email-icon facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

แผนการณ์อันแยบยล

ชื่อตอน : แผนการณ์อันแยบยล

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.8k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ธ.ค. 2564 19:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
แผนการณ์อันแยบยล
แบบอักษร

นานจน(เกือบ)ลืมเธอ

ep.74 แผนการณ์อันแยบยล

 

ที่.. บ้านธาราสุวรรณไพศาล

 

เมื่อเอื้ออังกูรที่นำผู้โดยสารอย่างณัฐนิธานและดลวิทย์ขับเฮลิคอปเตอร์มาจอดยังลานจอดเฮลิคอปเตอร์ของบ้านธาราสุวรรณไพศาลซึ่งเป็นบ้านของนนท์ ธาราสุวรรณไพศาล คุณปู่ของนรีกานต์ภรรยากวินภพ

 

ณัฐนิธานรู้สึกทึ่งกับบ้านหลังใหญ่ที่ไม่อาจเรียกว่าบ้านได้ สำหรับชายหนุ่มกลับคิดว่ามันควรจะถูกเรียก 'คฤหาสน์' ถึงจะถูก เพราะบ้านหลังใหญ่โตนี้มีเนื้อที่ราวห้าไร่ติดถนนใหญ่ใจกลางเมืองหลวง

 

เมื่อสามหนุ่มเดินเข้ามาภายในบ้าน มีชายสูงวัยนั่งอยู่ที่โซฟาพร้อมหญิงสูงวัยสองคน เอื้ออังกูรยกมือไหว้เจ้าของบ้านแล้วเดินเข้าไปย่อตัวนั่งคุกเข่ากับพื้นกราบแทบตักหญิงสูงวัยคนหนึ่งด้วยความสนิทสนม

 

"สวัสดีครับแม่บัว" เขาพูดเมื่อเงยหน้าจากตักแล้วก็สวมกอดหญิงสูงวัยทันที

 

"หวัดดีจ๊ะเอื้อ กานต์กับศิทำอาหารอยู่ในครัว เข้าไปดูซิ เห็นบอกทำของโปรดเอื้อไว้ด้วยนะ แล้วทานข้าวมากันหรือยังจ๊ะหมอดล เดินทางไกลมากันเหนื่อยๆ พักสักครู่นะคะ เดี๋ยวทานข้าวเช้าพร้อมแม่นะลูก"

 

บัวทักทายทุกคนด้วยเสียงนุ่มนวลบวกกับใบหน้ายิ้มแย้มดูอบอุ่นนั้นยิ่งทำให้เธอแลดูเป็นผู้ใหญ่ที่น่าเคารพคนหนึ่ง

 

เพราะความที่สามหนุ่มออกเดินทางจากบ้านอธิปในช่วงหกโมงเช้า ทำให้เมื่อเวลามาถึงบ้านนรีกานต์ก็เพียงแค่แปดโมงเท่านั้น ทุกคนจึงยังพอมีเวลาสำหรับมื้อเช้าฝีมือแม่ครัวดังอย่างนรีกานต์

 

"บอสครับนี่ปู่นนท์ ย่าบุปผาแล้วก็แม่บัวครับ ส่วนนี่คุณณัฐนิธาน เจ้านายผมเองครับ"

 

ดลวิทย์แนะนำให้ทุกคนได้รู้จักกันและบอกบอสว่าชายสูงวัยที่รูปร่างหน้าตาดีสวนทางกับอายุท่านนี้คือปู่นนท์ และสตรีสูงวัยที่นั่งอยู่ด้านข้างปู่คือคุณย่าบุปผาภรรยา ส่วนอีกคนที่เอื้ออังกูรเข้าไปกราบแทบตักคือแม่บัวคุณแม่ของนรีกานต์

 

หลังจากทักทายกันสักครู่เอื้ออังกูรขออนุญาตไปหานรีกานต์ เขาลุกขึ้นยืนแล้วก้าวเท้าออกไปจากห้องรับแขกทันที จุดหมายคือห้องครัวแสนสวยของบ้านเพื่อนรัก

 

"กานต์ มีอะไรให้กินบ้างแก กำลังหิวเลยเพื่อน"

 

เสียงทักทายอันสดใสของกัปตันทำให้หญิงสาวสวยสองคนในชุดผ้ากันเปื้อนหันมามองแล้วส่งยิ้มหวานให้ทันที

 

"ไอ้เอื้อ คุณอธิปเป็นไงบ้าง ไหนรายงานมาซิ" ศศิสาวผมยาวเป็นลอนสวยทักขึ้น

 

"อาการทางกายโดยรวมไม่เป็นอะไรมาก แต่ถ้าถามถึงทางใจก็หนักเอาการอยู่"

 

กัปตันตอบพร้อมสอดส่ายสายตามองอาหารที่วางอยู่บนโต๊ะด้วยสีหน้าหงุดหงิดและพูดออกมาอย่างไม่พอใจว่า

 

"เฮ้ย ทอดมันกุ้งของโปรดไอ้ดล ไข่เจียวปูก้อนของยัยศิ แล้วไหนของฉันวะ แม่บัวบอกว่าแกทำกับข้าวไว้ให้ฉันไงยัยกานต์"

 

"โอ้ย อย่าโวยวายหน่อยเลย นี่ไงข้าวอบสับปะรดของโปรดแก กำลังจะเสร็จแล้ว ช่วยเอาอาหารที่ทำไว้ไปวางที่โต๊ะอาหารเลยค่ะคุณกัปตัน"

 

นรีกานต์สาวร่างเล็กผมบ๊อบสีดำที่มีใบหน้าขบขันในความเอาแต่ใจของเอื้ออังกูร

 

ตัวนรีกานต์ ศศิและเอื้ออังกูร สามเพื่อนรักที่ใช้ชีวิตแบบไปไหนไปกันมาตลอดสิบกว่าปีจนรู้ใจกันไปหมดโดยไม่ต้องพูดอะไรออกมามากนัก

 

"เอื้อ.. คือฉันกับยัยศิตกลงกันว่าจะไปกับแกด้วยนะเอื้อ"

 

"ไม่ต้องเลย อยู่บ้านเลี้ยงลูกไปดีกว่า ทั้งคู่เลย" กัปตันพูดเสียงหลงขณะสองมือยกจานอาหารไปวางที่โต๊ะตามคำสั่งเพื่อนรัก

 

"ทำไมวะ แกเห็นว่าฉันกับยัยกานต์ไม่มีประโยชน์หรือไง" ศศิเริ่มโวยวายบ้าง

 

"ไม่ใช่ ฉันแค่ห่วงยัยกานต์ ลูกคนเล็กก็ยังแบเบาะแล้วไหนจะต้องคอยปั๊มนมทุกสามชั่วโมงอะไรนั่นอีก มันจะไปทำให้ไอ้วินเป็นห่วงเปล่าๆ แค่ทุกวันนี้ห่างเมียนิดหน่อยก็คอยโทร.หาทุกครึ่งชั่วโมงแล้ว"

 

"พวกฉันก็แค่อยากช่วย" ศศิเอ่ยเสียงอ่อย

 

"การที่พวกแกอยู่ที่บ้านก็ถือว่าช่วยพวกฉันแล้ว" เอื้ออังกูรพูดขณะที่ยื่นมือไปรับแก้วน้ำอัญชันจากศศิมายกดื่มรวดเดียวหมดแก้ว

 

"แล้วแกจะกลับไปบ้านคุณอธิปเลยหรอ อยู่กินข้าวกันก่อนซิ" นรีกานต์พูดขึ้นแล้วยกจานข้าวอบสับปะรดที่หอมฉุยผ่านหน้าเพื่อนชายไปอย่างจงใจ

 

"หื้มม หอมว่ะ คงกินก่อนแหละ ได้ยินแม่บัวชวนไอ้ดลกับคุณณัฐอยู่นะ"

 

"คุณณัฐนิธานที่เป็นเจ้าของโรงพยาบาลแซนวู้ดที่ยัยกานต์ไปคลอดลูกอะนะ หล่อไหมแก" ศศิยิ้มเจ้าเล่ห์ถามเพื่อนรัก

 

"หล่อมาก แต่น้อยกว่าฉัน ฮ่าฮ่าฮ่า"

 

"ไป ยัยศิ อย่าเสียเวลาคุยกับคนหลงตัวเองเลย"

 

นรีกานต์จูงมือศศิออกจากห้องครัวโดยไม่สนใจฟังที่ชายหนุ่มพูด ปล่อยให้เอื้ออังกูรยืนเก้ออยู่คนเดียว ก่อนที่จะรีบก้าวเท้าตามสองเพื่อนรักออกไปพร้อมเสียงบ่นอุบอิบ

 

 

☆☆☆☆☆☆☆☆☆

 

 

ทางด้านกวินภพและบดินทร์หลังจากโทรศัพท์สอบถามดลวิทย์เมื่อรู้ว่าเพื่อนรักเดินทางถึงบ้านปู่นนท์และกำลังรับปู่กลับมาพร้อมกัน

 

สองหนุ่มจึงเริ่มปฏิบัติการเบี่ยงเบนความสนใจจากมัลลิการ์ทันที เพราะตามแผนที่วางไว้คือ ให้อธิปเข้าไปอยู่ในบ้านณัฐนิธานโดยไม่ให้แม่ของจัสมินหรือคนในบ้านรู้ว่าตอนนี้อธิปกับจัสมินกำลังปรับความเข้าใจกันอยู่ในห้องนอนศศิพิม

 

การระดมความคิดของทุกคนเริ่มเห็นผลแล้ว แผนการณ์อันแยบยลครั้งนี้ต้องจัดการให้เสร็จก่อนที่อีกฝ่ายจะรู้ตัว

 

"ป๊าม๊าครับ เดี๋ยวผมสองคนจะไปบ้านโน้นแล้วนะฮะ ม๊าจะไปจัดการเรื่องของหมั้นก็ได้นะครับ อีกไม่เกินสองชั่วโมงไอ้เอื้อคงจะพาปู่นนท์มาถึงที่นี่"

 

บดินทร์พูดเสียงเครียด วันพยักหน้ารับอย่างเข้าใจแต่เธอได้เตรียมสินสอดทองหมั้นไว้หมดแล้ว ขณะนี้รอแค่เวลาธนาคารเปิดทำการเท่านั้น เธอก็จะให้รถยนต์ของฝ่ายรักษาความปลอดภัยนำทองคำแท่งที่เธอฝากไว้ในตู้เซฟธนาคารมาที่นี่ทันที

 

บดินทร์กับกวินภพช่วยกันถือกล่องอาหารฝีมือวันกับมิ้วเดินข้ามฝั่งมาบ้านณัฐนิธาน กดกริ่งหน้าบ้านรอเพียงชั่วครู่ ประทีบคนขับรถของณัฐนิธานก็ออกมาเปิดประตูและเชิญให้สองหนุ่มเข้าไปภายในบ้าน

 

เมื่อเดินเข้ามาในบ้านก็พบกับเดวิด กนกกานต์ มัลลิการ์นั่งคุยกันอยู่ สองหนุ่มยกมือไหว้ทุกคนอย่างนอบน้อมพร้อมแนะนำตัว

 

"สวัสดีครับผมบดินทร์ แล้วนี่กวินภพครับ"

 

ทนายหนุ่มผู้ว่าความมาหลายร้อยคดีเอ่ยขึ้นเรียบๆโดยไม่ได้ระบุสถานะตัวเอง จนกนกกานต์มองด้วยสายตาสงสัยจึงเอ่ยถาม

 

"แล้วพ่อหนุ่มเป็นใครกันล่ะจ๊ะ"

 

"พวกผมอยู่ในทีมกัปตันเอื้อครับ" กวินภพพูดขึ้นตามบทที่ได้ซักซ้อมกันมาแต่เช้า

 

"อ๋อ นักบินเหรอจ๊ะ อืมม แล้วฮอ.หายไปไหนแล้วล่ะ แม่ไม่เห็นเลย" กนกกานต์ที่รู้สึกสงสัยถามขึ้นเบาๆ

 

"บอสให้กัปตันเอื้อพาไปทำธุระครับ"

 

บดินทร์พูดแล้วมองสบตามัลลิการ์อย่างจงใจ จนคนถูกมองนึกแปลกใจขึ้นมา เธอจึงหันไปมองชายหนุ่มทีมนักบินด้วยสายตาคำถาม เขาที่ยิ้มให้เธออย่างเป็นมิตรได้พูดว่า

 

"เอ่อ.. คุณน้ามัลลิการ์ใช่ไหมครับ"

 

"ใช่จ๊ะ รู้จักน้าด้วยเหรอจ๊ะ" มัลลิการ์เลิกคิ้วถาม

 

"ใช่จริงๆด้วยไอ้วิน น้าจำผมสองคนได้ไหมครับ ผมบดินทร์ลูกชายทนายบดีศวร แล้วนี่กวินภพพี่ชายของกวินตรา ตอนเด็กๆเราสองคนเคยไปเที่ยวเล่นที่บ้านปู่นนท์บ่อยๆน่ะครับ"

 

บดินทร์อธิบายยาวเหยียดแล้วชื้มือไปทางกวินภพที่ยกมือไหว้หญิงสูงวัยที่ทำหน้าตกใจอีกรอบ

 

"นี่คุณดินกับคุณวินเหรอคะ ตายจริงโตเป็นหนุ่มกันหมดแล้ว น้าจำไม่ได้เลยค่ะ ขอโทษทีนะสายตาคนแก่ก็แบบนี้ล่ะ"

 

มัลลิการ์ส่งเสียงดีใจออกไปแล้วลุกไปหาสองหนุ่มใช้มือตัวเองจับมือทั้งสองคนไว้ แล้วมองใบหน้าหล่อด้วยความชื่นชม

 

"โตกันมากเลยแถมยังหล่อขึ้นกว่าเดิมด้วยนะเนี้ย แล้วทำไมถึงมากับทีมนักบินได้ล่ะจ๊ะ"

 

แล้วมัลลิการ์ก็มีคำถามมากมายตามมาอีกนับไม่ถ้วนจนสองหนุ่มตอบคำถามแทบไมทัน

 

กวินภพคิดภาวนาในใจ ทุกอย่างเป็นไปตามที่วางแผนไว้ ขอแค่อย่าให้ทางทีมที่ไปรับปู่นนท์มามีอะไรผิดแผนอีกเลย

 

อธิปจะได้สมหวังในความรักอย่างตัวเขากับบดินทร์ซะที

 

 

 

☆☆☆☆☆☆☆☆☆

กัปตันพาปู่มาซะทีซิคะ เขารอกันอยู่เนี้ย

ถ้าชอบขอคนละคอมเม้นท์นะคะ

ฝากติดตามด้วยค๊าบ

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว