รักเถื่อน NC18+
EP.1 รับผิดท่า
ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร

EP.1 รับผิดท่า

 

เด็กชายวัย16ปีที่อยู่ในชุดนักเรียนม.ปลายกำลังรีบเร่งวิ่งไปตามท้องถนน เขาวิ่งไปด้วยความเร็วที่ไม่มีท่าทีว่ามันจะลดละเลย ก่อนจะหยุดชะงักเมื่อวิ่งมาถึงบ้านหลังใหญ่ที่ไม่ต่างจากคฤหาสน์

 

นั่นมันอะไรกัน พวกลูกน้องที่ใส่เสื้อดำตายเกลื่อนเต็มหน้าบ้านเขาไปหมด เด็กชายกลืนน้ำลายลงคออย่างกลัวๆ เขารีบก้าวขาเดินเข้าไปในตัวบ้านก่อนจะตกในจกับคนใช้อีกหลายคนที่นอนตายจมกองเลือด

 

นี่มัน..เกิดอะไรขึ้น

 

"ช่วยด้วย!..เทลช่วยแม่ด้วยลูก! เทล! กรีดดดดดด" เสียงกรีดร้องที่คุ้นเคยของแม่ดังขึ้นมาจากข้างบน เขาเม้มปากแน่นก่อนจะวิ่งขึ้นไปบนชั้นสองของบ้าน

 

"แม่!!!!" ร้องออกมาด้วยความตกใจ ก่อนจะรีบถลาเข้าไปกอดอุ้มผู้เป็นแม่ที่ถูกมีดเสียบไว้กลางอก

 

"แม่!..ฮึก!!..แม่! ได้โปรด ฟื้นขึ้นมา กลับมาหาผม! แม่! ฮืออออ" เด็กชายร้องให้ออกมา ตอนนี้เขารับได้ถึงร่างกายของแม่ที่มันหยุดหายใจไปแล้ว ก่อนที่เหมือนจะเห็นว่าร่างของแม่ในอ้อมแขนเขามันจะแตกออกจนละเอียดไปหมด

 

"แม่!..แม่!!!" เทลเลอร์ร้องออกมาอย่างตกใจ ร่างสูงสปริงตัวขึ้นตื่น ใบหน้าหล่อเต็มไปด้วยเหงื่อที่ชุ่มอยู่

 

เอาอีกแล้ว...เขาฝันแบบนี้อีกแล้ว...ภาพเหตุการณ์เมื่อ3ปีก่อน มันตามหลอกหลอนเขา..เทลเลอร์ถอนหายใจออกมา เขาพยายามปรับลมหายใจและหัวใจของตัวเองที่เต้นระรัวจนมันเริ่มจะทำงานเป็นปกติ

 

เทลเลอร์หันไปมองนาฬิกา ซึ่งตอนนี้มันเป็นเวลา08.45 น.แล้ว วันนี้เขาต้องเข้าเรียนตอน09.50 ซึ่งเหลือเวลาอีกตั้ง1ชั่วโมงกว่าได้ หึแค่นี้ทันอยู่หรอก

 

 

 

[Talk Tiger]

 

 

ผมเดินออกมาจากห้องน้ำหลังจากที่ชำระร่างกายตัวเองเรียบร้อยแล้ว ก่อนจะมาหยุดมองตัวเองผ่านกระจกตู้เสื้อผ้า ผมมองตัวผมอีกคนในเงา ...คิดแล้วมันก็น่าขำนะครับ หลังจากเหตุการณ์วันนั้น ผมก็อยู่คนเดียวมาตลอด อยู่มาได้เพราะเงินของตระกูล และธุระกิจสีเทาของบรรพบุรุษผมได้สร้างไว้

 

 

ผมต้องกล้บมาสืบสานกิจการทั้งหมดของตระกูลตอนอายุ16 จนกระทั้งรวบรวมลูกน้อง คนใช้ และสร้างให้ตระกูลที่กำลังจะล้มไปเมื่อ3ปีก่อน มันลุกขึ้นมาเจิดจรัสได้ จนใครๆก็ต่างชื่นชมและยอมรับในตัวผม

 

แต่นั่นมันไม่ใช่สิ่งที่ผมภูมิใจ..เพราะสิ่งที่ผมจะภูมิใจและมีความสุขจริงๆก็คือ...การได้ล้างแค้นให้กับตระกูลของผมต่างหาก

 

สักวัน...ผมจะเอาเลือดมันมาล้างคนในตระกูลของผมทุกคน!

 

@มหาลัย

 

 

"เห้ย!..วันนี้ทำไมนิกซ์มันมาช้าจังวะ!"

 

"กูเห็นว่ามันบอกว่าวันนี้มันจะไม่มานะเว้ย"

 

"หึ!..ไอ้นี่ เพิ่งปี1มันก็ไปซะละ"

 

ผมฟังเสียงของไอ้ซันกับไอ้แซนมันนินทาไอ้นิกซ์ ในกลุ่มผมเงียบสุดแล้วล่ะ แต่ถ้าถามว่าใครที่น่ากลัวสุดก็คงเป็นไอ้นิกซ์..ไอ้นั่น เหมือนมันมีอะไรอยู่ในใจตลอดเวลาเลย แบบที่ขนาดผมเป็นมาเฟียแท้ๆ ยังเข้าถึงมันไม่ได้เลย

 

ผมมีเพื่อนอยู่3คน มีไอ้ซัน ไอ้นี่ออกแนววิชาการหน่อยๆ เหมือนจะเป็นสมองของกลุ่มเลยมั้ง ไอ้แซน ไอ้นี่มันกะล่อน เจ้าชู้ไปวันๆ แล้วก็ไอ้นิกซ์ที่ผมเพิ่งเล่าให้ฟังนั่นแหละ

 

 

"เอ่อ..พี่คะ?" ใครวะ

 

" อะไร?" ผมขานรับห้วนๆก่อนจะมองเด็กผู้หญิงที่แต่งตัวแนวลุคใสหน่อยๆ เสื้อยืดแขนยาวกับเกงยีนขาสั้น นี่ขนาดเกงมันไม่ได้สั้นขนาดนั้นนะ ยังขาวขนาดนี้เลย ดวงตากลมโต แต่โคลงหน้าแม่งคุ้นๆว่ะ รวมๆแล้วใสๆน่ารักดี

 

"พี่พอจะรู้จักพี่นิกซ์ไมคะ " ไอ้นิกซ์อ่อ..หรือเด็กนี่เป็นเด็กของมันวะ..แต่มันก็มีเจ๊น้ำนมอยู่แล้วหนิ?

 

"รู้จักครับ...ว่าแต่น้องถามหามันทำไมหรอ?" ไอ้ซันถามเด็กนั่นไป...น้องเขาเม้มปากนิดหน่อยก่อนจะยิ้มแก้เขิน

 

"น้องครับ คือกูไม่ได้ให้น้องมายืนเขินกูนะครับ...น้องถามหามันทำไม" หึ..มาถามหาเพื่อนกูแต่ยืนเขินพวกกูซะงั้น

 

"เห้ย!ไอ้เสือ มึงพูดเพราะๆหน่อยดิวะ" ไอ้แซนมันว่าผม แต่ผมไม่สน แล้วไง ไม่ใช่แม่ซักหน่อย

 

"น่ะ..หนูก็ไม่ได้เขินพี่นิ่คะ...จะหลงตัวเองทำไม"

 

"อุ๊บ! ฮ่าๆๆๆๆๆๆ" เสียงของไอ้แซนม้นหัวเราะผมลั่นเลย...ยัยเด็กนี่มันกล้าว่าผมหลงตัวเองหรอ!?

 

"กูไม่ได้หลงนะครับ..ก็แค่พูดความจริง..หรือน้องจะปฏิเสธว่า กูไม่หล่อ" ผมพูดพร้อมกับลุกขึ้นไปหายัยเด็กที่สะพายกระเป๋าเป้อยู่

 

"ก็ไม่ได้หล่ออะไรนิ่คะ..พี่ชายหนูยังหล่อกว่าอีก..ดีไม่ดีไอ้ด่างที่บ้านยังเท่กว่านี้ด้วยซ้ำ...หนูขอตัวก่อนนะคะ หนูต้องไปตามหาพี่สาวอีกคนก่อน" ยัยเด็กนั่นพูดก่อนจะไหว้ไอ้สองตัวข้างหลังผมอย่างมีมารยาทแต่ก็ไม่ลืมหันมาสอนผม

 

"อ่อ เวลาคุยกับคนไม่รู้จัก ช่วยพูดจาสุภาพหน่อยนะคะ เดี๋ยวคนเขาจะหาว่าไร้การศึกษาเอา" จากนั่นก็ยักคิ้วใส่ผมอย่างกวนๆ ก่อนจะหมุนตัวเดินหนี

 

 

กวนตีน!!

 

ผมแกล้งขลัดขาเข้าให้จนเธอเกือบจะล้มลงไป แต่ผมรับเอาไว้ก่อน

 

"ว๊ายยยยยย!!!!"

 

หมับ!

 

"เห้ย!!!"

 

"กรี๊ดดดดด"

 

เพี๊ยะ!!

 

"อะ..ไอ้คนลามก!!!" ยัยเด็กนั่นตบหน้าผมแล้วรีบวิ่งออกไปเฉยเลย...ถ้าถามว่ามันเกิดอะไรขึ้น เมื่อกี้ผมไม่ได้ตั้งใจนะ ผมจะรับเธอ แต่เสือกรับผิดท่าไง เลยเผลอสอดมือไปตะครุบที่หน้าอกแม่คุณพอดี

 

แต่...ยัยเด็กนี่ซ่อนรูปแฮะ เห็นตัวเล็กๆแบบนี้ น่าจะคัพCไม่ก็Dชัวร์

 

"อะ แฮ่มๆ คุก! ๆ" เสียงไอของไอ้แซนมันดังขัดจังหวะความคิดของผม

 

"อะไรของมึงไอ้แซน" ผมถามมันก่อนจะเดินเข้าไปนั่งประตำที่ตัวเอง แม่งกลิ่นเด็กนั่นยังติดจมูกอยู่เลยว่ะ ผู้หญิงห่าไรวะ กลิ่นหอมชะมัด

 

"ป๊าวววว...ก็แค่เห็นว่าน้องเขาใสๆแบบนั้น น่าจะอยู่ม.ปลายมั้ง เลยอยากจะเตือนเอาไว้ก่อน...เรื่องคดีอะไรนะวะไอ้ซัน?" มันพูดก่อนจะหันไปถามไอ้ซันที่ ที่นั่งผมยิ้มอยู่

 

"ก็ คดีพรากผู้เยาว์งัย 555555"

 

"ผู้เยาว์ห่าไรล่ะไอ้สัส!! กูไม่เอาเด็กนั่นมากินหรอก เตี้ยก็เตี้ย นมก็แบน! เหอะ แล้วที่สำคัญ ชาตินี้ก็คงจะไม่ได้เจอกันอีกหรอก!!!" เออว่ะ แล้วผมจะเจอเด็กนั่นอีกหรือเปล่าวะ?

 

"เขาบอกว่า ผู้ร้ายมักจะแก้ตัวด้วยประโยคยาวเหยียดดดด" ไอ้ซันมันพูดขึ้นลอยๆ แต่ผมรู้ มันว่าผมชัวร์!!!

 

"หุบปากไปเลยพวกมึงอ่ะ!!..กูไม่คุยกับพวกมึงละ ประสาทเสีย!" ผมบ่นให้พวกมันก่อนจะลุกขึ้นเดินหนีออกมาอย่างงอนๆ แต่ก็มิวายที่จะได้ยินเสียงพวกมันดังตามมาข้างหลัง

 

"เห้ย!ๆ แม่งมันเขินว่ะซัน555"

 

เขินพ่องดิสัส!

 

 

 

 

เฮียเราเขินได้น่ารักมาก555

ไรท์ฝากติดตามเป็นกำลังใจด้วยนะค้าา

 

 

#           #     ฮาโหลล!! ไรท์เป็นนักเขียนมือสมัคเล่น ใช้นามปากกาว่า nunbusin นั่นเอง  ไรท์อยากลองมาแต่งนิยายดู ที่จริงก็ได้มีประสบการณ์จากการอ่านนิยายมาบ้างแต่ไม่รุ้ว่าจะสู้รุ่นพี่คนอื่นๆได้รึเปล่า แต่ก็อยากจะฝากนิยายของไรค์ไว้หน่อยน้าาา~

##นิยายของไรท์จะเป็นแนวทั่วไปนะคะ ไรท์อยากลองแต่งหลายๆแนวเลย และจะแต่งจนจบเรื่องก่อนที่จะติดเหรียญทั้งหมด 

 

#

 สุดท้ายนี้ไรท์ขอฝากเรื่องคอมเม้นหน่อยนะคะ ไรท์จะยอมรับคำติชมทุกคำด้วยความยินดีค่ะ แต่คำติไรท์ขอเป็นคำที่สร้างกำลังใจมากกว่าบั่นทอนจิตใจกันนะคะ เพราะส่วนตัวไรท์เซนซิทีฟกับเรื่องแบบนี้มาก ขอบคุณรีดเดอร์ทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะ รักรีดน้าา^^

#

 

แสดงเพิ่มเติม
แสดงความคิดเห็น

ความคิดเห็นทั้งหมด ()

ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น