้เกียจคุย กลับล่ะ" สิ้นประโยคโซเฟียก็หมุนตัวเดินออกไปโดยไม่สนว่าคนรักจะมองเธอด้วยสายตาแบบไหน ใบหน้าสวยเย็นชาเกินจะแสดงความรู้สึกออกมาให้คนนอกได้รับรู้ แม้แต่เสียงตะโกนเรียกชื่อตามหลังก็ไม่อาจฉุดเธอให้ชะลอฝีเท้าแล้วกลับไปฟังคำติเตียน

 

ใครแคร์

.

.

"ก่อเรื่องอีกแล้วเหรอครับ" เสียงทุ้มมีเสน่ห์ของราชันย์เอ่ยถามในตอนที่เขาเดินมาในห้องนั่งเล่น หลังจากได้ทราบข่าวว่าคุณหนูที่เขาดูแลมาตั้งแต่ยังแบเบาะไปแสดงความป่าเถื่อนต่อหน้าธารกำนัลโดยไม่สนภาพลักษณ์ในอนาคตที่จะขึ้นเป็นผู้บริหาร

 

"เปล่า" ดวงตากลมใต้แพขนตางอนสวยเพ่งมองกาแฟสีดำเข้มไร้เครื่องปรุงแต่งอย่างอื่น โดยไม่ยอมสบตากับคู่สนทนา

 

"พยายามเลี่ยงจะดีกว่านะครับ ยังไงซะในอนาคตคุณหนูก็จะต้องขึ้นรับตำแหน่งประธานบริษัท"

 

"เมื่อวานมีงานใช่ไหม เหยื่อเป็นใคร" ราชันย์ถอนหายใจเบาๆเมื่อคาดการณ์อยู่แล้วว่าโซเฟียจะต้องเปลี่ยนประเด็น

 

"อรรคพันธ์ ลุงของไอคิวครับ"

 

"รับงานนี้"

***************************************  

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว